भैरवावतारवर्णनम् (Bhairavāvatāra-varṇanam) — “Description of the Descent/Manifestation of Bhairava”

Verse 1

अथ भैरवावतारमाह । नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्व्वज्ञ शृणु त्वं भैरवीं कथाम् । यस्याः श्रवणमात्रेण शैवी भक्तिर्दृढा भवेत्

இப்போது பைரவ அவதாரத்தைச் சொல்கிறேன். நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அனைத்தையும் அறிந்த சனத்குமாரரே, பைரவனின் இப்புனிதக் கதையை கேளுங்கள்; இதை மட்டும் கேட்டாலே சிவபக்தி உறுதியாகும்.

Verse 2

भैरवः पूर्णरूपो हि शंकरस्य परात्मनः । मूढास्तं वै न जानन्ति मोहिताश्शिवमायया

பைரவனே பரமாத்மா சங்கரனின் முழுமையான வெளிப்பாடு; ஆனால் சிவமாயையால் மயங்கிய மூடர்கள் அவரை உண்மையாக அறியார்.

Verse 3

सनत्कुमार नो वेत्ति महिमानं महेशितुः । चतुर्भुजोऽपि विष्णुर्वै चतुर्व्वक्त्रोऽपि वै विधिः

சனத்குமாரரும் மகேஸ்வரனின் மகிமையை முழுதாக அறியார்; உண்மையில் நான்கு கரங்களுடைய விஷ்ணுவும், நான்கு முகங்களுடைய விதாதா பிரம்மாவும் அதனை அளவிட இயலார்.

Verse 4

चित्रमत्र न किञ्चिद्वै दुर्ज्ञेया खलु शाम्भवी । तया संमोहितास्सर्वे नार्चयन्त्यपि तम्परम्

இதில் எதுவும் வியப்பில்லை; சாம்பவீ சக்தி உண்மையில் அறிதற்கரியது. அந்த சக்தியால் மயங்கிய எல்லா உயிர்களும் பரமேஸ்வரன் சிவனை வழிபடவும் இயலாது.

Verse 5

वेद चेद्यदि वात्मानं स एव परमेश्वरः । तदा विहन्ति ते सर्व्वे स्वेच्छया न हि केऽपि तम्

யார் தம் ஆத்மாவை உண்மையாக அறிகிறாரோ, அவரே பரமேஸ்வரன். அப்போது எல்லா பந்தங்களும் துன்பங்களும் தாமே அழிகின்றன; அந்த பரமத் தத்துவத்தை யாரும் அழிக்க இயலாது.

Verse 6

सर्व्वगोऽपि महेशानो नेक्ष्यते मूढबुद्धिभिः । देववद् बुध्यते लोके योऽतीतो मनसां गिराम्

எங்கும் நிறைந்த மகேஸ்வரனும் மயங்கிய புத்தியால் காணப்படார். மனமும் மொழியும் கடந்தவரை உலகம் வெறும் தேவனைப் போலவே எண்ணுகிறது.

Verse 7

अत्रेतिहासं वक्ष्येऽहं परमर्षे पुरातनम् । शृणु तं श्रद्धया तात परमं ज्ञानकारणम्

ஓ பரமரிஷியே, இங்கே நான் ஒரு பழமையான புனித வரலாற்றை உரைப்பேன். அன்புக் குழந்தையே, பக்தியுடன் கேள்; இது உயர்ந்த ஞானத்தின் காரணமாகி ஆன்மாவை சிவன் நோக்கி திருப்பும்.

Verse 8

मेरुशृङ्गेऽद्भुते रम्ये स्थितम्ब्रह्माणमीश्वरम् । जग्मुर्देवर्षयः सर्व्वे सुतत्त्वं ज्ञातुमिच्छया

அற்புதமும் இனிமையும் நிறைந்த மேரு சிகரத்தில், அங்கு ஈஸ்வரன் பிரம்மா தங்கியிருந்த இடத்துக்கு, சுத்தத்துவத்தை அறிய விரும்பி எல்லா தேவரிஷிகளும் சென்றனர்.

