Jaṭilāvatāra-Parīkṣā: Pārvatyāḥ Tapasāṃ Parīkṣaṇam (The Jaṭilā Episode and the Testing of Pārvatī’s Austerity)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सुप्रीत्या शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोर्जटिलाह्वं सुपावनम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஓ சனத்குமாரா! பரமாத்மனான சிவனின் மீது பேரன்புடன் அவரது அவதாரத்தை நான் உரைப்பேன். ஓ வியாபகனே, ‘ஜடில’ என அழைக்கப்படும் மிகப் புனிதமான அவதாரத்தை கேள்.

Verse 2

नवे वयसि सद्भोगसाधने सुखकारणे । महोपचारसद्भोगैर्वृथैव त्वं तपस्यसि

இளமையின் புதுமையில், நற்கரமான போகங்களும் இன்பசாதனங்களும் உரியவையாக இருக்க, மாபெரும் உபசாரங்களால் நிறைந்த போகங்களுக்கிடையிலும் நீ வீணாகவே தவம் செய்கிறாய்।

Verse 4

सा गत्वा गहनेऽरण्ये तेपे सुवि मलं तपः । शंकरम्पतिमिच्छन्ती सखीभ्यां संयुता शिवा । तत्तपःसुपरीक्षार्थं सप्तर्षीन्प्रैषयच्छिवः । तपःस्थानं तु पार्वत्या नानालीलाविशारदः

அவள் அடர்ந்த காட்டிற்குச் சென்று, சங்கரனைத் தன் கணவராக வேண்டி, மிகத் தூய தவத்தை மேற்கொண்டாள். இரு தோழிகளுடன் கூடிய அந்த மங்களமான சிவை அந்த விரதத்தைச் செய்தாள். அவளது தவத்தின் தரத்தை நன்கு சோதிக்க, பல தெய்வீக லீலைகளில் தேர்ந்த பரமசிவன் பார்வதியின் தவத்திடத்திற்குச் சப்தரிஷிகளை அனுப்பினான்।

Verse 5

ते गत्वा तत्र मुनयः परीक्षां चक्रुरादरात् । तस्याः सुयत्नतो नैव समर्था ह्यभवंश्च ते

அந்த முனிவர்கள் அங்கே சென்று மரியாதையுடன் சோதனை செய்தனர்; ஆனால் மிகுந்த முயற்சியினாலும் அவளது உண்மை நிலையைக் கண்டறிய இயலவில்லை।

Verse 6

तत्रागत्य शिवं नत्वा वृत्तान्तं च निवेद्य तत् । तदाज्ञां समनुप्राप्य स्वर्लोकं जग्मुरादरात्

அங்கே வந்து அவர்கள் சிவபெருமானை வணங்கி, நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அறிவித்தனர். பின்னர் அவரது ஆணையைப் பெற்று, பக்தியுடன் ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 7

गतेषु मुनिषु स्वस्थानं शंकरः स्वयम् । परीक्षितुं शिवावृत्तमैच्छत्सूतिकरः प्रभुः

முனிவர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றபின், உலகங்களைப் படைக்கும் ஆண்டவன் சங்கரன் தானே, சிவவிரதத்தின் நடத்தை மற்றும் புனித ஒழுக்கங்களைச் சோதிக்க விரும்பினான்।

Verse 8

सुप्रसन्नस्तपस्वीच्छाशमनादयमीश्वरः । ब्रह्मचर्य्यस्वरूपोऽभूत्तदाद्भुततरः प्रभुः

தபஸ்விகளின் ஆசையைத் தணிக்க, இவ்வீசன் மிகுந்த அருளுடன் அப்போது பிரம்மச்சரிய வடிவம் கொண்டான்; அந்த வேளையில் ஆண்டவன் இன்னும் அதிகம் அதிசயமாகத் தோன்றினான்।

Verse 9

अतीव स्थविरो विप्रदेहधारी स्वतेजसा । प्रज्वलन्मनसा हृष्टो दण्डी छत्री महोज्जलः

அவர் மிக முதியவராய், பிராமண வடிவம் தாங்கி, தம் சுயதேஜஸால் ஒளிவீசினார். தபோபலத்தால் எரியும் மனத்துடன் மகிழ்ந்து, தண்டமும் குடையும் ஏந்தி மிகப் பிரகாசமாய் இருந்தார்.

