कामशापानुग्रहः (Kāmaśāpānugraha) — “The Curse and Grace Concerning Kāma”

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततस्ते मुनयः सर्वे तदाभिप्रायवेदिनः । चक्रुस्तदुचितं नाम मरीचिप्रमुखास्सुताः

பிரம்மா கூறினார்—பின்னர் அந்த நோக்கத்தை அறிந்த அனைத்து முனிவர்களும், மரீசி முதலிய ஆதியரிஷிகளின் புதல்வர்கள், அதற்கேற்ற ஒரு பொருத்தமான நாமத்தை அமைத்தனர்.

Verse 2

मुखावलोकनादेव ज्ञात्वा वृत्तांतमन्यतः । दक्षादयश्च स्रष्टारः स्थानं पत्नीं च ते ददुः

அவனுடைய முகத்தை மட்டும் நோக்கியதாலேயே அவர்கள் பிற ஆதாரங்களிலிருந்தும் உண்மை நிகழ்வை அறிந்தனர். ஆகவே தக்ஷன் முதலிய ஸ்ருஷ்டிகரர்கள் அவனுக்கு மதிப்புமிக்க பதவியையும் மனைவியையும் அளித்தனர்.

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कामशापानुग्रहो नाम तृतीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலான ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் பிரிவான சதீகண்டத்தில் ‘காமசாபானுக்ரஹ’ எனும் மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । यस्मात्प्रमथसे तत्त्वं जातोस्माकं यथा विधेः । तस्मान्मन्मथनामा त्वं लोके ख्यातो भविष्यसि

ரிஷிகள் கூறினர்—விதாதா பிரம்மாவின் ஆணைப்படி எங்கள் மத்தனத்திலிருந்து நீ தோன்றினாய்; ஆகவே உலகில் ‘மன்மதன்’ என்ற நாமத்தால் நீ புகழ்பெறுவாய்.

Verse 5

जगत्सु कामरूपस्त्वं त्वत्समो न हि विद्यते । अतस्त्वं कामनामापि ख्यातो भव मनोभव

அனைத்து உலகங்களிலும் நீயே காம-ஸ்வரூபன்; உனக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை. ஆகவே ஹே மனோபவா, ‘காம’ என்ற நாமத்தாலும் புகழ்பெறு.

Verse 6

मदनान्मदनाख्यस्त्वं जातो दर्पात्सदर्पकः । तस्मात्कंदर्पनामापि लोके ख्यातो भविष्यसि

மதனத்திலிருந்து பிறந்ததால் நீ ‘மதன்’ என அழைக்கப்படுவாய்; தர்ப்பத்திலிருந்து எழுந்ததால் நீ எப்போதும் தர்ப்பமுடையவனாய் இருப்பாய். ஆகவே உலகில் ‘கந்தர்ப்பன்’ என்ற நாமத்தாலும் புகழ்பெறுவாய்.

Verse 7

त्वत्समं सर्वदेवानां यद्वीर्यं न भविष्यति । ततः स्थानानि सर्वाणि सर्वव्यापी भवांस्ततः

அனைத்து தேவர்களிலும் உனக்கு இணையான வீரியம் எவருக்கும் இருக்காது. ஆகவே எல்லா நிலையங்களும் வாசஸ்தலங்களும் உனால் நிறைந்து, நீ சர்வவ்யாபியாக ஆகுவாய்.

Verse 8

दक्षोयं भवते पत्नी स्वयं दास्यति कामिनीम् । आद्यः प्रजापतिर्यो हि यथेष्टं पुरुषोत्तमः

ஹே புருஷோத்தமா, இந்த தக்ஷன் தானே தன் அன்பு மகளைக் உனக்கு மனைவியாக அளிப்பான். ஏனெனில் அவன் ஆதிப் பிரஜாபதி; தன் விருப்பத்தின்படி செயல்படுவான்.

Verse 9

एषा च कन्यका चारुरूपा ब्रह्ममनोभवा । संध्या नाम्नेति विख्याता सर्वलोके भविष्यति

இந்த கன்னி அழகிய வடிவுடையவள்; பிரம்மாவின் மனத்திலிருந்து பிறந்தவள். ‘சந்த்யா’ என்ற நாமத்தால் அவள் எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெறுவாள்.

