Adhyaya 136

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल चाहल्येश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धा महाभागा त्वहल्या तापसी पुरा

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மன்னனே! சிறந்த சாஹல்யேஸ்வரத் திருத்தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு முற்காலத்தில் பெரும் பாக்கியமுடைய தவசியான அகல்யா சித்தி பெற்றாள்.

Verse 2

गौतमो ब्राह्मणस्त्वासीत्साक्षाद्ब्रह्मेव चापरः । सत्यधर्मसमायुक्तो वानप्रस्थाश्रमे रतः

அங்கு கௌதமன் என்னும் பிராமணன் இருந்தான்; அவன் சாட்சாத் மற்றொரு பிரம்மனைப் போல. சத்தியமும் தர்மமும் நிறைந்தவனாய் வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் ஈடுபட்டிருந்தான்.

Verse 3

तस्य पत्नी महाभागा ह्यहल्या नाम विश्रुता । रूपयौवनसम्पन्ना त्रिषु लोकेषु विश्रुता

அவனுடைய மனைவி ‘அகல்யா’ என்னும் பெயரால் புகழ்பெற்ற பெரும் பாக்கியவதி. அழகும் இளமையும் நிறைந்தவளாய் மூன்று உலகங்களிலும் பிரசித்தி பெற்றாள்.

Verse 4

अस्या अप्यतिरूपेण देवराजः शतक्रतुः । मोहितो लोभयामास ह्यहल्यां बलसूदनः

அவளின் அற்புத அழகால் மயங்கிய தேவராஜன் சதக்ரது இந்திரன், பலசூதனன், அகல்யையை மயக்க முயன்றான்।

Verse 5

मां भजस्व वरारोहे देवराजमनिन्दिते । क्रीडयस्व मया सार्द्धं त्रिषु लोकेषु पूजिता

அவன் கூறினான்—“ஓ வராரோஹே, ஓ குற்றமற்றவளே! தேவராஜனான என்னை ஏற்று; என்னுடன் விளையாடு; நீ மூன்று உலகங்களிலும் போற்றப்படுவாய்.”

Verse 6

किं करिष्यसि विप्रेण शौचाचारकृशेन तु । तपःस्वाध्यायशीलेन क्लिश्यन्तीव सुलोचने

“ஓ சுலோசனே! தூய்மை, ஒழுக்கம் காரணமாக மெலிந்தும், தவம்-சுவாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டும் இருக்கும் அந்தப் பிராமணனுடன் நீ என்ன செய்வாய்? நீ துன்புறுவது போலத் தோன்றுகிறது.”

Verse 7

एवमुक्ता वरारोहा स्त्रीस्वभावात्सुचञ्चला । मनसाध्याय शक्रं सा कामेन कलुषीकृता

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், வராரோஹை பெண் இயல்பின் நிலையற்ற தன்மையால் மனத்தில் சக்ரனைத் தியானிக்கத் தொடங்கினாள்; காமம் அவளை உள்ளுறக் கலங்கச் செய்தது।

Verse 8

तस्या विदित्वा तं भावं स देवः पाकशासनः । गौतमं वञ्चयामास दुष्टभावेन भावितः

அவளின் எண்ணத்தை அறிந்த அந்தத் தேவன்—பாகசாசனன் இந்திரன்—தீய நோக்கால் உந்தப்பட்டு கவுதமனை ஏமாற்றத் தொடங்கினான்।

Verse 9

विदित्वा चान्तरं तस्य गृहीत्वा वेषमुत्तमम् । अहल्यां रमयामास विश्वस्तां मन्दिरान्तिके

அவனுடைய வாய்ப்பை அறிந்து, சிறந்த வேடம் பூண்டு, நம்பிக்கை கொண்ட அகல்யையை ஆலயத்தின் அருகே மயக்கி இன்புறச் செய்தான்।

Verse 10

क्षणमात्रान्तरे तत्र देवराजस्य भारत । आजगाम मुनिश्रेष्ठो मन्दिरं त्वरयान्वितः

அதே இடத்தில், ஓ பாரதா, ஒரு கணநேரத்திற்குள் முனிவர்களில் சிறந்த கௌதமர் தேவராஜனின் இல்லத்துக்கு விரைந்து வந்தார்।

Verse 11

आगतं गौतमं दृष्ट्वा भीतभीतः पुरंदरः । निर्गतः स ततो दृष्ट्वा शक्रोऽयमिति चिन्तयन्

கௌதமர் வருவதைப் பார்த்ததும் புரந்தரன் மிக அஞ்சினான். அவன் அங்கிருந்து நழுவி வெளியேறினான்; அவனைப் பார்த்த கௌதமர் ‘இவன் சக்ரன்’ என எண்ணினார்।

Verse 12

ततः शशाप देवेन्द्रं गौतमः क्रोधमूर्छितः । अजितेन्द्रियोऽसि यस्मात्त्वं तस्माद्बहुभगो भव

அப்போது கோபத்தில் மூழ்கிய கௌதமர் தேவேந்திரனைச் சபித்தார்—‘நீ இन्द्रியங்களை வெல்லாதவன்; ஆகவே நீ “பல-பக” (பல குறியீடுகள் உடையவன்) ஆகுக.’

