Adhyaya 142

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज रुक्मिणीतीर्थमुत्तमम् । यत्रैव स्नानमात्रेण रूपवान्सुभगो भवेत्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாராஜா, சிறந்த ருக்மிணீ-தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே வெறும் ஸ்நானமாத்திரத்தாலே மனிதன் அழகுடையவனும் நல்வாழ்வுடையவனும் ஆவான்।

Verse 2

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तृतीयायां विशेषतः । स्नानं समाचरेत्तत्र न चेह जायते पुनः

சிறப்பாக அஷ்டமி, சதுர்தசி, திருதியைத் திதிகளில் அங்கே ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; அப்பொழுது இவ்வுலகில் மீண்டும் பிறப்பு இல்லை।

Verse 3

यः स्नात्वा रुक्मिणीतीर्थे दानं दद्यात्तु कांचनम् । तत्तीर्थस्य प्रभावेन शोकं नाप्नोति मानवः

ருக்மிணீ-தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து பொன்னைத் தானமாக அளிப்பவன், அந்தத் தீர்த்தத்தின் பிரபாவத்தால் துக்கத்தை அடையான்।

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । तीर्थस्यास्य कथं जातो महिमेदृङ्मुनीश्वर । रूपसौभाग्यदं येन तीर्थमेतद्ब्रवीहि मे

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ முனீஸ்வரா, இந்தத் தீர்த்தத்தின் இத்தகைய மகிமை எவ்வாறு உண்டாயிற்று? அழகும் நல்வாழ்வும் அளிக்கும் இந்தத் தீர்த்தத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

मार्कण्डेय उवाच । कथयामि यथावृत्तमितिहासं पुरातनम् । कथितं पूर्वतो वृद्धैः पारम्पर्येण भारत

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பாரதா, நடந்ததுபோலவே பழமையான இதிஹாசத்தை நான் கூறுகிறேன்; இது முன்பு மூத்தோர் பரம்பரையாகச் சொன்னது।

Verse 6

तं तेऽहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः । नगरं कुण्डिनं नाम भीष्मकः परिपाति हि

அந்த வரலாற்றை இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்—ஒருமுக மனத்துடன் கேள். குண்டினம் என்னும் நகரம் உள்ளது; அதை அரசன் பீஷ்மகன் ஆள்கிறான்.

Verse 7

हस्त्यश्वरथसम्पन्नो धनाढ्योऽति प्रतापवान् । स्त्रीसहस्रस्य मध्यस्थः कुरुते राज्यमुत्तमम्

யானை, குதிரை, தேர்களால் செழித்தவனாய், பேரளவு செல்வமுடையவனாய், மிகுந்த வீரப் பெருமையுடையவனாய், ஆயிரம் பெண்களின் நடுவில் இருந்து சிறந்த அரசாட்சியை நடத்துகிறான்.

Verse 8

तस्य भार्या महादेवी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । तस्यामुत्पादयामास पुत्रमेकं च रुक्मकम्

அவனுடைய மகாதேவி எனும் அரசி, உயிரைவிடவும் மேலான பிரியமானவள்; அவளிடத்தில் அவனுக்கு ருக்மகன் என்னும் ஒரு மகன் பிறந்தான்.

Verse 9

द्वितीया तनया जज्ञे रुक्मिणी नाम नामतः । तदाशरीरिणी वाचा राजानं तमुवाच ह

இரண்டாவது பிள்ளையாக ருக்மிணி என்னும் பெயருடைய ஒரு மகள் பிறந்தாள். அப்போது உடலற்ற வாணி அந்த அரசனை நோக்கி உரைத்தது.

Verse 10

चतुर्भुजाय दातव्या कन्येयं भुवि भीष्मक । एवं तद्वचनं श्रुत्वा जहर्ष प्रियया सह

“பீஷ்மகா! இந்தக் கன்னியை பூமியில் நான்கு கரங்களுடைய பகவானுக்கே மணமுடிக்க வேண்டும்.” இவ்வசனத்தை கேட்ட அரசன் தன் பிரியமான அரசியுடன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 11

ब्राह्मणैः सह विद्वद्भिः प्रविष्टः सूतिकागृहम् । स्वस्तिकं वाचयित्वास्याश्चक्रे नामेति रुक्मिणी

அறிஞர் பிராமணர்களுடன் சூதிகாகிரகத்தில் நுழைந்து, சுவஸ்திவாசனம் ஓதச் செய்து, அவளுக்கு ‘ருக்மிணீ’ எனப் பெயரிட்டார்।

Verse 12

यतः सुवर्णतिलको जन्मना सह भारत । ततः सा रुक्मिणीनाम ब्राह्मणैः कीर्तिता तदा

ஓ பாரதா! பிறந்த கணமே அவள் நெற்றியில் பொன்னிலக்கம் இருந்ததால், அப்போது பிராமணர்கள் அவளின் பெயரை ‘ருக்மிணீ’ என்று அறிவித்தனர்।

Verse 13

ततः सा कालपर्यायादष्टवर्षा व्यजायत । पूर्वोक्तं चैव तद्वाक्यमशरीरिण्युदीरितम्

பின்னர் காலச் சுழற்சியால் அவள் எட்டு வயதானாள்; முன்பு அசரீரி வாணி கூறிய அதே சொல் மீண்டும் ஒலித்தது।

Verse 14

स्मृत्वा स्मृत्वाथ नृपतिश्चिन्तयामास भूपतिः । कस्मै देया मया बाला भविता कश्चतुर्भुजः

அந்த வாக்கை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து அரசன் சிந்தித்தான்—“இந்த இளமங்கை யாருக்கு அளிக்க வேண்டும்? அவளுக்குரிய அந்த ‘சதுர்புஜன்’ யார்?”