Verse 10

ब्रह्मणो ध्यायतो यस्मात्सम्यग्जाता वरांगना । अतस्संध्येति विख्याता क्रांताभा तुल्यमल्लिका

பிரம்மா தியானத்தில் இருந்தபோது அந்த சிறந்த கன்னி முறையாகப் பிறந்ததால், அவள் ‘சந்த்யா’ என்று புகழ்பெற்றாள். அவளின் ஒளி மயக்கும்; மல்லிகை (மல்லி) மலரைப் போல் அழகுடையாள்.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । कौसुमानि तथास्त्राणि पंचादाय मनोभवः । प्रच्छन्नरूपी तत्रैव चिंतयामास निश्चयम्

பிரம்மா கூறினார்—மனோபவனாகிய (காமதேவன்) ஐந்து குசுமாஸ்திரங்களை எடுத்துக்கொண்டு, மறைவு வடிவம் தாங்கி, அங்கேயே இருந்து தன் தீர்மானத்தைச் சிந்தித்தான்.

Verse 12

हर्षणं रोचनाख्यं च मोहनं शोषणं तथा । मारणं चेति प्रोक्तानि मुनेर्मोहकराण्यपि

ஹர்ஷணம், ‘ரோசன’ எனப்படும் செயல், மோஹனம், சோஷணம், மாரணம்—இவையே என்று கூறப்பட்டுள்ளன; இவை முனிவரையும் மயக்கும் செயல்களாகவும் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 13

ब्रह्मणा मम यत्कर्म समुद्दिष्टं सनातनम् । तदिहैव करिष्यामि मुनीनां सन्निधौ विधे

ஓ பிரம்மா! நீ எனக்காக விதித்த சனாதனக் கடமையை, இங்கேயே இம்முனிவர்களின் முன்னிலையில் விதிப்படி நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 14

तिष्ठंति मुनयश्चात्र स्वयं चापि प्रजापतिः । एतेषां साक्षिभूतं मे भविष्यंत्यद्य निश्चयम्

இங்கே முனிவர்கள் நிற்கின்றனர்; தாமே பிரஜாபதியும் உள்ளார். நிச்சயமாக இன்று இவர்களே எனக்குச் சாட்சிகளாவர்।

Verse 15

संध्यापि ब्रह्मणा प्रोक्ता चेदानीं प्रेषयेद्वचः । इह कर्म परीक्ष्यैव प्रयोगान्मोहयाम्यहम्

பிரம்மா சந்தியாவந்தனத்தை விதித்திருந்தாலும், அவர் இப்போது தனது கட்டளையை அனுப்பினால், நான் முதலில் இங்கு செய்யப்படும் சடங்கைச் சோதிப்பேன்; அதன் பிரயோகத்தில் தலையிட்டு, நான் அவர்களை மயக்கத்தில் ஆழ்த்துவேன்.

Verse 16

ब्रह्मोवाच । इति संचित्य मनसा निश्चित्य च मनोभवः । पुष्पजं पुष्पजातस्य योजयामास मार्गणैः

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு மனதிற்குள் சிந்தித்து உறுதியான முடிவெடுத்து, மனோபவன் (காமதேவன்) மலர்களால் ஆன வில்லில் மலர் அம்புகளைப் பூட்டி, அவற்றைப் பயன்படுத்தத் தயார் செய்தார்.

Verse 17

आलीढस्थानमासाद्य धनुराकृष्य यत्नतः । चकार वलयाकारं कामो धन्विवरस्तदा

அப்போது சிறந்த வில்லாளியான காமதேவன் ஆலீட நிலையில் நின்று, முயற்சியுடன் வில்லை இழுத்து, அதை வட்ட வடிவில் வளைத்தார்.

Verse 18

संहिते तेन कोदंडे मारुताश्च सुगंधयः । ववुस्तत्र मुनिश्रेष्ठ सम्यगाह्लादकारिणः

முனிசிறந்தவரே, அந்த நன்கு இணைக்கப்பட்ட கோதண்டத்தில் நறுமணத் தென்றல்கள் வீசத் தொடங்கின; அவை முழு மகிழ்ச்சி அளிப்பவை—சிவன் தெய்வத் திட்டம் வெளிப்படும் புனித நிகழ்வின் நல்விளக்கம்.

Verse 19

ततस्तानपि धात्रादीन् सर्वानेव च मानसान् । पृथक् पुष्पशरैस्तीक्ष्णैर्मोहयामास मोहनः

பின்னர் அந்த மோகன் காமன் கூர்மையான மலரம்புகளால் தாதா முதலிய எல்லாத் தேவர்களையும், மேலும் மனத்தில் பிறந்த அனைத்துயிர்களையும் தனித்தனியாக மயக்கினான்।

Verse 20

ततस्ते मुनयस्सर्वे मोहिताश्चाप्यहं मुने । सहितो मनसा कंचिद्विकारं प्रापुरादितः

அப்போது அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் மயக்கமடைந்தனர்—ஓ முனியே, நானும் அவ்வாறே. அவர்களுடன் என் மனமும் தொடக்கத்திலிருந்தே ஒரு வித மாற்றத்திற்குள் விழுந்தது.

