Viśvānara-Gṛhapati Upākhyāna — Śivasya Agni-gṛhe Avatāraḥ (The Account of Viśvānara Gṛhapati and Śiva’s Descent into the House of Fire)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु ब्रह्मसुत प्रीत्या चरितं शशिमौलिनः । सोऽवतीर्णो यथा प्रीत्या विश्वानरगृहे शिवः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஓ பிரம்மபுத்ரா, அன்பு-பக்தியுடன் சந்திரமௌளி இறைவனின் புனிதச் சரிதத்தை கேள். சிவன் அருளும் ஆனந்தமும் கொண்டு விஸ்வானரன் இல்லத்தில் அவதரித்து வெளிப்பட்டதை கேள்.

Verse 2

नाम्ना गृहपतिः सोऽभूदग्निलोकपतिर्मुने । अग्निरूपस्तेजसश्च सर्व्वात्मा परमः प्रभुः

ஓ முனிவரே, அவர் ‘கிருஹபதி’ என்ற நாமத்தால் அறியப்பட்டார்; அக்னிலோகத்தின் அதிபதி. அவர் அக்னியின் ரூபமும், ஒளிமிகு தேஜஸும்; அனைத்திலும் உறையும் ஆத்மா, பரமப் பிரபு.

Verse 3

नर्मदायास्तटे रम्ये पुरे नर्मपुरे पुरा । पुरारिभक्तः पुण्यात्मा भवद्विश्वानरो मुनिः

முன்னொரு காலத்தில் நர்மதையின் அழகிய கரையில், நர்மபுரம் என்னும் நகரில், திரிபுராரி சிவனின் பக்தனான புண்ணியாத்மா முனி விஸ்வானரன்—அது உன் முன்னைய அவதாரம்—வாழ்ந்தான்.

Verse 4

ब्रह्मचर्य्याश्रमे निष्ठो ब्रह्मयज्ञरतस्सदा । शाण्डिल्यगोत्रः शुचिमान्ब्रह्मतेजो निधिर्व्वशी

அவன் பிரம்மச்சர்ய ஆசிரமத்தில் உறுதியாக நிலைத்திருந்து, எப்போதும் பிரம்மயஜ்ஞம் (வேதஅத்தியயனம், ஜபம்) இல் ஈடுபட்டிருந்தான். சாண்டில்ய கோத்திரத்தவன்; நடத்தையில் தூயவன்; பிரம்மதேஜஸின் நிதி; இந்திரியங்களை அடக்கியவன்.

Verse 5

विज्ञाताखिलशास्त्रार्थस्सदाचाररतस्सदा । शैवाचारप्रवीणोऽति लौकिकाचारविद्वरः

அவன் எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்தவன்; எப்போதும் சதாசாரத்தில் ஈடுபட்டவன். சைவாசாரத்தில் மிகுந்த தேர்ச்சி உடையவன்; உலகியலான நெறிகளை அறிந்தவர்களில் முதன்மையானவன்.

Verse 6

चित्ते विचार्य्य गृहिणीगुणान्विश्वानरः शुभान् । उदुवाह विधानेन स्वोचितां कालकन्यकाम्

இல்லறத்திற்குத் தகுந்த மங்களமான குணங்களை மனத்தில் ஆராய்ந்து, விதிமுறையின்படி தன்னுக்கேற்ற காலகன்னியைக் திருமணம் செய்தான்.

Verse 7

अग्निशुश्रूषणरतः पञ्चयज्ञपरायणः । षट्कर्मनिरतो नित्यं देवपित्रतिथिप्रियः

அவன் அக்னிசேவையில் ஈடுபட்டவன்; பஞ்சமஹாயஜ்ஞங்களில் உறுதியாக இருந்தவன்; நித்தம் ஷட்கர்மங்களில் செயல்பட்டவன்; தேவர்கள், பித்ருக்கள், விருந்தினர்கள் அனைவருக்கும் பிரியமானவன்.

Verse 8

एवम्बहुतिथे काले गते तस्याग्रजन्मनः । भार्य्या शुचिष्मती नाम भर्तारम्प्राह सुव्रता

இவ்வாறு அந்த முதற்பிறந்தவனின் வாழ்வில் பல நாட்கள் கடந்தபின், நற்கடமை கொண்ட அவன் மனைவி—சுசிஷ்மதி என்னும் பெயருடையவள்—தன் கணவரிடம் கூறினாள்.

