Adhyaya 133

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल परं तीर्थचतुष्टयम् । येषां दर्शनमात्रेण सर्वपापक्षयो भवेत्

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மஹீபாலா, அதன் பின் பரமமான நான்கு தீர்த்தங்களுக்குச் செல்ல வேண்டும்; அவற்றைத் தரிசித்த மாத்திரத்தால் எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்।

Verse 2

कौबेरं वारुणं याम्यं वायव्यं तु ततः परम् । यत्र सिद्धा महाप्राज्ञा लोकपाला महाबलाः

கௌபேரம், வாருணம், யாம்யம், அதன் பின் சிறந்த வாயவ்யம்—இவை நான்கு தீர்த்தங்கள்; அங்கு மஹாபலமுடைய, லோகபாலரான, சித்தரும் மஹாப்ராஜ்ஞருமான தேவர்கள் உள்ளனர்।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं लोकपालैश्च तपश्चीर्णं पुरानघ । नर्मदातटमाश्रित्य ह्येतन्मे वक्तुमर्हसि

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஹே புரானகா (பாவமற்றவரே), பழங்காலத்தில் லோகபாலர்கள் நர்மதா கரையை அடைந்து எந்த காரணத்தால் தவம் செய்தார்கள்? இதை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்।

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अधिष्ठानं समिच्छन्ति ह्यचलं निर्बले सति । संसारे सर्वभूतानां तृणबिन्दुवदस्थिरे

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—வலிமை இல்லாதபோது உயிர்கள் அசையாத ஆதாரத்தை நாடுகின்றன; ஏனெனில் சம்சாரத்தில் எல்லா உயிர்களின் நிலை புல்லின் நுனியில் துளிபோல் நிலையற்றது।

Verse 5

कदलीसारनिःसारे मृगतृष्णेव चञ्चले । स्थावरे जङ्गमे सर्वे भूतग्रामे चतुर्विधे

இந்த உயிர்க் கூட்டம்—நான்கு வகை—நிலையானதாயினும் நகர்வதாயினும், எல்லாம் வாழைத்தண்டின் சாரமற்ற மையம்போல் வெறுமையும், மிருகத்ருஷ்ணைபோல் நிலையின்மையும் உடையது।

Verse 6

धर्मो माता पिता धर्मो धर्मो बन्धुः सुहृत्तथा । आधारः सर्वभूतानां त्रैलोक्ये सचराचरे

தர்மமே தாய், தர்மமே தந்தை; தர்மமே உறவும் உண்மையான நண்பனும். அசைவும் அசையாததும் ஆகிய மும்முலகில் எல்லா உயிர்களுக்கும் தர்மமே ஆதாரம்.

Verse 7

एवं ज्ञात्वा तु ते सर्वे लोकपालाः कृतक्षणाः । तपस्ते चक्रुरतुलं मारुताहारतत्पराः

இவ்வாறு அறிந்து அந்த உலகபாலர்கள் அனைவரும் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டனர். காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, ஒப்பற்ற தவம் செய்தனர்.

Verse 8

ततस्तुष्टो महादेवः कृतस्यार्द्धे गते तदा । अनुरूपेण राजेन्द्र युगस्य परमेश्वरः

அப்போது, அரசே, க்ருதயுகத்தின் பாதி கடந்தபோது, யுகத்தின் பரமேஸ்வரனான மகாதேவன் மகிழ்ந்து, அந்தக் காலத்திற்கேற்ற வடிவில் தோன்றினான்.

Verse 9

वरेण छन्दयामास लोकपालान्महाबलान् । यो यमिच्छति कामं वै तं तं तस्य ददाम्यहम्

அவன் வரம் அளித்து அந்த மாபெரும் வலிமை கொண்ட உலகபாலர்களை மகிழ்வித்தான்; “உங்களில் யார் எந்த விருப்பத்தை வேண்டினாலும், அதையே அவனுக்கு நான் அளிப்பேன்” என்றான்.

Verse 10

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य लोकपाला जगद्धिताः । वरदं प्रार्थयामासुर्देवं वरमनुत्तमम्

அவன் சொற்களை கேட்ட உலக நலத்தில் ஈடுபட்ட உலகபாலர்கள், வரம் அளிக்கும் அந்த தேவனிடம் உயர்ந்த வரத்தை வேண்டினர்.

