Adhyaya 119

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कह्लोडीतीर्थमुत्तमम् । रेवायाश्चोत्तरे कूले सर्वपापविनाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, அதன் பின் ரேவா (நர்மதா) நதியின் வடகரையில் உள்ள, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் உத்தம கஹ்லோடீ தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

हितार्थं सर्वभूतानामृषिभिः स्थापितं पुरा । तपसा तु समुद्धृत्य नर्मदायां महाम्भसि

அனைத்து உயிர்களின் நலனுக்காக முன்காலத்தில் ரிஷிகள் இதை நிறுவினர்; தவவலிமையால் இதை எழுப்பி நர்மதையின் பேர்நீரில் நிலைநிறுத்தினர்.

Verse 3

स्नात्वा तु कपिलातीर्थे कपिलां यः प्रयच्छति । श्रुत्वा चाख्यानकं दिव्यं ब्राह्मणाञ्छृणु यत्फलम्

கபிலாதீர்த்தத்தில் நீராடி கபிலா (செம்மஞ்சள் நிற) பசுவை தானம் செய்து, இந்த தெய்வீகக் கதையையும் கேட்பவன்—பிராமணர்களே, அதன் பலனை கேளுங்கள்.

Verse 4

सर्वेषामेव दानानां कपिलादानमुत्तमम् । ब्राह्मणान्वेषितं पूर्वमृषिदेवसमागमे

எல்லா தானங்களிலும் கபிலாதானமே உத்தமம். முன்காலத்தில் ரிஷி-தேவர் கூடுகையில் பிராமணர்கள் இதைத் தேடி உறுதிப்படுத்தினர்.

Verse 5

सद्यः प्रसूतां कपिलां शोभनां यः प्रयच्छति । सोपवासो जितक्रोधस्तस्य पुण्यफलं शृणु

உபவாசம் இருந்து கோபத்தை வென்று, இப்போதுதான் கன்றுபெற்ற அழகிய கபிலா பசுவை தானம் செய்பவனுடைய புண்ணியப் பலனை கேள்।

Verse 6

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता चैव महाबाहो पृथिवी नात्र संशयः

ஓ மகாபாஹோ! அவனால் கடல்கள், குகைகள், மலைகள், வனங்கள், தோப்புகள் உடன் கூடிய இந்தப் பூமியே தானமாக அளிக்கப்பட்டது; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 7

वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । नश्यते कपिलां दत्त्वा सप्तजन्मार्जितं नृप

ஓ அரசே! வாக்கால், மனத்தால், அல்லது செயலால் முன்பு செய்த பாவம் எதுவாயினும், கபிலா தானம் செய்தால் அழியும்; ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்ததும்கூட।

Verse 8

भूमिदानं धनं धान्यं हस्त्यश्वकनकादिकम् । कपिलादानस्यैकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

நிலதானம், செல்வம், தானியம், யானை-குதிரை, பொன் முதலியவை—இவற்றில் எதுவும் ஒரு கபிலா-தானத்தின் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் சமமல்ல।

Verse 9

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कपिलां यः प्रयच्छति । मृतो विष्णुपुरं याति गीयमानोऽप्सरोगणैः

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி கபிலாவை தானம் செய்பவன், இறந்தபின் அப்சரக் கூட்டங்கள் பாடிப் புகழ, விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்।

Verse 10

यावन्ति तस्या रोमाणि सवत्सायास्तु भारत । तावद्वर्षसहस्राणि स स्वर्गे क्रीडते चिरम्

ஏ பாரதா! கன்றுடன் கூடிய அந்தப் பசுவின் எத்தனை ரோமங்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் நீண்ட காலம் ஸ்வர்கத்தில் களிக்கிறான்।

Verse 11

ततोऽवकीर्णकालेन त्विह मानुष्यतां गतः । धनधान्यसमोपेतो जायते विपुले कुले

பின்னர் நியதிக்கப்பட்ட காலம் முடிந்ததும், அவன் இங்கு மனிதப் பிறவியை அடைகிறான்; செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து, பெரிய வளமிகு குலத்தில் பிறக்கிறான்।

Verse 12

वेदविद्या व्रतस्नातः सर्वशास्त्रविशारदः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

வேதவித்யை விதித்த விரத-ஸ்நானத்தால் தூய்மையடைந்து, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்று, நோயும் துயரும் அற்றவனாய், நூறு சரத்காலங்கள் (முழு ஆயுள்) வாழ்வான்।

Verse 13

एतत्ते सर्वमाख्यातं कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । यत्कृत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

உத்தமமான கல்ஹோடீ தீர்த்தம் குறித்து இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; அதன் தரிசனமும் அனுஷ்டானமும் செய்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 119

। अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாய முடிவு அல்லது தலைப்பைக் குறிக்கும் குறியீடு.