कामविवाहवर्णनम् / Description of Kāma’s Marriage
அத்தியாயம் 4 உரையாடல் வடிவில் அமைந்துள்ளது. சிவன் தன் தாமத்திற்குச் சென்ற பின் நிகழ்ந்தவற்றைத் தொடரச் சொல்லி நாரதர் பிரம்மாவை வேண்டுகிறார். பிரம்மா கூறுகிறார்—முன்னர் சொன்ன வார்த்தைகளை நினைத்து தக்ஷன் காமன் (மன்மதன்) என்பவனை அழைத்து, தன் உடலிலிருந்து தோன்றிய, மங்கள வடிவமும் நற்குணங்களும் உடைய கன்னியை அவனுக்குத் தகுந்த மனைவியாக அளித்தான். அவளுக்கு ‘ரதி’ என்று பெயரிட்டு விதிப்படி திருமணம் நடைபெற்றது. ரதியைப் பார்த்தவுடன் காமன் மகிழ்ந்து மயங்கினான்; இங்கு காமம் வெறும் குழப்பம் தரும் வேட்கை அல்ல, தர்மத்தின் எல்லைக்குள் திருமணம், குலவரிசை, அங்கீகாரமான இணைவு ஆகியவற்றால் ஒழுங்குபடுத்தப்படும் தத்துவம் எனக் காட்டப்படுகிறது. ரதியின் அழகு வர்ணனையும் காமனின் ஈர்ப்பும், பின்னர் சிவனின் தவவலிமை மற்றும் உலகாட்சியுடன் காமம் சந்திக்கும் நிகழ்வுகளுக்கான முன்னறிவிப்பாக அமைகின்றன.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । विष्णुशिष्य महाप्राज्ञ विधे लोककर प्रभो । अद्भुतेयं कथा प्रोक्ता शिवलीलामृतान्विता
நாரதர் கூறினார்—விஷ்ணுவின் சீடனே, மஹாப்ராஜ்ஞ விதியே! உலகை உருவாக்கும் प्रभுவே! சிவலீலையின் அமுதம் நிறைந்த இந்த அற்புதக் கதை உரைக்கப்பட்டது।
Verse 2
ततः किमभवत्तात चरितं तद्वदाधुना । अहं श्रद्धान्वितः श्रोतुं यदि शम्भुकथाश्रयम्
அதன்பின் என்ன நடந்தது, அன்பனே? அந்த வரலாற்றை இப்போது கூறு. நான் பக்தி-நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறேன்; என் மனம் ஷம்பு-கதையில் தங்கியுள்ளது, ஆகவே கேட்க விரும்புகிறேன்.
Verse 3
ब्रह्मोवाच । शंभौ गते निजस्थाने वेधस्यंतर्हिते मयि । दक्ष प्राहाथ कंदर्पं संस्मरन् मम तद्वचः
பிரம்மா கூறினார்—ஷம்பு தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றபின், நான் (வேதஸ் எனும் படைப்பாளர்) அங்கிருந்து மறைந்தபோது, தக்ஷன் என் அந்த வார்த்தைகளை நினைத்து கந்தர்ப்பனை நோக்கி சொன்னான்.
Verse 4
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीस० कामविवाहवर्णनं नाम चतुर्थोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதை (ஸதீகண்டம்) ‘காமவிவாக வர்ணனம்’ எனும் நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 5
एषा तव महा तेजास्सर्वदा सहचारिणी । भविष्यति यथाकामं धर्मतो वशवर्तिनी
இந்த மகத்தேஜஸ்வினி எப்போதும் உன் துணைவியாக இருப்பாள். தர்மத்தின் வழியில் உன் விருப்பத்திற்கேற்ப பணிந்து, விரும்பியதை நீதிமீறாமல் நிறைவேற்றுவாள்.
Verse 6
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा प्रददौ तस्यै देहस्वेदांबुसम्भवाम् । कंदर्प्पायाग्रतः कृत्वा नाम कृत्वा रतीति ताम्
பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, தன் உடலின் வியர்வைநீரிலிருந்து தோன்றிய அந்தப் பெண்ணை அவளுக்குக் கொடுத்தார்; கந்தர்ப்பன் (காமதேவன்) முன்னிலையில் வைத்து அவளுக்கு ‘ரதி’ என்று பெயரிட்டார்.
Verse 7
विवाह्य तां स्मरस्सोपि मुमोदातीव नारद । दक्षजां तनयां रम्यां मुनीनामपि मोहिनीम्
நாரதரே! அவளின் திருமணத்தை நடத்திவைத்த பின்பு ஸ்மரனாகிய காமதேவனும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்; அவள் தக்ஷனின் அழகிய மகள், முனிவரையும் மயக்கும் மோகினி.