Verse 10

धृत्वैवं जटिलं रूपं जगाम गिरिजावनम् । अतिप्रीतियुतः शम्भुश्शङ्करो भक्तवत्सलः

இவ்வாறு ஜடாதாரி வடிவம் ஏற்று, பக்தவத்ஸலனான சம்பு-சங்கரன் பேரானந்தத்துடன் கிரிஜையின் வனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 11

तत्रापश्यस्त्थितान्देवीं सखीभिः परिवारिताम् । वेदिकोपरि शुद्धान्तां शिवामिव विधोः कलाम्

அங்கே அவன் தேவியைத் தோழியர் சூழ நின்றவளாகக் கண்டான்—வேதிக்கையின் மேல், மிகத் தூய்மையுடன் ஒளிர்ந்து—சிவையையே போல், நிலவின் குற்றமற்ற கலையைப் போல் தோன்றினாள்.

Verse 12

शंभुर्निरीक्ष्य तान्देवीं ब्रह्मचारिस्वरूपवान् । उपकण्ठं ययौ प्रीत्या चोत्सुकी भक्तवत्सलः

சம்பு தேவியை நோக்கி, பிரம்மச்சாரி வடிவம் கொண்டார். அன்பு மகிழ்ச்சியால் உள்ளம் உந்த, பக்தவத்ஸலன் அவளருகே நெருங்கிச் சென்றான்।

Verse 13

आगतं सा तदा दृष्ट्वा ब्राह्मणं तेजसाद्भुतम् । अंगेषु लोमशं शान्तं दण्डचर्मसमन्वितम्

அப்போது அவள் ஒரு பிராமணன் வருவதைக் கண்டாள்—அற்புத ஒளியால் விளங்குபவன். அவன் அங்கங்கள் ரோமமயமாக, அமைதியுடன், தண்டமும் மான் தோலும் உடையவனாய் இருந்தான்।

Verse 14

ब्रह्मचर्य्यधरं वृद्धं जटिलं सकमण्डलुम् । अपूजयत्परप्रीत्या सर्वपूजोपहारकैः

அவள் மிகுந்த பக்தியுடன் அந்த முதிய தவசியை வழிபட்டாள்—பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்தவன், ஜடாமுடியன், கமண்டலு உடையவன்—வழிபாட்டிற்குரிய அனைத்துப் பொருட்களையும் அர்ப்பணித்து।

Verse 15

ततस्ता पार्वतीदेवी पूजितं परया मुदा । कुशलं पर्यपृच्छत्तं ब्रह्मचारिणमादरात्

பின்னர் தேவி பார்வதி பேரானந்தத்துடன் அவரை வழிபட்டு, மரியாதையுடன் அந்த பிரம்மச்சாரியிடம் நலமா என்று விசாரித்தாள்।

Verse 16

ब्रह्मचारिस्वरूपेण कस्त्वं हि कुत आगतः । इद्ं वनं भासयसि वद वेदविदां वर

பிரம்மச்சாரி வடிவில் நீ யார்? எங்கிருந்து வந்தாய்? இந்த வனத்தை நீ ஒளிரச் செய்கிறாய்—வேதவிதர்களில் சிறந்தவனே, கூறு।

Verse 17

नन्दीश्वर उवाच । इति पृष्टस्तु पार्वत्या ब्रह्मचारी स वै द्विजः । प्रत्युवाच द्रुतम्प्रीत्या शिवाभावपरीक्षया

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—பார்வதி இவ்வாறு கேட்டபோது, அந்த பிரம்மச்சாரி உண்மையில் த்விஜனும் பண்டிதனும்; சிவபாவத்தைச் சோதிக்க மகிழ்ச்சியுடன் உடனே பதிலளித்தான்।

Verse 18

ब्रह्मचार्य्युवाच । अहमिच्छाभिगामी च ब्रह्मचारी द्विजोस्मि वै । तपस्वी सुखदोऽन्येषामुपकारी न संशयः