Verse 9

नाथ भोगा मया सर्वे भुक्ता वै त्वत्प्रसादतः । स्त्रीणां समुचिता ये स्युस्त्वां समेत्य मुदावहाः

நாதா, உமது அருளால் நான் அனைத்து இன்பங்களையும் அனுபவித்தேன். பெண்களுக்கு ஏற்ற இன்பங்கள் உம்மை அடைந்த பின்னரே உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன.

Verse 10

एवम्मे प्रार्थितन्नाथ चिराय हृदि संस्थितम् । गृहस्थानां समुचितं त्वमेतद्दातुमर्हसि

நாதா, இதுவே நீண்ட காலமாக என் இதயத்தில் இருந்த பிரார்த்தனை. இல்லறத்தாருக்கு எது உண்மையிலேயே ஏற்றதோ அதை வழங்க நீர் தகுதியானவர்.

Verse 11

विश्वानर उवाच । किमदेयं हि सुश्रोणि तव प्रियहितैषिणी । तत्प्रार्थय महाभागे प्रयच्छाम्यविलम्बितम्

விஸ்வாநரர் கூறினார்: அழகிய இடையைக் கொண்டவளே, உனக்கு அளிக்க முடியாதது எதுவுமில்லை, ஏனெனில் நான் உனக்கு இனியதையும் நன்மையையும் நாடுகிறேன். எனவே, மங்கையே, அதைக் கேள்—நான் தாமதமின்றி உனக்கு வழங்குவேன்.

Verse 12

महेशितुः प्रसादेन मम किञ्चिन्न दुर्लभम् । इहामुत्र च कल्याणि सर्वकल्याणकारिणः

மகேஸ்வரனின் அருளால் எனக்கு எதுவும் கிடைப்பதற்கு அரியது அல்ல. மங்கலமானவளே, அனைத்து ஆசிகளுக்கும் ஆதாரமான அவர், இம்மையிலும் மறுமையிலும் நன்மைகளை வழங்குகிறார்.

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । इत्याकर्ण्य वचः पत्युस्तस्य सा पतिदेवता । उवाच हृष्यद्वदना करौ बद्ध्वा विनीतिका

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்: தன் கணவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அந்தப் பதிவிரதை—மகிழ்ச்சியால் முகம் மலர—கைகளைக் கூப்பி அடக்கத்துடன் கூறினாள்.

Verse 14

शुचिष्मत्युवाच । वरयोग्यास्मि चेन्नाथ यदि देयो वरो मम । महेशसदृशम्पुत्रन्देहि नान्यं वरं वृणे

சுசிஷ்மதி கூறினாள்—ஓ நாதா! நான் வரத்திற்குத் தகுதியானவளாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், மகேசன் (சிவன்) போன்ற ஒரு புதல்வனை எனக்குத் தாரும். வேறு வரம் நான் வேண்டேன்.

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । इति तस्या वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्स शुचिव्रतः । क्षणं समाधिमाधाय हृद्येतत्समचिन्तयत्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அந்த தூய விரதம் கொண்ட பிராமணன் ஒரு கணம் சமாதியில் அமர்ந்து, இதைத் தன் உள்ளத்தில் ஆழமாக சிந்தித்தான்.

Verse 16

अहो किं मे तया तन्व्या प्रार्थितं ह्यतिदुर्लभम् । मनोरथपथाद्दूरमस्तु वा स हि सर्व्वकृत्

அய்யோ! அந்த மெலிந்தவள் என்னிடம் என்ன வேண்டினாள்—அது மிக அரிதானதோ? சாதாரண ஆசையின் பாதைக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தாலும் ஆகட்டும்; ஏனெனில் அவர் (சிவன்) அனைத்தையும் செய்பவர்.

Verse 17

तेनैवास्या मुखे स्थित्वा वाक्स्वरूपेण शम्भुना । व्याहृतं कोऽन्यथा कर्त्तुमु त्सहेत भवेदिदम्

சம்பு தாமே அவளுடைய வாயில் வாக்குருவாய் நிலைத்து இதை உரைத்தார். இதை வேறுபடச் செய்யவோ, வேறு விதமாகச் சொல்லவோ யாருக்கு வல்லமை உண்டு?

