Kāla-vañcana (Overcoming/Outwitting Time) and the Pañcabhūta Basis of the Body

Verse 1

देव्युवाच । कथितं तु त्वया देव कालज्ञानं यथार्थतः । कालस्य वंचनं ब्रूहि यथा तत्त्वेन योगिनः

தேவி கூறினாள்—தேவா, காலத்தின் உண்மையான அறிவை நீங்கள் உரைத்தீர்கள். இப்போது, தத்துவத்தில் நிலைபெற்ற யோகிகள் காலத்தை எவ்வாறு வஞ்சித்து அதைக் கடந்து செல்கிறார்கள் என்பதைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

कालस्तु सन्निकृष्टो हि वर्तते सर्वजंतुषु । यथा चास्य न मृत्युश्च वंचते कालमागतम्

காலம் உண்மையிலேயே எல்லா உயிர்களுக்கும் மிக அருகில் இயங்குகிறது; யாருடைய நிர்ணயிக்கப்பட்ட நேரம் வந்துவிட்டதோ, அதை மரணமும் கூடத் தடுக்க முடியாது, ஏமாற்றவும் முடியாது।

Verse 3

तथा कथय मे देव प्रीतिं कृत्वा ममोपरि । योगिनां च हिताय त्वं ब्रूहि सर्वसुखप्रद

ஆகையால், தேவனே, என்மேல் அருள்புரிந்து எனக்குச் சொல்லுங்கள். யோகிகளின் நலனுக்காகவும், எல்லா உண்மையான ஆனந்தத்தையும் அளிக்கும் அந்த உபதேசத்தை நீங்கள் உரையுங்கள்।

Verse 4

शंकर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि पृष्टोहं यत्त्वया शिवे । समासेन च सर्वेषां मानुषाणां हितार्थतः

சங்கரன் கூறினான்—தேவி, சிவே, கேள். நீ கேட்டதை நான் சுருக்கமாக, எல்லா மனிதர்களின் நலனுக்காக உரைப்பேன்.

Verse 5

पृथिव्यापस्तथा तेजो वायुराकाशमेव च । एतेषां हि समायोगः शरीरं पांचभौतिकम्

பூமி, நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம்—இவைகளின் சேர்க்கையால் உடல் பஞ்சபூதமயமாகிறது.

Verse 6

आकाशस्तु ततो व्यापी सर्वेषां सर्वगः स्थितः । आकाशे तु विलीयंते संभवंति पुनस्ततः

அதன்பின் ஆகாயமே அனைத்திலும் நிறைந்த தத்துவம்; அது எல்லாவற்றிலும் எங்கும் நிலைத்துள்ளது. உயிர்கள் ஆகாயத்தில் லயமடைந்து, அதிலிருந்தே மீண்டும் தோன்றுகின்றன.

Verse 7

वियोगे तु सदा कस्य स्वं धाम प्रतिपेदिरे । तस्या स्थिरता चास्ति सन्निपातस्य सुंदरि

பிரிவில் யார் எப்போதும் தம் சொந்த தாமத்தில் நிலைத்திருக்க முடியும்? ஓ சுந்தரியே, நிலைமை என்பது சன்னிபாதம் (இணைவு) உடையதே; பிரிவுடையதல்ல.

Verse 8

ज्ञानिनोऽपि तथा तत्र तपोमंत्रबलादपि । ते सर्वे सुविजानंति सर्वमेतन्न संशयः

அங்கே ஞானிகளும் தவமும் மந்திர-பலமும் கொண்டு இவை அனைத்தையும் தெளிவாக அறிகின்றனர்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 9

देव्युवाच । खं तेन यन्नश्यति घोररूपः कालः करालस्त्रिदिवैकनाथः । दग्धस्त्वया त्वं पुनरेव तुष्टः स्तोत्रै स्तुतः स्वां प्रकृतिं स लेभे

தேவி கூறினாள்—மூவுலகின் ஒரே நாதனாகிய அந்தக் கொடிய, பயங்கரமான காலத்தால் அழியாதது எது? ஆயினும் அவன் உம்மால் எரிக்கப்பட்டபின்பும் மீண்டும் உமது அருளால் அமைந்தான்; ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றப்பட்டு தன் இயல்புநிலையை மீண்டும் அடைந்தான்।

Verse 10

त्वया स चोक्तः कथया जनानामदृष्टरूपः प्रचरिष्यसीति । दृष्टस्त्वया तत्र महाप्रभावः प्रभोर्वरात्ते पुनरुत्थितश्च