Verse 9

तत्रागत्य विधिन्नत्वा पप्रच्छुस्ते महादरात् । कृताञ्जलिपुटास्सर्वे नतस्कन्धा मुनीश्वराः

அங்கே வந்து விதிப்படி வணங்கி, அந்த முனிவர்தலைவர்கள் மிகுந்த மரியாதையுடன் அவரை வினவினர்; அனைவரும் அஞ்சலி கூப்பி, தோள்களைத் தாழ்த்தி பணிவுடன் இருந்தனர்।

Verse 10

देवर्षय ऊचुः । देवदेव प्रजानाथ सृष्टिकृल्लोकनायक । तत्त्वतो वद चास्मभ्यं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

தேவரிஷிகள் கூறினர்—தேவதேவனே! பிரஜாநாதனே, ஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவே, லோகநாயகனே! உண்மையாய் எமக்கு உரைப்பாயாக—அந்த ஒரே அழியாத தத்துவம் எது?

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । स मायया महेशस्य मोहितः पद्मसम्भवः । अविज्ञाय परम्भावं संभावं प्रत्युवाच ह

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—மஹேஸ்வரனின் மாயையால் மயங்கிய பத்மஸம்பவன் (பிரம்மா), பரமநிலையையும் உண்மை இயல்பையும் அறியாமல், அதற்கேற்ப பதில் உரைத்தான்।

Verse 12

ब्रह्मोवाच । हे सुरा ऋषयः सर्व्वे सुमत्या शृणुतादरात् । वच्म्यहं परमं तत्त्वमव्ययं वै यथार्थतः

பிரம்மா கூறினார்—ஓ தேவர்களே, எல்லா ரிஷிகளே, தூயவும் நற்கருத்தும் கொண்ட மனத்துடன் பக்தியோடு கவனமாகக் கேளுங்கள். நான் பரமமும் அழிவிலாததுமான தத்துவத்தை யதார்த்தமாக உரைப்பேன்.

Verse 13

जगद्योनिरहं धाता स्वयम्भूरज ईश्वरः । अनादिभागहं ब्रह्म ह्येक आत्मा निरञ्जनः

நானே உலகின் யோனி, ஆதிமூலம்; நானே தாதா, சுயம்பூ, ஆண்டவன் ஈசன். நானே ஆதியற்ற, அங்கமற்ற பிரம்மம்; நிச்சயமாக நானே ஒரே நிரஞ்சன, தூய ஆத்மா.

Verse 14

प्रवर्तको हि जगतामहमेव निवर्त्तकः । संवर्तको मदधिको नान्यः कश्चित्सुरोत्तमाः

உலகங்களைத் தொடங்குவிப்பவன் நானே; அவற்றை ஒடுக்குபவனும் நானே. பிரளயத்திலும் என்னை விட உயர்ந்தவர் யாருமில்லை; தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, என்னை மீறி வேறு எவரும் இல்லை.

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । तस्यैवं वदतो धातुर्विष्णुस्तत्र स्थितो मुने । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं संक्रुद्धो मोहितोऽजया

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே, தாதா (பிரம்மா) இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்க, அங்கே இருந்த விஷ்ணு சிரித்தபடியே சொற்களை உரைத்தார்; ஆனால் உள்ளத்தில் கோபமுற்று, அஜா (மாயை)யால் மயங்கினார்.

Verse 16

न चैतदुचिता ब्रह्मन्योगयुक्तस्य मूर्खता । अविज्ञाय परं तत्त्वं वृथैतत्ते निगद्यते

ஓ பிரம்மனே, யோகத்தில் நிலைத்தவர்க்கு இத்தகைய மூடத்தனம் பொருந்தாது. பரமத் தத்துவத்தை அறியாமல் சொல்லப்படும் அனைத்தும் வீணே.

Verse 17

कर्ता वै सर्वलोकानां परमात्मा परः पुमान् । यज्ञो नारायणो देवो मायाधीशः परा गतिः

அவரே எல்லா உலகங்களின் கர்த்தா—பரமாத்மா, பரம்பொருள் புருஷன். அவரே யஜ்ஞமே, தேவ நாராயணன், மாயையின் அதிபதி, மேலும் பரம கதி (உயர்ந்த அடைக்கலம்).