Verse 21

संध्यां सर्वे निरीक्षंतस्सविकारं मुहुर्मुहुः । आसन् प्रवृद्धमदनाः स्त्री यस्मान्मदनैधिनी

அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் மீண்டும் சந்த்யாவை மனமாற்றத்துடன் பார்த்தனர்; ஏனெனில் அவள் மதனனைத் தூண்டும் பெண்; அதனால் அவர்களுள் காமம் மிகுந்து எழுந்தது.

Verse 22

ततः सर्वान्स मदनो मोहयित्वा पुनःपुनः । यथेन्द्रियविकारं त प्रापुस्तानकरोत्तथा

அதன்பின் மதனன் அனைவரையும் மீண்டும் மீண்டும் மயக்கி, அவர்கள் அடைந்திருந்த புலன்-மாற்றங்களிலேயே அவர்களை மேலும் ஆழ்த்தினான்.

Verse 23

उदीरितेंद्रियो धाता वीक्ष्याहं स यदा च ताम् । तदैव चोनपंचाशद्भावा जाताश्शरीरतः

இந்திரியங்கள் எழுச்சி பெற்ற தாதா (படைப்பாளர்) அவளை நோக்கி—“நான் அவளைப் பார்க்கிறேன்” என்றான். அதே கணத்தில் அவன் உடலிலிருந்து நாற்பத்தொன்பது பாவ-தத்துவங்கள் தோன்றின.

Verse 24

सापि तैर्वीक्ष्यमाणाथ कंदर्पशरपातनात् । चक्रे मुहुर्मुहुर्भावान्कटाक्षावरणादिकान्

அவளும் அவர்களால் நோக்கப்பட்டவளாய், கந்தர்ப்பன் (காமன்) அம்புகளால் தாக்கப்பட்டு, மீண்டும் மீண்டும் காதலின் மென்மையான பாவங்களை வெளிப்படுத்தினாள்—சாய்வுப் பார்வை வீசுதல், பின்னர் வெட்கத்தால் அதை மறைத்தல் முதலியன.

Verse 25

निसर्गसुंदरी संध्या तान्भावान् मानसोद्भवान् । कुर्वंत्यतितरां रेजे स्वर्णदीव तनूर्मिभिः

இயல்பாகவே அழகிய அந்தச் சந்தியா, மனத்தில் பிறந்த அந்த உணர்வுகளை வெளிப்படுத்திக் கொண்டு, தன் உடலின் ஒளித் துடிப்புகளால் பொன் விளக்குபோல் மிகுந்த பிரகாசத்துடன் ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 26

अथ भावयुतां संध्यां वीक्ष्याकार्षं प्रजापतिः । धर्माभिपूरित तनुरभिलाषमहं मुने

அப்போது உணர்வுகளால் நிறைந்த அந்தச் சந்தியாவைக் கண்ட பிரஜாபதி (பிரம்மா) உள்ளார்ந்தபடி அவளிடம் ஈர்க்கப்பட்டார். முனிவரே, தர்மம் நிறைந்த உடலுடன் இருந்தும் அவருள் ஆசை எழுந்தது।

Verse 27

ततस्ते मुनयस्सर्वे मरीच्यत्रिमुखा अपि । दक्षाद्याश्च द्विजश्रेष्ठ प्रापुर्वेकारिकेन्द्रियम्

அப்போது மரீசி, அத்ரி முதலிய எல்லா முனிவர்களும், தக்ஷன் முதலியோரும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, வைகாரிக இந்திரியங்களை (நுண்ணிய, பரிசுத்த உணர்வு-செயல் சக்திகளை) அடைந்தனர்।

Verse 28

दृष्ट्वा तथाविधा दक्षमरीचिप्रमुखाश्च माम् । संध्यां च कर्मणि निजे श्रद्दधे मदनस्तदा

என்னை அந்த நிலையில் கண்ட தக்ஷன், மரீசி முதலிய முனிவர்கள் தங்கள் சந்தியாவந்தனம் மற்றும் நியமிக்கப்பட்ட கர்மங்களில் பக்தியுடன் ஈடுபட்டனர்; அச்சமயம் மதனன் (காமதேவன்) கூட தன் நியமிக்கப்பட்ட பணியில் செயல்பட்டான்।

Verse 29

यदिदं ब्रह्मणा कर्म ममोद्दिष्टं मयापि तत् । कर्तुं शक्यमिति ह्यद्धा भावितं स्वभुवा तदा

“பிரம்மா எனக்குக் குறிப்பிட்ட அந்தப் பணியை நானும் நிறைவேற்ற இயலும்”—என்று அப்போது ஸ்வயம்பூ பிரம்மா உறுதியாக நிச்சயித்தார்।

Verse 30

इत्थं पापगतिं वीक्ष्य भ्रातॄणां च पितुस्तथा । धर्मस्सस्मार शंभुं वै तदा धर्मावनं प्रभुम्