நீ உன் உரையால் மக்களிடம் “அவன் காணாத வடிவில் உலாவுவான்” என்று கூறினாய். ஆனால் அங்கே நீ அந்த மகாப்ரபாவனைக் கண்டாய்; ஆண்டவனின் வரத்தால் அவன் உனக்காக மீண்டும் எழுந்தான்।

Verse 11

तदद्य भोः काल इहास्थि किंचिन्निहन्यते येन वदस्व तन्मे । त्वं योगिवर्यः प्रभुरात्मतंत्रः परोपकारात्ततनुर्महेश

“ஓ காலா, இன்று இங்கே எது கொல்லப்பட வேண்டியது? எந்த வழியால் அது அழியும்? எனக்குச் சொல். நீ யோகிகளில் சிறந்தவன், சுயாதீனப் प्रभு மகேசன்; ஆயினும் உயிர்களுக்கு உபகாரம் செய்ய வெளிப்பட்ட உடலை ஏற்றுள்ளாய்.”

Verse 12

शंकर उवाच । न हन्यते देववरैस्तु दैत्यैस्सयक्षरक्षोरगमानुषैश्च । ये योगिनो ध्यानपरास्सदेहा भवंति ते घ्नंति सुखेन कालम्

சங்கரன் கூறினான்—உடலில் இருந்தபடியே எப்போதும் தியானத்தில் நிலைத்த யோகிகளைத் தேவர்களில் சிறந்தவர்களும், தைத்யர்களும், யக்ஷ-ராக்ஷசர்களும், நாகங்களும், மனிதர்களும் கொல்ல இயலார்; அவர்கள் எளிதில் காலத்தையும் வெல்வர்।

Verse 13

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा त्रिभुवनगुरोः प्राह गौरी विहस्य सत्यं त्वं मे वद कथमसौ हन्यते येन कालः । शम्भुस्तामाह सद्यो हि मकरवदने योगिनो ये क्षिपंति कालव्यालं सकलमनघास्तच्छृणुष्वैकचित्ता

சனத்குமாரன் கூறினான்—மூன்று உலகங்களின் குருவின் சொற்களை கேட்ட கௌரி சிரித்துக் கூறினாள்: “உண்மையாகச் சொல்வீர்—எந்த வழியால் காலன் அழிக்கப்படுகிறான்?” உடனே சம்பு கூறினார்: “பாவமற்றவளே, ஒருமுகமாகக் கேள்; யோகிகள் முழுக் கால-பாம்பையும் விரைவில் ‘மகரமுக’ (அனைத்தையும் விழுங்கும்) நிலையில் எறிந்து விடுவர்।”

Verse 14

शङ्कर उवाच । पंचभूतात्मको देहस्सदायुक्तस्तु तद्गुणैः । उत्पाद्यते वरारोहे तद्विलीनो हि पार्थिवः

சங்கரன் கூறினான்—அழகிய இடுப்புடையவளே, இந்த உடல் பஞ்சமஹாபூதங்களால் ஆனது; அவற்றின் குணங்களோடு எப்போதும் இணைந்துள்ளது. இது ப்ருதிவி தத்துவத்திலிருந்து தோன்றி, இறுதியில் அதிலேயே கரைகிறது।

Verse 15

आकाशाज्जायते वायुर्वायोस्तेजश्च जायते । तेजसोऽम्बु विनिर्द्दिष्टं तस्माद्धि पृथिवी भवेत्

ஆகாசத்திலிருந்து வாயு பிறக்கிறது; வாயுவிலிருந்து தேஜஸ் (அக்னி) பிறக்கிறது. தேஜஸிலிருந்து நீர் உண்டாகிறது என்று கூறப்படுகிறது; அதிலிருந்தே பூமி தோன்றுகிறது।

Verse 16

पृथिव्यादीनि भूतानि गच्छंति क्रमशः परम् । धरा पंचगुणा प्रोक्ता ह्यापश्चैव चतुर्गुणाः

பூமி முதலான பூதங்கள் படிப்படியாக உயர்ந்த தத்துவத்தை நோக்கிச் செல்கின்றன. பூமி ஐந்து குணங்களுடையது என்றும், நீர் நான்கு குணங்களுடையது என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 17

त्रिगुणं च तथा तेजो वायुर्द्विगुण एव च । शब्दैकगुणमाकाशं पृथिव्यादिषु कीर्तितम्

பூமி முதலிய பூதத் தத்துவ உபதேசத்தில் கூறப்படுகிறது—அக்னி மும்முகுணம் உடையது, வாயு இருமுகுணம் உடையது, ஆகாயம் ஒரே குணம் உடையது; அது ‘சப்தம்’ ஆகும்.