Verse 15

एतस्मिन्नन्तरे तावद्रैवतात्पर्वतोत्तमात् । मुख्यश्चेदिपतिस्तत्र दमघोषः समागतः

அந்நேரத்தில் ரைவதம் எனும் சிறந்த மலையிலிருந்து சேதி நாட்டின் முதன்மை அரசன் தமகோஷன் அங்கே வந்தடைந்தான்।

Verse 16

प्रविष्टो राजसदनं यत्र राजा स भीष्मकः । तं दृष्ट्वा चागतं गेहे पूजयामास भूपतिः

அவன் அரசமாளிகையில் நுழைந்தான்; அங்கே அரசன் பீஷ்மகன் இருந்தான். அவன் தம் இல்லத்திற்கு வந்ததைப் பார்த்த அரசன் முறையோடு மரியாதையுடன் போற்றி வணங்கினான்।

Verse 17

आसनं विपुलं दत्त्वा सभां गत्वा निवेशितः । कुशलं तव राजेन्द्र दमघोष श्रियायुत

பரந்த ஆசனத்தை அளித்து அவனைச் சபையில் அமரச் செய்தார். பின்னர் (அரசன்) கூறினார்—ஓ அரசருள் அரசே தமகோஷா, செல்வமிக்கவனே! நலம் தானா?

Verse 18

पुण्याहमद्य संजातमहं त्वद्दर्शनोत्सुकः । कन्या मदीया राजेन्द्र ह्यष्टवर्षा व्यजायत

இன்று புண்ணிய நாள் ஆனது; உமது தரிசனத்திற்காக நான் ஆவலுற்றிருந்தேன். ஓ அரசே, என் மகள் இப்போது எட்டு வயதை அடைந்தாள்।

Verse 19

चतुर्भुजाय दातव्या वागुवाचाशरीरिणी । भीष्मकस्य वचः श्रुत्वा दमघोषोऽब्रवीदिदम्

‘இவளை நான்கு கரங்களுடையவருக்கே அளிக்க வேண்டும்’ என்று அசரீரி வாக்கு ஒலித்தது. பீஷ்மகனின் சொற்களை கேட்ட தமகோஷன் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 20

चतुर्भुजो मम सुतस्त्रिषु लोकेषु विश्रुतः । तस्येयं दीयतां कन्या शिशुपालस्य भीष्मक

என் மகன் நான்கு கரங்களுடையவன்; மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவன். ஆகவே, ஓ பீஷ்மகா, இந்தக் கன்னியை அவனுக்கே—சிசுபாலனுக்கே—அளியுங்கள்।

Verse 21

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दमघोषस्य भूमिप । भीष्मकेन ततो दत्ता शिशुपालाय रुक्मिणी

அரசே, தமகோஷனின் சொற்களை கேட்ட பீஷ்மகன் அப்போது ருக்மிணியை சிசுபாலனுக்கு திருமணமாக அளித்தான்.

Verse 22

प्रारब्धं मङ्गलं तत्र भीष्मकेण युधिष्ठिर । दिक्षु देशान्तरेष्वेव ये वसन्ति स्वगोत्रजाः

யுதிஷ்டிரா, அங்கே பீஷ்மகன் மங்களமான திருமணச் சடங்குகளைத் தொடங்கி, திசைகளில் தொலைநாடுகளில் வாழும் தன் குலத்தார்க்கு அழைப்பு அனுப்பினான்.

Verse 23

निमन्त्रितास्तु ते सर्वे समाजग्मुर्यथाक्रमम् । ततो यादववंशस्य तिलकौ बलकेशवौ

அழைக்கப்பட்ட அனைவரும் முறையே வந்து சேர்ந்தனர்; பின்னர் யாதவ குலத்தின் திலகங்களான பலராமனும் கேசவனும் வந்தனர்.

Verse 24

निमन्त्रितौ समायातौ कुण्डिनं भीष्मकस्य तु । भीष्मकेण यथान्यायं पूजितौ तौ यदूत्तमौ

அழைப்பைப் பெற்று அந்த இருவரும் பீஷ்மகனின் நகரமான குண்டினுக்கு வந்தனர்; பீஷ்மகன் முறையோடு அந்த யது-சிறந்தோரைக் பூஜித்து மரியாதை செய்தான்.

Verse 25

ततः प्रदोषसमये रुक्मिणी काममोहिनी । सखीभिः सहिता याता पूर्बहिश्चाम्बिकार्चने

பின்னர் பிரதோஷ நேரத்தில், காதலால் மனம் மயக்கும் ருக்மிணி தோழியருடன் கிழக்குப் புறமாக வெளியே சென்று அம்பிகையை வழிபட்டாள்.

Verse 26

सापश्यत्तत्र देवेशं गोपवेषधरं हरिम् । तं दृष्ट्वा मोहमापन्ना कामेन कलुषीकृता

அங்கே அவள் தேவாதிபதியான ஹரியை கோபர் வேடத்தில் கண்டாள். அவரைக் கண்டவுடன் அவள் மயக்கமடைந்து, காமவேட்கையால் மனம் மாசுற்றது.