Verse 8
अथ तां वीक्ष्य मदनो रत्याख्यां स्वस्त्रियं शुभाम् । आत्मा गुणेन विद्धोसौ मुमोह रतिरंजितः
பின்பு மதனன், ‘ரதி’ எனப்படும் தன் மங்களமான மனைவியை நோக்கி; அவளின் குண-அழகால் குத்துண்டு, ரதியின் ரசத்தில் மயங்கி மோகத்தில் விழுந்தான்.
Verse 9
क्षणप्रदाऽभवत्कांता गौरी मृगदृशी मुदा । लोलापांग्यथ तस्यैव भार्या च सदृशी रतौ
ஒரு கணத்தில் அந்தப் பிரியமானவள் மான்-கண் கொண்ட, மகிழ்வுமிகு கௌரியாக ஆனாள்; விளையாட்டான பக்கநோக்குகளுடன் அவன் மனைவிபோல் இருந்து, காதல்-இன்பத்தில் அவனுக்கு ஒப்பானவளாயினாள்.
Verse 10
तस्या भ्रूयुगलं वीक्ष्य संशयं मदनोकरोत् । उत्सादनं मत्कोदण्डं विधात्रास्यां निवेशितम्
அவளின் இரு புருவங்களைக் கண்ட மதனன் ஐயமுற்றான்; படைத்தவன் என் அடக்கவல்ல வில்லைக் அவள் முகத்தில்—புருவங்களாக—நிறுவியதுபோல் தோன்றியது.
Verse 11
कटाक्षाणामाशुगतिं दृष्ट्वा तस्या द्विजोत्तम । आशु गन्तुं निजास्त्राणां श्रद्दधे न च चारुताम्
ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, அவளின் கடைக்கண் பார்வையின் அதிவேகத்தைப் பார்த்து, தன் ஆயுதங்கள் அவ்வளவு விரைவாகவும் அழகாகவும் பயனுள்ளதாகவும் இயலும் என்ற நம்பிக்கையை இழந்தான்.
Verse 12
तस्याः स्वभावसुरभिधीरश्वासानिलं तथा । आघ्राय मदनः श्रद्धां त्यक्तवान् मलयांतिके
மலய மலை அருகே, சதியின் இயல்பாகவே மணமிக்க, அமைதியான மூச்சைத் தாங்கிய காற்றை நுகர்ந்த மாதனன் உடனே தன் முன் தீர்மானத்தை விட்டுவிட்டு பக்தி-மரியாதையால் நிறைந்தான்.
Verse 13
पूर्णेन्दुसदृशं वक्त्रं दृष्ट्वा लक्ष्मसुलक्षितम् । न निश्चिकाय मदनो भेदं तन्मुखचन्द्रयोः
அவளின் முகம் பூர்ண சந்திரனைப் போல், மங்கள லட்சணங்களால் விளங்குவதைக் கண்ட மாதனன், அந்த முக-சந்திரனுக்கும் வானச் சந்திரனுக்கும் வேறுபாடு காண இயலவில்லை.
Verse 14
सुवर्ण पद्मकलिकातुल्यं तस्याः कुचद्वयम् । रेजे चूचुकयुग्मेन भ्रमरेणेव वेष्टितम्
அவளுடைய இரு மார்புகளும் பொன்னிறத் தாமரை மொட்டுகளைப் போல ஒளிர்ந்தன; இரு முலைக்காம்புகளும் கருநிற வண்டு சுற்றியதுபோல் இருந்து அந்த ஒளியை மேலும் உயர்த்தின.
Verse 15
दृढपीनोन्नतं तस्यास्तनमध्यं विलंबिनीम् । आनाभिप्रतलं मालां तन्वीं चन्द्रायितां शुभाम्
அவளுடைய மார்பிடை உறுதியும் நிறைவும் கொண்டு மென்மையாக உயர்ந்திருந்தது; மார்புகளின் நடுவிலிருந்து ஒரு மெலிந்த, மங்கள மாலை நாபிப் பகுதி வரை தொங்கியது—நிலவொளிபோல் அழகும் ஒளியும் கொண்டது.
Verse 16
ज्यां पुष्पधनुषः कामः षट्पदावलिसंभ्रमाम् । विसस्मार च यस्मात्तां विसृज्यैनां निरीक्षते
மலர்வில்லைக் கொண்ட காமன், வில்லின் நாண் ஒலியையும் தேனீக்களின் வரிசைச் சலசலப்பையும் மறந்தான்; வில்லை விட்டுவிட்டு அவளையே நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தினான்.
Verse 17
गम्भीरनाभिरंध्रांतश्चतुःपार्श्वत्वगादृतम् । आननाब्जेऽक्षणद्वंद्वमारक्तकफलं यथा
அவளது நாபி ஆழமாயிருந்தது; அதன் குழி நான்கு புறத் தோலின் நயத்தால் அழகுறச் சூழப்பட்டது. அவளது தாமரைமுகத்தில் கண்கள் இரண்டும் செம்மை ஒளியுடன் பிரகாசித்தன—பழுத்த காபலப் பழம்போல்.
