Adhyaya 14

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । ततस्त ऋषयः सर्वे महाभागास्तपोधनाः । गतास्तु परमं लोकं ततः किं जातमद्भुतम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அந்தப் பெரும் பாக்கியமுடைய, தவவலிமை நிறைந்த முனிவர்கள் அனைவரும் பரமலோகத்திற்குச் சென்ற பின், அதன் பின்னர் என்ன அதிசயம் நிகழ்ந்தது?

Verse 2

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततस्तेषु प्रयातेषु नर्मदातीरवासिषु । बभूव रौद्रसंहारः सर्वभूतक्षयंकरः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நர்மதா கரையில் வாழ்ந்த அவர்கள் சென்ற பின், ருத்ரனுக்கு ஒப்பான கொடிய சங்காரம் எழுந்தது; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் அழிவை உண்டாக்கியது.

Verse 3

कैलासशिखरस्थं तु महादेवं सनातनम् । ब्रह्माद्याः प्रास्तुवन् देवमृग्यजुःसामभिः शिवम्

அப்போது கைலாச சிகரத்தில் நின்ற சனாதன மகாதேவனை, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் ரிக், யஜுர், சாம வேதப் பாடல்களால் சிவனாகப் போற்றி வணங்கினர்.

Verse 4

संहर त्वं जगद्देव सदेवासुरमानुषम् । प्राप्तो युगसहस्रान्तः कालः संहरणक्षमः

ஓ ஜகத்தேவா! தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட இந்த உலகமெங்கும் லயிக்கச் செய். ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவுக் காலம் வந்துள்ளது; அது பிரளயத்திற்குத் தகுந்தது.

Verse 5

मद्रूपं तु समास्थाय त्वया चैतद्विनिर्मितम् । वैष्णवीं मूर्तिमास्थाय त्वयैतत्परिपालितम्

என் ரூபத்தை ஏற்று நீ இந்த (உலகை) படைத்தாய்; வைஷ்ணவ மூர்த்தியை ஏற்று நீயே இதை காத்து வளர்த்தாய்.

Verse 6

एका मूर्तिस्त्रिधा जाता ब्राह्मी शैवी च वैष्णवी । सृष्टिसंहाररक्षार्थं भवेदेवं महेश्वर

ஒரே மூர்த்தி மூன்றாக ஆனது—பிராஹ்மீ, ஷைவீ, வைஷ்ணவீ—படைப்பு, அழிவு, காப்பு பொருட்டு, ஓ மகேஸ்வரா।

Verse 7

एतच्छ्रुत्वा वचस्तथ्यं विष्णोश्च परमेष्ठिनः । सगणः सपरीवारः सह ताभ्यां सहोमया

விஷ்ணுவும் பரமேஷ்டியும் (பிரம்மா) கூறிய உண்மை வாக்குகளை கேட்டபின், (சிவன்) கணங்களும் பரிவாரமும் உடன், அவர்களிருவருடனும் உமையுடனும் (சென்றான்)।

Verse 8

समलोकान्विभिद्येमान्भगवान्नीललोहितः । भूराद्यब्रह्मलोकान्तं भित्त्वाण्डं परतः परम्

பகவான் நீலலோஹிதன் இவ்வுலகங்களை எல்லாம் துளைத்தான்; பூः முதல் பிரம்மலோகம் வரை அண்டத்தைப் பிளந்து, பராத்பரமான—அப்பாற்பட்டதற்கும் அப்பாற்பட்ட—நிலைக்குச் சென்றான்।

Verse 9

शैवं पदमजं दिव्यमाविशत्सह तैर्विभुः । न तत्र वायुर्नाकाशं नाग्निस्तत्र न भूतलम्

எங்கும் நிறைந்த இறைவன் அவர்களுடன் சேர்ந்து தெய்வீகமான, பிறவியற்ற ஷைவ பதத்தில் புகுந்தான். அங்கே காற்றும் இல்லை, ஆகாயமும் இல்லை; அங்கே அக்கினியும் இல்லை, பூமித்தளமும் இல்லை।

Verse 10

यत्र संतिष्ठे देव उमया सह शङ्करः । न सूर्यो न ग्रहास्तत्र न ऋक्षाणि दिशस्तथा

எங்கே தேவன் சங்கரன் உமையுடன் உறைகிறானோ—அங்கே சூரியனும் இல்லை, கிரகங்களும் இல்லை; நட்சத்திரங்களும் இல்லை, திசைகளும் அப்படியே இல்லை।

Verse 11

न लोकपाला न सुखं न च दुःखं नृपोत्तम

அரசருள் சிறந்தவனே! அங்கே உலகபாலர்கள் இல்லை; இன்பமும் இல்லை, துன்பமும் இல்லை.