Verse 18

शब्दस्स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च पंचमः । विजहाति गुणं स्वं स्वं तदा भूतं विपद्यते

சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம், ஐந்தாவது கந்தம்—ஒவ்வொரு பூதமும் தன் தன் குணத்தை விட்டு நீங்கினால், அப்பூதம் சிதைந்து லயத்தில் கரையும்; ஆனால் பதி—சிவன்—பரம ஆதாரமாக நிலைத்திருப்பான்.

Verse 19

तदा गुणं विगृह्णाति प्रादुर्भूतं तदुच्यते । एवं जानीहि देवेशि पंचभूतानि तत्त्वतः

அப்போது அந்தப் பூதம் ஒரு தனித்த குணத்தை ஏற்கிறது; அதுவே ‘பிராதுர்பூதம்’—வெளிப்பட்டது—என்று சொல்லப்படுகிறது. தேவேசி, இவ்வாறு பஞ்சமஹாபூதங்களைத் தத்துவமாக அறிந்துகொள்.

Verse 20

तस्माद्धि योगिना नित्यं स्वस्वकालेंऽशजा गुणाः । चिंतनीयाः प्रयत्नेन देवि कालजिगीषुणा

ஆகையால், தேவி, காலத்தை வெல்ல விரும்பும் யோகி தினந்தோறும் முயற்சியுடன், தத்தம் காலப் பங்குகளிலிருந்து எழும் குணங்களைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 22

शङ्कर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि योगिनां हितकाम्यया । परज्ञानप्रकथनं न देयं यस्य कस्यचित्

சங்கரன் கூறினான்—தேவி, கேள்; யோகிகளின் நலனுக்காக நான் விளக்குகிறேன். ஆனால் பரம ஞானத்தின் உபதேசம் யாருக்குமே அப்படியே வழங்கப்படக் கூடாது।

Verse 23

श्रद्दधानाय दातव्यं भक्तियुक्ताय धीमते । अनास्तिकाय शुद्धाय धर्मनित्याय भामिनि

ஓ அழகியவளே, இதை நம்பிக்கையுடன் பக்தியுடைய அறிவாளிக்கே வழங்க வேண்டும்—நாத்திக மறுப்பின்றி, தூய நடத்தையுடன், தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவனுக்கு।

Verse 24

सुश्वासेन सुशय्यायां योगं युंजीत योगवित् । दीपं विनांधकारे तु प्रजाः सुप्तेषु धारयेत्

யோகத்தை அறிந்தவன் இனிய சுவாசத்துடன் நல்ல படுக்கையில் யோகசாதனை செய்ய வேண்டும். விளக்கின்றி இருளில் உயிர்கள் உறங்கும் போது அவர்களைத் தாங்கி காக்க வேண்டும்.

Verse 25

तर्जन्या पिहितौ कर्णौ पीडयित्वा मुहूर्त्तकम् । तस्मात्संश्रूयते शब्दस्तुदन्वह्निसमुद्भवः

சுட்டுவிரல்களால் இரு காதுகளையும் மூடி சிறிதுநேரம் அழுத்தினால், அப்போது தீயிலிருந்து எழும் கூர்மையான ஒலிபோல் ஒரு நாதம் தெளிவாகக் கேட்கும்; அது மனத்தை சிவனில் உள்ளே திருப்பும்.

Verse 26

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां कालवंचनवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் ஐந்தாம் பகுதியான உமாசம்ஹிதையில் ‘காலவஞ்சன வர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 27

यश्चोपलक्षयेन्नित्यैराकारं घटिकाद्वयम् । जित्वा मृत्युं तथा कामं स्वेच्छया पर्य्यटेदिह

எவன் இடையறா பயிற்சியால் காலத்தின் நுண்ணிய ‘வடிவை’ இரண்டு கடிகை அளவுக்காவது உணர்கிறானோ, அவன் மரணத்தையும் காமத்தையும் வென்று இவ்வுலகிலேயே தன் விருப்பப்படி சுதந்திரமாகச் சுற்றுவான்।

