अ॒भि त्यं दे॒वᳪ स॑वि॒तार॑मो॒ण्यो॒: क॒विक्र॑तु॒मर्चा॑मि स॒त्यस॑वᳪ रत्न॒धाम॒भि प्रि॒यं म॒तिं क॒विम् । ऊ॒र्ध्वा यस्या॒मति॒र्भा अदि॑द्युत॒त्सवी॑मनि॒ हिर॑ण्यपाणिरमिमीत सु॒क्रतु॑: कृ॒पा स्व॑: । प्र॒जाभ्य॑स्त्वा प्र॒जास्त्वा॑ ऽनु॒प्राण॑न्तु प्र॒जास्त्वम॑नु॒प्राणि॑हि
abhí tyáṃ deváṃ savitā́ram oṇyòḥ kavíkratum árcāmi satyásavaṃ ratnadhā́mam abhí priyā́ṃ matíṃ kavím | ūrdhvā́ yasyā́matir bhā́ ádidyutat savī́mani híraṇyapāṇir amimīta sukrátuḥ kṛpā́ svàḥ | prajā́bhyas tvā prajā́s tvā ’nuprā́ṇantu prajā́s tvám anuprā́ṇihi
நான் அந்த தேவன் சவிதாவைத் துதிக்கிறேன்—அவன் கவிக்ரது (ரிஷி-ஞானம் உடையவன்), சத்திய-ப்ரேரணையுடையவன், ரத்னதாமன் (செல்வ-நிதி); நான் கவி (தரிசி) யின் பிரிய மதி (பிரிய எண்ணம்/ப்ரேரணை) யையும் துதிக்கிறேன். அவனுடைய மதி/நடை உயர்ந்தது; அவன் பாதையில் அவன் ஒளி வெளிப்பட்டு பிரகாசித்தது; ஹிரண்யபாணி (தங்கக் கை) யான, சுக்ரது (நல்ல தீர்மானம்) உடையவன், கருணை-சக்தியால் ஆகாயத்தை அளந்து அமைத்தான். பிரஜைகளுக்காக உன்னை! பிரஜைகள் உன்னை அனுப்ராணிக்கட்டும்; நீ பிரஜைகளை அனுப்ராணி (உயிரூட்ட) செய்.
अ॒भि । त्यम् । दे॒वम् । स॑वि॒तारम् । ओ॒ण्योः । क॒वि-क्र॑तुम् । अर्चा॑मि । स॒त्य-स॑वम् । रत्न॒-धामम् । अ॒भि । प्रि॒याम् । म॒तिम् । क॒विम् । ऊ॒र्ध्वा । यस्य । आ॒मतिः । भा॒ः । अदि॑द्युतत् । सवी॑मनि । हिर॑ण्य-पाणिः । अ॒मि॒मी॒त । सु॒-क्र॑तुः । कृ॒पा । स्वः । प्र॒जाभ्यः । त्वा । प्र॒जाः । त्वा । अनु॒-प्राण॑न्तु । प्र॒जाः । त्वम् । अनु॒-प्राणि॑हि