Verse 18

नन्दीश्वर उवाच । इति सञ्चिंत्य स मुनिर्विश्वानर उदारधीः । ततः प्रोवाच ताम्पत्नीमेकपत्नीव्रते स्थितः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சிந்தித்துப் பெருந்திறன் கொண்ட முனி விஸ்வானரர், ஒரே மனைவி விரதத்தில் நிலைத்தவர், பின்னர் தம் மனைவியிடம் உரைத்தார்.

Verse 19

नन्दीश्वर उवाच । इत्थमाश्वास्य ताम्पत्नीञ्जगाम तपसे मुनिः । यत्र विश्वेश्वरः साक्षात्काशीनाथोऽधि तिष्ठति

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு மனைவியை ஆறுதல் கூறி முனி தவத்திற்காகப் புறப்பட்டார்; அங்கே காசிநாதன் விஸ்வேஸ்வரன் நேரடியாகத் தங்கியிருக்கிறான்.

Verse 20

प्राप्य वाराणसीं तूर्णं दृष्ट्वा ताम्मणिकर्णिकाम् । तत्याज तापत्रितयमपि जन्मशतार्जितम्

விரைவாக வாராணசிக்கு வந்து மணிகர்ணிகையைத் தரிசித்தவுடன், நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்த மூவகைத் துன்பங்களையும் அவர் விட்டு நீங்கினார்.

Verse 21

दृष्ट्वा सर्वाणि लिंगानि विश्वेशप्रमुखानि च । स्नात्वा सर्वेषु कुण्डेषु वापीकूपसरस्सु च

விஸ்வேசர் முதலான எல்லாப் புனித லிங்கங்களையும் தரிசித்து, எல்லாக் குண்டங்கள், படிக்கிணறுகள், கிணறுகள், ஏரிகள் ஆகியவற்றில் நீராடிய பக்தன் சுத்தி பெற்று, சிவனின் அருள்மிகு பூஜைக்கு தகுதியடைகிறான்।

Verse 22

नत्वा विनायकान्सर्वान्गौरीं शर्वां प्रणम्य च । सम्पूज्य कालराजञ्च भैरवम्पापभक्षणम्

எல்லா விநாயகர்களுக்கும் வணங்கி, கௌரியையும் சர்வனாகிய சிவனையும் பணிந்து, விதிப்படி காலராஜனையும் பாவங்களை விழுங்கும் பைரவனையும் பூஜித்தான்।

Verse 23

दण्डनायकमुख्यांश्च गणान्स्तुत्वा प्रयत्नतः । आदिकेशवमुख्यांश्च केशवम्परितोष्य च

தண்டநாயகன் முதலிய முதன்மை கணங்களை முயற்சியுடன் ஸ்துதித்து, ஆதிகேசவன் முதலியவர்களுடன் கேசவனையும் (விஷ்ணுவையும்) திருப்திப்படுத்தி, அவர் பக்தியுடன் மேலும் முன்னே சென்றார்।

Verse 24

लोकार्कमुखसूर्यांश्च प्रणम्य स पुनःपुनः । कृत्वा च पिण्डदानानि सर्वतीर्थेष्वतन्द्रितः

உலகங்களின் முகமாகிய சூரியனை அவர் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, சோர்வின்றி எல்லா தீர்த்தங்களிலும் பிண்டதானங்களைச் செய்தார்।

Verse 25

सहस्रभोजनाद्यैश्च मुनीन्विप्रान्प्रतर्प्य च । महापूजोपचारैश्च लिंगान्यभ्यर्च्य भक्तितः

ஆயிரம் விருந்துகள் முதலியவற்றால் முனிவர்களையும் பிராமணர்களையும் நிறைவுறச் செய்து, பின்னர் மகாபூஜை உபசாரங்களால் பக்தியுடன் சிவலிங்கங்களை அர்ச்சிக்க வேண்டும்।

Verse 26

असकृच्चिन्तयामास किं लिंगं क्षिप्रसिद्धिदम् । यत्र निश्चलतामेति तपस्तनयकाम्यया

அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தான்—“எந்த சிவலிங்கம் விரைவான சித்தியை அளிக்கும்? அதன் ஆராதனையால் புத்ரகாம்ய தவத்தில் அசையாத நிலைத்தன்மை பெறலாம்?”