Verse 27

केशवोऽपि च तां दृष्ट्वा संकर्षणमुवाच ह । स्त्रीरत्नप्रवरं तात हर्तव्यमिति मे मतिः

கேசவனும் அவளைக் கண்டு சங்கர்ஷணனிடம் கூறினான்— “அண்ணா, என் கருத்தில் இவள் பெண்மணிகளில் உத்தம ரத்தினம்; இவளை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.”

Verse 28

केशवस्य वचः श्रुत्वा संकर्षण उवाच ह । गच्छ कृष्ण महाबाहो स्त्रीरत्नं चाशु गृह्यताम्

கேசவனின் சொற்களை கேட்ட சங்கர்ஷணன் கூறினான்— “மகாபாகு கிருஷ்ணா, செல்; அந்த ஸ்த்ரீ-ரத்தினத்தை விரைவில் ஏற்று கொள்.”

Verse 29

अहं च तव मार्गेण ह्यागमिष्यामि पृष्ठतः । दानवानां च सर्वेषां कुर्वंश्च कदनं महत्

“நானும் உன் பாதையிலே பின்னால் வந்து, அந்த எல்லா தானவர்களுக்கும் பெரும் அழிவை ஏற்படுத்துவேன்.”

Verse 30

संकर्षणमतं प्राप्य केशवः केशिसूदनः । ययौ कन्यां गृहीत्वा तु रथमारोप्य सत्वरम्

சங்கர்ஷணனின் சம்மதம் பெற்ற கேசீசூதனன் கேசவன் அந்த கன்னியைப் பிடித்து ரதத்தில் ஏற்றி உடனே புறப்பட்டான்.

Verse 31

निर्गतः सहसा राजन्वेगेनैवानिलो यथा । हाहाकारस्तदा जातो भीष्मकस्य पुरे महान्

அரசே, அவன் காற்றின் வேகம்போல் திடீரெனப் புறப்பட்டான். அப்போது பீஷ்மகனின் நகரில் பேரலறல் எழுந்தது.

Verse 32

निर्गता दानवाः क्रुद्धा वेला इव महोदधेः । गर्जन्तः सायुधाः सर्वे धावन्तो रथवर्त्मनि

சினமுற்ற தானவர்கள் பேர்கடலின் பொங்கும் அலைகளைப் போல வெளியே பாய்ந்தனர். அனைவரும் ஆயுதம் தாங்கி கர்ஜித்து ரதப்பாதையில் விரைந்தனர்.

Verse 33

बलदेवं ततः प्राप्ता रथमार्गानुगामिनम् । तेषां युद्धं बलस्यासीत्सर्वलोकक्षयंकरम्

பின்னர் ரதப்பாதையைத் தொடர்ந்து சென்ற பலதேவரை அவர்கள் அடைந்தனர். பலனுடன் எழுந்த போர், எல்லா உலகங்களையும் அழிக்கவல்லதுபோல் கொடுமையானது.

Verse 34

यथा तारामये पूर्वं सङ्ग्रामे लोकविश्रुते । गदाहस्तो महाबाहुस्त्रैलोक्येऽप्रतिमो बलः

முன்னொரு காலத்தில் உலகப்புகழ் பெற்ற தாராமயப் போரில் இருந்ததுபோல், கதை ஏந்திய மகாபாகு பலன் மூவுலகிலும் ஒப்பற்றவன்.

Verse 35

हलेनाकृष्य सहसा गदापातैरपातयत् । अशक्यो दानवैर्हन्तुं बलभद्रो महाबलः

தன் கலப்பையால் அவர்களை உடனே இழுத்து, கதையின் அடிகளால் தரையில் வீழ்த்தினான். அந்த மாபெரும் வலிமைமிக்க பலபத்ரனை தானவர்கள் கொல்ல இயலாதவர்கள் ஆனார்கள்.

Verse 36

बभञ्ज दानवान्सर्वांस्तस्थौ गिरिरिवाचलः । तं दृष्ट्वा च बलं क्रुद्धं दुर्धर्षं त्रिदशैरपि

அவன் எல்லா தானவர்களையும் நொறுக்கி, அசையா மலைபோல் உறுதியாக நின்றான். அவனைப் பார்த்து கோபமுற்ற பலன், தேவர்களாலும் அணுக இயலாத துர்தர்ஷனாய் தோன்றினான்.

Verse 37

भीष्मपुत्रो महातेजा रुक्मीनां महयशाः । नराणामतिशूराणामक्षौहिण्या समन्वितः

அப்போது பீஷ்மபுத்திரன் மகாதேஜஸுடன், ருக்மிகளில் மகாயசஸுடன், மிகுந்த வீரர்களான மனிதர்களின் ஒரு அக்ஷௌஹிணி சேனையுடன் வந்தான்.

Verse 38

बलभद्रमतिक्रम्य ततो युद्धे निराकरोत् । तद्युद्धं वञ्चयित्वा तु रथमार्गेण सत्वरम्

அவன் பலபத்ரனைத் தாண்டி, பின்னர் போரிலிருந்து விலகினான். அந்தப் போரைக் தவிர்த்து, தேர்வழியாக விரைவாக முன்னே சென்றான்.

Verse 39

केशवोऽपि तदा देवो रुक्मिण्या सहितो ययौ । विन्ध्यं तु लङ्घयित्वाग्रे त्रैलोक्यगुरुरव्ययः

அந்நேரம் தேவனான கேசவனும் ருக்மிணியுடன் புறப்பட்டான். விந்திய மலைத்தொடரைத் தாண்டி, மூவுலகக் குருவான அவ்யயப் பெருமான் முன்னே சென்றான்.