Verse 18

ममाज्ञया त्वया ब्रह्मन्सृष्टिरेषा विधी यते । जगतां जीवनं नैव मामनादृत्य चेश्वरम्

ஓ பிரம்மனே! என் ஆணையினாலேயே நீ இந்தப் படைப்பை விதிக்கிறாய். என்னை—ஈசுவரனை—மதியாமல் உலகங்களுக்கு உயிர்தாங்கும் வல்லமை எவ்விதமும் இல்லை।

Verse 19

एवं त्रिप्रकृतौ मोहात्परस्परजयैषिणौ । प्रोचतुर्निगमांश्चात्र प्रमाणे सर्वथा तनौ

இவ்வாறு திரிகுணப் பிரகிருதியின் மயக்கத்தால் அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பினர். இக்காரியத்தில் இருவரும் வேதங்களைப் பிரமாணமாகக் கூறி, தத்தம் வாதமே முழுமையாகச் சரி என உறுதியாக நிலைத்தனர்।

Verse 20

प्रष्टव्यास्ते विशेषेण स्थिता मूर्तिधराश्च ते । पप्रच्छतुः प्रमाणज्ञानित्युक्त्वा चतुरोऽपि तान्

அப்போது (ஆசிரியர்) கூறினார்—“இங்கே உருவம் தாங்கி நிற்கும், பிரமாண ஞானம் உடைய அவர்களைச் சிறப்பாகக் கேளுங்கள்.” என்று சொல்லி, அந்த நால்வரையும் விசாரிக்கச் செய்தார்।

Verse 21

विधिविष्णू ऊचतुः । वेदाः प्रमाणं सर्व्वत्र प्रतिष्ठा परमामिताः । यूयं वदत विश्रब्धं किमेकं तत्त्वमव्ययम्

விதி (பிரம்மா) மற்றும் விஷ்ணு கூறினர்—வேதங்கள் எங்கும் பரமப் பிரமாணம்; ஒப்பற்ற ஆதாரம். ஆகவே தயக்கமின்றி சொல்லுங்கள்—அழியாத ஒரே தத்துவம் எது?

Verse 22

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य तयोर्वाचं पुनस्ते हि ऋगादयः । अवदंस्तत्त्वतः सर्व्वे संस्मरतो परं प्रभुम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவ்விருவரின் சொற்களை கேட்டதும் ருக் முதலிய வேதங்கள் மீண்டும் உரைத்தன. பரம்பொருளை நினைந்து, அனைத்தும் தத்துவமாய் உண்மையைச் சொன்னன.

Verse 23

यदि मान्या वयन्देवौ सृष्टिस्थितिकरौ विभू । तदा प्रमाणं वक्ष्यामो भवत्सन्देहभेदकम्

நீங்கள் எங்களை இரு தேவர்களையும் படைப்பு மற்றும் நிலைபேற்றின் வல்லமைமிக்க கர்த்தர்களென ஏற்றால், உங்கள் சந்தேகத்தை வெட்டும் அதிகாரப்பூர்வ சான்றை நாம் உரைப்போம்।

Verse 24

नन्दीश्वर उवाच । श्रुत्युक्तविधिमाकर्ण्य प्रोचतुस्तौ सुरौ श्रुतीः । युष्मदुक्तं प्रमाणं नौ किन्तत्त्वं सम्यगुच्यताम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஸ்ருதியில் சொல்லப்பட்ட விதியை கேட்டபின், அந்த இரு தேவர்கள் ஸ்ருதிகளை நோக்கி: ‘நீங்கள் கூறியது எங்களுக்கு பிரமாணம்; ஆனால் தத்துவத்தை முறையாகவும் முழுமையாகவும் உரையுங்கள்’ என்றனர்.