பிரம்மச்சாரி கூறினான்—நான் என் இச்சையின்படி நடமாடுகிறேன். நான் நிச்சயமாக பிரம்மச்சாரி த்விஜன். நான் தவசி; பிறர்க்கு இன்பம் அளிப்பவன், உதவியாளர்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा ब्रह्मचारी स शंकरो भक्तवत्सलः । तस्थिवानुपकण्ठं स गोपायन्रूपमात्मनः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, பக்தவத்ஸலனான சங்கரன் பிரம்மச்சாரி வடிவில் அருகே நின்று, தன் ஏற்றுக் கொண்ட வடிவத்தை கவனமாகக் காத்தான்।

Verse 20

ब्रह्मचार्य्युवाच । किम्ब्रवीमि महादेवि कथनीयन्न विद्यते । महानर्थकरं वृत्तं दृश्यते विकृतं महत्

பிரம்மச்சாரி கூறினான்—ஓ மகாதேவி, நான் என்ன சொல்வேன்? இங்கே சொல்லத்தக்கது எதுவும் இல்லை. மிகப் பெரும் பேரழிவை உண்டாக்கும், மிகுந்த விகாரமான நிகழ்வு காணப்படுகிறது.

Verse 22

का त्वं कस्यासि तनया किमर्थं विजने वने । तपश्चरसि दुर्धर्षं मुनिभिः प्रयतात्मभिः

நீ யார்? யாருடைய மகள்? இந்த தனிமையான காட்டில் எதற்காக இத்தகைய கடினமான தவத்தை செய்கிறாய்? அது தன்னடக்கமுள்ள முனிவர்களுக்கும் அரிதானது.

Verse 23

नन्दीश्वर उवाच । इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य परमेश्वरी । उवाच वचनं प्रीत्या ब्रह्मचारिणमुत्तमम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட பரமேஸ்வரி புன்னகைத்து, அன்பு நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் அந்த உயர்ந்த பிரம்மச்சாரியிடம் இனிய வார்த்தைகள் உரைத்தாள்.

Verse 24

पार्वत्युवाच । शृणु विप्र ब्रह्मचारिन्मदवृत्तमखिलं मुने । जन्म मे भारते वर्षे साम्प्रतं हिमवद्गृहे

பார்வதி கூறினாள்—ஓ பிராமண முனிவரே, பிரம்மச்சாரியே, என் முழு வரலாற்றையும் கேள். என் பிறப்பு பாரதவர்ஷத்தில்; இப்போது நான் ஹிமவானின் இல்லத்தில் வாழ்கிறேன்.

Verse 25

पूर्वं दक्षगृहे जन्म सती शङ्करकामिनी । योगेन त्यक्तदेहाहं तातेन पतिनिन्दिना

முன்பு நான் தக்ஷனின் இல்லத்தில் சதியாகப் பிறந்தேன்; சங்கரனின் பிரியமானவள். என் கணவரை இகழ்ந்த தந்தையின் காரணமாக யோக சக்தியால் அந்த உடலைத் துறந்தேன்.

Verse 26

अत्र जन्मनि संप्राप्य सुपुण्येन शिवो द्विज । मां त्यक्त्वा भस्मसात्कृत्वा मन्मथं स जगाम ह

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, இப்பிறவியிலேயே பெரும் புண்ணியத்தால் சிவனை அடைந்தபினும் அவர் என்னை விட்டு நீங்கினார்; மன்மதனை சாம்பலாக்கி அவர் சென்றார்.

Verse 27

प्रयाते शङ्करे तापाद्व्रीडिताहं पितुर्गृहात् । आगच्छमत्र तपसे गुरुवाक्येन संयता

சங்கரன் புறப்பட்டபின், நான் துயரால் எரிந்து வெட்கத்தால் தளர்ந்து, தந்தையின் இல்லத்தை விட்டு வெளியேறினேன். குருவின் வாக்கால் கட்டுப்பட்டு, தவம் செய்ய இங்கே வந்தேன்.

Verse 28

मनसा वचसा साक्षात्कर्मणा पतिभावतः । सत्यम्ब्रवीमि नोऽसत्यं संवृतः शङ्करो मया

மனத்தால், சொல்லால், நேரடியான செயலால், கணவன்பக்தி நிறைந்த மனப்பாங்கால்—நான் உண்மையே சொல்கிறேன், பொய் அல்ல: சங்கரனை நான் முழுமையாக அணைத்து என் உள்ளத்தில் தாங்கியுள்ளேன்.

