Adhyaya 127
இந்த அத்தியாயம் ரேவாகண்டத்தின் பயண-உபதேசப் பகுதியாக அமைந்து, மார்கண்டேயர் அரசனை நோக்கி—ஒப்பற்ற புனிதத் தீர்த்தமான அக்னிதீர்த்தத்திற்குச் செல்லுமாறு அறிவுறுத்துகிறார். பக்கத்தின் தொடக்கத்தில் அங்கு தீர்த்தஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் எல்லா கில்பிஷம், பாவம், சடங்கு-அசுத்தம் நீங்கும் என கூறப்படுகிறது. பின்னர் கன்யாதானத்தின் தானநெறி விளக்கப்படுகிறது—யதாசக்தி அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியைத் தானமாக அளித்தால் மிகுந்த புண்ணியம் கிடைக்கும். அதன் பலன் அக்னீஷ்டோமம், அதிராத்திரம் போன்ற சோமயாகங்களின் பலனுடன் ஒப்பிடப்பட்டு, அதைவிட பலமடங்கு உயர்ந்ததாகப் பலश्रுதி கூறுகிறது. இறுதியில் அந்தப் புண்ணியம் வம்சத் தொடர்ச்சியுடன் இணைக்கப்படுகிறது—சந்ததியின் தொடர்ச்சிக்கு ஏற்ப (முடி எண்ணிக்கை போன்ற உவமையால்) தானம் செய்தவன் சிவலோகத்தை அடைவான் என ஷைவ நோக்கில் உரைக்கப்படுகிறது. சமூகத் தொடர்ச்சி, தானக் கடமை, முக்தி வாக்குறுதி ஆகியவை இங்கு ஒன்றாக இணைகின்றன.
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசேந்தரா! அதன் பின் ஒப்பற்ற அக்னிதீர்த்தத்திற்குச் செல்வாயாக. அங்கே பக்ஷத்தின் தொடக்கத்தில் நீராடினால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात्स्वयमलंकृताम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरोत्तम
அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் தாமே அலங்கரித்த கன்னியைக் (திருமணத்திற்காக) தானம் செய்கிறாரோ, அவருக்குக் கூறப்பட்ட பலனை கேள், ஓ நரோத்தமா.
Verse 3
अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम्
தன் ஆற்றலுக்கேற்ப அலங்கரித்த கன்னியைக் தானம் செய்தால், அக்னிஷ்டோமம் மற்றும் அதிராத்திரம் யாகப் புண்ணியத்தையும் மிஞ்சுமாறு நூற்றுக்கு நூறு மடங்கு பலன் பெறுவான்.
Verse 4
तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेद्रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम्
அவளுக்குப் பிறக்கும் மகன்-பேரன் சந்ததிகள் உடலின் ரோமங்களைப் போல எண்ணிலடங்காத அளவு இருப்பதற்கேற்ப, அந்த தானம் செய்தவன் சிவலோகத்தில் பரம நிலையை அடைவான்.
Verse 127
। अध्याय
இதி அத்தியாய நிறைவு.