Verse 27

क्षणं विचार्य्य स मुनिरिति विश्वानरस्सुधीः । क्षिप्रम्पुत्रप्रदं लिंगं वीरेशम्प्रशशंस ह

ஒரு கணம் சிந்தித்து, அந்த ஞானமிகு முனி விஸ்வானரர் ‘வீரேச’னைப் புகழ்ந்து—“இந்த லிங்கம் விரைவில் புத்ரன் அருளும்” என்றார்।

Verse 28

असंख्यातास्सहस्राणि सिद्धाः सिद्धिं गतास्ततः । सिद्धलिंगमिति ख्यातन्तस्माद्वीरेश्वरम्परम्

அங்கே எண்ணிலடங்கா ஆயிரக்கணக்கான சித்தர்கள் பரம சித்தியை அடைந்தனர். ஆகவே அந்த லிங்கம் ‘சித்தலிங்கம்’ எனப் புகழ்பெற்றது; அதனால் அது பரம ‘வீரேஸ்வரம்’ என்றும் போற்றப்பட்டது.

Verse 29

वीरेश्वरम्महालिंगमब्दमभ्यर्च्य भक्तितः । आयुर्मनोरथं सर्वं पुत्रादिकमनेकशः

‘வீரேஸ்வரம்’ எனப்படும் மகாலிங்கத்தை ஒரு ஆண்டு முழுவதும் பக்தியுடன் வழிபடுவோர் நீண்ட ஆயுள், எல்லா மனோரதங்களின் நிறைவேற்றம், மேலும் புத்திராதி பல நன்மைகளைப் பெறுவர்.

Verse 30

अहमप्यत्र वीरेशं समाराध्य त्रिकालताः । आशु पुत्रमवाप्स्यामि यथाभिलषितं स्त्रिया

நானும் இங்கே திரிகாலங்களிலும் வீரேசனை ஆராதிப்பேன்; அப்பொழுது பெண்ணின் விருப்பம்போல் விரைவில் வேண்டிய புதல்வனை அடைவேன்।

Verse 31

नन्दीश्वर उवाच । इति कृत्वा मतिन्धीरो विप्रो विश्वानरः कृती । चन्द्रकूपजले स्नात्वा जग्राह नियमं व्रती

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு செய்து உறுதியான மனத்துடன் திறமைமிக்க பிராமணன் விஸ்வானரன் சந்திரகூப நீரில் நீராடி, விரதியாக நியமத்தை ஏற்றான்।

Verse 32

एकाहारोऽभवन्मासं मासं नक्ताशनोऽभवत् । अयाचिताशनो मासम्मासन्त्यक्ताशनः पुनः

ஒரு மாதம் நாளில் ஒருமுறை மட்டும் உணவு கொண்டான்; இன்னொரு மாதம் இரவில் மட்டும் உண்டான். ஒரு மாதம் கேட்காமல் கிடைத்த அன்னத்தால் வாழ்ந்தான்; பின்னர் மேலும் ஒரு மாதம் உணவை முற்றிலும் துறந்தான்।

Verse 33

पयोव्रतोऽभवन्मासम्मासम्मासं शाक फलाशनः । मासम्मुष्टितिलाहारो मासं पानीयभोजनः

அவன் ஒரு மாதம் பால் மட்டுமே உண்ணும் பயோவிரதம் செய்தான்; அடுத்த மாதம் கீரை‑காய்கறி மற்றும் பழங்களையே உண்டான். இன்னொரு மாதம் ஒரு கைப்பிடி எள்ளினால் வாழ்ந்தான்; மேலும் ஒரு மாதம் நீரையே உணவாகக் கொண்டான்.

Verse 34

पञ्चगव्याशनो मासम्मासञ्चान्द्रायणव्रती । मासं कुशाग्रजलभुग्मासं श्वसनभक्षणः

ஒரு மாதம் அவன் பஞ்சகவ்வியத்தை உணவாகக் கொண்டான்; அடுத்த மாதம் சாந்திராயண விரதம் மேற்கொண்டான். ஒரு மாதம் குசப்புலின் நுனியால் எடுத்த நீரை மட்டும் அருந்தினான்; இன்னொரு மாதம் சுவாசிக்கும் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 35

एवमब्दमितं कालन्तताप स तपोऽद्भुतम् । त्रिकालमर्चयद्भक्त्या वीरेशं लिङ्गमुत्तमम्

இவ்வாறு ஆண்டுகளால் அளவிடப்பட்ட காலமெங்கும் அவன் அதிசயமான தவத்தை மேற்கொண்டான்; மேலும் பக்தியுடன் தினமும் மூன்று புனித வேளைகளிலும் உயர்ந்த வீரேச லிங்கத்தை வழிபட்டான்.