Verse 12

ब्राह्मं पदं यत्कवयो वदन्ति शैवं पदं यत्कवयो वदन्ति । क्षेत्रज्ञमीशं प्रवदन्ति चान्ये सांख्याश्च गायन्ति किलादिमोक्षम्

கவிஞர்கள் ‘பிராஹ்ம’ பதம் என்றும், ‘சைவ’ பதம் என்றும் கூறுவதையே—மற்றோர் க்ஷேத்ரஜ்ஞனாகிய ஈசன் என அறிவிக்கின்றனர்; சாங்க்யர்கள் அதையே ஆதிமோக்ஷம் எனப் பாடுகின்றனர்.

Verse 13

यद्ब्रह्म आद्यं प्रवदन्ति केचिद्यं सर्वमीशानमजं पुराणम् । तमेकरूपं तमनेकरूपमरूपमाद्यं परमव्ययाख्यम्

சிலர் ஆதிப் பிரம்மம் என உரைப்பதையும்—அவன் அனைத்துமாய் நிறைந்த ஈசானன், பிறவியற்றவன், பழமையானவன்—அவனையே ஒருரூபன், பலரூபன், அரூபன் எனச் சொல்கின்றனர்; அவன் ஆதியாய், பரமனாய், ‘அவ்யயன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 14

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.

Verse 15

ततस्त्रयस्ते भगवन्तमीशं सम्प्राप्य संक्षिप्य भवन्त्यर्थकम् । पृथक्स्वरूपैस्तु पुनस्त एव जगत्समस्तं परिपालयन्ति

அப்போது அந்த மூவரும் பகவான் ஈசனை அடைந்து ஒரே சாரத் தத்துவமாகச் சுருங்குகின்றனர்; பின்னர் மீண்டும் தனித்தனிப் படிவங்களை ஏற்று முழு உலகையும் காத்தளிக்கின்றனர்.

Verse 16

संहारं सर्वभूतानां रुद्रत्वे कुरुते प्रभुः । विष्णुत्वे पालयेल्लोकान्ब्रह्मत्वे सृष्टिकारकः

ருத்ரரூபத்தில் ஆண்டவன் எல்லா உயிர்களின் சங்காரத்தைச் செய்கிறான்; விஷ்ணுரூபத்தில் உலகங்களைப் பாதுகாக்கிறான்; பிரம்மரூபத்தில் படைப்பின் கர்த்தாவாகிறான்।

Verse 17

प्रकृत्या सह संयुक्तः कालो भूत्वा महेश्वरः । विश्वरूपा महाभागा तस्य पार्श्वे व्यवस्थिता

பிரகிருதியுடன் இணைந்து மகேஸ்வரன் காலமாக (நேரமாக) ஆகிறான்; விசுவரூபிணியான மகாபாகா தேவி அவன் பக்கத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறாள்।

Verse 18

यामाहुः प्रकृतिं तज्ज्ञाः पदार्थानां विचक्षणाः । पुरुषत्वे प्रकृतित्वे च कारणं परमेश्वरः

தத்துவஞானிகளும் பொருளறிவில் நிபுணர்களும் ‘பிரகிருதி’ எனச் சொல்வதற்கு—புருஷத்துவமும் பிரகிருதித்துவமும் இரண்டிற்கும் பரம காரணம் பரமேஸ்வரனே।

Verse 19

तस्मादेतज्जगत्सर्वं चराचरम् । तस्मिन्नेव लयं याति युगान्ते समुपस्थिते

ஆகையால் இந்த முழு உலகம்—அசையும் அசையாததும்—அவனிடமிருந்தே தோன்றுகிறது; யுகாந்தம் வந்தபோது அவனிலேயே லயமாகிறது।

Verse 20

भगलिङ्गाङ्कितं सर्वं व्याप्तं वै परमेष्ठिना । भगरूपो भवेद्विष्णुर्लिङ्गरूपो महेश्वरः