Verse 40

नर्मदातटमापेदे यत्र सिद्धः पुरा पुनः । अजेयो येन संजातस्तीर्थस्यास्य प्रभावतः

அவன் நர்மதையின் கரையை அடைந்தான்; அங்கே அவன் முன்பும் மீண்டும் மீண்டும் சித்தியை அடைந்திருந்தான். இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவன் அஜேயனானான்.

Verse 41

एतस्मात्कारणात्तात योधनीपुरमुच्यते । रुक्मोऽपि दानवेन्द्रोऽसौ प्राप्तः

இந்தக் காரணத்தினால், தாதா, அது ‘யோதனீபுரம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. தானவர்களின் தலைவன் ருக்மனும் அங்கே வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 42

प्रत्युवाचाच्युतं क्रुद्धस्तिष्ठ तिष्ठेति मा व्रज । अद्य त्वां निशितैर्बाणैर्नेष्यामि यमसादनम्

கோபமுற்று அவன் அச்யுதனை நோக்கி— “நில், நில்; போகாதே. இன்று என் கூரிய அம்புகளால் உன்னை யமனின் இல்லத்துக்கு அனுப்புவேன்” என்றான்.

Verse 43

एवं परस्परं वीरौ जगर्जतुरुभावपि । तयोर्युद्धमभूद्घोरं तारकाग्निजसन्निभम्

இவ்வாறு இரு வீரரும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி கர்ஜித்தனர். பின்னர் அவர்களின் போர் மிகக் கொடுமையானதாகி—தாரகையின் புதல்வன் ஸ்கந்தனின் தீப்போல் எரிந்தது.

Verse 44

चिक्षेप शरजालानि केशवं प्रति दानवः । नानुचिन्त्य शरांस्तस्य केशवः केशिसूदनः

தானவன் கேசவனை நோக்கி அம்புகளின் மழையை எறிந்தான். ஆனால் கேசிநாசகன் கேசவன் அவற்றைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தவில்லை.

Verse 45

ततो विष्णुः स्वयं क्रुद्धश्चक्रं गृह्य सुदर्शनम् । सम्प्रहरत्यमुं यावद्रुक्मिण्यात्र निवारितः

அப்போது விஷ்ணு தாமே கோபமுற்று சுதர்சனச் சக்கரத்தை எடுத்துக் கொண்டு அவனைத் தாக்கத் தயாரானார்; அங்கே ருக்மிணி அவரைத் தடுத்தாள்.

Verse 46

त्वां न जानाति देवेशं चतुर्बाहुं जनार्दनम् । दर्शयस्व स्वकं रूपं दयां कृत्वा ममोपरि

தேவர்களின் தலைவனும், நான்கு கரங்களை உடையவனும், ஜனார்த்தனனுமாகிய உன்னை அவன் அறியவில்லை. என் மீது கருணை கொண்டு உனது சுயரூபத்தைக் காட்டுவாயாக.

Verse 47

एवमुक्तस्तु रुक्मिण्या दर्शयामास भारत । देवा दृष्ट्वापि तद्रूपं स्तुवन्त्याकाशसंस्थिताः । दिव्यं चक्षुस्तदा देवो ददौ रुक्मस्य भारत

ருக்மிணியால் இவ்வாறு கூறப்பட்டவுடன், அவர் (தன் சுயரூபத்தை) காட்டினார், ஓ பாரதனே. வானில் இருந்த தேவர்கள் அந்த வடிவத்தைக் கண்டு துதித்தனர். அப்போது இறைவன் ருக்மனுக்குத் திவ்ய திருஷ்டியை அளித்தார்.

Verse 48

रुक्म उवाच । यन्मया पापनिष्ठेन मन्दभाग्येन केशव । सायकैराहतं वक्षस्तत्सर्वं क्षन्तुमर्हसि

ருக்மன் கூறினான்: ஓ கேசவா! பாவம் நிறைந்தவனும் துரதிர்ஷ்டசாலியுமான நான் உமது மார்பில் அம்புகளால் தாக்கியுள்ளேன். அவை அனைத்தையும் நீர் மன்னிக்க வேண்டும்.

Verse 49

पूर्वं दत्ता स्वयं देव जानकी जनकेन वै । मया प्रदत्ता देवेश रुक्मिणी तव केशव

ஓ இறைவா! முன்பு ஜனகரே சுயமாக ஜானகியை (சீதையை) அளித்தது போல, ஓ தேவர்களின் தலைவனே! ஓ கேசவா! நான் ருக்மிணியை உமக்கு அளித்துள்ளேன்.

Verse 50

उद्वाहय यथान्यायं विधिदृष्टेन कर्मणा । रुक्मस्य वचनं श्रुत्वा ततस्तुष्टो जगद्गुरुः

'விதிமுறைகளின்படியும், சாஸ்திர சம்பிரதாயப்படியும் இவளைத் திருமணம் செய்து கொள்வீராக.' ருக்மனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, ஜகத்குரு மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

Verse 51

बभाषे देवदेवेशो रुक्मिणं भीष्मकात्मजम् । गच्छ स्वकं पुरं मा भैः कुरु राज्यमकण्टकम्

தேவர்களின் தேவனாகிய பகவான், பீஷ்மகனின் புதல்வன் ருக்மனிடம் கூறினார்— “உன் நகரத்திற்குச் செல்; அஞ்சாதே. முட்களற்றதுபோல் துன்பமற்ற, தடையற்ற அரசாட்சியை நடத்துவாய்.”

