वसन्तस्वरूपवर्णनम् — Description of the Form/Nature of Vasant(a)

Verse 1

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य ब्रह्मणो हि प्रजापतेः । प्रसन्नमानसो भूत्वा तं प्रोवाच स नारदः

சூதர் கூறினார்—பிரஜாபதி பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளை இவ்வாறு கேட்ட நாரதர் மனம் அமைதியடைந்து, அவருக்கு மறுமொழி கூறினார்.

Verse 2

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग विष्णुशिष्य महामते । धन्यस्त्वं शिवभक्तो हि परतत्त्वप्रदर्शकः

நாரதர் கூறினார்—ஓ பிரம்மனே, ஓ விதே, பெரும் பாக்கியவானே, பேரறிவாளனே, விஷ்ணுவின் சீடனே! நீர் பாக்கியசாலி; சிவபக்தர், பரதத்துவத்தை வெளிப்படுத்துபவர்.

Verse 3

श्राविता सुकथा दिव्या शिवभक्तिविवर्द्धिनी । अरुंधत्यास्तथा तस्याः स्वरूपायाः परे भवे

சிவபக்தியை வளர்க்கும் அந்த தெய்வீக நற்சரிதை அவளுக்குச் சொல்லிக் கேட்கச் செய்யப்பட்டது; மேலும் பின்வரும் பிறவியில், அதே ஸ்வரூபாவின் மறுபிறப்பான அருந்ததி அதையும் கேட்டாள்.

Verse 4

इदानीं ब्रूहि धर्मज्ञ पवित्रं चरितं परम् । शिवस्य परपापघ्नं मंगलप्रदमुत्तमम्

இப்போது ஹே தர்மஞானியே, ஸ்ரீசிவனின் அந்த பரமப் புனிதமும் உயர்ந்ததுமான சரிதத்தை உரைப்பாயாக; அது பெரும் பாவங்களையும் அழித்து, உத்தம மங்களத்தை அருளும்.

Verse 5

गृहीतदारे कामे च दृष्टे तेषु गतेषु च । संध्यायां किं तपस्तप्तुं गतायामभवत्ततः

காமன் தன் துணைவியுடன் காணப்பட்டு, பின்னர் அவர்கள் சென்றுவிட்டபின், அந்தி நேரத்தில் தவம் செய்ய என்ன வாய்ப்பு இருந்தது? அந்தப் புனித வேளை கடந்தபின் என்ன சாதிக்க முடியும்?

Verse 6

सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य ऋषेर्वै भावितात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा ब्रह्मा वचनमब्रवीत्

சூதர் கூறினார்—அந்த தூய உள்ளம் கொண்ட முனிவரின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட பிரம்மா மேலும் மகிழ்ந்து, பதிலாக உரைத்தார்।

Verse 7

ब्रह्मोवाच । शृणु नारद विप्रेन्द्र तदैव चरितं शुभम् । शिवलीलान्वितं भक्त्या धन्यस्त्वं शिवसेवकः

பிரம்மா கூறினார்—நாரதா, பிராமணர்களில் சிறந்தவனே! சிவலீலையால் நிறைந்ததும் பக்தியால் நனைந்ததும் ஆன அந்தப் பரம மங்களக் கதையை கேள். நீ பாக்கியவன்; நீ சிவனின் சேவகன்.

Verse 8

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां सतीचरित्रे द्वितीये सतीखंडे वसंतस्वरूपवर्णनं नामाष्टमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலான ருத்ரஸம்ஹிதையில், ஸதீசரித்ரத்தின் இரண்டாம் ஸதீகண்டத்தில் ‘வசந்தஸ்வரூப வர்ணனம்’ எனும் எட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 9

चिंतयित्वा चिरं चित्ते शिवमायाविमोहितः । शिवे चेर्ष्यामकार्षं हि तच्छ्ृवृणुष्व वदामि ते

மனத்தில் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, சிவமாயையால் மயங்கிய நான், உண்மையிலே சிவன் மீது பொறாமை கொண்டேன். அதை கேள்; உனக்கு நான் சொல்கிறேன்.