Verse 28

सर्वज्ञस्सर्वदर्शी च सर्वसिद्धिमवाप्नुयात् । यथा नदति खेऽब्दो हि प्रावृडद्भिस्सुसंयतः

அவன் அனைத்தையும் அறிந்தவனாகவும் அனைத்தையும் காண்பவனாகவும் ஆகி, எல்லாச் சித்திகளையும் அடைவான். மழைக்கால நீரால் நன்கு திரண்ட மேகம் வானில் இடியென முழங்குவது போல, கட்டுப்பாட்டுடைய சாதகன் உள்ளடக்கத்தால் பிறந்த வல்லமையை வெளிப்படுத்துவான்।

Verse 29

तं श्रुत्वा मुच्यते योगी सद्यः संसारबन्धनात् । ततस्स योगिभिर्न्नित्यं सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरो भवेत्

அதை (சிவனின் பரம உபதேசத்தை) கேட்டவுடன் யோகி உடனே சம்சாரப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுகிறான். அதன் பின் யோகிகளிடையே அவன் எப்போதும் நுண்ணியதிலும் நுண்ணியவனாகி, உள்ள்முக உணர்வில் மேலும் மேலும் சுத்தமடைகிறான்।

Verse 30

एष ते कथितो देवि शब्दब्रह्मविधिक्रमः । पलालमिव धान्यार्थी त्यजेद्बन्धमशेषतः

தேவி, சப்தபிரம்மத்தை உணரும் விதி-வரிசை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. தானியம் நாடுபவன் உமியைத் தள்ளுவது போல, எல்லாப் பந்தங்களையும் முற்றிலும் துறக்க வேண்டும்.

Verse 31

शब्दब्रह्मत्विदं प्राप्य ये केचिदन्यकांक्षिणः । घ्नंति ते मुष्टिनाकाशं कामयंते क्षुधां तृषाम्

இந்த சப்தபிரம்ம நிலையை அடைந்தும் வேறொன்றை நாடுவோர், கைமுத்தியால் வெற்றுக் காற்றை அடிப்பவரைப் போன்றவர்; இறுதியில் பசி-தாகமே அவர்க்கு ஆசையாகிறது.

Verse 32

ज्ञात्वा परमिदं ब्रह्म सुखदं मुक्तिकारणम् । अवाह्यमक्षरं चैव सर्वोपाधिविवर्जितम्

இந்த பரம்பிரம்மத்தை உணர்ந்து—இன்பம் அளிப்பதும் முக்திக்குக் காரணமுமான அதனை—ஞானிகள் பற்றிக்கொள்ள இயலாதது, அழியாதது, எல்லா உபாதிகளும் அற்ற தத்துவம் என அறிகின்றனர்.

Verse 33

मोहिताः कालपाशेन मृत्युपाशवशंगताः । शब्दब्रह्म न जानंति पापिनस्ते कुबुद्धयः

காலத்தின் பாசத்தால் மயங்கியும், மரணத்தின் கயிற்றின் வசமாகியும் உள்ள அந்தப் பாவிகள், கெட்ட புத்தியினர் சப்தபிரம்மத்தை அறியார்.

Verse 34

तावद्भवंति संसारे यावद्धाम न विंदते । विदिते तु परे तत्त्वे मुच्यते जन्मबन्धनात्

சிவனின் பரம தாமத்தை உணராதவரை உயிர் சம்சாரத்தில் அலைந்து திரியும். ஆனால் பரமத் தத்துவம் உண்மையாக அறியப்பட்டால், அவன் பிறவிப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெறுவான்.

Verse 35

निद्रालस्यं महा विघ्नं जित्वा शत्रुं प्रयत्नतः । सुखासने स्थितो नित्यं शब्दब्रह्माभ्यसन्निति

நித்திரை, சோம்பல் எனும் மாபெரும் தடையாயுள்ள பகையை முயற்சியுடன் வென்று, சாதகன் எப்போதும் சுகாசனத்தில் அமர்ந்து இடையறாது சப்த-பிரம்மத்தைத் தியானப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும்।

Verse 36

शतवृद्धः पुमांल्लब्ध्वा यावदायुस्समभ्यसेत् । मृत्युञ्जयवपुस्तम्भ आरोग्यं वायुवर्द्धनम्