Verse 52

केशवस्य वचः श्रुत्वा रुक्मो दानवपुंगवः । तं प्रणम्य जगन्नाथं जगाम भवनं पितुः

கேசவனின் சொற்களை கேட்ட தானவர்களில் முதன்மையான ருக்மன், ஜகந்நாதனை வணங்கி தந்தையின் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 53

गते रुक्मे तदा कृष्णः समामन्त्र्य द्विजोत्तमान् । मरीचिमत्र्यङ्गिरसं पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम्

ருக்மன் சென்ற பின், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்த மாறீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது ஆகிய முனிவர்களை முறையாக அழைத்தார்.

Verse 54

वसिष्ठं च महाभागमित्येते सप्त मानसाः । इत्येते ब्राह्मणाः सप्त पुराणे निश्चयं गताः

மேலும் பெரும் பாக்கியமுடைய வசிஷ்டரும்—இவர்களே ஏழு மனஸ்புத்திர முனிவர்கள். புராண மரபில் இவ்வேழு பிராமண முனிவர்கள் உறுதியாக நிறுவப்பட்டவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 55

क्षमावन्तः प्रजावन्तो महर्षिभिरलंकृताः । इत्येवं ब्रह्मपुत्राश्च सत्यवन्तो महामते

ஓ மகாமதியே! இவர்கள் பிரம்மனின் புதல்வர்கள்—பொறுமை நிறைந்தோர், சீட-பரம்பரையால் செழித்தோர், மகரிஷித் தன்மையால் அலங்கரிக்கப்பட்டோர்; இயல்பாகவே சத்தியநிஷ்டையுடையோர்.

Verse 56

नर्मदातटमाश्रित्य निवसन्ति जितेन्द्रियाः । तपःस्वाध्यायनिरता जपहोमपरायणाः

நர்மதா கரையைச் சார்ந்து அவர்கள் ஜிதேந்திரியராக அங்கே வாசிக்கின்றனர்—தபஸ், ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டு, ஜபம் மற்றும் ஹோமத்தில் பராயணராக உள்ளனர்.

Verse 57

निमन्त्रितास्तु राजेन्द्र केशवेन महात्मना । श्राद्धं कृत्वा यथान्यायं ब्रह्मोक्तविधिना ततः

அரசே! மகாத்மா கேசவனால் அழைக்கப்பட்ட அவர்கள், பின்னர் பிரம்மா கூறிய விதிமுறையின்படி முறையாக ஸ்ராத்தத்தைச் செய்தனர்.

Verse 58

हरिस्तान्पूजयामास सप्तब्रह्मर्षिपुंगवान् । प्रददौ द्वादश ग्रामांस्तेभ्यस्तत्र जनार्दनः

ஹரி அந்த ஏழு சிறந்த பிரம்மரிஷிகளை முறையாகப் பூஜித்தார்; அங்கேயே ஜனார்தனன் அவர்களுக்கு தானமாக பன்னிரண்டு கிராமங்களை அளித்தான்.

Verse 59

यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावत्तिष्ठति मेदिनी । तावद्दानं मया दत्तं परिपन्थी न कश्चन

சந்திரனும் சூரியனும் இருக்கும் வரை, பூமி நிலைத்திருக்கும் வரை—என்னால் அளிக்கப்பட்ட இந்த தானம் நிலைத்திருக்கும்; இதற்கு யாரும் தடையாவதில்லை.

Verse 60

मद्दत्तं पालयिष्यन्ते ये नृपा गतकल्मषाः । तेभ्यः स्वस्ति करिष्यामि दास्यामि परमां गतिम्

பாவமற்ற அரசர்கள் என் தானத்தைப் பாதுகாப்பார்களாயின், அவர்களுக்கு நான் நலமளித்து, பரமகதியையும் அருள்வேன்.

Verse 61

यावद्धि यान्ति लोकेषु महाभूतानि पञ्च च । तावत्ते दिवि मोदन्ते मद्दत्तपरिपालकाः

உலகங்களில் ஐந்து மகாபூதங்கள் இயங்கும் வரையில், என் தானத்தைப் பாதுகாப்போர் விண்ணுலகில் மகிழ்ந்து வாழ்வர்।

Verse 62

यस्तु लोपयते मूढो दत्तं वः पृथिवीतले । नरके तस्य वासः स्याद्यावदाभूतसम्प्लवम्

ஆனால் பூமியில் உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட தானத்தை மூடன் அழித்தாலோ ரத்துசெய்தாலோ, அவனுக்கு படைப்புப் பிரளயம் வரை நரகவாசம் உண்டு।

Verse 63

स्वदत्ता परदत्ता वा पालनीया वसुंधरा । यस्य यस्य यदा भूमिस्तस्य तस्य तदा फलम्

தானாக அளித்ததாயினும் பிறர் அளித்ததாயினும்—இந்த வஸுந்தரையைப் பாதுகாக்க வேண்டும். எந்தக் காலத்தில் யாரிடம் நிலம் இருக்கிறதோ, அந்தக் காலத்தில் அதன் பலன் அவருக்கே உரியது।

Verse 64

स्वदत्तां परदत्तां वा यो हरेत वसुंधराम् । स विष्ठायां कृमिर्भूत्वा पितृभिः सह मज्जति