Verse 36

अथ त्रयोदशे मासि स्नात्वा त्रिपथगाम्भसि । प्रत्यूष एव वीरेशं यावदायाति स द्विजः

பின்னர் பதிமூன்றாம் மாதத்தில், மூன்று உலகங்களிலும் பாயும் திரிபதகா (கங்கை) நீரில் நீராடி, அந்த இருபிறப்பன் விடியற்காலமே வீரேசன் (பகவான் சிவன்) அருகே வந்து, அவர் அருள்வருகை வரை அங்கேயே தங்கினான்.

Verse 37

तावद्विलोकयाञ्चक्रे मध्ये लिंगन्तपोधनः । विभूतिभूषणम्बालमष्टवर्षाकृतिं शिशुम्

அப்போது லிங்கத்தில் மனம் நிலைத்த தவோநிதி நடுவே நோக்கினான்; அங்கே விபூதியே அணியாக விளங்க, எட்டு வயது தோற்றமுடைய நிர்மலமான ஒரு சிறுவன்‑குழந்தையை கண்டான்.

Verse 38

आकर्णायतनेत्रञ्च सुरक्तदशनच्छदम् । चारुपिंगजटामौलि न्नग्नप्रहसिताननम्

அவருடைய கண்கள் காதுவரை விரிந்தன; உதடுகளும் பற்களும் செம்மையாக ஒளிர்ந்தன. அழகிய பிங்கல ஜடாமௌலியுடன், மறையாத நிராவரண முகம் பரந்த பிரகாசமான புன்னகையால் திகழ்ந்தது.

Verse 39

शैशवोचितनेपथ्यधारिणञ्चितिधारिणम् । पठन्तं श्रुतिसूक्तानि हसन्तं च स्वलीलया

அவரை அவர்கள் கண்டனர்—குழந்தைப் பருவத்திற்கேற்ற அலங்காரங்களை அணிந்து, சிகையைத் தாங்கி, வேதத்தின் ஸ்ருதி-சூக்தங்களை ஓதிக்கொண்டு, தம் தெய்வீக லீலையில் விளையாடி சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 40

तमालोक्य मुदम्प्राप्य रोमकञ्चुकितो मुनिः । प्रोच्चचार हृदालापान्नमोस्त्विति पुनः पुनः

அவரைக் கண்டதும் முனிவர் பேரானந்தம் அடைந்தார்; உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது. இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து அவர் மீண்டும் மீண்டும்—“நமோऽஸ்து, நமோऽஸ்து” என்று உரைத்தார்.

Verse 41

अभिलाषप्रदैः पद्यैरष्टभिर्बालरूपिणम् । तुष्टाव परमानन्दं शंभुं विश्वानरः कृती

விருப்பங்களை அருளும் எட்டு பாடல்களால், தெய்வீக பாலரூபம் கொண்ட பரமானந்த ஸ்வரூபமான ஶம்புவை சாதித்த விஶ்வானரன் போற்றித் துதித்தான்.

Verse 42

विश्वानर उवाच । एकम्ब्रह्मैवाद्वितीयं समस्तं सत्यंसत्यं नेह नानास्ति किञ्चित् । एको रुद्रो न द्वितीयोऽवतस्थे तस्मादेकन्त्वाम्प्रपद्ये महेशम्

விஶ்வானரன் கூறினான்—இவை அனைத்தும் இரண்டற்ற ஒரே பிரஹ்மமே; உண்மை, உண்மையே—இங்கே சிறிதும் பல்மை இல்லை. ஒரே ருத்ரனே நிலைத்திருக்கிறார்; இரண்டாம் இல்லை. ஆகவே, ஓ மஹேசா, ஒரே உம்மையே நான் சரணடைகிறேன்.