Verse 10

अथाहमगमं तत्र यत्र दक्षादयः स्थिताः । सरतिं मदनं दृष्ट्वा समदोह हि किञ्चन

பின்னர் தக்ஷன் முதலியோர் கூடியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றேன். ரதியைத் தூண்டும் மதனனைப் பார்த்ததும், என் உள்ளம் சிறிது கலங்கியது.

Verse 11

दक्षमाभाष्य सुप्रीत्या परान्पुत्रांश्च नारद । अवोचं वचनं सोहं शिवमायाविमोहितः

நாரதா, தக்ஷனை மிகுந்த அன்புடன் உரையாடி, அவன் பிற புதல்வர்களிடமும், சிவமாயையால் மயங்கிய நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.

Verse 12

ब्रह्मोवाच । हे दक्ष हे मरीच्याद्यास्सुताः शृणुत मद्वचः । श्रुत्वोपायं विधेयं हि मम कष्टापनुत्तये

பிரம்மா கூறினார்—தக்ஷா, மரீசி முதலிய முனிவர்களின் புதல்வர்களே, என் சொற்களை கேளுங்கள். கேட்டபின், என் துயர் நீங்கும் பொருட்டு உரிய வழியைச் செய்க.

Verse 13

कांताभिलाषमात्रं मे दृष्ट्वा शम्भुरगर्हयत् । मां च युष्मान्महायोगी धिक्कारं कृतवान्बहु

என்னுள் கணவனை நாடும் ஆசையின் சிறு சுவடே காணப்பட்டதைக் கண்டு, சம்பு என்னை கண்டித்தார்; அந்த மகாயோகி மீண்டும் மீண்டும் என்னையும் உங்களையும்கூட கடிந்தார்.

Verse 14

तेन दुःखाभितप्तोहं लभेहं शर्म न क्वचित् । यथा गृह्णातु कांतां स स यत्नः कार्य एव हि

அந்த துயரால் எரிந்த நான் எங்கும் அமைதி பெறவில்லை. ஆகவே அவர் என்னைத் தம் பிரியையாக ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு உறுதியான முயற்சியை நான் நிச்சயம் மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 15

यथा गृह्णातु कांतां स सुखी स्यां दुःखवर्जितः । दुर्लभस्य तु कामो मे परं मन्ये विचारतः

அந்த பிரியன் என்னை மணமகளாக ஏற்றுக்கொண்டால், நான் மகிழ்ந்து துயரமின்றி இருப்பேன். ஆனால் சிந்தித்தால்— மிக அரிதாகக் கிடைப்பவரை அடைய என் ஆசை மிக உயர்ந்ததாகத் தோன்றுகிறது।

Verse 16

कांताभिलाषमात्रं मे दृष्ट्वा शंभुरगर्हयत् । मुनीनां पुरतः कस्मात्स कांतां संग्रहीष्यति

என்னுள் காதலன் பற்றிய ஆசையின் சிறு சுவடே தெரிந்ததும் சம்பு என்னை கண்டித்தார். அப்படியிருக்க முனிவர்கள் முன்னிலையில் அவர் எவ்வாறு துணைவியை ஏற்றுக்கொள்வார்?

Verse 17

का वा नारी त्रिलोकेस्मिन् या भवेत्तन्मनाः स्थिता । योगमार्गमवज्ञाप्य तस्य मोहं करिष्यति

மூன்று உலகங்களிலும் மனதை அவரிலேயே நிலைநிறுத்தக் கூடிய பெண் யார்? யோக மார்க்கத்தை அலட்சியப்படுத்தினால், அவள் அவருக்கு மயக்கமே உண்டாக்குவாள்।

Verse 18

मन्मथोपि समर्थो नो भविष्यत्यस्य मोहने । नितांतयोगी रामाणां नामापि सहते न सः

மன்மதன் (காமதேவன்) கூட அவனை மயக்க வல்லவன் அல்ல. அவன் பரம யோகி; ஆசைத் தூண்டுதலாக பெண்களின் பெயர்கூட சகிக்கான்.