தானாகத் தந்த நிலமாயினும் பிறர் தந்த நிலமாயினும் அதை அபகரிப்பவன், மலத்தில் புழுவாகி பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து மூழ்குவான்।

Verse 65

अन्यायेन हृता भूमिरन्यायेन च हारिता । हर्ता हारयिता चैव विष्ठायां जायते कृमिः

அநியாயமாக அபகரிக்கப்பட்ட நிலமும், அநியாயமாக அபகரிக்கச் செய்த நிலமும்—அபகரிப்பவனும் தூண்டுபவனும் இருவரும் மலத்தில் புழுவாகப் பிறப்பர்।

Verse 66

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे तिष्ठति भूमिदः । आच्छेत्ता चानुमन्ता च तान्येव नरके वसेत्

நிலத்தைத் தானம் செய்தவன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் சொர்க்கத்தில் தங்குவான்; ஆனால் அதை பறிப்பவனும் அதற்கு ஒப்புதல் அளிப்பவனும் அதே காலம் நரகத்தில் வாழ்வர்।

Verse 67

यानीह दत्तानि पुरा नरेन्द्रैर्दानानि धर्मार्थयशस्कराणि । निर्माल्यरूपप्रतिमानि तानि को नाम साधुः पुनराददाति

முன்னொரு காலத்தில் அரசர்கள் இங்கு அளித்த தானங்கள்—தர்மம், செல்வம், புகழ் தருவன—அவை நிர்மால்யம் போன்ற புனித அர்ப்பணங்கள்; அவற்றை மீண்டும் எந்த சாது எடுத்துக்கொள்வான்?

Verse 68

एवं तान्पूजयित्वा तु सम्यङ्न्यायेन पाण्डव । रुक्मिण्या विधिवत्पाणिं जग्राह मधुसूदनः

இவ்வாறு முறையான நியாயப்படி அவர்களைப் போற்றி, ஓ பாண்டவா, மதுசூதனன் விதிப்படி ருக்மிணியின் கரத்தை மணமாகப் பற்றினான்।

Verse 69

मुशली च ततः सर्वाञ्जित्वा दानवपुंगवान् । स्वस्थानमगमत्तत्र कृत्वा कार्यं सुशोभनम्

பின்னர் முஶலீ (பலராமன்) எல்லா தலைசிறந்த தானவர்களையும் வென்று, அங்கே மிகச் சிறப்பான காரியத்தை நிறைவேற்றி, தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினான்।

Verse 70

प्रयातौ द्वारवत्यां तौ कृष्णसंकर्षणावुभौ । गच्छमानं तु तं दृष्ट्वा केशवं क्लेशनाशनम्

அதன்பின் கிருஷ்ணனும் சங்கர்ஷணனும் இருவரும் த்வாரவதிக்குப் புறப்பட்டனர். வழியில் செல்லும் துன்பநாசகன் கேசவனைப் பார்த்து…

Verse 71

ब्राह्मणाः सत्यवन्तश्च निर्गताः शंसितव्रताः । आगच्छमानांस्तौ वीक्ष्य रथमार्गेण ब्राह्मणान्

சத்தியநிஷ்டையுடன், புகழ்பெற்ற விரதமுடைய பிராமணர்கள் வெளியே வந்தனர்; ரதமார்க்கமாக அணுகி வரும் அந்தப் பிராமணர்களைக் கண்டு…

Verse 72

मुहूर्तं तत्र विश्रम्य केशवो वाक्यमब्रवीत् । किमागमनकार्यं वो ब्रूत सर्वं द्विजोत्तमाः

அங்கே சிறிதுநேரம் ஓய்ந்து கேசவன் கூறினான்— “உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன? ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அனைத்தையும் சொல்லுங்கள்.”

Verse 73

कुर्वाणाः स्वीयकर्माणि मम कृत्यं तु तिष्ठते । देवस्य वचनं श्रुत्वा मुनयो वाक्यमब्रुवन्

“நாங்கள் எங்கள் எங்கள் கடமைகளைச் செய்கிறோம்; ஆனால் உமது புனிதக் காரியம் இன்னும் நிற்கிறது.” இறைவனின் வாக்கைக் கேட்டு முனிவர்கள் பதிலுரைத்தனர்।

Verse 74

कल्पकोटिसहस्रेण सत्यभावात्तु वन्दितः । दुष्प्राप्योऽसि मनुष्याणां प्राप्तः किं त्यजसे हि नः

எண்ணற்ற கல்பக் கோடி ஆயிரங்களாக சத்தியநிலையால் வணங்கப்படுபவரே; மனிதர்க்கு நீர் அரிதாய் கிடைப்பவர். இப்போது எங்களிடம் வந்து எங்களை ஏன் விட்டு விலகுவீர்?

Verse 75

ब्राह्मणानां वचः श्रुत्वा भगवानिदमब्रवीत् । मथुरायां द्वारवत्यां योधनीपुर एव च

பிராமணர்களின் சொற்களைக் கேட்ட பகவான் கூறினார்— “மதுராவில், த்வாரவதியில், யோதனீபுரத்திலும்…”

Verse 76

त्रिकालमागमिष्यामि सत्यं सत्यं पुनः पुनः । एवं ते ब्राह्मणाः श्रुत्वा योधनीपुरमागताः

“நான் மும்முறையும் (காலை, நண்பகல், மாலை) நிச்சயமாக வருவேன்—உண்மை, உண்மை, மீண்டும் மீண்டும்.” இதைக் கேட்ட அந்தப் பிராமணர்கள் யோதனீபுரம் சென்றனர்.