நூறு வயதடைந்தவராயினும், இதைப் பெற்றபின் வாழ்நாள் முழுவதும் இதனைப் பயில வேண்டும். இது மிருத்யுஞ்ஜய ரூபத்தின் தாங்குதலும் நிலைத்தன்மையும் அளித்து, ஆரோக்கியம் தரும்; மேலும் பிராணவாயுவை வளர்க்கும்।

Verse 37

प्रत्ययो दृश्यते वृद्धे किं पुनस्तरुणे जने । न चोंकारो न मन्त्रोपि नैव बीजं न चाक्षरम्

முதியவரிடமே இத்தகைய உறுதியான நம்பிக்கை காணப்படின், இளையவரிடத்தில் அது எவ்வளவு அதிகமாக எழும்! ஏனெனில் இந்த பரம அனுபவத்தில் ஓங்காரம் இல்லை, மந்திரமும் இல்லை—பீஜாக்ஷரமும் இல்லை, எழுத்தும் இல்லை।

Verse 38

अनाहतमनुच्चार्य्यं शब्दब्रह्म शिवं परम् । ध्यायन्ते देवि सततं सुधिया यत्नतः प्रिये

அருள்மிகு தேவியே, பிரியே, அறிவுடையோர் முயற்சியுடன் எப்போதும் பரம சிவனைத் தியானிக்கின்றனர்—அவர் அனாஹத நாதம், உச்சரிக்க இயலாத தத்துவம், சப்த-பிரம்மம் ஆவார்।

Verse 39

तस्माच्छब्दा नव प्रोक्ताः प्राणविद्भिस्तु लक्षिताः । तान्प्रवक्ष्यामि यत्नेन नादसिद्धिमनुक्रमात्

ஆகையால் பிராணத்தை அறிந்தோர் ஒன்பது சப்தங்களை அறிவித்து அவற்றின் இலக்கணங்களைத் துல்லியமாகக் கூறியுள்ளனர். நாத-சித்திக்கான வழியாக அவற்றை வரிசையாக நான் கவனமாக விளக்குவேன்।

Verse 40

दुन्दुभिं ७ शंखशब्दं ८ तु नवमं मेघगर्जितम् ९

ஏழாவதாக துந்துபியின் நாதம் எழுந்தது; எட்டாவதாக சங்கத்தின் ஒலி; ஒன்பதாவதாக மேகங்களின் இடிமுழக்கம் போன்ற பேர்கர்ஜனை தோன்றியது।

Verse 41

नव शब्दान्परित्यज्य तुंकारं तु समभ्यसेत् । ध्यायन्नेवं सदा योगी पुण्यैः पापैर्न लिप्यते

ஒன்பது பிற ஒலிகளை விட்டு, ‘தும்’காரத்தை மட்டும் பயில வேண்டும். இவ்வாறு எப்போதும் தியானிக்கும் யோகி புண்ணியத்தாலும் பாவத்தாலும் மாசுபடான்।

Verse 42

न शृणोति यदा शृण्वन्योगाभ्यासेन देविके । म्रियतेभ्यसमानस्तु योगी तिष्ठेद्दिवानिशम्

தேவி! யோகப் பயிற்சியால், ஒலிகள் இருந்தும் யோகி இனி கேளாத நிலை வந்தால், மரணத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவர்களுக்குப் புறம்பானவனாய் அவன் பகலும் இரவும் நிலைபெற்று சமாதியில் தங்க வேண்டும்।

Verse 44

तस्मादुत्पद्यते शब्दो मृ त्सप्तभिर्दिनैः । स वै नवविधो देवि तं ब्रवीमि यथार्थतः । प्रथमं नदते घोषमात्मशुद्धिकरं परम् । सर्वव्याधिहरं नादं वश्याकर्षणमुत्तमम्

ஆகையால், தேவி! அந்த மண்ணிலிருந்து ஏழு நாட்களில் ஓர் ஒலி எழுகிறது. தேவி, அது ஒன்பது வகை; அதை நான் உண்மையாய் உரைக்கிறேன். முதலில் அது ‘கோஷ’மாக முழங்கும்—ஆத்மாவை உன்னதமாகத் தூய்மைப்படுத்துவது; அந்த நாதம் எல்லா நோய்களையும் நீக்கி, நன்மை தரும் வசீகர-ஆகர்ஷணத்திற்கு மிகச் சிறந்தது।

Verse 45

द्वितीयं नादते कांस्यस्तम्भयेत्प्राणिनां गतिम् । विषभूतग्रहान्सर्वान्बध्नीयान्नात्र संशयः