Verse 25

ऋग्वेद उवाच । यदन्तस्स्थानि भूतानि यतस्सर्व्वम्प्रवर्त्तते । यदाहुः परमन्तत्त्वं स रुद्रस्त्वेक एव हि

ரிக்வேதம் உரைத்தது—எதன் உள்ளே எல்லா உயிர்களும் தங்குகின்றனவோ, எதிலிருந்து முழு பிரபஞ்சமும் தோன்றிச் செயல்படுகின்றதோ, எதை ஞானிகள் பரமத் தத்துவம் எனக் கூறுகின்றார்களோ—அவனே ஒரே ருத்ரன், நிச்சயமாக ஒருவனே।

Verse 26

यजुर्वेद उवाच । यो यज्ञैरखिलैरीशो योगेन च समिज्यते । येन प्रमाणं खलु नस्स एकः सर्व्वदृक् छिवः

யஜுர்வேதம் உரைத்தது—எல்லா யாகங்களாலும், யோகத்தாலும் வழிபடப்படுகின்ற அந்த ஈசனே நமக்குப் பிரமாணமும் அறிவின் அளவுகோலும்; அவனே ஒருவன், அனைத்தையும் காணும் சிவன்।

Verse 27

सामवेद उवाच । येनेदम्भ्रम्यते विश्वं योगिभिर्यो विचिन्त्यते । यद्भासा भासते विश्वं स एकस्त्र्यम्बकः परः

சாமவேதம் உரைத்தது—எவனால் இந்த உலகம் சுழன்று இயக்கம் பெறுகின்றதோ, யோகிகள் தியானத்தில் சிந்திப்பவனோ, அவன் ஒளியால் உலகம் ஒளிர்கின்றதோ—அவனே ஒரே பரமத் திரியம்பகன் (மூன்றுகண் ஆண்டவன்)।

Verse 28

अथर्ववेद उवाच । यं प्रपश्यन्ति देवेशम्भक्त्यनुग्रहिणो जनाः । तमाहुरेकं कैवल्यं शंकरं दुःखतः परम्

அதர்வவேதம் உரைத்தது—பக்தியால் அருள் பெற்றோர் தேவர்களின் ஈசனைத் தரிசிக்கின்றனர்; அவரையே ஒரே கைவல்யம் (முழுமையான விடுதலை) எனக் கூறுவர்—அவர் துக்கத்திற்குப் புறம்பான சங்கரன்।

Verse 29

नन्दीश्वर उवाच । श्रुत्युक्तमिदमाकर्ण्यातीवमायाविमोहितौ । स्मित्वाहतुर्विधिहरी निगमांस्तान्विचेतनौ

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஸ்ருதி உரைத்த இந்த உபதேசத்தை கேட்ட மாயையால் மிக மயங்கிய பிரம்மா, விஷ்ணு இருவரும் புன்னகைத்து, அறிவிழந்தவர்கள்போல் அந்த வேதவாக்கியங்களையே எதிர்த்து வாதாடத் தொடங்கினர்।

Verse 30

विधिहरी ऊचतुः । हे वेदाः किमिदं यूयम्भाषन्ते गतचेतनाः । किञ्जातं वोऽद्य सर्व्वं हि नष्टं सुवयुनं परम्

பிரம்மா, விஷ்ணு கூறினர்—ஓ வேதங்களே! நீங்கள் அறிவிழந்தவர்கள்போல் ஏன் பேசுகிறீர்கள்? இன்று உங்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது? உங்கள் உன்னதமான, சிறந்த விவேகம் முழுதும் அழிந்துவிட்டதா?

Verse 31

कथम्प्रमथनाथोऽसौ रममाणो निरन्तरम् । दिगम्बरः पीतवर्णो शिवया धूलिधूसरः

அந்த பிரமதர்களின் நாதன் எவ்வாறு இடையறாது லீலையில் மகிழ்கிறான்? அவன் திகம்பரன், பொன்னிறம் உடையவன்; சிவையுடன் இருப்பதால் தூசியால் தூசரித்தவன்.

Verse 32

विरूपवेषो जटिलो वृषगो व्यालभूषणः । परं ब्रह्मत्वमापन्नः क्व च तत्संगवर्जितम्

அவன் விகாரமான வேடம் அணிந்தவன், ஜடாமுடியன், ரிஷபவாகனன், பாம்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன். அவன் பரபிரம்ம நிலையை அடைந்தவன்; அப்படியிருக்க, அவன் எங்கே அந்த (பிரம்ம) சங்கமம் இன்றி இருப்பான்?