இவ்வாறு தன் சகோதரர்களும் தந்தையும் அடைந்த பாவநிலையை நோக்கி, தர்மன் அப்போது தர்மத்தை காக்கும் ஆண்டவன் சம்பு மகேஸ்வரனை நினைந்து அவரிடமே சரணடைந்தான்।

Verse 31

संस्मरन्मनसा धर्मं शंकरं धर्मपालकम् । तुष्टाव विविधैर्वाक्यैर्दीनो भूत्वाजसंभवः

மனத்தில் தர்மத்தின் உருவமும் தர்மத்தை காக்கும் சங்கரனையும் நினைத்து, அஜசம்பவனாகிய பிரம்மா தாழ்மையுடனும் துயருடனும் பலவகை வேண்டுதல் சொற்களால் அவரைத் துதித்தான்।

Verse 32

धर्म उवाच । देवदेव महादेव धर्मपाल नमोस्तु ते । सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्ता शंभो त्वमेव हि

தர்மன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, தர்மபாலனே, உமக்கு நமஸ்காரம். சம்புவே, படைப்பு, நிலை, அழிவு இவற்றின் கர்த்தா உண்மையில் நீயே.

Verse 33

सृष्टौ ब्रह्मा स्थितौ विष्णुः प्रलये हररूपधृक् । रजस्सत्त्वतमोभिश्च त्रिगुणैरगुणः प्रभो

படைத்தலில் நீ பிரம்மாவாய், காத்தலில் விஷ்ணுவாய், பிரளயத்தில் ஹரரூபம் எடுப்பாய்; ரஜஸ், சத்துவம், தமஸ் எனும் முக்குணங்களால் செயல்பட்டாலும், ஆண்டவனே, நீ உண்மையில் நிர்குணனே.

Verse 34

निस्त्रैगुण्यः शिवः साक्षात्तुर्यश्च प्रकृतेः परः । निर्गुणो निर्विकारी त्वं नानालीलाविशारदः

நீயே சாட்சாத் சிவன்—முக்குணங்களைத் தாண்டியவன், துரிய நிலையில் நிலைத்தவன், பிரகிருதியை மீறியவன். நீ நிர்குணன், நிர்விகாரன்; ஆயினும் எண்ணற்ற தெய்வ லீலைகளில் பேரறிவாளன்.

Verse 35

रक्षरक्ष महादेव पापान्मां दुस्तरादितः । मत्पितायं तथा चेमे भ्रातरः पापबुद्धयः

மகாதேவா! காப்பாற்று, காப்பாற்று—இந்தக் கடக்க அரிய பாவங்களிலிருந்து என்னை மீட்டு அருள்வாய். இங்கு என் தந்தையும், இவ்வண்ணமே என் சகோதரர்களும் பாவநோக்குடையவர்கள்।

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इति स्तुतो महेशानो धर्मेणैव परः प्रभुः । तत्राजगाम शीघ्रं वै रक्षितुं धर्ममात्मभूः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட தர்மநிலையுடைய பரம்பொருள் மகேசானன், தர்மத்தை காக்கத் தானே தோன்றி அங்கே விரைவாக வந்தான்।

Verse 37

जातो वियद्गतश्शंभुर्विधिं दृष्ट्वा तथाविधम् । मां दक्षाद्यांश्च मनसा जहासोपजहास च

தோன்றி ஆகாய வழியே சென்ற ஶம்பு, விதி (பிரம்மா) யை அந்த நிலையில் கண்டதும், மனத்துள் என்னையும் தக்ஷன் முதலியவர்களையும் நினைத்து சிரித்து, தன்னுள் தானே மெல்லப் புன்னகைத்தான்।

Verse 38

स साधुवादं तान् सर्वान्विहस्य च पुनः पुनः । उवाचेदं मुनिश्रेष्ठ लज्जयन् वृषभध्वजः

முனிவரே! வृषபத்வஜனான பகவான் சிவன் அனைவரின் சாதுவாதத்தைக் கேட்டு மீண்டும் மீண்டும் புன்னகைத்து, வெட்கமுற்றவர்போல் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்।

Verse 39

शिव उवाच । अहो ब्रह्मंस्तव कथं कामभावस्समुद्गतः । दृष्ट्वा च तनयां नैव योग्यं वेदानुसारिणाम्

சிவன் கூறினார்—அய்யோ பிரம்மா! உன்னுள் இக்காமவேகம் எவ்வாறு எழுந்தது? தன் மகளைக் கண்டபோதும் இத்தகைய எண்ணம் வேதநெறியோர்க்கு முற்றிலும் பொருந்தாது।

