Shukla Yajur Veda — Adhyaya 30, Mantra 18
अ॒क्ष॒रा॒जाय॑ कित॒वं कृ॒ताया॑दिनवद॒र्शं त्रेता॑यै क॒ल्पिनं॑ द्वा॒परा॑याधिक॒ल्पिन॑मास्क॒न्दाय॑ सभास्था॒णुं मृ॒त्यवे॑ गोव्य॒च्छमन्त॑काय गोघा॒तं क्षु॒धे यो गां वि॑कृ॒न्तन्तं॒ भिक्ष॑माण उप॒तिष्ठ॑ति दुष्कृ॒ताय॒ चर॑काचार्यं पा॒प्मने॑ सैल॒गम्
akṣarājā́ya kitaváṃ kṛtā́ya dinavadarśáṃ tretā́yai kálpinaṃ dvāparā́yādhikálpinam āskandā́ya sabhāsthā́ṇuṃ mṛtyáve govyáccham ántakāya goghātáṃ kṣúdhé yó gā́ṃ vikṛ́ntantaṃ bhíkṣamāṇa upatíṣṭhati duṣkṛtā́ya cárakācāryaṃ pā́pmane sailagám
அக்ஷராஜ (பாசைகளின் அரசன்) என்பதற்கு கிதவனை (சூதாட்டக்காரன்) நியமிக்கிறேன்; க்ருதம் என்பதற்கு தினவதர்ஷன் (நாளைக் கண்காணிப்பவன்/நாள் விழிப்பவன்) என்பவனை; த்ரேதாயை என்பதற்கு கல்பின் (திட்டமிடுபவன்) என்பவனை; த்வாபரத்திற்கு அதிககல்பின் (அதிகமாகத் திட்டமிடுபவன்) என்பவனை; ஆஸ்கந்தம் (திடீர் பாய்ச்சி/தாக்குதல்) என்பதற்கு சபாஸ்தாணு (சபையின் தூணென நிற்பவன்) என்பவனை; ம்ருத்யுவே (மரணம்) என்பதற்கு கோவ்யச்சன் (மாடுகளைப் பறிப்பவன்) என்பவனை; அந்தகனுக்கு கோகாதன் (பசுக் கொலை செய்பவன்) என்பவனை; க்ஷுதே (பசி) என்பதற்கு—பிச்சை கேட்டு, பசுவை வெட்டித் துண்டாக்குபவனை (காம் விக்ருந்தந்தம்) சேவித்து நிற்பவன்; துஷ்க்ருதம் (தீச்செயல்) என்பதற்கு சரகாசார்யன் (அலைந்து திரியும் ஆசார்யன்) என்பவனை; பாப்மனே (பாவம்) என்பதற்கு சைலகன் (மலைச் சார்ந்தவன்/சைல-துஷ்டன்) என்பவனை।
अक्ष-राजाय । कितवम् । कृताय । दिन-वदर्शम् । त्रेतायै । कल्पिनम् । द्वापराय । अधिकल्पिनम् । आस्कन्दाय । सभा-स्थाणुम् । मृत्यवे । गोव्यच्छम् । अन्तकाय । गोघातम् । क्षुधे । यः । गाम् । विकृन्तन्तम् । भिक्षमाणः । उपतिष्ठति । दुष्कृताय । चरक-आचार्यम् । पाप्मने । सैलगम् ।