Verse 18
मध्येन वपुषा निसर्गाष्टापदप्रभा । रुक्मवेदीव ददृशे कामेन रमणी हि सा
மெல்லிய இடைவும் இயல்பாகவே சுத்தப் பொன்னென ஒளிரும் உடற்காந்தியும் கொண்ட அந்த அழகிய மங்கை, காமனின் ஆற்றலால் பொன் வேதிபோல் தோன்றினாள்।
Verse 19
रंभास्तंभायतं स्निग्धं यदूरुयुगलं मृदु । निजशक्तिसमं कामो वीक्षांचक्रे मनोहरम्
ரம்பையின் தண்டுபோலும் வாழைத்தண்டுபோலும் மென்மையும் மினுமினுப்பும் கொண்ட அவளது தொடையிரண்டையும் காமன் நோக்கினான்; அது மிக மனோகரம், தன் மயக்கவல்லமைக்கு இணையானதெனத் தோன்றியது।
Verse 20
आरक्तपार्ष्णिपादाग्रप्रांतभागं पदद्वयम् । अनुरागमिवाऽनेन मित्रं तस्या मनोभवः
குதிகால், விரல்முனை, பாதத்தின் வெளிப்புற விளிம்புகளில் மென்மையான செம்மை படர்ந்த அவளது பாதயிரண்டும் காதலின் உருவமே போல் விளங்கின; அதனால் மனோபவன் (காமன்) அவளின் துணைவன் போல ஆனான்।
Verse 21
तस्याः करयुगं रक्तं नखरैः किंशुकोपमैः । वृत्ताभिरंगुलीभिश्च सूक्ष्माग्राभिर्मनोहरम्
அவளுடைய இரு கைகளும் செம்மஞ்சள் நிறமாக இருந்தன; நகங்கள் கிஞ்சுக மலர்களைப் போல ஒளிர்ந்தன. வட்டமான விரல்களும் நுண்மையான, மெல்லிய முனைகளும் அவற்றை மிக மனோகரமாக்கின।
Verse 22
तद्बाहुयुगुलं कांतं मृणालयुगलायतम् । मृदु स्निग्धं चिरं राजत्कांतिलोहप्रवालवत्
அவளுடைய அழகிய இரு கரங்களும் இரட்டை தாமரைத் தண்டுகளைப் போல நீளமாய்—மென்மை, மிருதுவும் நெய்மையுமாய், எப்போதும் ஒளிர்ந்து, செம்மைப் பவளம்போல் பிரகாசித்தன।
Verse 23
नीलनीरदसंकाशः केशपाशो मनोहरः । चमरीवाल भरवद्विभाति स्म स्मरप्रियः
அவருடைய கேசக்கூந்தல் நீல மழைமேகம்போல் கருமை ஒளியுடன் மனம் கவர்ந்தது. அழகிய சாமர விசிறியின் அலங்காரத்தால் அவர் பிரகாசித்தார்—ஸ்மரனுக்குப் (காமதேவனுக்குப்) பிரியமானவர்।
Verse 24
एतादृशीं रतिं नाम्ना प्रालेयाद्रिसमुद्भवाम् । गंगामिव महादेवो जग्राहोत्फुल्ललोचनः
பனிமலையிலிருந்து தோன்றிய ‘ரதி’ என்னும் அந்த கன்னியை, மகாதேவன் ஆனந்தம் மலர்ந்த கண்களுடன், கங்கையை ஏற்றதுபோலவே ஏற்றுக்கொண்டான்।
Verse 25
चक्रपद्मां चारुबाहुं मृणालशकलान्विताम् । भ्रूयुग्मविभ्रमव्राततनूर्मिपरिराजिताम्
அவர் அவளை இவ்வாறு வர்ணித்தார்—சக்கரம், தாமரை என்னும் மங்கலச் சின்னங்கள் உடையவள்; அழகிய கரங்கள் கொண்டவள்; தாமரை நார்போல் நுண்மையான ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; இரு புருவங்களின் இனிய அசைவிலிருந்து எழும் மென்மையான அலைகள் போன்ற கவர்ச்சியால் ஒளிர்பவள்।
Verse 26
कटाक्षपाततुंगौघां स्वीयनेत्रोत्पलान्विताम् । तनुलोमांबुशैवालां मनोद्रुमविलासिनीम्
அவளுடைய உயர்ந்த, அலைகளாய் பொழியும் கடாட்சப் பெருக்குகள் அலைத் தொகுதிபோல் ஓடின; அவளின் கண்கள் நீலத் தாமரைப் பூவுபோல். உடலின் நுண் ரோமங்கள் மென்மையான நீர்ச் சைவலம்போல், மனக் கற்பவிருட்ச வனத்தில் லீலையாகச் சஞ்சரித்து இதயத்தை மயக்கினாள்।
Verse 27
निम्ननाभिह्रदां क्षामां सर्वांगरमणीयिकाम् । सर्वलावण्यसदनां शोभमानां रमामिव
அவளது நாபி ஆழ்ந்த குளம்போல், இடை மெலிந்தது; அவளுடைய அங்கங்கள் அனைத்தும் மனம் கவர்ந்தன. எல்லா அழகின் இருப்பிடமாக, தேவி ரமா (லக்ஷ்மி) போல ஒளிர்ந்தாள்.