Verse 40

यथा माता च भगिनी भ्रातृपत्नी तथा सुता । एतः कुदृष्ट्या द्रष्टव्या न कदापि विपश्चिता

தாய், சகோதரி, அண்ணன்/தம்பியின் மனைவி, மகள்—இவர்களை அவ்வாறே கருத வேண்டும்; அறிவுடையவன் அவர்களை ஒருபோதும் காமக் கண்ணோட்டத்தால் பார்க்கக் கூடாது।

Verse 41

एष वै वेदमार्गस्य निश्चयस्त्वन्मुखे स्थितः । कथं तु काममात्रेण स ते विस्मारितो विधे

வேதமார்க்கத்தின் உறுதியான முடிவு உன் வாயிலேயே நிலைத்துள்ளது. அப்படியிருக்க, ஹே விதாதா பிரம்மா, வெறும் காமத்தினால் அது உனக்கு எவ்வாறு மறந்தது?

Verse 42

धैर्ये जागरितं ब्रह्मन्मनस्ते चतुरानन । कथं क्षुद्रेण कामेन रंतुं विगटितं विधे

ஹே பிரம்மன், ஹே சதுரானன! தைரியத்தில் விழித்தெழுந்த உன் மனம் உறுதியாக உள்ளது. அப்படியிருக்க, ஹே விதாதா, அற்பமான காமத்தால் இன்பம் நாட அது எவ்வாறு தளர்ந்தது?

Verse 43

एकांतयोगिनस्तस्मात्सर्वदादित्यदर्शिनः । कथं दक्षमरीच्याद्या लोलुपाः स्त्रीषु मानसाः

ஆகையால் தனிமை யோகிகள், எப்போதும் உள்ளார்ந்த ஆதித்யன்—சைதன்ய சூரியன்—தரிசிப்போர், அவர்களின் மனம் பெண்களைத் தொடர்ந்து எவ்வாறு ஓடும்? அப்படியிருக்க, தக்ஷன், மரீசி முதலிய முனிவர்கள் பெண்களிடம் எவ்வாறு ஆசை கொள்ள முடியும்?

Verse 44

कथं कामोपि मंदात्मा प्राबल्यात्सोधुनैव हि । विकृतान्बाणैः कृतवानकालज्ञोल्पचेतनः

காமன் மந்தபுத்தியுடையவனாயினும், வலிமையும் அகந்தையும் தூண்ட, இப்பொழுதே விகாரமான அம்புகளை எய்தான்; காலமறியாத சிற்றறிவனாய் அவன் இவ்வாறு எப்படிச் செய்தான்?

Verse 45

धिक्तं श्रुतं सदा तस्य यस्य कांता मनोहरत् । धैर्यादाकृष्य लौल्येषु मज्जयत्यपि मानसम्

யாருடைய மனோகர மனைவி தன் மயக்கும் கவர்ச்சியால் அவன் மனத்தைத் தைரியத்திலிருந்து இழுத்து நிலையற்ற ஆசைகளில் மூழ்கடிக்கிறாளோ, அவனுடைய எல்லா ‘ஸ்ருத’ அறிவும் நிந்தைக்குரியது.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा लोके सोहं शिवस्य च । व्रीडया द्विगुणीभूतस्स्वेदार्द्रस्त्वभवं क्षणात्

பிரம்மா கூறினார்—அவ்வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், உலகத்தின் முன்னிலும் சிவனின் முன்னிலும், நான் இரட்டிப்பு வெட்கத்தில் ஆழ்ந்தேன்; கணநேரத்தில் என் உடல் வியர்வையால் நனைந்தது.

Verse 47

ततो निगृह्यैंद्रियकं विकारं चात्यजं मुने । जिघृक्षुरपि तद्भीत्या तां संध्यां कामरूपिणीम्

பின்னர், முனிவரே, புலன்களால் எழும் கலக்கத்தை அடக்கி அவன் அந்த உந்துதலை விட்டுவிட்டான்; பிடிக்க விரும்பினாலும், அதன் பயத்தால், விருப்பம்போல் வடிவமெடுக்கும் அந்த சந்த்யையை அவன் விடுத்தான்.

Verse 48

मच्छरीरात्तु घर्मांभो यत्पपात द्विजोत्तम धर्मांभो । अग्निष्वात्ताः पितृगणा जाताः पितृगणास्ततः

ஓ த்விஜோத்தமா, என் உடலிலிருந்து விழுந்த வியர்வைத்துளிகள்—அந்த தர்மமயமான புனித நீர்—அக்னிஷ்வாத்தர் எனப்படும் பித்ருகணங்களாக ஆனது; இவ்வாறு பித்ருகணங்கள் தோன்றின.