Verse 29

जानामि दुर्लभं वस्तु कथम्प्राप्यं मया भवेत् । तथापि मनसौत्सुक्यात्तप्यते मे तपोऽधुना

இந்தப் பெறுதல் மிக அரிதென்று நான் அறிவேன்; அது எனக்கு எவ்வாறு கிடைக்கும்? ஆயினும் மனத்தின் ஏக்கம் காரணமாக என் தவம் இன்றும் உள்ளத்தில் எரிகிறது.

Verse 30

हित्वेन्द्रप्रमुखान्देवान्विष्णुम्ब्रह्माणमप्यहम् । पतिम्पिनाकपाणिं वै प्राप्तुमिच्छामि सत्यतः

இந்திரன் முதலிய தேவர்களையும், விஷ்ணுவையும் பிரம்மாவையும் கூட விலக்கி, நான் உண்மையாய் பினாகம் தாங்கும் பதி—பகவான் சிவனை—அடைய விரும்புகிறேன்.

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा पार्वत्या हि सुनिश्चितम् । मुने स जटिलो रुद्रो विहसन्वाक्यमब्रवीत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே! பார்வதியின் உறுதியான சொற்களை கேட்டதும், ஜடாமுடி ருத்ரன் புன்னகைத்து உரையாடத் தொடங்கினார்.

Verse 32

जटिल उवाच । हिमाचलसुते देवि का बुद्धिः स्वीकृता त्वया । रुद्रार्थं विबुधान्हित्वा करोषि विपुलन्तपः

ஜடிலன் கூறினான்—ஹிமாசலக் குமாரி தேவியே! நீ எந்தத் தீர்மானத்தை ஏற்றுக் கொண்டாய்? ருத்ரருக்காக தேவர்களின் சங்கத்தை விட்டு மிகுந்த தவம் செய்கிறாய்.

Verse 33

जानाम्यहं च तं रुद्रं शृणु त्वम्प्रवदामि ते । वृषध्वजस्स रुद्रो हि विकृतात्मा जटाधरः

நான் அந்த ருத்ரனை அறிவேன்; கேள், உனக்குச் சொல்கிறேன். அவர் வृषத்வஜ ருத்ரனே—அற்புதமான, அப்பாற்பட்ட இயல்புடையவர்—ஜடாதரப் பெருமான்.

Verse 34

एकाकी च सदा नित्यं विरागी च विशेषतः । तस्मात्त्वं तेन रुद्रेण मनो योक्तुं न चार्हसि

அவர் எப்போதும் தனித்திருப்பவர், நித்தியமாகத் தன்னிலே நிலைத்தவர், மேலும் முழு வைராகியர். ஆகவே அந்த ருத்ரரிடம் உலக ஆசையால் மனத்தைப் பிணைப்பது உனக்குத் தகாது.

Verse 35

सर्वं विरुद्धं रूपादि तव देवि हरस्य च । मह्यं न रोचते ह्येतद्यदीच्छसि तथा कुरु

தேவியே, வெளிப்புற வடிவம் முதலிய அனைத்திலும் உனக்கும் ஹரனுக்கும் இடையே முரண்பாடும் பொருத்தமின்மையும் தெரிகிறது. இது எனக்கு சிறிதும் விருப்பமில்லை; ஆயினும் நீ விரும்பினால் அவ்வாறே செய்.

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा च पुना रुद्रो ब्रह्मचारिस्वरूपवान् । निनिन्द बहुधात्मानं तदग्रे तां परीक्षितुम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, ருத்ரன் பிரம்மச்சாரி வடிவம் கொண்டு, அவளைச் சோதிக்க அவள்முன் தன்னையே பலவிதமாக நிந்தித்தான்।

Verse 37

तच्छ्रुत्वा पार्वती देवी विप्रवाक्यं दुरासदम् । प्रत्युवाच महाक्रुद्धा शिवनिन्दापरं च तम्

அந்தப் பிராமணன் கூறிய கடுமையும் தாங்கமுடியாததுமான சொற்களை கேட்ட தேவீ பார்வதி மிகக் கோபமுற்று, சிவநிந்தையில் ஈடுபட்ட அவனை எதிர்த்து பதிலளித்தாள்।