Verse 13

एवमुक्तस्तु देवेन्द्रस्तत्क्षणादेव भारत । भगानां तु सहस्रेण तत्क्षणादेव वेष्टितः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், ஓ பாரதா, தேவேந்திரன் அந்தக் கணமே ஆயிரம் ‘பக’ குறியீடுகளால் சுற்றிலும் மூடப்பட்டான்।

Verse 14

त्यक्त्वा राज्यं सुरैः सार्द्धं गतश्रीको जगाम ह । तपश्चचार विपुलं गौतमेन महीतले

அவன் அரசாட்சியைத் துறந்து, செல்வஒளி குன்றி, தேவர்களுடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டு, பூமியில் கௌதமரை நோக்கி மிகுந்த தவம் செய்தான்।

Verse 15

अहल्यापि ततः शप्ता यस्मात्त्वं दुष्टचारिणी । प्रेक्ष्य मां रमसे शक्रं तस्मादश्ममयी भव

அப்போது அகல்யைக்கும் சாபம் விதிக்கப்பட்டது—‘நீ தீயொழுக்கமுடையவள்; என்னைக் கண்டும் சக்ரனில் இன்புறுகிறாய்; ஆகவே கல்லுருவாக ஆகுக.’

Verse 16

गते वर्षसहस्रान्ते रामं दृष्ट्वा यशस्विनम् । तीर्थयात्राप्रसङ्गेन धौतपापा भविष्यसि

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின், புகழ்மிக்க ராமனைத் தரிசித்தால், தீர்த்தயாத்திரைச் சந்தர்ப்பத்தால் உன் பாவங்கள் கழுவப்படும்।

Verse 17

एवं गते ततः काले दृष्टा रामेण धीमता । विश्वामित्रसहायेन त्यक्त्वा साश्ममयीं तनुम्

இவ்வாறு காலம் கடந்தபின், அறிவுமிக்க ராமன் அவளைக் கண்டான்; விசுவாமித்திரரின் துணையால் அவள் கல்லுருவான உடலை விட்டு நீங்கினாள்।

Verse 18

पूजयित्वा यथान्यायं गतपापा विमत्सरा । आगता नर्मदातीरे तीर्थे स्नात्वा यथाविधि

முறையோடு வழிபாடு செய்து, பாவமற்றவளாய் பொறாமையற்றவளாய், அவள் நர்மதா கரைக்கு வந்து, விதிப்படி தீர்த்தத்தில் நீராடினாள்।

Verse 19

कृतं चान्द्रायणं मासं कृच्छ्रं चान्यं ततः परम् । ततस्तुष्टो महादेवो दत्त्वा वरमनुत्तमम्

அவள் ஒரு மாதம் சந்திராயண விரதத்தை மேற்கொண்டு, அதன் பின் இன்னொரு கடுமையான க்ருச்ச்ரத் தவத்தையும் செய்தாள். அப்போது திருப்தியடைந்த மகாதேவன் அவளுக்கு ஒப்பற்ற வரத்தை அருளினான்.

Verse 20

जगामादर्शनं भूयो रेमे चोमापतिश्चिरम् । अहल्या तु गते देवे स्थापयित्वा जगद्गुरुम्

மீண்டும் அவர் கண்களுக்கு எட்டாதபடி மறைந்தார்; உமாபதி நீண்ட காலம் இன்பமாகத் தங்கினார். தேவர் சென்ற பின் அகல்யா உலககுருவான மகாதேவனை நிறுவி…

Verse 21

अहल्येश्वरनामानं स्वगृहे चागमत्पुनः । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

அவள் (லிங்கத்திற்கு) ‘அகல்யேஸ்வரர்’ என்று பெயரிட்டு மீண்டும் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றாள். அந்த தீர்த்தத்தில் யார் நீராடி பரமேஸ்வரனை வழிபடுகிறாரோ…

Verse 22

स मृतः स्वर्गमाप्नोति यत्र देवो महेश्वरः । क्रीडयित्वा यथाकामं तत्र लोके महातपाः

அவன் இறந்த பின் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்; அங்கே தேவனான மகேஸ்வரன் இருக்கிறான். அந்த உலகில் விருப்பம்போல் இன்புற்று அந்த மகாதபஸ்வி…

Verse 23

गते वर्षसहस्रान्ते मानुष्यं लभते पुनः । धनधान्यचयोपेतः पुत्रपौत्रसमन्वितः

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்த பின் அவன் மீண்டும் மனிதப் பிறவியை அடைகிறான்—செல்வமும் தானியச் செழிப்பும் உடையவனாய், மகன்களும் பேரன்களும் சூழ்ந்தவனாய்.

Verse 24

वेदविद्याश्रयो धीमाञ्जायते विमले कुले । रूपसौभाग्यसम्पन्नः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रमहल्यातीर्थसेवनात्

அஹல்யா-தீர்த்த சேவையால் ஒருவர் தூய குலத்தில் ஞானமிக்கவனாக, வேதவித்தையின் ஆதரவாளனாகப் பிறக்கிறான்; அழகும் நல்வாழ்வும் நிறைந்து, எல்லா நோய்களும் நீங்கி, நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக வாழ்வான்।

Verse 136

। अध्याय

“அத்தியாயம்”—இது அத்தியாய முடிவைக் குறிக்கும் குறியீடு.