Verse 49

भिन्नांजननिभास्सर्वे फुल्लराजीवलोचनाः । नितांतयतयः पुण्यास्संसारविमुखाः परे

அவர்கள் அனைவரும் உடைந்த அஞ்சனம்போல் கருநிறத்தினர்; மலர்ந்த தாமரையென விழிகள் உடையோர். அவர்கள் மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடைய யதிகள், தூயரும் புண்ணியவானும்—சம்சாரத்தை விட்டு பரம விரக்தியுடன், சிவமார்க்கத்தில் மோக்ஷநோக்கி நிலைத்தோர்.

Verse 50

सहस्राणां चतुःषष्टिरग्निष्वात्ताः प्रकीर्तिता । षडशीतिसहस्राणि तथा बर्हिषदो मुने

ஆயிரங்களில் அறுபத்துநான்கு ‘அக்னிஷ்வாத்த’ பித்ருக்கள் எனப் புகழப்படுகின்றனர்; மேலும், முனிவரே, அதுபோல எண்பத்தாறு ஆயிரம் ‘பர்ஹிஷத்’ பித்ருக்கள் என்றும் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 51

घर्मांभः पतितं भूमौ तदा दक्षशरीरतः । समस्तगुणसंपन्ना तस्माज्जाता वरांगना

அப்போது தக்ஷனின் உடலிலிருந்து விழுந்த வியர்வைநீர் பூமியில் பட்டவுடன், அந்தத் துளியிலிருந்தே எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த ஒரு உயர்ந்த கன்னி பிறந்தாள்.

Verse 52

तन्वंगी सममध्या च तनुरोमावली श्रुता । मृद्वंगी चारुदशना नवकांचनसुप्रभा

அவள் மெலிந்த அங்கங்களுடையவள், சமமான இடையுடையவள்; உடலின் நுண்ணிய ரோமவரிசைக்காகப் புகழ்பெற்றவள். மென்மையான வடிவத்துடன், அழகிய பற்களுடன், புதுக் கனகம்போல் ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 53

सर्वावयवरम्या च पूर्णचन्द्राननाम्बुजा । नाम्ना रतिरिति ख्याता मुनीनामपि मोहिनी

அவள் எல்லா அங்கங்களிலும் அழகியவள்; அவளது தாமரைமுகம் பூர்ணசந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தது. ‘ரதி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்ற அவள், முனிவர்களையும் மயக்க வல்லவள்.

Verse 54

मरीचिप्रमुखा षड् वै निगृहीतेन्द्रियक्रियाः । ऋते क्रतुं वसिष्ठं च पुलस्त्यांगिरसौ तथा

மரீசி முதலிய ஆறு முனிவர்கள் இంద్రியச் செயல்களை அடக்கி வைத்திருந்தனர்; புலஸ்தியரும் அங்கிரஸரும் அதுபோலவே—க்ரது மற்றும் வசிஷ்டரைத் தவிர.

Verse 55

क्रत्वादीनां चतुर्णां च बीजं भूमौ पपात च । तेभ्यः पितृगणा जाता अपरे मुनिसत्तम

க்ரத்வா முதலிய நால்வரின் விதை பூமியில் விழுந்தது. அதிலிருந்து, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, பித்ருகணங்களின் பிற கூட்டங்கள் தோன்றின.

Verse 56

सोमपा आज्यपा नाम्ना तथैवान्ये सुकालिनः । हविष्मंतस्तु तास्सर्वे कव्यवाहाः प्रकीर्तिताः

அவர்கள் ‘சோமபா’ ‘ஆஜ்யபா’ எனும் பெயர்களால் புகழ்பெற்றோர்; தத்தம் நல்வேளையில் உரிய காலத்துடன் இருப்போர் மற்றவரும் உளர். ஹவிஸால் நிறைந்த அவர்கள் அனைவரும் ‘கவ்யவாஹ’—பித்ரு அர்ப்பணங்களை எடுத்துச் செல்லுவோர்—என்று போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 57

क्रतोस्तु सोमपाः पुत्रा वसिष्ठात्कालिनस्तथा । आज्यपाख्याः पुलस्त्यस्य हविष्मंतोंगिरस्सुताः

க்ரதுவிலிருந்து ‘சோமபா’ எனும் புதல்வர்கள் பிறந்தனர்; வசிஷ்டரிலிருந்து அதுபோல ‘காலின’ர் தோன்றினர். புலஸ்தியரிலிருந்து ‘ஆஜ்யபா’ என அழைக்கப்படுவோர், அங்கிரஸரிலிருந்து ‘ஹவிஷ்மந்த’ புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 58

जातेषु तेषु विप्रेन्द्र अग्निष्वात्तादिकेष्वथ । लोकानां पितृवर्गेषु कव्यवाह स समंततः

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! அக்னிஷ்வாத்தர் முதலிய பித்ரு வகுப்புகள் தோன்றியபோது, ‘கவ்யவாஹ’—ஆஹுதி ஏந்துபவன்—உலகங்களின் பித்ருக் குழுக்களில் எங்கும் நிலைபெற்றான்.