Verse 19

अगृहीतेषुणा चैव हरेण कथमादिना । मध्यमा च भवेत्सृष्टिस्तद्वाचा नान्यवारिता

ஆதிபுருஷனான ஹரி (விஷ்ணு) இன்னும் அம்பை எடுக்காதபோது, படைப்பின் இடைநிலை எவ்வாறு உண்டாகும்? இந்தச் சொல்லே பிற முரண்பட்ட கருத்துகளைத் தடுக்கிறது.

Verse 20

भुवि केचिद्भविष्यंति मायाबद्धा महासुराः । बद्धा केचिद्धरेर्नूनं केचिच्छंभोरुपायतः

பூமியில் சில மகாசுரர்கள் மாயையால் கட்டுண்டு தோன்றுவர். சிலர் நிச்சயமாக ஹரி (விஷ்ணு) ஆல் கட்டுப்படுவர்; சிலர் ஶம்பு (சிவன்) அருளிய உபாயங்களால் அடக்கப்படுவர்.

Verse 21

संसारविमुखे शंभौ तथैकांतविरागिणि । अस्मादृते न कर्मान्यत् करिष्यति न संशयः

சம்சாரத்திலிருந்து விலகிய ஶம்புவிலும், தனித்த வைராக்யத்தில் நிலைத்தவரிலும்—என்னைத் தவிர வேறு எந்தச் செயலும் அவன் செய்யமாட்டான்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

इत्युक्त्वा तनयांश्चाहं दक्षादीन् सुनिरीक्ष्य च । सरतिं मदनं तत्र सानंदमगदं ततः

இவ்வாறு கூறி, நான் என் புதல்வர்கள்—தக்ஷன் முதலியோர்—அவர்களை நன்கு நோக்கினேன். பின்னர் அங்கேயே ஆனந்தத்துடன் சாரதி மதனன் (காமன்) ஐ இயக்கி முன்னே சென்றேன்.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । मत्पुत्र वर काम त्वं सर्वथा सुखदायकः । मद्वचश्शृणु सुप्रीत्या स्वपत्न्या पितृवत्सल

பிரம்மா கூறினார்— என் அருமை மகனே காமா, நீ எல்லாவிதத்திலும் இன்பம் அளிப்பவன். மகிழ்ச்சியுடன் என் சொற்களை கேள்; உன் மனைவியிடம் தந்தைபோல் அன்பு கொண்டவனே.

Verse 24

अनया सहचारिण्या राजसे त्वं मनोभव । एषा च भवता पत्या युक्ता संशोभते भृशम्

ஓ மனோபவா, இந்த துணைவியுடன் நீ அரசர்ச் சிறப்பால் ஒளிர்வாய். அவளும் உன்னை கணவனாக இணைந்தபோது மிகுந்த பிரகாசத்துடன் விளங்குவாள்.

Verse 25

यथा स्त्रिया हृषीकेशो हरिणा सा यथा रमा । क्षणदा विधुना युक्ता तया युक्तो यथा विधुः

ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) எப்போதும் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உடன் இணைந்திருப்பதுபோலும், ஸ்ரீயும் ஹரியுடன் நித்தியமாக இணைந்திருப்பதுபோலும்; இரவு சந்திரனுடன், சந்திரனும் இரவுடன் சேர்ந்திருப்பதுபோலும்—அவ்வாறே தெய்வத் தம்பதியர் பிரிக்கமுடியாதவராய், ஒருவரின் சன்னிதியில் ஒருவர் நிலைத்திருப்பர்।

Verse 26

तथैव युवयोश्शोभा दांपत्यं च पुरस्कृतम् । अतस्त्वं जगतः केतुर्विश्वकेतुर्भविष्यसि

அவ்வாறே உங்கள் இருவரின் ஒளியும், உங்கள் தாம்பத்தியத்தின் மகிமையும் அனைத்திலும் முதன்மையாகப் போற்றப்படும். ஆகவே நீ உலகின் கேதுவாக—ஆம், விஸ்வகேதுவாக—அனைத்து உயிர்களுக்கும் மங்களப் பாதையை வெளிப்படுத்துவாய்।

Verse 27

जगद्धिताय वत्स त्वं मोहयस्व पिनाकिनम् । यथाशु सुमनश्शंभुः कुर्य्याद्दारप्रतिग्रहम्