Verse 33

इत्युदीरितमाकर्ण्य प्रणवः सर्वगस्तयोः । अमूर्तो मूर्तिमान्प्रीत्या जृम्भमाण उवाच तौ

அந்த இரு அனைத்திலும் வியாபித்தவர்களின் சொற்களை கேட்ட பிரணவம் (ஓம்)—இயல்பில் உருவமற்றதாயினும் அருளால் உருவம் கொண்டு—மகிழ்ச்சியால் விரிந்து, அவரிருவரையும் நோக்கி உரைத்தது।

Verse 34

प्रणव उवाच । न हीशो भगवाञ्छक्त्या ह्यात्मनो व्यतिरिक्तया । कदाचिद्रमते रुद्रो लीलारूपधरो हरः

ப்ரணவம் கூறியது: பகவான் ஈசன் தன் ஆத்மாவிலிருந்து வேறான சக்தியுடன் எப்போதும் ஈடுபடுவதில்லை. சில வேளைகளில் லீலாரூபம் தரிக்கும் ருத்ரன்—ஹரன்—தன் உட்பிறந்த சக்தியாலேயே விளையாடுகிறான்.

Verse 35

असौ हि परमेशानस्स्वयंज्योतिस्सनातनः । आनन्दरूपा तस्यैषा शक्तिर्नागन्तुकी शिवा

அவர் பரமேசானன்; தன்னொளியாய் விளங்கும் சனாதனத் தத்துவம். அவருடைய சக்தி—ஶிவா—ஆனந்தஸ்வரூபம்; அது வெளியில் இருந்து வந்ததல்ல, இயல்பாகவே உடனிருப்பது.

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवमुक्तोऽपि तदा विधेर्विष्णोश्च वै तदा । नाज्ञानमगमन्नाशं श्रीकण्ठस्यैव मायया

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோதும் அந்நேரம் விதாதா (பிரம்மா) மற்றும் விஷ்ணு இருவரின் அறியாமை நீங்கவில்லை; அது ஸ்ரீகண்டனின் மாயையாலேயே.

Verse 37

प्रादुरासीत्ततो ज्योतिरुभयोरन्तरे महत् । पूरयन्निजया भासा द्यावाभूम्योर्यदन्तरम्

அப்போது அவ்விருவரின் நடுவே ஒரு மாபெரும் ஜோதி தோன்றியது; தன் சொந்த ஒளியால் வானமும் பூமியும் இடையிலுள்ள எல்லா வெளிகளையும் நிரப்பியது।

Verse 38

ज्योतिर्मण्डलमध्यस्थो ददृशे पुरुषाकृतिः । विधिक्रतुभ्यां तत्रैव महाद्भुततनुर्मुने

முனிவரே, அந்த ஜோதி மண்டலத்தின் மையத்திலேயே மிக அதிசயமான உடலுடன் ஒரு புருஷ வடிவம் தோன்றியது; விதாதா பிரம்மாவும் க்ரதுவும் அங்கேயே அதை கண்டனர்।

Verse 39

प्रजज्वालाथ कोपेन ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः । आवयोरन्तरे कोऽसौ बिभृयात्पुरुषाकृतिम्

அப்போது கோபத்தால் தீப்பற்றியவனாய், பிரம்மாவின் ஐந்தாம் தலையை எரித்தான். ‘நாம் இருவருக்கிடையில் மனித வடிவம் ஏற்று நடுவனாய் நிற்பவன் யார்?’

Verse 40

विधिः संभावयेद्यावत्तावत्स त्रिविलोचनः । दृष्टः क्षणेन च महापुरुषो नीललोहितः

விதி (பிரம்மா) இன்னும் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்கையில், கணநேரத்தில் திரிநேத்திரப் பெருமான்—மகாபுருஷன் நீலலோஹிதன்—தோன்றினார்.

Verse 42

ब्रह्मोवाच । नीललोहित जाने त्वां मा भैषीश्चन्द्रशेखर । भालस्थलान्मम पुरा रुद्रः प्रादुरभूद्भवान्

பிரம்மா கூறினார்—நீலலோஹிதா, உம்மை நான் அறிகிறேன்; சந்திரசேகரா, அஞ்சாதீர். முன்பு என் நெற்றிப் பகுதியிலிருந்து நீர்—ருத்ரன்—வெளிப்பட்டீர்.