Verse 11

कुबेर उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । यक्षाणामीश्वरश्चाहं भवामि धनदस्त्विति

குபேரன் கூறினான்—ஓ மகாதேவா! நீர் திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், நான் யக்ஷர்களின் தலைவனாகி ‘தனத’ எனும் செல்வம் வழங்குபவன் என்று புகழ்பெறுவேனாக.

Verse 12

ततः प्रोवाच देवेशं यमः संयमने रतः । तत्र प्रधानो भगवान् भवेयं सर्वजन्तुषु

பின்னர் கட்டுப்பாடு மற்றும் ஆட்சி நெறியில் ஈடுபட்ட யமன் தேவேசரிடம் கூறினான்—அந்த உலகில் எல்லா உயிர்களிலும் நான் முதன்மை ஆண்டவனாக இருப்பேனாக.

Verse 13

वरुणोऽनन्तरं प्राह प्रणम्य तु महेश्वरम् । क्रीडेयं वारुणे लोके यादोगणसमन्वितः

அதன்பின் வருணன் மகேஸ்வரனை வணங்கி கூறினான்—என் வருணலோகத்தில் நீர்வாழ் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு நான் விளையாடுவேனாக.

Verse 14

जगादाशु ततो वायुः प्रणम्य तु महेश्वरम् । व्यापकत्वं त्रिलोकेषु प्रार्थयामास भारत

அப்போது வாயு விரைந்து மகேஸ்வரனை வணங்கி கூறினான்—ஓ பாரதா! மூன்று உலகங்களிலும் பரவியிருக்கும் ஆற்றலை நான் வேண்டினேன்.

Verse 15

तेषां यदीप्सितं काममुमया सह शङ्करः । सर्वेषां लोकपालानः दत्त्वा चादर्शनं गतः

உமையுடன் கூடிய சங்கரன் எல்லா லோகபாலர்களுக்கும் அவர்கள் விரும்பிய வரங்களை அளித்து, பின்னர் கண்களுக்கு எட்டாதவாறு மறைந்தான்.

Verse 16

गते महेश्वरे देवे यथास्थानं तु ते स्थिताः । स्थापना च कृता सर्वैः स्वनाम्नैव पृथक्पृथक्

தேவ மகேஸ்வரர் புறப்பட்டபின் அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் தத்தம் நிலையிலே நிலைத்திருந்தனர்; மேலும் ஒவ்வொருவரும் தம் பெயராலேயே தனித்தனியாக நிறுவல் (பீடம்/திருத்தலம்) செய்தனர்.

Verse 17

कुबेरश्च कुबेरेशं यमश्चैव यमेश्वरम् । वरुणो वरुणेशं तु वातो वातेश्वरं नृप

அரசே! குபேரன் குபேரேசனை, யமன் யமேஸ்வரனை, வருணன் வருணேசனை, வாதன் (வாயு) வாதேஸ்வரனை நிறுவினான்.

Verse 18

तर्पणं विदधुः सर्वे मन्त्रैश्च विविधैः शुभैः । सर्वे सर्वेश्वरं देव पूजयित्वा यथाविधि

அவர்கள் அனைவரும் பலவகை நல்வழி மந்திரங்களால் தர்ப்பணம் செய்தனர்; மேலும் விதிப்படி தேவன் சர்வேஸ்வரனை வழிபட்டு (அடுத்ததாகச் சென்றனர்).

Verse 19

आह्वयामासुस्तान् विप्रान्सर्वे सर्वेश्वरा इव । क्षान्तदान्तजितक्रोधान्सर्वभूताभयप्रदान्

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் சர்வேஸ்வரரே போல் அந்த விப்ரர்களை அழைத்தனர்—பொறுமையுடையோர், தமக்கட்டுப்பாட்டுடையோர், கோபத்தை வென்றோர், எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்போர்.

Verse 20

वेदविद्याव्रतस्नातान् सर्वशास्त्रविशारदान् । ऋग्यजुःसामसंयुक्तांस्तथाथर्वविभूषितान्

அவர்கள் வேதவித்யை, விரதம் ஆகியவற்றில் ஸ்நானம் செய்தோர், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தோர்—ரிக், யஜுஸ், சாமம் உடையோர்; மேலும் அதர்வவித்யையாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பிராமணர்களை அழைத்தனர்.