Verse 38

एतावद्धि मया ज्ञातं कश्चिद्धन्यो भविष्यति । परन्तु सकलं ज्ञातमवध्यो दृश्यतेऽधुना

இதுவரை நான் அறிந்தது இதுவே—ஒரு பாக்கியசாலி நிச்சயம் தோன்றுவான்; ஆனால் இப்போது முழுத் தத்துவமும் அறியப்பட்டதுபோல் தெரிகிறது, வெல்லமுடியாதவனும் இக்கணமே தெளிவாகப் புலப்படுகிறான்।

Verse 39

ब्रह्मचारिस्वरूपेण कश्चित्त्वं धूर्त आगतः । शिवनिन्दा कृता मूढ त्वया मन्युरभून्मम

பிரம்மச்சாரி வேடத்தில் நீ ஒரு வஞ்சகனாய் இங்கு வந்தாய். மூடனே! நீ சிவனை இகழ்ந்தாய்; உன்னாலே எனக்குள் கோபம் எழுந்தது।

Verse 40

शिवं त्वं च न जानासि शिवात्त्वं हि बहिर्मुखः । त्वत्पूजा च कृता यन्मे तस्मात्तापयुताऽभवम्

நீ சிவனை உண்மையில் அறியவில்லை; ஏனெனில் நீ சிவனிடமிருந்து முகம் திருப்பியவன். ஆயினும் நீ ஒருகாலத்தில் என்னை வழிபட்டதால், அதற்காக நான் தவத்தோடு கூடிய வேதனையை ஏற்றேன்।

Verse 41

शिवनिन्दां करोतीह तत्त्वमज्ञाय यः पुमान् । आजन्मसंचितं पुण्यं तस्य भस्मीभवत्युत

சிவத் தத்துவத்தை அறியாமல் இவ்வுலகில் சிவனை நிந்திப்பவன், பிறப்பிலிருந்து சேர்த்த எல்லாப் புண்ணியமும் நிச்சயமாகச் சாம்பலாகிவிடும்।

Verse 42

शिवविद्वेषिणं स्पृष्ट्वा प्रायश्चित्तं समाचरेत्

சிவனை வெறுப்பவரைத் தொட்டால், தூய்மைக்காக முறையாகப் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

रे रे दुष्ट त्वया प्रोक्तमहं जानामि शंकरम् । निश्चयेन न विज्ञातः शिव एव परः प्रभुः

ஏ துஷ்டனே! ‘நான் சங்கரனை அறிவேன்’ என்று நீ சொல்கிறாய். ஆனால் உறுதியாக நீ அறியவில்லை—சிவனே ஒரே பரமப் பிரபு.

Verse 44

यथा तथा भवेद्रुद्रो मायया बहुरूपवान् । ममाभीष्टप्रदोऽत्यन्तं निर्विकारः सताम्प्रियः

ருத்ரன் தன் மாயையால் ‘இது’ ‘அது’ என எண்ணற்ற வடிவங்கள் எடுப்பான்; ஆயினும் அவன் என் அபீஷ்ட வரங்களை அருள்வான், முற்றிலும் நிர்விகாரன், சத்புருஷர்க்கு பிரியன்.

Verse 45

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा तं शिवा देवी शिवतत्त्वं जगाद सा । यत्र ब्रह्मतया रुद्रः कथ्यते निर्गुणोऽव्ययः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: இவ்வாறு சொல்லி, தேவீ சிவா அவனுக்கு சிவத்தத்துவத்தை உரைத்தாள்—அங்கே ருத்ரன் தானே பிரம்மம், நிர்குணன், அவ்யயன் என போதிக்கப்படுகிறான்.

Verse 46

तदाकर्ण्य वचो देव्या ब्रह्मचारी स वै द्विजः । पुनर्वचनमादातुं यावदेव प्रचक्रमे

தேவியின் சொற்களை கேட்ட அந்த பிரம்மச்சாரி த்விஜன் உடனே மீண்டும் பேசத் தொடங்கினான்; பதில் சொல்லத் தயாரானான்.

Verse 47

प्रोवाच गिरिजा तावत्स्वसखीं विजयान्द्रुतम् । शिवासक्तमनोवृत्तिः शिवनिन्दापराङ्मुखी

அப்போது கிரிஜா தன் தோழி விஜயாவிடம் விரைவாகச் சொன்னாள்—அவளின் மனம் சிவனில் முழுதும் ஈடுபட்டு, சிவநிந்தையிலிருந்து முற்றிலும் விலகியிருந்தது.