Verse 43

रोदनाद्रुद्रनामापि योजितोऽसि मया पुरा । मामेव शरणं याहि पुत्र रक्षाङ्करोमि ते

உன் அழுகையின் காரணமாக முன்பு நான் உனக்கு ‘ருத்ர’ என்ற நாமத்தை அளித்தேன். இப்போது, மகனே, என்னையே சரணடை; நான் உறுதியாக உன்னைப் பாதுகாப்பேன்.

Verse 44

नन्दीश्वर उवाच । अथेश्वरः पद्मयोनेः श्रुत्वा गर्ववतीं गिरम् । चुकोपातीव च तदा कुर्वन्निव लयम्मुने

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: முனிவரே, தாமரையில் பிறந்த பிரம்மாவின் அகந்தை நிறைந்த சொற்களை கேட்டதும், அச்சமயம் ஈசன் கோபித்ததுபோல், உலகங்களை லயப்படுத்தப் போவதுபோல் தோன்றினார்.

Verse 45

स कोपतस्समुत्पाद्य पुरुषं भैरवं क्वचित् । प्रज्वलन्तं सुमहसा प्रीत्या च परमेश्वरः

பின்னர் பரமேசுவரன் தமது உக்கிரக் கோபத்திலிருந்து ஒரு புருஷன்—பைரவனை—வெளிப்படுத்தினார்; அவன் பேரொளியால் எரிந்து ஜ்வலித்தான்; பகவான் உள்ளம் மகிழ்ந்து அவன்மேல் அருள்நோக்கைச் செலுத்தினார்।

Verse 46

ईश्वर उवाच । प्राक्च पंकजजन्मासौ शास्यस्ते कालभैरव । कालवद्राजसे साक्षात्कालराजस्ततो भवान्

ஈசுவரன் கூறினார்—ஓ காலபைரவா! முன்பு அந்தத் தாமரைப் பிறப்பானவன் (பிரம்மா) உன்னால் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவன். நீ காலம்போல் ஆட்சி செய்வாய்; நீ வெளிப்படையாகக் காலராஜன், ஆகவே நீ காலராஜன்।

Verse 47

विश्वं भर्तुं समर्थोसि भीषणाद्भैरवः स्मृतः । त्वत्तो भेष्यति कालोऽपि ततस्त्वं कालभैरवः

நீ முழு உலகையும் தாங்கி காக்க வல்லவன்; உன் அச்சமூட்டும் மகிமையால் ‘பைரவ’ என நினைக்கப்படுகிறாய். காலம்கூட உன்னை அஞ்சும்; ஆகவே நீ ‘காலபைரவ’ன்।

Verse 48

आमर्दयिष्यति भवान्रुष्टो दुष्टात्मनो यतः । आमर्दक इति ख्यातिं ततस्सर्वत्र यास्यसि

நீ கோபித்தால் தீய மனத்தவர்களை நசுக்கி அழிப்பாய்; ஆகவே நீ எங்கும் ‘ஆமர்தக’ (நசிப்பவன்) என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்।

Verse 49

यतः पापानि भक्तानां भक्षयिष्यसि तत्क्षणात् । पापभक्षण इत्येव तव नाम भविष्यति

நீ பக்தர்களின் பாவங்களை அக்கணமே விழுங்கி அழிப்பதால், உன் திருநாமம் நிச்சயமாக “பாபபக்ஷணன்”—பாவங்களைப் புசிப்பவன்—எனப்படும்।

Verse 50

या मे मुक्तिपुरी काशी सर्व्वाभ्योऽहि गरीयसी । आधिपत्यं च तस्यास्ते कालराज सदैव हि

ஓ காலராஜா! காசி என் முக்திபுரி; அது எல்லா தீர்த்தங்களிலும் மேலானது. அந்த நகரின் மீது உனது அதிகாரம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 51

तत्र ये पातकिनरास्तेषां शास्ता त्वमेव हि । शुभाशुभं च तत्कर्म चित्रगुप्तो लिखिष्यति

அங்கே பாவிகள் ஆகியோருக்குத் தண்டனை அளிக்கும் நீதிபதி நீயே. அவர்களுடைய அந்தக் கர்மத்தை—நல்லதும் தீயதும்—சித்திரகுப்தன் எழுதிவைப்பான்.

