Adhyaya 109

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल चक्रतीर्थमनुत्तमम् । सेनापुरमितिख्यातं सर्वपापक्षयंकरम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மஹீபாலா! சேனாபுரம் எனப் புகழ்பெற்ற, எல்லாப் பாவங்களையும் க்ஷயப்படுத்தும், ஒப்பற்ற சக்ரதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 2

सैनापत्याभिषेकाय देवदेवेन चक्रिणा । आनीतश्च महासेनो देवैः सेन्द्रपुरोगमैः

தேவர்களின் தேவனாகிய சக்ரதாரி, இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களுடன், சேனாபத்ய அபிஷேகத்திற்காக மஹாசேனனை அழைத்து வந்தார்.

Verse 3

दानवानां वधार्थाय जयाय च दिवौकसाम् । भूमिदानेन विप्रेन्द्रांस्तर्पयित्वा यथाविधि

தானவர்களை வதைக்கவும், திவௌகஸர் (தேவர்கள்) வெற்றி பெறவும், விதிப்படி நிலதானம் செய்து முதன்மை பிராமணர்களைத் திருப்திப்படுத்தி (இச்சடங்கு) நடத்தப்பட்டது.

Verse 4

शङ्खभेरीनिनादैश्च पटहानां च निस्वनैः । वीणावेणुमृदङ्गैश्च झल्लरीस्वरमङ्गलैः

சங்கு, பேரி முழக்கங்களாலும், படஹங்களின் ஒலியாலும், மேலும் வீணை, வேணு, மிருதங்கம், ஜல்லரி ஆகியவற்றின் மங்கள ஸ்வரங்களாலும்—

Verse 5

ततः कृत्वा स्वनं घोरं दानवो बलदर्पितः । रुरुर्नाम विघातार्थमभिषेकस्य चागतः

அப்போது வலிமையின் அகந்தையால் மயங்கிய ருரு என்னும் தானவன் கொடிய முழக்கம் எழுப்பி, அபிஷேகத்தைத் தடுக்க அங்கே வந்தான்।

Verse 6

हस्त्यश्वरथपत्त्योघैः पूरयन्वै दिशो दश । तत्र तेन महद्युद्धं प्रवृत्तं किल भारत

யானை, குதிரை, ரதம், காலாட் படை ஆகிய பெருங்கூட்டங்கள் பத்து திசைகளையும் நிரப்பின; ஓ பாரதா, அவனால் அங்கே மகா யுத்தம் தொடங்கியது।

Verse 7

शक्त्यृष्टिपाशमुशलैः खड्गैस्तोमरटङ्कनैः । भल्लैः कर्णिकनाराचैः कबन्धपटसंकुलैः

சக்தி, ஈட்டி, பாசம், முசலம், வாள், தோமரம், டங்கணம் ஆகியவற்றாலும்; பல்லம், கர்ணிக-நாராசம் ஆகிய அம்புகளாலும்—தலைற்ற உடல்கள், துண்டான அங்கங்கள் நிறைந்தன।

Verse 8

ततस्तु तां शत्रुबलस्य सेनां क्षणेन चापन्च्युतबाणघातैः । विध्वस्तहस्त्यश्वरथान्महात्मा जग्राह चक्रं रिपुसङ्घनाशनः

அப்போது மகாத்மா, வில்லிலிருந்து விடப்பட்ட தவறாத அம்புகளின் தாக்கத்தால் கணநேரத்தில் எதிரிப் படையை—யானை, குதிரை, ரதங்களுடன்—சிதைத்தார்; பின்னர் பகைவர் கூட்டநாசகன் சக்கரத்தை எடுத்தார்।

Verse 9

ज्वलच्च चक्रं निशितं भयंकरं सुरासुराणां च सुदर्शनं रणे । चकर्त दैत्यस्य शिरस्तदानीं करात्प्रमुक्तं मधुघातिनश्च तत्

போரில் தேவரும் அசுரரும் அஞ்சும் அந்த எரியும், கூர்மையான, பயங்கரமான சுதர்சனச் சக்கரம்—மதுஹாதியின் கையிலிருந்து விடப்பட்டவுடன்—அந்தக் கணமே தைத்தியனின் தலையை வெட்டியது।

Verse 10

तं दृष्ट्वा सहसा विघ्नमभिषेके षडाननः । त्यक्त्वा तु तत्र संस्थानं चचार विपुलं तपः

அபிஷேகத்தில் திடீரென ஏற்பட்ட தடையை கண்ட ஷடானனப் பெருமான் அந்நிலையத்தை விட்டு விலகி மிகுந்த தவம் மேற்கொண்டார்।

Verse 11

मुक्तं चक्रं विनाशाय हरिणा लोकधारिणा । द्विदलं दानवं कृत्वा पपात विमले जले

உலகங்களைத் தாங்கும் ஹரி அழிவிற்காக விடுத்த சக்கரம் தானவனை இரண்டாகப் பிளந்து, அவன் தூய நீரில் வீழ்ந்தான்।

Verse 12

तदा प्रभृति तत्तीर्थं चक्रतीर्थमिति श्रुतम् । सर्वपापविनाशाय निर्मितं विश्वमूर्तिना

அந்நாளிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் ‘சக்ரதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; உலகரூபப் பெருமான் எல்லாப் பாவநாசத்திற்காக அதை நிறுவினார்।

Verse 13

चक्रतीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्देवमच्युतम् । पुण्डरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः

சக்ரதீர்த்தத்தில் நீராடி அச்யுத தேவனை வழிபடுகிறவன், புண்டரீக யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்।

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्ब्राह्मणाञ्छुभान् । शान्तदान्तजितक्रोधान्स लभेत्कोटिजं फलम्

அத்தீர்த்தத்தில் நீராடி, அமைதியும் தமனமும் கொண்ட கோபத்தை வென்ற நற்குணப் பிராமணர்களை போற்றுகிறவன் கோடிமடங்கு பலன் பெறுவான்।

Verse 15

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या त्यजते देहमात्मनः । विष्णुलोकं मृतो याति जयशब्दादिमङ्गलैः

அந்த தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் தன் உடலைத் துறப்பவன், மரணத்திற்குப் பின் விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்து ‘ஜெய’ மங்கள முழக்கங்களால் வரவேற்கப்படுவான்।

Verse 16

क्रीडयित्वा यथाकामं देवगन्धर्वपूजितः । इहागत्य च भूयोऽपि जायते विपुले कुले

விருப்பம்போல் விளையாடி, தேவர்கள் மற்றும் கந்தர்வர்களால் போற்றப்பட்டு, அவன் மீண்டும் இங்கு வந்து மறுபடியும் செழுமையான குலத்தில் பிறக்கிறான்।

Verse 17

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःखप्रणाशनम् । कथितं ते महाभाग भूयश्चान्यच्छृणुष्व मे

இந்தப் புண்ணியக் கதை—பாபநாசி, பாக்கியமளிப்பது, துயரநாசி—உனக்குச் சொல்லப்பட்டது, மகாபாகனே; இனி மேலும் என்னிடமிருந்து கேள்।

Verse 109

। अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாய முடிவுக் குறி)