Adhyaya 137

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—தர்மபுத்திரா! பின்னர் வடக்கு நர்மதா கரையில் உள்ள, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் உத்தம கர்கடேஸ்வரனைச் சென்று வணங்க வேண்டும்।

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

அங்கே விதிப்படி நீராடி சிவனைப் பூஜிப்பவன், மீளாத (அனாவர்த்த) பாதையை அடைகிறான்; ஐயமின்றி ருத்ரலோகத்தைப் பெறுவான்।

Verse 3

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः

அந்த தீர்த்தத்தின் மஹிமை, புராணங்களில் நான் கேட்டதுபோல், முழுமையாக வர்ணிக்க இயலாது; ஆகையால் சுருக்கமாகவே கூறுகிறேன்।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் சிறிதளவாவது சுபமோ அசுபமோ செயல் செய்தாலும், மகாராஜா, மகிழ்ச்சியாலோ அலட்சியத்தாலோ செய்த அனைத்தும் அழியாத பலனாகிறது.

Verse 5

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन

அந்தத் தீர்த்தத்தில் தவம் செய்து வாலகில்யரும் மரீசியரும், குருநந்தனா, இன்றும் தம் விருப்பப்படி உலகங்களில் உலாவி மகிழ்கின்றனர்.

Verse 6

तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्

அங்கே இருப்போர் அந்த உண்மையை அறியார்; அறியாமையால் தள்ளப்பட்டவர்கள் அவர்கள்—உடலுக்குள் இருந்தும் அழியாத, மாறாத ஒளியான ஆத்மாவை உணராதவனைப் போல.

Verse 7

तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில், அரசர்களில் சிறந்தவனே, தேவி நாராயணீ முன்பு கடும் தவம் செய்தாள்; இன்றும் அர்புதம் எனும் நீண்ட காலம் வரை தீவிரத் தவம் செய்கிறாள்.

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவனுக்கு, அவன் பிதாமகர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 137

। अध्याय

இதி அத்தியாயம் நிறைவு.