Verse 48

गिरिजोवाच । वारणीयः प्रयत्नेन सख्ययं हि द्विजाधमः । पुनर्वक्तुमनाश्चायं शिवनिन्दां करिष्यति

கிரிஜை கூறினாள்—இந்தத் தாழ்ந்த பிராமணனை எல்லா முயற்சியாலும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்; அவன் தீச்செயலில் முனைந்தவன். மீண்டும் பேச ஆவலுடன் சிவநிந்தை செய்வான்.

Verse 49

न केवलं भवेत्पापं निन्दाकर्तुः शिवस्य हि । यो वै शृणोति तन्निन्दां पापभाक्स भवेदिह

சிவனை நிந்திப்பவனுக்கே பாவம் அல்ல; அந்த நிந்தையை கேட்பவனும் இவ்வாழ்விலேயே அந்தப் பாவத்தில் பங்காளியாகிறான்.

Verse 50

शिवनिन्दाकरो वध्यस्सर्वथा शिवकिंकरैः । ब्राह्मणश्चेत्स वै त्याज्यो गन्तव्यं तत्स्थलाद्द्रुतम्

சிவனை நிந்திப்பவன் எவ்விதத்திலும் சிவகிங்கரர்களால் தண்டிக்கத் தகுதியானவன். அவன் பிராமணனாக இருந்தாலும் விலக்கப்படவேண்டும்; அந்த இடத்திலிருந்து விரைந்து விலக வேண்டும்.

Verse 51

अयन्दुष्टः पुनर्निंदां करिष्यति शिवस्य हि । ब्राह्मणत्वादवध्यश्च त्याज्योऽदृश्यश्च सर्वथा

இந்தத் தீயவன் மீண்டும் சிவனை நிந்திப்பான். ஆனால் பிராமணன் என்பதால் கொல்லத் தகுதியற்றவன்; ஆகவே முற்றிலும் விலக்கி, எல்லாவிதத்திலும் கண்களில் படாதபடி வைக்க வேண்டும்.

Verse 53

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा चोमया यावत्पदमुत्क्षिप्यते मुने । असौ तावच्छिवः साक्षादाललम्बे पटं स्वयम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—முனிவரே, உமா இவ்வாறு சொல்லி காலைக் உயர்த்தத் தொடங்கிய அதே கணத்தில், சாட்சாத் சிவன் தன் கையால் அந்த ஆடையைப் பற்றிக் கொண்டான்।

Verse 54

कृत्वा स्वरूपं दिव्यं च शिवाध्यानं यथा तथा । दर्शयित्वा शिवायै तामुवाचावाङ्मुखी शिवः

தெய்வீக ரூபத்தை ஏற்று, சிவதியானத்தின் முறையை முறையாகக் காட்டி, உள்ளே ஆழ்ந்த நிலையில் முகம் தாழ்த்திய சிவன் அதை தேவியான சிவைக்கு வெளிப்படுத்தி பின்னர் கூறினான்।

Verse 55

शिव उवाच । कुत्र त्वं यासि मां हित्वा न त्वन्त्याज्या मया शिवे । मया परीक्षितासि त्वं दृढभक्तासि मेऽनघे

சிவன் கூறினான்—சிவையே, என்னை விட்டுத் तू எங்கே செல்கிறாய்? நீ எனால் கைவிடப்பட வேண்டியவள் அல்ல. பாவமற்றவளே, நான் உன்னைச் சோதித்தேன்; நீ என்மேல் உறுதியான பக்தியுடையவள்।

Verse 56

ब्रह्मचारिस्वरूपेण भावमिच्छुस्त्वदीयकम् । तवोपकण्ठमागत्य प्रावोचं विविधं वचः

உன் உள்ளார்ந்த நோக்கத்தை வெளிப்படுத்த விரும்பி நான் பிரம்மச்சாரி ரூபம் எடுத்தேன்; பின்னர் உன் அருகே வந்து பலவிதமான வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்।

Verse 57

प्रसन्नोस्मि दृढं भक्त्या शिवे तव विशेषतः । चित्तेप्सितं वरं ब्रूहि नादेयं विद्यते तव