Verse 21

चातुर्विध्यं तु सर्वेषां दानं दास्याम गृह्णत । एवमुक्त्वा तु सर्वेषां विप्राणां दानमुत्तमम्

“உங்களெல்லாருக்கும் நான்கு வகைத் தானம் அளிப்போம்—ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.” என்று கூறி, அவர்கள் எல்லா பிராமணர்களுக்கும் உத்தமமான தானத்தை ஏற்பாடு செய்தனர்।

Verse 22

तत्र स्थाने ददुस्तेषां भूमिदानमनुत्तमम् । यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावत्तिष्ठति मेदिनी

அதே இடத்தில் அவர்கள் அவர்களுக்கு ஒப்பற்ற நிலதானம் அளித்தனர்—சந்திரன் சூரியன் இருக்கும் வரை, பூமி நிலைக்கும் வரை.

Verse 23

तावद्दानं तु युष्माकं परिपन्थी न कश्चन । राजा वा राजतुल्यो वा लोकपालैरनुत्तमम्

உங்கள் தானம் குலையாமல் இருக்கும் வரை, உங்கள் நலனுக்கு யாரும் தடையாக முடியாது—அரசனாக இருந்தாலும், அரசனுக்கு இணையானவராக இருந்தாலும், உலகபாலர்களில் உத்தமராயினும்.

Verse 24

दत्तं लोपयते मूढः श्रूयतां तस्य यो विधिः । शोषयेद्धनदो वित्तं तस्य पापस्य भारत

தானமாக அளித்ததை அழிக்கும் மூடனின் விதியை கேளுங்கள்; பாரதா, அந்தப் பாவியின் செல்வத்தை தனதன் குபேரன் வற்றச் செய்கிறான்.

Verse 25

शरीरं वरुणो देवः संततीं श्वसनस्तथा । आयुर्नयति तस्याशु यमः संयमनो महान्

வருணதேவன் அவனுடைய உடல் நலத்தைப் பறிக்கிறான்; வாயு அவனுடைய சந்ததியை அகற்றுகிறான்; மகா ‘சம்யமன’ யமன் அவனுடைய ஆயுளை விரைவில் எடுத்துச் செல்கிறான்.

Verse 26

निःशेषं भस्मसात्कृत्वा हुतभुग्याति भारत । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । भक्तिः कार्या नृपैः सर्वैरिच्छद्भिः श्रेय आत्मनः

ஏ பாரதா! அவனை முற்றிலும் சாம்பலாக்கி ஹுதபுக் எனும் அக்னி அவனை விழுங்குகின்றான். ஆகவே ஏ யுதிஷ்டிரா, தம் உன்னத நலனை விரும்பும் எல்லா அரசர்களும் பிராமணர்களுக்கு பக்தியுடன் முழு முயற்சியால் மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

राजा वृक्षो ब्राह्मणास्तस्य मूलं भृत्याः पर्णा मन्त्रिणस्तस्य शाखाः । तस्मान्मूलं यत्नतो रक्षणीयं मूले गुप्ते नास्ति वृक्षस्य नाशः

அரசன் ஒரு மரம்; பிராமணர்கள் அதன் வேர்; பணியாளர்கள் அதன் இலைகள்; அமைச்சர்கள் அதன் கிளைகள். ஆகவே வேரை முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்; வேர் பாதுகாப்பில் இருந்தால் மரம் அழிவதில்லை.

Verse 28

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गे तिष्ठति भूमिदः । आच्छेत्ता चावमन्ता च तान्येव नरके वसेत्

நிலத்தை தானம் செய்தவன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் சொர்க்கத்தில் தங்குவான்; ஆனால் அதை பறிப்பவனும் அதை இகழ்பவனும் அதே காலம் நரகத்தில் வாசிப்பார்கள்.