Verse 43

कर्ता हर्त्ता त्वं हि सर्वस्य शम्भो नानारूपेष्वेकरूपोऽप्यरूपः । यद्वत्प्रत्यग्धर्म एकोऽप्यनेकस्तस्मान्नान्यन्त्वां विनेशम्प्रपद्ये

ஓ ஷம்போ! அனைத்திற்கும் படைப்பவனும் ஒடுக்குபவனும் நீயே. பல வடிவங்களில் தோன்றினாலும் நீ ஒருவனே; மேலும் வடிவமற்ற பரம்பொருளும் நீயே. ஒரே அந்தராத்மத் தத்துவம் செயல்பாடுகளால் பலவென சொல்லப்படுவது போல, நீயும் ஒரே சாரம். ஆகவே, ஆண்டவனே, உன்னைத் தவிர வேறு சரணமில்லை என நான் உன்னைச் சரணடைகிறேன்।

Verse 44

रज्जो सर्पश्शुक्तिकायां च रौप्यं नैरः पूरस्तन्मृगाख्ये मरीचौ । यद्यत्सद्वद्विष्वगेव प्रपञ्चो यस्मिञ्ज्ञाते तम्प्रपद्ये महेशम्

கயிற்றில் பாம்பு எனும் மாயை, சிப்பியில் வெள்ளி எனும் மாயை, மிருகத்ருஷ்ணையில் நீர் எனும் மாயை, ஆகாய நகரம் எனும் மாயை போல—இந்தப் பிரபஞ்சம் எங்கும் உண்மையெனத் தோன்றுகிறது. யாருடைய தத்துவஞானத்தால் இந்த மயக்கம் அறிந்து கரைகிறதோ, அந்த மகேசனை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 45

तोये शैत्यं दाहकत्वं च वह्नौ तापो भानौ शीतभानौ प्रसादः । पुष्पे गन्धो दुग्धमध्येऽपि सर्पिर्यत्तच्छंभो त्वं ततस्त्वाम्प्रपद्ये

நீரில் குளிர்ச்சி, நெருப்பில் எரிக்கும் வல்லமை, சூரியனில் வெப்பம், நிலாவில் அமைதியான அருள்; மலரில் மணம், பாலுக்குள் மறைந்த நெய்—அந்த உள்ளார்ந்த சாரம், ஓ ஷம்போ, நீயே. ஆகவே உன்னை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 46

शब्दं गृह्णास्यश्रवास्त्वं हि जिघ्रस्यप्राणस्त्वं त्र्यंघ्रिरायासि दूरात् । त्र्यक्षः पश्येस्त्वं रसज्ञोऽप्यजिह्वः कस्त्वां सम्यग्वेत्त्यतस्त्वाम्प्रपद्ये

நீ காதுகள் இல்லாமலே ஒலியை உணர்கிறாய்; மூச்சு இல்லாமலே மணத்தை அறிகிறாய்; மூன்று பாதங்களோடு தூரத்திலிருந்தே வந்து சேர்கிறாய். மூன்று கண்களால் காண்கிறாய்; நாவில்லாமலே சுவையை அறிகிறாய். உன்னை முழுமையாக யார் அறிய முடியும்? ஆகவே உன்னை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 47

नो वेद त्वामीश साक्षाद्धि वेदो नो वा विष्णुर्नो विधाताखिलस्य । नो योगीन्द्रानेन्द्रमुख्याश्च देवा भक्तो वेदस्त्वामतस्त्वाम्प्रपद्ये

ஓ ஈசா! வேதமும் உன்னை நேரடியாக அறியாது; விஷ்ணுவும் அல்ல, அனைத்தையும் படைத்த பிரம்மாவும் அல்ல. யோகீந்திரர்களும் அல்ல, இந்திரன் முதலான தேவர்களும் உன்னை உணர முடியாது. நீ பக்தியாலேயே அறியப்படுகிறாய்; ஆகவே உன்னை நான் சரணடைகிறேன்।

Verse 48

नो ते गोत्रं नो सजन्मापि नाशो नो वा रूपं नैव शीलन्न देशः । इत्थम्भूतोऽपीश्वरस्त्वं त्रिलोक्यास्सर्वान्कामान्पूरयेस्त्वं भजे त्वाम्

உமக்கு குலமும் இல்லை, நிலையான பிறப்பும் இல்லை; உமக்கு அழிவும் இல்லை. கட்டுப்பட்ட உருவமும் இல்லை, உலகியலான குணமும் இல்லை, வரையறுக்கப்பட்ட இருப்பிடமும் இல்லை. இவ்வாறு நிர்குணனாயிருந்தும் நீர் மும்முலகங்களின் ஈசன்; எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுபவன்; ஆகவே உம்மை நான் வழிபடுகிறேன்.