Verse 59

संध्या पितृप्रसूर्भूत्वा तदुद्देशयुताऽभवत् । निर्दोषा शंभुसंदृष्टा धर्मकर्मपरायणा

பித்ருக்களிடமிருந்து பிறந்து அவள் ‘சந்த்யா’ ஆனாள்; அதே நோக்கத்தோடு வாழ்ந்தாள். குற்றமற்றவளாக இருந்த அவளை ஷம்பு (சிவன்) கண்டார்; அவள் தர்மமும் கடமைக் கர்மமும் நிறைவேற்றுவதில் முழுமையாக ஈடுபட்டாள்.

Verse 60

एतस्मिन्नंतरे शम्भुरनुगृह्याखिलान्द्विजान् । धर्मं संरक्ष्य विधिवदंतर्धानं गतो द्रुतम्

அந்நேரத்தில் பகவான் ஶம்பு எல்லா த்விஜ முனிவர்களுக்கும் அருள் செய்து, விதிப்படி தர்மத்தைப் பாதுகாத்து, விரைவில் அந்தர்தானமாய் மறைந்தார்।

Verse 61

अथ शंकरवाक्येन लज्जितोहं पितामहः । कंदर्प्पायाकोपिंत हि भ्रुकुटीकुटिलाननः

அப்போது சங்கரரின் வார்த்தைகளால் வெட்கமுற்ற நான்—பிதாமஹன் (பிரம்மா)—கந்தர்ப்பன் மீது கோபமுற்றேன்; புருவங்கள் சுருங்க முகம் சுளித்தது।

Verse 62

दृष्ट्वा मुखमभिप्रायं विदित्वा सोपि मन्मथः । स्वबाणान्संजहाराशु भीतः पशुपतेर्मुने

(சிவனின்) முகத்தைப் பார்த்து, அவரது உள்ளக்கருத்தை அறிந்து, மன்மதனும்—ஓ முனிவரே—பசுபதியை அஞ்சி தன் அம்புகளை உடனே திரும்பப் பெற்றான்।

Verse 63

ततः कोपसमायुक्तः पद्मयोनिरहं मुने । अज्वलं चातिबलवान् दिधक्षुरिव पावकः

அப்போது முனிவரே, நான் பத்மயோனி பிரம்மா கோபம் நிறைந்து, மிகுந்த வலிமையுடன், அனைத்தையும் எரிக்க விரும்பும் தீயைப் போலப் பிரகாசித்து எரிந்தேன்।

Verse 64

भवनेत्राग्निनिर्दग्धः कंदर्पो दर्पमोहितः । भविष्यति महादेवे कृत्वा कर्मं सुदुष्करम्

அகந்தையால் மயங்கிய கந்தர்ப்பன் மகாதேவருக்கு எதிராக மிகக் கடினமான செயலைச் செய்வான்; ஆனால் உமது கண்-அக்னியால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு அவன் சாம்பலாகிவிடுவான்।

Verse 65

इति वेधास्त्वहं काममक्षयं द्विजसत्तम । समक्षं पितृसंघस्य मुनीनां च यतात्मनाम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு நான் வேதா (பிரம்மா) பித்ருகணங்களும் தன்னடக்கமுடைய முனிவர்களும் முன்னிலையில் இந்த அక్షய வரத்தை அளிக்கிறேன்.

Verse 66

इति भीतो रतिपतिस्तत्क्षणात्त्यक्तमार्गणः । प्रादुर्बभूव प्रत्यक्षं शापं श्रुत्वातिदारुणम्

மிகக் கொடிய சாபத்தை கேட்டதும் ரதிபதி காமன் அஞ்சினான். உடனே அம்பை விட்டுவிட்டு, பின்னர் நேரில் வெளிப்பட்டான்.

Verse 67

ब्रह्माणं मामुवाचेदं स दक्षादिसुतं मुने । शृण्वतां पितृसंघानां संध्यायाश्च विगर्वधीः

ஓ முனிவரே, தக்ஷனின் அந்த மகன்—அகந்தையால் அறிவு வீங்கியவன்—பித்ருகணங்களும் சந்த்யையும் கேட்க, பிரம்மாவின் முன்னிலையிலேயே என்னிடம் இவ்வாறு பேசினான்.