Verse 28
द्वादशाभरणैर्युक्तां शृंगारैः षोडशैर्युताम् । मोहनीं सर्वलोकानां भासयंतीं दिशो दश
அவள் பன்னிரண்டு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பெண்மையின் பதினாறு சிங்காரங்களால் நிறைந்திருந்தாள். எல்லா உலகங்களையும் மயக்கி, பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தாள்.
Verse 29
इति तां मदनो वीक्ष्य रतिं जग्राह सोत्सुकः । रागादुपस्थितां लक्ष्मीं हृषीकेश इवोत्तमाम्
அவளை இவ்வாறு கண்ட மன்மதன் ஆவலுடன் ரதியைத் தழுவினான்—அன்பின் ஈர்ப்பால் அருகில் வந்த உத்தம லக்ஷ்மியை ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) மகிழ்ந்து ஏற்றுக் கொள்வதுபோல்.
Verse 30
नोवाच च तदा दक्षं कामो मोदभवात्ततः । विस्मृत्य दारुणं शापं विधिदत्तं विमोहितः
அப்போது மகிழ்ச்சியால் மயங்கிய மன்மதன், மோகத்தில் தக்ஷனிடம் பேசினான்; பிரம்மனால் அளிக்கப்பட்ட அந்தக் கொடிய சாபத்தை மறந்துவிட்டான்.
Verse 31
तदा महोत्सवस्तात बभूव सुखवर्द्धनः । दक्षः प्रीततरश्चासीन्मुमुदे तनया मम
அப்போது, அன்பனே, இன்பத்தை வளர்க்கும் ஒரு மகோৎসவம் எழுந்தது. தக்ஷன் இன்னும் அதிகம் மகிழ்ந்து, என் மகளால் பேரானந்தம் கொண்டான்.
Verse 32
कामोतीव सुखं प्राप्य सर्वदुःखक्षयं गतः । दक्षजापि रतिः कामं प्राप्य चापि जहर्ष ह
காமன் பேரின்பம் பெற்றதுபோல், அவனுடைய எல்லாத் துயரும் ஒழிந்தது. தக்ஷ குலத்தில் பிறந்த ரதியும் காமனை மீண்டும் பெற்றதும் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டாள்.
Verse 33
रराज चेतयासार्द्धं भिन्नश्चारुवचः स्मरः । जीमूत इव संध्यायां सौदामन्या मनोज्ञया
இனிய சொற்கள் உடைய ஸ்மரன் தன் பரிவாரத்துடன் ஒளிர்ந்தான்; ஆயினும் அவர்களிலிருந்து தனித்த ஒளியுடன் விளங்கினான். அவன் மாலை நேர மேகம்போல், அழகிய மின்னலால் மனம்கவர்ந்தான்.
Verse 34
इति रतिपतिरुच्चैर्मोहयुक्तो रतिं तां हृदुपरि जगृहे वै योगदर्शीव विद्याम् । रतिरपि पतिमग्र्यं प्राप्य सा चापि रेजे हरिमिव कमला वै पूर्णचन्द्रोपमास्या
இவ்வாறு காமபதி மோகத்தில் ஆழ்ந்து, அந்த ரதியை யோகதரிசி உண்மை ஞானத்தை அணைப்பதுபோல் இதயத்தில் அணைத்தான். ரதியும் உத்தம கணவனைப் பெற்றபின், ஹரியருகே கமலையைப் போல ஒளிர்ந்தாள்; அவள் முகம் பூர்ணசந்திரனை ஒத்த அழகுடையது.
Frequently Asked Questions
Dakṣa gives Ratī—said to arise from his own body—to Kāma (Manmatha) as a wife, and Brahmā narrates the marriage and Kāma’s ensuing delight and enchantment.
It encodes kāma as a cosmic function that must be situated within dharma; by placing desire within sanctioned union, the text presents desire as generative power under moral-ritual regulation rather than mere passion.
Kāma’s force (madana/smara) is shown as immediately operative through Ratī’s beauty and guṇas; Śiva’s transcendence is implied by his withdrawal to his own abode, setting a contrast between ascetic sovereignty and desire’s creative role.