பரமேஷ்டியால் இவ்வுலகம் முழுதும் ‘பக’ மற்றும் ‘லிங்க’ குறியீடுகளால் முத்திரையிடப்பட்டு வியாபித்துள்ளது; விஷ்ணு பகரூபன், மகேஸ்வரன் லிங்கரூபன்।

Verse 21

भाति सर्वेषु लोकेषु गीयते भूर्भुवादिषु । प्रविष्टः सर्वभूतेषु तेन विष्णुर्भगः स्मृतः

அவர் எல்லா உலகங்களிலும் ஒளிர்கிறார்; பூः, புவः முதலிய உலகங்களில் பாடப்படுகிறார். எல்லா உயிர்களிலும் புகுந்திருப்பதால் அந்த விஷ்ணு ‘பக’ என நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 22

विशनाद्विष्णुरित्युक्तः सर्वदेवमयो महान् । भासनाद्गमनाच्चैव भगसंज्ञा प्रकीर्तिता

‘புகுதல்/வியாபித்தல்’ காரணமாக அவர் ‘விஷ்ணு’ என அழைக்கப்படுகிறார்—அவர் மகான், எல்லாத் தேவர்களையும் தன்னுள் கொண்டவர். மேலும் ஒளிர்தலும் இயக்கமும் காரணமாக ‘பக’ என்ற பெயர் புகழப்படுகிறது.

Verse 23

ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तं यस्मिन्नेति लयं जगत् । एकभावं समापन्नं लिङ्गं तस्माद्विदुर्बुधाः

பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனிவரை உள்ள இந்த உலகம் எதில் லயமடைகிறதோ, அனைத்தும் ஒரே உண்மையில் ஒன்றுபடும் அந்தத் தத்துவமே ‘லிங்கம்’ என்று ஞானிகள் அறிகின்றனர்.

Verse 24

महादेवस्ततो देवीमाह पार्श्वे स्थितां तदा । संहरस्व जगत्सर्वं मा विलम्बस्व शोभने

அப்போது மகாதேவர் தம் அருகில் நின்ற தேவியிடம் கூறினார்—“அழகியவளே! முழு உலகத்தையும் சங்கரிக்க; தாமதிக்காதே.”

Verse 25

त्यज सौम्यमिदं रूपं सितचन्द्रांशुनिर्मलम् । रुद्रं रूपं समास्थाय संहरस्व चराचरम्

“வெண்மதிக் கதிர்களைப் போலத் தூய்மையான இந்த மென்மையான வடிவை விட்டு விடு. ருத்ர வடிவை ஏற்று, அசையும் அசையாத அனைத்தையும் லயப்படுத்து.”

Verse 26

रौद्रैर्भूतगणैर्घोरैर्देवि त्वं परिवारिता । जीवलोकमिमं सर्वं भक्षयस्वाम्बुजेक्षणे

தேவி! கொடிய ரௌத்ர பூதகணங்களால் சூழப்பட்ட நீ, தாமரைநயனே, இந்த முழு ஜீவலோகத்தையும் விழுங்கு.

Verse 27

ततोऽहं मर्दयिष्यामि प्लावयिष्ये तथा जगत् । कृत्वा चैकार्णवं भूयः सुखं स्वप्स्ये त्वया सह

அப்போது நான் இந்த உலகை நசுக்கி, அதையே வெள்ளமாக்குவேன்; பின்னர் மீண்டும் ஒரே பெருங்கடலாகச் செய்து, உன்னுடன் அமைதியாக உறங்குவேன்.

Verse 28

श्रीदेव्युवाच । नाहं देव जगच्चैतत्संहरामि महाद्युते । अम्बा भूत्वा विचेष्टं न भक्षयामि भृशातुरम्

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—மிகுந்த ஒளியுடைய தேவா! நான் இந்த உலகை அழிப்பதில்லை. தாயாகிய நான், உதவியற்றும் மிகுந்த துயருற்றவனையும் விழுங்க இயலாது.

Verse 29

स्त्रीस्वभावेन कारुण्यं करोति हृदयं मम । कथं वै निर्दहिष्यामि जगदेतज्जगत्पते

பெண் இயல்பினாலேயே கருணை என் உள்ளத்தை நிரப்புகிறது. ஜகத்பதே! அப்படியிருக்க, இந்த உலகை நான் எவ்வாறு எரிக்க முடியும்?