Verse 52

नन्दीश्वर उवाच । एतान्वरान्प्रगृह्याथ तत्क्षणात्कालभैरवः । वामांगुलिनखाग्रेण चकर्त च विधेश्शिरः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இந்த வரங்களை ஏற்றவுடன், அதே கணத்தில் காலபைரவன் தன் இடக்கை விரலின் நகத்தின் முனையால் விதி (பிரம்மா) யின் தலையை வெட்டினான்.

Verse 53

यदंगमपराध्नोति कार्यं तस्यैव शासनम् । अतो येन कृता निन्दा तच्छिन्नम्पञ्चमं शिरः

ஒரு அங்கம் குற்றம் செய்தால், தண்டனை அந்த அங்கத்திற்கே உரியது. ஆகவே நிந்தை செய்தவனுடைய ஐந்தாம் தலை வெட்டப்பட்டது.

Verse 54

अथ च्छिन्नं विधिशिरो दृष्ट्वा भीततरो हरिः । शातरुद्रियमन्त्रैश्च भक्त्या तुष्टाव शङ्करम्

பின்னர் விதி (பிரம்மா) யின் துண்டிக்கப்பட்ட தலையைப் பார்த்த ஹரி (விஷ்ணு) மேலும் அஞ்சினார்; மேலும் சதருத்ரீய மந்திரங்களால் பக்தியுடன் சங்கரனைப் போற்றினார்.

Verse 56

परब्रह्म शिवः साक्षात्सच्चिदानन्दलक्षणः । परमात्मा गुणातीत इति ज्ञानमवापतुः

அவர்கள் உண்மையான ஞானத்தை அடைந்தனர்: சிவனே நேரடியாகப் பரப்ரஹ்மம்—சத்-சித்-ஆனந்த இலக்கணம்; அவர் பரமாத்மா, குணங்களைக் கடந்தவர்.

Verse 57

सनत्कुमार सर्वज्ञ शृणु मे परमं शुभम् । यावद्गर्वो भवेत्तावज्ज्ञानगुप्तिर्विशेषतः

ஓ சனத்குமாரா, அனைத்தையும் அறிந்தவனே! என் மிக மங்களமான அறிவுரையை கேள்—அகந்தை இருக்கும் வரை, உண்மையான ஞானம் குறிப்பாக மறைந்தே இருக்கும்.

Verse 58

त्यक्त्वाभि मानं पुरुषो जानाति परमेश्वरम् । गर्विणं हन्ति विश्वेशो जातो गर्वापहारकः

மனிதன் அகந்தையை விட்டொழித்தால், பரமேஸ்வரனை உண்மையாக அறிகிறான். விஸ்வேஸ்வரன் அகந்தையுள்ளவரை அழிக்கிறார்; அவர் பெருமை அகற்றுபவராக வெளிப்படுகிறார்.

Verse 59

अथ विष्णुविधी ज्ञात्वा विगर्वौ परमेश्वरः । प्रसन्नोऽभून्महादेवोऽकरोत्तावभयौ प्रभुः

அப்போது பரமேஸ்வரன் மகாதேவன், விஷ்ணு மற்றும் விதாதா (பிரம்மா) அவர்களின் நோக்கத்தை அறிந்து, அவர்கள் அகந்தையற்றவர்களாக இருப்பதைப் பார்த்து மகிழ்ந்தான்; அந்த ஆண்டவன் இருவருக்கும் அபயம் அளித்தான்.

Verse 60

आश्वास्य तौ महादेवः प्रीतः प्रणतवत्सलः । प्राह स्वां मूर्तिमपरां भैरवन्तं कपर्दिनम्

அவ்விருவரையும் ஆறுதல் கூறி மகாதேவன் மகிழ்ந்தான்—சரணாகதி செய்து வணங்குவோர்க்கு எப்போதும் அன்பு காட்டுபவன். பின்னர் தன் மற்றொரு வெளிப்பட்ட மூர்த்தியாகிய ஜடாதரன் பைரவனைப் பற்றி உரைத்தான்.