உலக நலனுக்காக, மகனே, நீ பினாகினன் (சிவன்) மீது உன் தெய்வ மோகத்தைச் செலுத்து; அப்பொழுது சுமனஸ்கனான சம்பு விரைவில் திருமணத்தில் மனைவியை ஏற்றுக்கொள்வார்।

Verse 28

विजने स्निग्धदेशे तु पर्वतेषु सरस्सु च । यत्रयत्र प्रयातीशस्तत्र तत्रानया सह

தனிமையும் இனிமையும் நிறைந்த இடங்களில்—மலைகளிலும் ஏரிக்கரைகளிலும்—எங்கே எங்கே ஈசன் செல்வாரோ, அங்கே அங்கே அவர் அவளுடன் சேர்ந்து செல்வார்।

Verse 29

मोहय त्वं यतात्मानं वनिताविमुखं हरम् । त्वदृते विद्यते नान्यः कश्चिदस्य विमोहकः

நீயே தன்னடக்கம் கொண்டும் பெண்களிடம் விருப்பமற்றும் உள்ள ஹரன் (சிவன்) ஐ மயக்குவாய்; உன்னைத் தவிர அவரை மயக்க வல்லவர் வேறு யாருமில்லை।

Verse 30

भूते हरे सानुरागे भवतोपि मनोभव । शापोपशांतिर्भविता तस्मादात्महितं कुरु

ஓ மனோபவ (காமன்), ஹரி (விஷ்ணு) பூதன் (சிவன்) மீது அன்புடன் நிலைத்தால், உனக்கும் சாபம் தணியும்; ஆகவே உன் ஆத்ம நலத்தைச் செய்।

Verse 31

सानुरागो वरारोहां यदीच्छति महेश्वरः । तदा भवोपि योग्यार्यस्त्वां च संतारयिष्यति

ஓ வராரோஹா, மகேஸ்வரன் உன்னை அன்புடன் விரும்பினால், தகுதியும் உயர்வும் உடைய பவனும் (சிவன்) உன்னையும் நிச்சயம் கரை சேர்ப்பார்.

Verse 32

तस्माज्जायाद्वितीयस्त्वं यतस्व हरमोहने । विश्वस्य भव केतुस्त्वं मोहयित्वा महेश्वरम्

ஆகவே நீ இரண்டாம் துணைவி போல, ஹரன் (சிவன்) ஐ மயக்க முயலு; மகேஸ்வரனை மயக்கி, இவ்வுலகமெங்கும் கெதுவாகிய கொடிச்சின்னமாக விளங்கு.

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचो मे हि जनकस्य जगत्प्रभोः । उवाच मन्मथस्तथ्यं तदा मां जगतां पतिम्

பிரம்மா கூறினார்—உலகப் பிரபுவான ஜனகனிடம் நான் உரைத்த வாக்கை இவ்வாறு கேட்டபின், மன்மதன் என்னிடம், உயிர்களின் அதிபதியிடம், உண்மையும் யோசித்ததற்கேற்றதுமான சொற்களைச் சொன்னான்।

Verse 34

मन्मथ उवाच । करिष्येहं तव विभो वचनाच्छंभुमोहनम् । किं तु योषिन्महास्त्रं मे तत्कांतां भगवन् सृज

மன்மதன் கூறினான்—ஓ வல்லவனே! உமது ஆணையினால் நான் ஷம்புவை மயக்க முயல்வேன். ஆனால் என் மஹாஸ்திரம் பெண்மையின் ஈர்ப்புச் சக்தியே; ஆகவே, ஓ பகவனே, எனக்காக அந்தப் பிரிய கன்னியைப் படைத்தருளும்।

Verse 35

मया संमोहिते शंभो यया तस्यानुमोहनम् । कर्तव्यमधुना धातस्तत्रोपायं परं कुरु

எந்த சக்தியால் நான் தானே மயங்கினேனோ, அதே சக்தியால் ஷம்புவையும் மேலும் மயக்க வேண்டும். ஓ தாதா (பிரம்மா)! இப்போது செய்ய வேண்டியதற்கான உத்தம வழியை அமைத்தருளும்।

Verse 36

ब्रह्मोवाच । एवंवादिनि कंदर्पे धाताहं स प्रजापतिः । कया संमोहनीयोसाविति चिंतामयामहम्