Verse 30

तस्मात्त्वं स्वयमेवेदं जगत्संहर शङ्कर । अथैवमुक्तस्तां देवीं धूर्जटिर्नीललोहितः

ஆகையால், சங்கரா! நீயே இந்த உலகை ஒடுக்கி அழி. இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், தூర్జடி நீலலோஹிதன் அந்த தேவியிடம் பதிலுரைத்தான்.

Verse 31

क्रुद्धो निर्भर्त्सयामास हुङ्कारेण महेश्वरीम् । ॐ हुंफट्त्वं स इत्याह कोपाविष्टैरथेक्षणैः

கோபம் கொண்ட அவன் கடும் ‘ஹுங்’காரத்தால் மகேஸ்வரியைத் திட்டு, “ஓம் ஹும் பட்—நீ அப்படியே ஆகுக!” என்று கூறினான்; அவன் பார்வை சினத்தால் எரிந்தது.

Verse 32

हुंकारिता विशालाक्षी पीनोरुजघनस्थला । तत्क्षणाच्चाभवद्रौद्रा कालरात्रीव भारत

‘ஹுங்’காரத்தால் தாக்கப்பட்ட அந்த விசாலநேத்திரி தேவி—நிறைந்த தொடைகளும் அகன்ற இடுப்பும் உடையவள்—அந்தக் கணமே ரௌத்ரமாகி, ஓ பாரதா, காலராத்திரிபோல் ஆனாள்.

Verse 33

हुंकुर्वती महानादैर्नादयन्ती दिशो दश । व्यवर्धत महारौद्रा विद्युत्सौदामिनी यथा

மிகுந்த கர்ஜனையுடன் ‘ஹும்’ என்று முழங்கி, பத்து திசைகளையும் ஒலிக்கச் செய்து, அந்த மகாரௌத்ரி விரிந்தாள்—எரியும் மின்னொளிபோல்.

Verse 34

विद्युत्सम्पातदुष्प्रेक्ष्या विद्युत्संघातचञ्चला । विद्युज्ज्वालाकुला रौद्रा विद्युदग्निनिभेक्षणा

மின்னல் வீழ்ச்சிபோல் காண இயலாதவள், மின்னல் கூட்டம்போல் நடுங்குபவள்; மின்னல் ஜ்வாலைகளால் சூழப்பட்ட ரௌத்ரி; அவள் பார்வை மின்னல்-அக்னிபோல் இருந்தது.

Verse 35

मुक्तकेशी विशालाक्षी कृशग्रीवा कृशोदरी । व्याघ्रचर्माम्बरधरा व्यालयज्ञोपवीतिनी

அவள் அவிழ்ந்த கூந்தலுடன் விசாலநேத்திரி; மெலிந்த கழுத்தும் மெலிந்த இடையும் உடையவள்; புலிச்சர்ம ஆடை அணிந்து, பாம்புகளால் ஆன யஜ்ஞோபவீதம் தரித்தவள்.

Verse 36

वृश्चिकैरग्निपुञ्जाभैर्गोनसैश्च विभूषिता । त्रैलोक्यं पूरयामास विस्तारेणोच्छ्रयेण च

அக்னிக் குவியம்போல் திகழும் தேள்களாலும் மகாசர்ப்பங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவள், தன் பரப்பாலும் உயரத்தாலும் மும்முலகையும் நிரப்பினாள்।

Verse 37

भासुराङ्गा तु संवृत्ता कृष्णसर्पैककुण्डला । चित्रदण्डोद्यतकरा व्याघ्रचर्मोपसेविता

அவளுடைய அங்கங்கள் ஒளிவீசின; கருஞ்சர்ப்பமே ஒரே காதணியாக அணிந்தாள். வியத்தகு தண்டத்தை கையில் உயர்த்தி, புலிச்சர்மம் போர்த்தி (சூழ்ந்து) சேவிக்கப்பட்டாள்।

Verse 38

व्यवर्धत महारौद्रा जगत्संहारकारिणी । सृक्किणी लेलिहाना च क्रूरफूत्कारकारिणी

அந்த மஹாரௌத்ரீ—உலகச் சங்காரக் காரணி—மேலும் பெருகினாள்; இரத்தம் பூசிய உதடுகளை நக்கி, கொடூரமான ஃபூத்காரங்களை எழுப்பினாள்।