Verse 49

त्वत्तस्सर्वं त्वं हि सर्वं स्मरारे त्वं गौरीशस्त्वं च नग्नोऽतिशान्तः । त्वं वै वृद्धस्त्वं युवा त्वं च बालस्तत्त्वं यत्किं नान्यतस्त्वां नतोऽहम्

உம்மிடமிருந்தே அனைத்தும் தோன்றுகிறது; உண்மையில் நீரே அனைத்தும், ஸ்மரனை வென்றவரே. நீர் கௌரீசன்; நீர் திகம்பரன்; மிகுந்த அமைதியுடையவன். நீரே முதியவன், நீரே இளைஞன், நீரே குழந்தை; எத்தத்துவமாயினும் அது நீரே. உம்மைத் தவிர வேறு யாருமில்லை; நான் உமக்கு வணங்குகிறேன்.

Verse 50

नन्दीश्वर उवाच । स्तुत्वेति विप्रो निपपात भूमौ संबद्धपाणिर्भवतीह यावत् । तावत्स बालोऽरिबलवृद्धवृद्धः प्रोवाच भूदेवमतीव हृष्टः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—“நான் ஸ்துதி செய்வேன்” என்று சொல்லி அந்தப் பிராமணன் கைகூப்பி தரையில் விழுந்தான். அதே கணத்தில், எதிரிகளின் பலத்தை வெல்லும் அசைக்கமுடியாத சக்தியால் நிறைந்தும் அளவிலா முதிர்ச்சியுடனும் இருந்த அந்தப் பாலன், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பூதேவரிடம் பேசினான்।

Verse 51

बाल उवाच । विश्वानर मुनिश्रेष्ठ भूदेवाहं त्वयाद्य वै । तोषितस्सुप्रसन्नात्मा वृणीष्व वरमुत्तमम्

பாலன் கூறினான்—ஓ விஷ்வானரா, முனிவர்களில் சிறந்தவரே! இன்று நான் உனக்காகவே பூதேவன். நான் திருப்தியடைந்து முழுமையாக அருள்மிகு மனத்துடன் இருக்கிறேன்; உயர்ந்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு।

Verse 52

तत उत्थाय हृष्टात्मा सुनिर्विश्वानरः कृती । प्रत्यब्रवीन्मुनिश्रेष्ठः शंकरम्बालरूपिणम्

பின்னர் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் கृतார்த்தனான முனி சுனிர்விஷ்வானரர் எழுந்து, பாலரூபம் கொண்ட சங்கரருக்கு பதிலாக உரைத்தார்।

Verse 53

विश्वानर उवाच । महेश्वर किमज्ञातं सर्वज्ञस्य तव प्रभो । सर्वान्तरात्मा भगवाच्छर्वस्सर्व्वप्रदो भवान्

விச்வானரன் கூறினான்—ஓ மகேஸ்வரா, ஓ பிரபுவே! அனைத்தையும் அறிந்த உமக்கு எது அறியப்படாதது? நீர் எல்லோரின் உள்ளார்ந்த ஆத்மா. ஓ பகவான் சர்வா, நீரே அனைத்தையும் அருள்பவர்.

Verse 54

याच्ञाम्प्रति नियुक्तम्मां किं ब्रूषे दैन्यकारिणीम् । इति ज्ञात्वा महेशान यथेच्छसि तथा कुरु

வேண்டுதலுக்காக என்னை நியமித்தபின், என்னை தாழ்வுறச் செய்யும் சொற்களை ஏன் கூறுகிறீர்? ஓ மகேசானா, இதை அறிந்து உமக்கு விருப்பமானபடி செய்க.