பிரம்மா கூறினார்—கந்தர்ப்பன் இவ்வாறு சொன்னபோது, நான் தாதா பிரஜாபதி, ‘எந்த வழியால் அவனை மயக்கி அடக்கலாம்?’ என்று சிந்தனையில் ஆழ்ந்தேன்।

Verse 37

चिंताविष्टस्य मे तस्य निःश्वासो यो विनिस्सृतः । तस्माद्वसंतस्संजातः पुष्पव्रातविभूषितः

அந்த கவலையில் மூழ்கிய என்னிடமிருந்து வெளிவந்த மூச்சிலிருந்தே வசந்தம் தோன்றியது—மலர்க் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக।

Verse 38

शोणराजीवसंकाशः फुल्लतामरसेक्षणः । संध्योदिताखंडशशिप्रतिमास्यस्सुनासिकः

அவர் செம்மலர்த் தாமரைபோல் ஒளிர்ந்தார்; அவரது கண்கள் மலர்ந்த தாமரைகள் போன்றவை. மாலைச் சந்தியையில் உதிக்கும் முழுநிலவுபோல் முகம்; அழகிய நாசியுடன் மங்கள வடிவம் கொண்டவர்।

Verse 39

शार्ङ्गवच्चरणावर्त्तश्श्यामकुंचितमूर्द्धजः । संध्यांशुमालिसदृशः कुडलद्वयमंडितः

அவரது திருவடிகள் வில்லுபோல் அழகாக வளைந்தவை; கருமை நிறச் சுருள் முடி தலையில் சீராகச் சூடியது. மாலைச் சந்தியைக் கதிர்மாலையைப் போல் ஒளிர்ந்து, இரு காதிலும் குண்டலங்கள் அணிந்திருந்தார்।

Verse 40

प्रमत्तेभगतिः पीनायतदोरुन्नतांसकः । कंबुग्रीवस्सुविस्तीर्णहृदयः पीनसन्मुखः

அவரது நடை மதம் கொண்ட யானையின் மாட்சிமைபோல் இருந்தது; கரங்கள் நீளமும் வலிமையும் உடையவை, தோள்கள் உயர்ந்து அகன்றவை. சங்குபோன்ற கழுத்து, விரிந்த மார்பு, நிறைந்த அழகிய முகம் கொண்டவர்।

Verse 41

सर्वांगसुन्दरः श्यामस्सम्पूर्णस्सर्वलक्षणैः । दर्शनीयतमस्सर्वमोहनः कामवर्द्धनः

அவர் எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடையவர், கருநிறத்தவர், எல்லா மங்கள லட்சணங்களாலும் நிறைந்தவர். காண்பதற்கு மிக இனிமை; அனைவரையும் மயக்கும்; உள்ளங்களில் அன்பு—பக்தி ஏக்கம்—வளரச் செய்பவர்।

Verse 42

एतादृशे समुत्पन्ने वसंते कुसुमाकरे । ववौ वायुस्सुसुरभिः पादपा अपि पुष्पिताः

இவ்வாறு மலர்மிகு வசந்தம் தோன்றியபோது நறுமணக் காற்று வீசியது; மரங்களும் எங்கும் மலர்ந்து குலுங்கின।

Verse 43

पिका विनेदुश्शतशः पंचमं मधुरस्वनाः । प्रफुल्लपद्मा अभवन्सरस्यः स्वच्छपुष्कराः

நூற்றுக்கணக்கான குயில்கள் பஞ்சம ஸ்வரத்தில் இனிய ஒலியுடன் பாடின. ஏரிகள் மலர்ந்த தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டன; நீர் தெளிவாயிற்று, புஷ்கரத் தடங்கள் ஒளிர்ந்தன.

Verse 44

तमुत्पन्नमहं वीक्ष्य तदा तादृशमुत्तमम् । हिरण्यगर्भो मदनमगदं मधुरं वचः

அவனை அந்த மிகச் சிறந்த வடிவில் புதிதாய் வெளிப்பட்டவனாகக் கண்டு, நான்—ஹிரண்யகர்பன் (பிரம்மா)—அப்போது மதனக் கலக்கத்திற்கான மருந்துபோல இனிய சொற்களை உரைத்தேன்.