Verse 39

व्यात्तास्या घुर्घुरारावा जगत्संक्षोभकारिणी । खेलद्भूतानुगा क्रूरा निःश्वासोच्छ्वासकारिणी

வாயை விரித்து, ‘குர்குர’ எனும் கர்ஜனையால் அவள் உலகை அதிரச் செய்தாள்; துள்ளும் பூதக் கூட்டங்கள் பின்தொடர, கொடூரமாகக் கடும் உள்சுவாசம்-வெளிச்சுவாசம் செய்தாள்।

Verse 40

जाताट्टअहासा दुर्नासा वह्निकुण्डसमेक्षणा । प्रोद्यत्किलकिलारावा ददाह सकलं जगत्

அவளின் அட்டஹாசம் எழுந்தது; முகம் அருவருப்பாக, கண்கள் அக்னிகுண்டம் போன்றவை. ‘கிலகிலா’ எனும் உன்மத்தக் கீச்சுடன் அவள் முழு உலகையும் எரித்தாள்।

Verse 41

दह्यमानाः सुरास्तत्र पतन्ति धरणीतले । पतन्ति यक्षगन्धर्वाः सकिन्नरमहोरगाः

அங்கே எரிந்துகொண்டிருந்த தேவர்கள் பூமித்தளத்தில் விழுந்தனர். யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர் மற்றும் மகாநாகங்களும் கூட விழுந்தனர்.

Verse 42

पतन्ति भूतसङ्घाश्च हाहाहैहैविराविणः । बुम्बापातैः सनिर्घातैरुदितार्तस्वरैरपि

பூதக் கூட்டங்களும் ‘ஹா ஹா’, ‘ஹை ஹை’ என்று அலறிக்கொண்டு இடியென விழுந்தன. இடிமுழக்கத்துடன் கூடிய மோதல்களாலும் ஒலிக்கும் அடிகளாலும் அவர்கள் வேதனைக்குரலையும் எழுப்பினர்.

Verse 43

व्याप्तमासीत्तदा विश्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । संपतद्भिः पतद्भिश्च ज्वलद्भूतगणैर्मही

அப்போது அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் மூவுலகமும் முழுதும் நிரம்பியது. ஓடிவந்து விழும் எரியும் பூதக் கணங்களால் பூமி நிறைந்தது.

Verse 44

जातैश्चटचटाशब्दैः पतद्भिर्गिरिसानुभिः । तत्र रौद्रोत्सवे जाता रुद्रानन्दविवर्धिनी

‘சட-சட’ எனும் சத்தங்கள் எழ, மலைச்சரிவுகள் இடிந்து விழ, அங்கே ரௌத்ரோৎসவம் எழுந்தது—அது ருத்ரரின் ஆனந்தத்தை வளர்த்தது.

Verse 45

विहिंसमाना भूतानि चर्वमाणाचरानपि । तत्तद्गन्धमुपादाय शिवारावविराविणी

அவள் பூதங்களை வதைத்து, அசையாதவற்றையும் கடித்து மென்றாள். அவரவர் மணங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, சிவனைப் போன்ற முழக்கங்களால் கர்ஜித்தாள்.

Verse 46

गलच्छोणितधाराभिमुखा दिग्धकलेवरा । चण्डशीलाभवच्चण्डी जगत्संहारकर्मणि

பாயும் இரத்தத் தாரைகளின் நோக்கி முகம் திருப்பி, உடல் இரத்தத்தால் பூசப்பட்டு கறைபட்டவளாய், உலகச் சங்காரக் காரியத்தில் சண்டீ மிகக் கடுஞ்சினத்துடன் எழுந்தாள்.

Verse 47

येऽपि प्राप्ता महर्लोकं भृग्वाद्याश्च महर्षयः । तेऽपि नश्यन्ति शतशो ब्रह्मक्षत्त्रविशादयः

மகர்லோகத்தை அடைந்திருந்த ப்ருகு முதலிய மகரிஷிகளும் கூட நூற்றுக்கணக்காக அழிந்தனர்; பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர் முதலியோரும் நாசமடைந்தனர்.