இரண்டாவது: அது வெண்கல மணி ஒலிபோல் நாதிக்கும்; உயிர்களின் இயக்கத்தைத் தடுத்து நிறுத்தும். எல்லா விஷத் தாக்கங்களையும், பூதங்களையும், கிரகப் பிடிகளையும் கட்டி அடக்கும்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 46

तृतीयं नादते शृंगमभिचारि नियोजयेत् । विद्विडुच्चाटने शत्रोर्मारणे च प्रयोजयेत्

மூன்றாவது, ஒலி எழுப்பும் கொம்பை அபிசாரச் செயல்களில் பயன்படுத்த வேண்டும்—எதிரியின் வித்வேஷ-உச்சாடனத்திலும், மாரணச் சடங்கிலும் அதைச் செலுத்துவர்॥

Verse 47

घंटानादं चतुर्थ तु वदते परमेश्वरः । आकर्षस्सर्वदेवानां किं पुनर्मानुषा भुवि

நான்காவது ஒலியாக பரமேஸ்வரன் மணி-நாதத்தை உரைக்கிறார். அது எல்லாத் தேவர்களையும் ஈர்க்கும்; அப்படியிருக்க, பூமியில் மனிதரை எவ்வளவு ஈர்க்கும் என்பதென்ன சொல்ல வேண்டும்॥

Verse 48

यक्षगन्धर्वकन्याश्च तस्याकृष्टा ददंति हि । यथेप्सितां महासिद्धिं योगिने कामतोऽपि वा

யக்ஷர், கந்தர்வர் கன்னியரும் அவனை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டு, அந்த யோகிக்கு அவன் விரும்பிய மகாசித்தியை அளிப்பர்—அவன் ஆசைப்படின், போகத்திலும் கூட॥

Verse 49

वीणा तु पंचमो नादः श्रूयते योगिभिस्सदा । तस्मादुत्पद्यते देवि दूरादर्शनमेव हि

வீணையின் நாதம்போன்ற ஐந்தாம் அந்தர்நாதம் யோகிகள் எப்போதும் கேட்கின்றனர். தேவி, அந்த நாதத்திலிருந்தே நிச்சயமாக தூரதரிசன சக்தி உண்டாகிறது.

Verse 50

ध्यायतो वंशनादं तु सर्वतत्त्वं प्रजायते । दुन्दुभिं ध्यायमानस्तु जरामृत्युविवर्जितः

குழலின் நாதத்தைத் தியானித்தால் எல்லாத் தத்துவங்களின் அறிவு பிறக்கிறது. ஆனால் துந்துபி (முரசு) நாதத்தைத் தியானிப்பவன் மூப்பு மற்றும் மரணத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 51

शंखशब्देन देवेशि कामरूपं प्रपद्यते । योगिनो मेघनादेन न विपत्संगमो भवेत्

தேவேசி, சங்கின் ஒலியால் விரும்பிய வடிவத்தை ஏற்கும் சக்தி கிடைக்கிறது; மேகநாதம் போன்ற ஆழ்ந்த நாதத்தால் யோகிக்கு பேரிடர் சேராது.

Verse 52

यश्चैकमनसा नित्यं तुंकारं ब्रह्मरूपिणम् । किमसाध्यं न तस्यापि यथामति वरानने

வரானனே, ஒருமுக மனத்துடன் எப்போதும் ‘துṃ’ எனும் பிரம்மஸ்வரூப எழுத்தை தியானிப்பவர்க்கு எது அசாத்யம்? அவரவர் திறனுக்கேற்ப அனைத்தும் சித்தியாகும்.

Verse 53

सर्वज्ञस्सर्वदर्शी च कामरूपी व्रजत्यसौ । न विकारैः प्रयुज्येत शिव एव न संशयः

அவர் அனைத்தையும் அறிந்தவர், அனைத்தையும் காண்பவர்; விருப்பமான வடிவம் கொண்டு எங்கும் செல்பவர். ஆயினும் விகாரங்களால் ஒருபோதும் கட்டுப்படார்—அவர் நிச்சயமாக சிவனே.

Verse 54

एतत्ते परमेशानि शब्दब्रह्मस्वरूपकम् । नवधा सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

ஹே பரமேசானி! சப்த-பிரம்மஸ்வரூபமான இந்த உபதேசம் உனக்கு ஒன்பது பிரிவுகளாக முழுமையாக விளக்கப்பட்டது. இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?