Verse 68

काम उवाच । किमर्थं भवता ब्रह्मञ् शप्तोहमिति दारुणम् । अनागास्तव लोकेश न्याय्यमार्गानुसारिणः

காமன் கூறினான்—ஹே பிரம்மனே! நீர் என்னை இவ்வளவு கடுமையாக ஏன் சபித்தீர்? ஹே லோகேசா! நான் குற்றமற்றவன்; நீதியும் தர்மமும் உடைய வழியைப் பின்பற்றுகிறவன்।

Verse 69

त्वया चोक्तं नु मत्कर्म यत्तद्ब्रह्मन् कृतं मया । तत्र योग्यो न शापो मे यतो नान्यत्कृतं मया

ஹே பிரம்மனே! அந்தச் செயல் என்னால் செய்யப்பட்டதென்று நீர் கூறினீர். ஆயினும் அதற்காகவும் நான் சாபத்திற்குத் தகுதியல்ல; ஏனெனில் அதற்கு அப்பால் வேறு எதையும் நான் செய்யவில்லை।

Verse 70

अहं विष्णुस्तथा शंभुः सर्वे त्वच्छ रगोचराः । इति यद्भवता प्रोक्तं तन्मयापि परीक्षितम्

நான் (பிரம்மா), விஷ்ணு, மேலும் சம்பு (சிவன்)—நாம் அனைவரும் உமது நிர்மல, குற்றமற்ற ஒளியின் எல்லைக்குள் மட்டுமே இயங்குகிறோம். நீர் உரைத்ததை நானும் நேரில் ஆராய்ந்து உண்மை என உறுதிப்படுத்தினேன்.

Verse 71

नापराधो ममाप्यत्र ब्रह्मन् मयि निरागसि । दारुणः समयश्चैव शापो देव जगत्पते

ஓ பிரம்மனே, இங்கு எனக்கு எந்த அபராதமும் இல்லை; நான் உண்மையிலே குற்றமற்றவன். ஆயினும் காலம் கொடுமையானது; ஓ தேவரே, ஜகத்பதே—சாபமும் நிச்சயமாக நிகழ்ந்துவிட்டது.

Verse 72

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्माहं जगतां पतिः । प्रत्यवोचं यतात्मानं मदनं दमयन्मुहुः

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்டபின், நான் பிரம்மா, உலகங்களின் அதிபதி, அந்த தன்னடக்கமுடையவனுக்கு பதிலுரைத்தேன்; என் உள்ளத்தில் மதனன் (காமதேவன்) எழுச்சியை மீண்டும் மீண்டும் அடக்கினேன்.

Verse 73

ब्रह्मोवाच । आत्मजा मम संध्येयं यस्मादेतत्स कामतः । लक्ष्यीकृतोहं भवता ततश्शापो मया कृतः

பிரம்மா கூறினார்—நீ காமவசப்பட்டு மாலைச் சந்தியையில் என் மகளையே தியானித்து, அதனால் என்னை நோக்கி பார்வையை நிலைநிறுத்தினாய்; ஆகவே நான் இந்த சாபத்தை உரைத்தேன்.

Verse 74

अधुना शांतरोषोहं त्वां वदामि मनोभव । शृणुष्व गतसंदेहस्सुखी भव भयं त्यज

இப்போது என் கோபம் தணிந்தது. ஓ மனோபவா (காமதேவா), நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்—சந்தேகமின்றி கேள். நலமுடன் இரு; அச்சத்தை விட்டு விடு.

Verse 75

त्वं भस्म भूत्वा मदन भर्गलोचनवह्निना । तथैवाशु समं पश्चाच्छरीरं प्रापयिष्यसि

ஓ மதனனே! பರ್ಗன் (சிவன்) கண்-அக்னியால் நீ சாம்பலானாலும், பின்னர் உரிய காலத்தில் விரைவில் மீண்டும் உடலை அடைவாய்।

Verse 76

यदा करिष्यति हरोंजसा दारपरिग्रहम् । तदा स एव भवतश्शरीरं प्रापयिष्यति

ஹரன் (சிவன்) தன் விருப்பத்தால் மணம் செய்து மனைவியை ஏற்கும் போது, அப்பொழுது அவரே உனக்கு உடல் பெறச் செய்வார்।

Verse 77

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वाथ मदनमहं लोकपितामहः । अंतर्गतो मुनीन्द्राणां मानसानां प्रपश्यताम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு மதனனிடம் சொல்லி, உலகப் பிதாமகனான நான், முனிவர்தலைவர்கள் மனக்கண்ணால் காணும் போதே மறைந்தேன்।

Verse 78

इत्येवं मे वचश्श्रुत्वा मदनस्तेपि मानसाः । संबभूवुस्सुतास्सर्वे सुखिनोऽरं गृहं गताः

என் இவ்வசனங்களை கேட்ட மதனனும் அந்த மனப்பிறந்த புதல்வர்களும் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; நிறைவு கொண்டு தத்தம் இல்லங்களுக்குச் சென்றனர்।