Verse 48

देवासुरा भयत्रस्ताः सयक्षोरगराक्षसाः । विशन्ति केऽपि पातालं लीयन्ते च गुहादिषु

பயத்தால் நடுங்கிய தேவர்கள், அசுரர்கள்—யக்ஷர், நாகர், ராக்ஷசர் உடனே—சிலர் பாதாளத்தில் புகுந்தனர்; சிலர் குகைகள் முதலிய இடங்களில் ஒளிந்தனர்.

Verse 49

सा च देवी दिशः सर्वा व्याप्य मृत्युरिव स्थिता । युगक्षयकरे काले देवेन विनियोजिता

அந்த தேவி எல்லாத் திசைகளையும் நிறைத்து, மரணமே போல் நிலைத்தாள்; யுக முடிவை உண்டாக்கும் அந்தக் காலத்தில் இறைவனால் நியமிக்கப்பட்டவளாய் இருந்தாள்.

Verse 50

एकापि नवधा जाता दशधा दशधा तथा । चतुःषष्टिस्वरूपा च शतरूपाट्टहासिनी

ஒருத்தியாக இருந்தும் அவள் ஒன்பது வகையாய் ஆனாள்; பின்னர் பத்து வகையாய், மீண்டும் பத்து வகையாய்; அறுபத்துநான்கு வடிவங்களையும், நூறு வடிவங்களையும் கொண்டு கடும் அட்டஹாசம் செய்தாள்.

Verse 51

जज्ञे सहस्ररूपा च लक्षकोटितनुः शिवा । नानारूपायुधाकारा नानावादनचारिणी

அப்போது சிவா தேவியானவள் ஆயிரம் ரூபங்களுடன், இலட்சம்–கோடி உடல்களைக் கொண்டவளாகப் பிறந்தாள். பலவகை ஆயுதங்களைத் தாங்கி, எண்ணற்ற முகங்களுடன் எங்கும் உலாவினாள்।

Verse 52

एवंरूपाऽभवद्देवी शिवस्यानुज्ञया नृप । दिक्षु सर्वासु गगने विकटायुधशीलिनः

அரசே! சிவனின் அனுமதியால் தேவியானவள் இவ்வாறு உருவமடைந்தாள். மேலும் வானில் எல்லாத் திசைகளிலும் கொடிய ஆயுதங்களை ஏந்தியோர் பரவி நின்றனர்।

Verse 53

रुन्धन्तो नश्यमानांस्तान्गणा माहेश्वराः स्थिताः । विचरन्ति तया सार्द्धं शूलपट्टिशपाणयः

மாஹேஸ்வர கணங்கள் அங்கே நின்று அழிவுறுவோரைக் கட்டுப்படுத்தி சூழ்ந்தனர். கைகளில் சூலம், பட்டிசம் ஏந்தி அவர்கள் தேவியுடன் சேர்ந்து உலாவினர்।

Verse 54

ततो मातृगणाः केचिद्विनायकगणैः सह । व्यवर्धन्त महारौद्रा जगत्संहारकारिणः

பின்னர் சில மாத்ருகணங்கள் விநாயக கணங்களுடன் சேர்ந்து பெருகின. அவர்கள் மிகக் கொடியவர்களாய், உலகச் சங்காரத்தை நிகழ்த்துவோராக ஆனார்கள்।

Verse 55

ततस्तस्या व्यवर्धन्त दंष्ट्राः कुन्देन्दुसन्निभाः । योजनानां सहस्राणि अयुतान्यर्बुदानि च

அப்போது அவளுடைய கொம்புப் பற்கள் குந்தமலரும் நிலவும் போல ஒளிர்ந்து பெருகின—ஆயிரக் கணக்கான யோஜனைகள், பத்தாயிரங்கள், மேலும் அளவிலா அர்புத-கோடிகள் வரை।

Verse 56

दंष्ट्रावलिः कररुहाः क्रूरास्तीक्ष्णाश्च कर्कशाः । वियद्दिशो लिखन्त्येव सप्तद्वीपां वसुंधराम्

அவளுடைய தந்தவரிசையும் நகங்களும்—கொடுமை, கூர்மை, கடினம் உடையவை—வானத் திசைகளையும் கீறுவது போல, ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய பூமியையே கோடுகளால் கீறினவெனத் தோன்றின।