Verse 29

स्वदत्ता परदत्ता वा पालनीया वसुंधरा । यस्य यस्य यदा भूमिस्तस्य तस्य तदा फलम्

தானே அளித்ததாயினும் பிறர் அளித்ததாயினும்—அந்த வசுந்தரா (தானநிலம்) காக்கப்பட வேண்டும். யாரிடம் எந்த நேரத்தில் நிலம் இருக்கிறதோ, அவருக்கே அந்நேரத்தில் அதன் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 30

देवताज्ञामनुस्मृत्य राजानो येऽपि तां नृप । पालयिष्यन्ति सततं तेषां वासस्त्रिविष्टपे

ஏ அரசே! தேவர்களின் ஆணையை நினைந்து, அந்த (நிலதானத்தை) இடையறாது காக்கும் அரசர்களுக்கு திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) இல் வாசம் உண்டாகும்.

Verse 31

स्वदत्ता परदत्ता वा यत्नाद्रक्ष्या युधिष्ठिर । मही महीक्षिता नित्यं दानाच्छ्रेयोऽनुपालनम्

தானே அளித்ததாயினும் பிறர் அளித்ததாயினும்—அந்த நிலத்தை முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும், யுதிஷ்டிரா. அரசர்க்கு எப்போதும் தானம் செய்வதைவிட தானத்தைப் பாதுகாப்பதே மேலானது.

Verse 32

आयुर्यशो बलं वित्तं संततिश्चाक्षया नृप । तेषां भविष्यते नूनं ये प्रजापालने रताः

நீண்ட ஆயுள், புகழ், வலிமை, செல்வம், அழியாத சந்ததி—அரசே! குடிமக்கள் பாதுகாப்பில் ஈடுபடுவோர்க்கு இவை அனைத்தும் நிச்சயமாக உண்டாகும்.

Verse 33

एवमुक्त्वा तु तान् सर्वांल्लोकपालान् द्विजोत्तमान् । पूजयित्वा विधानेन प्रणिपत्य व्यसर्जयन्

இவ்வாறு கூறி அந்த உயர்ந்த பிராமணன் எல்லா லோகபாலர்களையும் முறையோடு பூஜித்து, வணங்கி, மரியாதையுடன் அவர்களை அனுப்பிவைத்தான்.

Verse 34

गतेषु विप्रमुख्येषु स्नात्वा हुतहुताशनाः । लोकपालाः क्षुधाविष्टाः पर्यटन्भैक्षमात्मनः

முதன்மை பிராமணர்கள் சென்றபின் லோகபாலர்கள் நீராடி அக்னியில் ஹோமம் செய்தனர்; ஆயினும் பசியால் வாடி தமக்காக பிச்சை தேடி அலைந்தனர்.

Verse 35

अस्थिचर्मावशेषाङ्गाः कपालोद्धृतपाणयः । अलब्धग्रासमर्द्धार्धं निर्ययुर्नगराद्बहिः

எலும்பும் தோலும் மட்டுமே எஞ்சிய உடலுடன், கபாலப் பாத்திரங்களை கையில் ஏந்தி—அரை வாய் உணவும் கிடைக்காமல்—அவர்கள் நகரை விட்டு வெளியே சென்றனர்.

Verse 36

शापं दत्त्वा तदा क्रोधाद्ब्राह्मणाय युधिष्ठिर । दरिद्राः सततं मूर्खा भवेयुश्च ययुर्गृहान्

அப்போது கோபத்தால், யுதிஷ்டிரரே, அவர்கள் அந்தப் பிராமணனுக்கு சாபம் அளித்தனர்—“நீ எப்போதும் வறியவனாகவும் எப்போதும் மூடனாகவும் இருப்பாயாக.” இவ்வாறு சபித்து தம் இல்லங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 37

तदाप्रभृति ते सर्वे ब्राह्मणा धनवर्जिताः । शापदोषेण कौबेर्यां संजाता दुःखभाजनाः

அந்நேரம் முதல் அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் செல்வமற்றவர்களாயினர்; அந்தச் சாபத்தின் குற்றத்தால் குபேரனின் ஆட்சிப்பகுதியில் அவர்கள் துயரத்தின் பாத்திரங்களாயினர்.

Verse 38

न धनं पैतृकं पुत्रैर्न पिता पुत्रपौत्रिकम् । भुञ्जते सकलं कालमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

“மகன்கள் பித்ருசம்பத்தைக் களிக்கார்; தந்தையும் மகன்-பேரன் செல்வத்தை அனுபவிக்கார்; எல்லாக் காலமும் இவ்வாறே”—என்று சங்கரன் (சிவன்) உரைத்தான்.