Verse 55

नन्दीश्वर उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य देवो विश्वानरस्य हि । शुचिश्शुचिव्रतस्याथ शुचिस्मित्वाब्रवीच्छिशुः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—தூய்மையும் புனித விரதமும் கொண்ட தேவன் விச்வானரனின் சொற்களை கேட்டபின், அந்தத் தூய குழந்தை மென்மையாகச் சிரித்து பேசினான்.

Verse 56

त्वया शुचे शुचिष्मत्यां योऽभिलाषः कृतो हृदि । अचिरेणैव कालेन स भविष्यत्यसंशयम्

ஓ சுசியே, ஓ சுசிஷ்மதியே! உன் இதயத்தில் உருவான எந்த விருப்பமோ, அது ஐயமின்றி விரைவில் நிறைவேறும்.

Verse 57

तव पुत्रत्वमेष्यामि शुचिष्मत्यां महामते । ख्यातो गृहपतिर्नाम्ना शुचिस्सर्व्वामरप्रियः

ஓ மகாமதியே! சுசிஷ்மதியின் மூலம் நான் உன் மகனாக வருவேன். ‘கிருஹபதி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறுவேன்—சுசி, எல்லா தேவர்களுக்கும் பிரியமானவன்.

Verse 58

अभिलाषाष्टकं पुण्यं स्तोत्रमेतत्त्वयेरितम् । अब्दत्रिकालपठनात्कामदं शिवसन्निधौ

இந்தப் புனித ‘அபிலாஷாஷ்டகம்’ ஸ்தோத்திரத்தை நீங்களே உரைத்தீர். ஒரு ஆண்டு முழுதும் மும்முறை பாராயணம் செய்தால் சிவன் சன்னிதியில் அருளால் வேண்டிய பயனை அளிக்கும்.

Verse 59

एतत्स्तोत्रप्रपठनं पुत्रपौत्रधनप्रदम् । सर्व्वशान्तिकरश्चापि सर्व्वापत्तिविनाशनम्

இந்த ஸ்தோத்திர பாராயணம் புத்திரன், பேரன், செல்வம் அளிக்கும். மேலும் இது முழு அமைதியைத் தரி, எல்லா ஆபத்துகளையும் அழிக்கும்.

Verse 60

स्वर्गापवर्गसम्पत्तिकारकन्नात्र संशयः । सर्व्वस्तोत्रसमं ह्येतत्सर्व्वकामप्रदं सदा

இது ஸ்வர்கமும் அபவர்கமும் (மோட்சமும்) அளிப்பது—இதில் ஐயமில்லை. இது எல்லா ஸ்தோத்திரங்களுக்கும் சமம்; எப்போதும் எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும்.

Verse 61

प्रातरुत्थाय सुस्नातो लिंगमभ्यर्च्य शाम्भवम् । वर्षं जपन्निदं स्तोत्रमपुत्रः पुत्रवान्भवेत्

காலை எழுந்து நன்றாக நீராடி, சாம்பவ லிங்கத்தை வழிபட்டு, புத்திரன் இல்லாதவன் ஒரு ஆண்டு இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஜபித்தால் அவன் புத்திரவான் ஆவான்.

Verse 62

अभिलाषाष्टकमिदन्न देयं यस्य कस्यचित् । गोपनीयं प्रयत्नेन महावन्ध्याप्रसूतिकृत्

இந்த ‘அபிலாஷாஷ்டகம்’ யாருக்கும் எளிதில் வழங்கக் கூடாது. முயற்சியுடன் ரகசியமாகக் காக்க வேண்டும்; மிகுந்த வന്ധ்யத்திலும் பலன் தரும் என கூறப்படுகிறது.

Verse 63

स्त्रिया वा पुरुषेणापि नियमाल्लिंगसन्निधौ । अब्दजप्तमिदं स्तोत्रम्पुत्रदन्नात्र संशयः

பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—நியமத்துடன் சிவலிங்கத்தின் சன்னிதியில் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஒரு ஆண்டு ஜபித்தால் புதல்வன் கிடைக்கும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 64

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वान्तर्दधे शम्भुर्बालरूपः सतां गतिः । सोऽपि विश्वानरो विप्रो हृष्टात्मा स्वगृहं ययौ

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, சத்புருஷர்களின் பரம அடைக்கலமான பாலரூபம் கொண்ட சம்பு மறைந்தார். அந்தப் பிராமணன் விஸ்வானரனும் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் தன் இல்லம் சென்றான்।