Verse 77

अवतीर्णस्त्रिभागेन प्रादुर्भावे तु माथुरे । एतत्ते कथितं सर्वं तीर्थस्योत्पत्तिकारणम्

மதுராவில் தோன்றிய வேளையில் அவர் மூவகைப் பங்காக அவதரித்தார். இந்தத் தீர்த்தத்தின் தோற்றக் காரணம் முழுவதும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 78

भूतं भव्यं भविष्यच्च वर्तमानं तथापरम् । यं श्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

கடந்தது, வருங்காலம், வரவிருப்பது, நிகழ்காலம் மற்றும் அதற்கும் அப்பாற்பட்டதும்—இவற்றைச் செவிமடுத்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 79

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्बलकेशवौ । तेन देवो जगद्धाता पूजितस्त्रिगुणात्मवान्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி பலன்-கேசவரை வழிபடுகிறவன், அவனால் உலகைத் தாங்கும் தேவன்—மூன்று குணங்களையும் உடையவன்—வழிபடப்பட்டவனாகிறான்.

Verse 80

उपवासी नरो भूत्वा यस्तु कुर्यात्प्रदक्षिणम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

உபவாசம் இருந்து யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்—இதில் விவாதம் வேண்டாம்.

Verse 81

तत्र तीर्थे तु ये वृक्षास्तान्पश्यन्त्यपि ये नराः । तेऽपि पापैः प्रमुच्यन्ते भ्रूणहत्यासमैरपि

அந்தத் தீர்த்தத்தில் உள்ள மரங்களை யார் வெறும் தரிசனமாவது செய்கிறார்களோ, அவர்களும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர்—கருவைக் கொன்றதற்கு ஒப்பான பாவங்களிலிருந்தும் கூட।

Verse 82

प्रातरुत्थाय ये केचित्पश्यन्ति बलकेशवौ । तेन ते सदृशाः स्युर्वै देवदेवेन चक्रिणा

யார் காலையில் எழுந்து பலன் மற்றும் கேசவனைத் தரிசிக்கிறார்களோ, அந்தச் செயலில் அவர்கள் தேவர்களின் தேவன், சக்கரதாரியுடன் ஒப்பாவர்।

Verse 83

ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्तेषां जन्म सुजीवितम् । ये नमन्ति जगन्नाथं देवं नारायणं हरिम्

அவர்கள் வணக்கத்திற்குரியோர், நமஸ்காரத்திற்குரியோர்; அவர்களின் பிறப்பு பாக்கியமானது, வாழ்வு நல்வாழ்வு—ஜகந்நாதனாகிய தெய்வ நாராயணன் ஹரியை வணங்குவோர்.

Verse 84

तत्र तीर्थे तु यद्दानं स्नानं देवार्चनं नृप । तत्सर्वमक्षयं तस्य इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

அரசே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் செய்யப்படும் தானம், ஸ்நானம், தேவர்ச்சனை ஆகிய அனைத்தும் செய்பவர்க்கு அழியாத புண்ணியமாகும் என்று சங்கரன் உரைத்தான்।

Verse 85

प्रविश्याग्नौ मृतानां च यत्फलं समुदाहृतम् । तच्छृणुष्व नृपश्रेष्ठ प्रोच्यमानमशेषतः

அரசர்களில் சிறந்தவனே, தீயில் புகுந்து இறந்தவர்களுக்கு உரைக்கப்பட்ட பலனை, இப்போது எதுவும் விடாமல் விளக்கப்படுவதை கேள்।

Verse 86

विमानेनार्कवर्णेन किंकिणीजालमालिना । आग्नेये भवते तत्र मोदते कालमीप्सितम्

அங்கே அவன் சூரியநிறம் கொண்ட, கிண்கிணி வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திவ்ய விமானத்தில் சென்று, அக்னிலோகத்தை அடைந்து, விரும்பிய காலமெல்லாம் மகிழ்ந்து திளைக்கிறான்।

Verse 87

जले चैवा मृतानां तु योधनीपुरमध्यतः । वसन्ति वारुणे लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

நீரில் மரணமடைந்தவர்கள் யோதனீபுரத்தின் நடுவில் உள்ள வருணலோகத்தில் மகாப்ரளயம் வரை வாசம் செய்கின்றனர்।

Verse 88

अनाशके मृतानां तु तत्र तीर्थे नराधिप । अनिवर्तिका गतिर्नृणां नात्र कार्या विचारणा

மனிதரின் அரசே! அந்த தீர்த்தத்தில் அன்னம் உண்ணாது நோன்பில் இருந்து மரணமடைவோர்க்கு கிடைக்கும் கதி மீளாதது; இங்கே மேலும் ஐயமோ விசாரணையோ வேண்டாம்।

Verse 89

तत्र तीर्थे तु यो दद्यात्कपिलादानमुत्तमम् । विधानेन तु संयुक्तं शृणु तस्यापि यत्फलम्

அந்த தீர்த்தத்தில் முறையாகச் செய்து, சிறந்த கபிலாதானம் (செம்மஞ்சள் நிறக் கன்றுடைய பசு தானம்) அளிப்பவன் பெறும் பலனையும் கேள்।

Verse 90

यावन्ति तस्या रोमाणि तत्प्रसूतेश्च भारत । तावन्ति दिवि मोदन्ते सर्वकामैः सुपूजिताः