சிவையே, உன் உறுதியான பக்தியால் நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். உன் மனம் விரும்பும் வரத்தைச் சொல்; உனக்குத் தர இயலாதது எதுவும் இல்லை।

Verse 58

अद्यप्रभृति ते दासस्तपोभिः प्रेमनिर्भरे । कृतोऽस्मि तव सौन्दर्य्यात्क्षण एको युगायते

இன்றுமுதல் நான் உன் அடியேன்; என் தவம் அன்பால் நிறைந்தது. உன் தெய்வச் சௌந்தரியத்தால் எனக்கு ஒரு கணமும் யுகமெனத் தோன்றுகிறது.

Verse 59

त्यज्यतां च त्वया लज्जा मम पत्नी सनातनी । एहि प्रिये त्वया साकं द्रुतं यामि स्वकं गिरिम्

என் சனாதனப் பத்னியே! நீ வெட்கத்தை விட்டு விடு. வா, பிரியே; உன்னுடன் சேர்ந்து நான் விரைந்து என் மலைவாசஸ்தலத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 60

इत्युक्तवति देवेशे शिवाति मुदमाप सा । तपोदुःखन्तु यत्सर्वं तज्जहौ द्रुतमेव हि

தேவேசனான சிவன் இவ்வாறு உரைத்தவுடன் அவள் பேரானந்தத்தில் திளைத்தாள். தவத்தால் ஏற்பட்ட எல்லாத் துயரையும் அவள் உடனே அகற்றினாள்.

Verse 61

ततः प्रहृष्टा सा दृष्ट्वा दिव्यरूपं शिवस्य तत् । प्रत्युवाच प्रभुं प्रीत्या लज्जयाधो मुखी शिवा

பின்னர் சிவனின் அந்த தெய்வீக ரூபத்தை கண்ட சிவா (பார்வதி) மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தாள். அன்புப் பரவசத்துடன், ஆனால் நாணத்தால் முகம் தாழ்த்தி, அவள் ஆண்டவருக்கு பதிலுரைத்தாள்.

Verse 62

शिवोवाच । यदि प्रसन्नो देवेश करोषि च कृपां मयि । पतिर्मे भव देवेश इत्युक्तश्शिवया शिवः

சிவா கூறினாள்—“தேவேசனே! நீர் प्रसன்னராகி என்மேல் கருணை காட்டினால், தேவேசனே, நீர் என் கணவராக ஆகுக.” இவ்வாறு சிவா சிவனை நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 63

गृहीत्वा विधिवत्पाणिं कैलासं स तया ययौ । पतिं तं गिरिजा प्राप्य देवकार्यं चकार सा

முறையாக கைப்பிடித்து அவளுடன் அவர் கைலாசம் சென்றார். கிரிஜை அவரைத் தன் கணவராகப் பெற்ற பின், தேவர்களின் நலனுக்கான பணியைச் செய்தாள்.

Verse 64

इति प्रोक्तस्तु ते तात ब्रह्मचारि स्वरूपकः । शिवावतारो हि मया शिवाभावपरीक्षकः

அன்புக் குழந்தையே, பிரம்மச்சாரி வடிவத்தைப் பற்றி நான் உனக்குச் சொன்னேன். அவர் என் மூலம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சிவாவதாரம்; உண்மையான சிவபாவத்தைச் சோதிப்பவர்.

Verse 65

इदमाख्यानमनघं परमं व्याहृतं मया । य एतच्छृणुयात्प्रीत्या सुखी गतिमाप्नुयात्

இந்த குற்றமற்ற, பரம புனிதமான ஆக்யானத்தை நான் உரைத்தேன். யார் இதை அன்பு-பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ, அவர் இன்பமடைந்து பரமகதி (மோட்சம்) அடைவார்.

Verse 92

स्थलमेतद्द्रुतं हित्वा यास्यामोऽन्यत्र मा चिरम् । यथा संभाषणं न स्यादनेनाविदुषा पुनः

இந்த இடத்தை உடனே விட்டுவிட்டு தாமதமின்றி வேறிடத்திற்குச் செல்வோம்; இந்த அறியாதவனுடன் மீண்டும் பேச வேண்டாமென.