Verse 61

महादेव उवाच । त्वया मान्यो विष्णुरसौ तथा शतधृतिः स्वयम् । कपालम्वैधसम्वापि नीललोहित धारय

மகாதேவன் கூறினான்—அந்த விஷ்ணுவையும் நீ மதிக்க வேண்டும்; அதுபோல சதத்ருதி (பிரம்மா)யையும். ஓ நீலலோஹிதா, வைதஸ (பிரம்மா)வின் அந்தக் கபாலத்தையும் நீ தரிக்க வேண்டும்।

Verse 62

ब्रह्महत्यापनोदाय व्रतं लोकाय दर्शय । चर त्वं सततं भिक्षां कपालव्रतमाश्रितः

பிராமணஹத்தி பாவத்தை நீக்கவும் உலகிற்கு முன்மாதிரி காட்டவும் இந்த விரதத்தை ஏற்று. கபாலவிரதத்தைச் சார்ந்து எப்போதும் பிச்சையால் வாழ்ந்து இடையறாது சுற்றித் திரி.

Verse 63

इत्युक्त्वा पश्यतस्तस्य तेजोरूपः शिवोऽब्रवीत् । उत्पाद्य चैकां कन्यान्तु ब्रह्महत्याभिविश्रुताम्

இவ்வாறு கூறி, அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் ஒளிமய வடிவான சிவபெருமான் அவனை நோக்கி உரைத்தார். பின்னர் ‘பிரம்மஹத்தி’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரே கன்னியை அவர் வெளிப்படுத்தினார்—பாவத்தின் உருவமாய்.

Verse 64

यावद्वाराणसीन्दिव्याम्पुरीमेषां गमिष्यति । तावत्त्वं भीषणे कालमनुगच्छोग्ररूपिणम्

இவர்கள் தெய்வீக வாராணசி நகரை நோக்கிச் செல்லும் வரையில், நீ உக்கிர வடிவம் கொண்டு பயங்கர காலன் (மரணம்) பின்னால் தொடர்ந்து செல்.

Verse 65

सर्वत्र ते प्रवेशोऽस्ति त्यक्त्वा वाराणसीं पुरीम् । वाराणसीं यदा गच्छेत्तन्मुक्तां भव तत्क्षणात्

வாராணசி நகரைத் தவிர உனக்கு எங்கும் நுழைவு உண்டு. ஆனால் நீ வாராணசிக்கு சென்ற அந்தக் கணமே உடனே முக்தி அடைவாய்.

Verse 66

नन्दीश्वर उवाच । नियोज्य तामिति तदा ब्रह्महत्यां च ताम्प्रभुः । महाद्भुतश्च स शिवोऽप्यन्तर्धानमगात्ततः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அப்போது ஆண்டவன் அந்தப் பிரம்மஹத்தியையை அவளுக்குரிய நியதிப் பாதையில் நியமித்து, அதிசயமான சிவனும் அங்கிருந்து மறைந்தருளினார்।

Verse 99

भीतो हिरण्यगर्भोऽपि जजाप शतरुद्रियम् । इत्थं तौ गतगर्वौ हि संजातौ तत्क्षणान्मुने

அச்சமுற்ற ஹிரண்யகர்ப்பன் (பிரம்மா) கூட சதருத்ரீயத்தை ஜபித்தான். முனிவரே, அந்தக் கணமே இருவரும் அகந்தை நீங்கியவர்களாயினர்।

Verse 416

त्रिशूलपाणिर्भालाक्षो नागोडुपविभूषणः । हिरण्यगर्भस्तं दृष्ट्वा विहसन्प्राह मोहितः

கையில் திரிசூலம், நெற்றியில் கண், பாம்புகளும் பிறைநிலவும் அணிந்தவராகிய அவரைக் கண்ட ஹிரண்யகர்ப்பன் (பிரம்மா) மயங்கி சிரித்து பேசினான்।