Verse 39

कुबेरेशे नरः स्नात्वा यस्तु पूजयते शिवम् । गन्धधूपनमस्कारैः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

குபேரேசத்தில் ஒருவர் நீராடி, நறுமணம், தூபம், நமஸ்காரம் ஆகியவற்றால் சிவனை வழிபட்டால், அவன் அஸ்வமேத யாகத்திற்குச் சமமான பலனை அடைவான்.

Verse 40

यमतीर्थे तु यः स्नात्वा सम्पश्यति यमेश्वरम् । सर्वपापैः प्रमुच्येत सप्तजन्मान्तरार्जितैः

யமதீர்த்தத்தில் நீராடி யமேசுவரனை தரிசிப்பவன், ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 41

पूर्णमास्याममावास्यां स्नात्वा तु पितृतर्पणम् । यः करोति तिलैः स्नानं तस्य पुण्यफलं शृणु

பௌர்ணமி, அமாவாசை நாள்களில் நீராடி, எள்ளுடன் பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்து நீராடுபவனின் புண்ணியப் பயனை கேள்.

Verse 42

सुतृप्तास्तेन तोयेन पितरश्च पितामहाः । स्वर्गस्था द्वादशाब्दानि क्रीडन्ति प्रपितामहाः

அந்த நீரால் பித்ருகளும் பிதாமஹர்களும் முழுதும் திருப்தியடைகின்றனர்; ஸ்வர்கத்தில் உள்ள ப்ரபிதாமஹர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் இன்புற விளையாடுவர்.

Verse 43

वरुणेशे नरः स्नात्वा ह्यर्चयित्वा महेश्वरम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति पुष्कलम्

வருணேஸ்வரத்தில் நீராடி, மகேஸ்வரனை முறையாக வழிபட்டால், மனிதன் வாஜபேய யாகத்தின் மிகுந்த பலனை அடைவான்.

Verse 44

मृतां कालेन महता लोके यत्र जलेश्वरः । स गच्छेत्तत्र यानेन गीयमानोऽप्सरोगणैः

நீண்ட காலத்திற்குப் பின் இவ்வுலகை விட்டு நீங்கும் போது, ஜலேஸ்வரன் உறையும் அந்த உலகிற்கு தெய்வ விமானத்தில் சென்று, அப்சரக் கூட்டத்தால் புகழ்ந்து பாடப்படுவான்.

Verse 45

वातेश्वरे नरः स्नात्वा सम्पूज्य च महेश्वरम् । जायते कृतकृत्योऽसौ लोकपालानवेक्षयन्

வாதேஸ்வரத்தில் நீராடி, மகேஸ்வரனை முழுமையாகப் பூஜித்தால், அவன் க்ருதக்ருத்யனாய் உலகப் பாலகர்களைத் தரிசிப்பான்.

Verse 46

किं तस्य बहुभिर्यज्ञैर्दानैर्वा बहुदक्षिणैः । स्नात्वा चतुष्टये लोके अवाप्तं जन्मनः फलम्

அவனுக்கு பல யாகங்களோ, மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் தானங்களோ எதற்கு? நான்கு புனிதத் தீர்த்தங்களின் சமூஹத்தில் நீராடி, இவ்வுலகிலேயே மனிதப் பிறவியின் உண்மைப் பயனை அடைந்தான்.

Verse 47

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । नित्यं वसन्ति कौरिल्यां लोकपालान्निमन्त्र्य ये

அவர்கள் பாக்கியசாலிகள், அவர்கள் மகாத்மாக்கள்; அவர்களின் பிறவி நன்கு வாழப்பட்டது—லோகபாலர்களை அழைத்து கௌரிலாவில் எப்போதும் வாசிப்பவர்கள்.

Verse 48

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यमायुर्विवर्धनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

இது புண்ணியமிக்கது, பாபநாசகம், மங்களகரம், ஆயுள் வளர்ப்பது. இதை ஓதுவோருக்கும் கேட்போருக்கும் எல்லாப் பாவங்களும் நிச்சயமாக அழியும்.