Verse 57

तस्या दंष्ट्राभिसम्पातैश्चूर्णिता वनपर्वताः । शिलासंचयसंघाता विशीर्यते सहस्रशः

அவளுடைய தந்தங்களின் மோதல்-அடிகளால் காடுகளும் மலைகளும் பொடியாக நொறுங்கின; கற்கள் குவிந்த தொகுதிகள் ஆயிரமாயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறின।

Verse 58

हिमवान्हेमकूटश्च निषधो गन्धमादनः । माल्यवांश्चैव नीलश्च श्वेतश्चैव महागिरिः

ஹிமவான், ஹேமகூடம், நிஷதம், கந்தமாதனம், மால்யவான், நீலம், ஸ்வேதம்—இவ்வெல்லா மகாமலைகளும் (கலங்கித்) துடித்தன।

Verse 59

मेरुमध्यमिलापीठं सप्तद्वीपं च सार्णवम् । लोकालोकेन सहितं प्राकम्पत नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! மேருவின் நடுப்பகுதியிலுள்ள அந்த ஆதாரப் பீடமும், கடல்களுடன் கூடிய ஏழு தீவுகளும், லோகாலோக மலை உடனும்—அனைத்தும் நடுங்கின।

Verse 60

दंष्ट्राशनिविस्पृष्टाश्च विशीर्यन्ते महाद्रुमाः । उत्पातैश्च दिशो व्याप्ता घोररूपैः समन्ततः

தந்தங்களும் இடியாயுதமும் தாக்கியதால் பேர்மரங்கள் சிதறி உடைந்தன; மேலும் அச்சமூட்டும் அபசகுனங்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவி நிறைந்தன।

Verse 61

तारा ग्रहगणाः सर्वे ये च वैमानिका गणाः । शिवासहस्रैराकीर्णा महामातृगणैस्तथा

அனைத்து நட்சத்திரங்களும் கிரகக் கூட்டங்களும், மேலும் விமானங்களில் இயங்கும் தெய்வக் கணங்களும்—ஆயிரக்கணக்கான சிவர்களாலும் அதுபோல மகாமாத்ருகணங்களாலும் நிரம்பின.

Verse 62

सा चचार जगत्कृत्स्नं युगान्ते समुपस्थिते । भ्रमद्भिश्च ब्रुवद्भिश्च क्रोशद्भिश्च समन्ततः

யுகாந்தம் நெருங்கியபோது அவள் முழு உலகமெங்கும் உலாவினாள்; எங்கும் உயிர்கள் தடுமாறி, குழப்பமாகப் பேசி, அலறி, அனைத்துத் திசைகளிலும் கலங்கின.

Verse 63

प्रमथद्भिर्ज्वलद्भिश्च रौद्रैर्व्याप्ता दिशो दश । विस्तीर्णं शैलसङ्घातं विघूर्णितगिरिद्रुमम्

உன்மத்தமும் எரியும் ரௌத்ர சக்திகளும் பத்து திசைகளையும் நிறைத்தன; விரிந்த மலைத்தொடர்கள் கலங்கின, மலைமரங்கள் சுழன்று அலைந்தன.

Verse 64

प्रभिन्नगोपुरद्वारं केशशुष्कास्थिसंकुलम् । प्रदग्धग्रामनगरं भस्मपुंजाभिसंवृतम्

கோபுர வாயில்களும் வளைவுகளும் நொறுங்கின; இடமெங்கும் முடி, உலர்ந்த எச்சங்கள், எலும்புகள் பரவின. கிராமங்களும் நகரங்களும் எரிந்து சாம்பல் குவியல்களால் மூடப்பட்டன.

Verse 65

चिताधूमाकुलं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । हाहाकाराकुलं सर्वमहहस्वननिस्वनम्

அசையும் அசையாத அனைத்துடனும் மூன்று உலகங்களும் சிதைத் தீயின் புகையால் மூடப்பட்டன; எங்கும் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்ற அலறலும் பயங்கர ஒலிகளின் ஆரவாரமும் நிறைந்தது.

Verse 66

जगदेतदभूत्सर्वमशरण्यं निराश्रयम्

இந்த முழு உலகமும் சரணமற்றதும் ஆதரவற்றதும் ஆனது; எங்கும் பாதுகாப்பு இல்லை.