பாரதா! அந்தப் பசுவின் முடிகள் எத்தனை, அவள் பெற்ற குட்டிகளின் முடிகளும் எத்தனைவோ, அவ்வளவு (ஆண்டுகள்) அவர்கள் விண்ணுலகில் எல்லா இன்பங்களாலும் நிறைந்து, நன்கு போற்றப்பட்டு மகிழ்வர்।

Verse 91

यावन्ति रोमाणि भवन्ति धेन्वास्तावन्ति वर्षाणि महीयते सः । स्वर्गाच्च्युतश्चापि ततस्त्रिलोक्यां कुले समुत्पत्स्यति गोमतां सः

பசுவின் உடலில் எத்தனை ரோமங்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு ஆண்டுகள் அவன் ஸ்வர்க்கத்தில் போற்றப்படுவான். பின்னர் ஸ்வர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்தாலும், மூவுலகிலும் மாடுசெல்வம் நிறைந்த குலத்தில் பிறப்பான்.

Verse 92

तत्र तीर्थे तु यो दद्याद्रूप्यं काञ्चनमेव वा । काञ्चनेन विमानेन विष्णुलोके महीयते

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் வெள்ளியையோ பொன்னையோ தானம் செய்கிறாரோ, அவர் பொன் விமானத்தில் ஏறி விஷ்ணுலோகத்தில் போற்றப்படுவார்.

Verse 93

तस्मिंस्तीर्थे तु यो दद्यात्पादुके वस्त्रमेव च । दानस्यास्य प्रभावेन लभते स्वर्गमीप्सितम्

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் பாதுக்கைகளையும் ஆடையையும் தானம் செய்கிறாரோ, அந்த தானத்தின் மகிமையால் விரும்பிய ஸ்வர்க்கத்தை அடைவார்.

Verse 94

ऋग्यजुःसामवेदानां पठनाद्यत्फलं भवेत् । तत्र तीर्थे तु राजेन्द्र गायत्र्या तत्फलं लभेत्

அரசர்களின் தலைவனே! ரிக், யஜுர், சாம வேதங்களைப் பாராயணம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அந்த தீர்த்தத்தில் காயத்ரீ ஜபத்தால் அதே பலன் கிடைக்கும்.

Verse 95

प्रयागे यद्भवेत्पुण्यं गयायां च त्रिपुष्करे । कुरुक्षेत्रे तु राजेन्द्र राहुग्रस्ते दिवाकरे

அரசர்களின் தலைவனே! பிரயாகம், கயா, திரிபுஷ்கரம் ஆகிய இடங்களில் உண்டாகும் புண்ணியம், மேலும் குருக்ஷேத்திரத்தில் ராகு பிடித்த சூரியன் (கிரகண காலம்) நேரத்தில் உண்டாகும் புண்ணியம்…

Verse 96

सोमेश्वरे च यत्पुण्यं सोमस्य ग्रहणे तथा । तत्फलं लभते तत्र स्नानमात्रान्न संशयः

சோமேஸ்வரத்தில் உள்ள புண்ணியம், சந்திரகிரகணக் காலத்தில் கிடைக்கும் பலனும்—அதே பலன் அங்கே வெறும் நீராடுதலாலேயே பெறப்படும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 97

द्वादश्यां तु नरः स्नात्वा नमस्कृत्य जनार्दनम् । उद्धृताः पितरस्तेन अवाप्तं जन्मनः फलम्

த்வாதசியில் மனிதன் நீராடி ஜனார்தனனை வணங்கினால்; அந்தச் செயலில் அவன் பித்ருக்கள் உயர்வடைகின்றனர், பிறப்பின் உண்மைப் பலன் கிடைக்கிறது।

Verse 98

संक्रान्तौ च व्यतीपाते द्वादश्यां च विशेषतः । ब्राह्मणं भोजयेदेकं कोटिर्भवति भोजिता

சங்கிராந்தி, வ்யதீபாதம், மேலும் குறிப்பாக த்வாதசியில்—ஒரு பிராமணருக்கே உணவளித்தாலும், அது கோடி பேருக்கு உணவளித்ததற்குச் சமமாகும்।

Verse 99

पृथिव्यां यानि तीर्थानि ह्यासमुद्राणि पाण्डव । तानि सर्वाणि तत्रैव द्वादश्यां पाण्डुनन्दन

ஓ பாண்டவா! பூமியில் உள்ள கடற்கரைத் தீர்த்தங்கள் உட்பட எல்லாத் தீர்த்தங்களும்—த்வாதசியில் அங்கேயே அனைத்தும் இருப்பதாகும், ஓ பாண்டுநந்தனே।

Verse 100

क्षयं यान्ति च दानानि यज्ञहोमबलिक्रियाः । न क्षीयते महाराज तत्र तीर्थे तु यत्कृतम्

மகாராஜா! தானம், யாகம், ஹோமம், பலிகிரியை ஆகியவற்றின் பலன் குறையலாம்; ஆனால் அந்தத் தீர்த்தத்தில் செய்யப்படுவது ஒருபோதும் குறையாது।

Verse 101

यद्भूतं यद्भविष्यच्च तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । कथितं ते मया सर्वं पृथग्भावेन भारत

ஏ பாரதா! இந்தத் தீர்த்தத்தின் உத்தமமான மஹாத்மியம்—முன்னே இருந்ததும் இனி வருவதும்—அனைத்தையும் நான் உனக்கு தனித்தனியாக, முழுமையாக எடுத்துரைத்தேன்।

Verse 142

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.