Verse 45

ब्रह्मोवाच एवं स मन्मथनिभस्सदा सहचरोभवत् । आनुकूल्यं तव कृतः सर्वं देव करिष्यति

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு மன்மதனை ஒத்த அழகுடையவன் உனது நிரந்தரத் துணைவனானான். ஹே தேவா! உனக்கு அனுகூலமாக்கப்பட்ட அவன் உனக்காக அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவான்.

Verse 46

यथाग्नेः पवनो मित्रं सर्वत्रोपकरिष्यति । तथायं भवतो मित्रं सदा त्वामनुयास्यति

அக்னிக்குத் தோழனான காற்று எங்கும் உதவுவது போல, இவன் உன் நண்பனாய் எப்போதும் உன்னைத் தொடர்ந்து வந்து உனக்கு உதவி செய்வான்.

Verse 47

वसंतेरंतहेतुत्वाद्वसंताख्यो भवत्वयम् । तवानुगमनं कर्म तथा लोकानुरञ्जनम्

வசந்தத்தின் உள்ளார்ந்த இன்பத்திற்குக் காரணமான நீயாகையால், இவன் ‘வசந்தன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுக. உன் நியமிக்கப்பட்ட பணி என் பின்தொடர்தலும் உலகங்களை மகிழ்விப்பதுமாகும்.

Verse 48

असौ वसंतशृंगारो वासंतो मलयानिलः । भवेत्तु सुहृदो भावस्सदा त्वद्वशवर्त्तिनः

இந்த வசந்த அலங்காரம்—மலய மலைக்காற்றான வசந்தத் தென்றல்—என்றும் உன் அருளின் ஆளுகையில் இருந்து நட்பான, மங்களமான உணர்வாக விளங்குக।

Verse 49

विष्वोकाद्यास्तथा हावाश्चतुष्षष्टिकलास्तथा । रत्याः कुर्वंतु सौहृद्यं सुहृदस्ते यथा तव

விஷ்வோகா முதலிய தெய்வ அப்ஸரஸ்களும், ரதியின் ஹாவபாவங்களும் அறுபத்துநான்கு கலைகளும்—உன்னிடம் அன்புமிகு நட்பை வளர்த்திடுக; அவை உன் நலனையே நாடும் நல்வாழ்த்தாளர்களாக, உனக்கு அர்ப்பணமாக இருக்குக।

Verse 50

एभिस्सहचरैः काम वसंत प्रमुखैर्भवान् । मोहयस्व महादेवं रत्या सह महोद्यतः

ஓ காமா! வசந்தன் முதலிய இச் சகாக்களுடன், ரதியோடு சேர்ந்து, பேருறுதியுடன் முன்னே சென்று மகாதேவர்மேல் மோகத்தைப் பரப்புவாயாக।

Verse 51

अहं तां कामिनीं तात भावयिष्यामि यत्नतः । मनसा सुविचार्यैव या हरं मोहयिष्यति

அன்புள்ளவனே! மனத்தில் நன்கு சிந்தித்து, பெரும் முயற்சியுடன் அந்த மோகினி பெண்ணை நான் உருவாக்கி வலிமை அளிப்பேன்; அவள் ஹரனாகிய சிவனையும் மோகப்படுத்துவாள்।

Verse 52

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तो मया कामः सुरज्येष्ठेन हर्षितः । ननाम चरणौ मेऽपि स पत्नी सहितस्तदा

பிரம்மா கூறினார்—நான் இவ்வாறு சொன்னபோது, தேவர்களில் முதன்மையானவரால் மகிழ்ந்த காமன், அப்போது தன் மனைவியுடன் சேர்ந்து என் பாதங்களிலும் வணங்கினான்।

Verse 53

दक्षं प्रणम्य तान् सर्वान्मानसानभिवाद्य च । यत्रात्मा गतवाञ्शंभुस्तत्स्थानं मन्मथो ययौ

தக்ஷனை வணங்கி, அனைவருக்கும் மனத்தால் வணக்கம் செலுத்தி, மன்மதன் சாம்புவான சிவன் தன்னுள்ளே லயித்திருந்த அந்த இடத்திற்கே சென்றான்।