नन्दाव्रत-समाप्तिः तथा शङ्करस्य प्रत्यक्ष-दर्शनम् (Completion of the Nandā-vrata and Śiva’s Direct Appearance)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सर्वदेवैश्च कृता शंभोर्नुतिः परा । शिवाच्च सा वरं प्राप्ता शृणु ह्यादरतो मुने

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி எல்லாத் தேவர்களும் ஶம்பு (ஸ்ரீசிவன்) மீது உயர்ந்த ஸ்துதியைச் செய்தனர். பின்னர் அவள் சிவனிடமிருந்து ஒரு வரத்தைப் பெற்றாள். முனிவரே, அதை பக்தியுடன் கேளுங்கள்।

Verse 2

अथो सती पुनः शुक्लपक्षेऽष्टम्यामुपोषिता । आश्विने मासि सर्वेशं पूजयामास भक्तितः

பின்னர் சதி மீண்டும் சுக்லபட்சத்தின் அஷ்டமியில் நோன்பிருந்தாள். ஆஷ்வின மாதத்தில் அவள் சர்வேசன்—ஸ்ரீசிவனை—முழு பக்தியுடன் பூஜித்தாள்।

Verse 3

इति नंदाव्रते पूर्णे नवम्यां दिनभागतः । तस्यास्तु ध्यानमग्नायाः प्रत्यक्षमभवद्धरः

இவ்வாறு நந்தா-விரதம் நிறைவேறியபின், நவமியில் நாள் முன்னேறிக்கொண்டிருக்க, தியானத்தில் மூழ்கிய அவள்முன் தாரகர் (ஸ்ரீசிவன்) நேரில் வெளிப்பட்டார்।

Verse 4

सर्वाङ्गसुन्दरो गौरः पंचवक्त्रस्त्रिलोचनः । चंद्रभालः प्रसन्नात्मा शितिकंठश्चतुर्भुज

அவர் எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடையவர்; ஒளிவீசும் வெண்மை நிறம்; பஞ்சமுகமும் திரிநேத்திரமும் உடையவர். நெற்றியில் சந்திரன் திகழ, உள்ளம் பிரசன்னம்; நீலகண்டன், நான்கு கரங்களுடையவன்—இவ்வாறு ஸ்ரீசிவன் வெளிப்பட்டார்।

Verse 5

त्रिशूलब्रह्मकवराभयधृग्भस्मभास्वरः । स्वर्धुन्या विलसच्छीर्षस्सकलाङ्गमनोहरः

அவர் திருநீற்றின் ஒளியால் பிரகாசித்து, திரிசூலத்தையும் பிரம்மகவசமான பாதுகாப்பையும் தாங்கி, அபயமுத்திரையையும் கொண்டிருந்தார். தெய்வீக கங்கை அவரது சிரத்தில் விளங்க, அவரது அங்கமெல்லாம் மனோகரமாயிருந்தது।

Verse 6

महालावण्यधामा च कोटिचन्द्रसमाननः । कोटिस्मरसमाकांतिस्सर्वथा स्त्रीप्रियाकृतिः

அவர் மாபெரும் அழகின் உறைவிடம்; அவரது முகம் கோடிக்கணக்கான நிலவுகள்போல். அவரது காந்தி கோடி மன்மதர்களுக்கு ஒப்பானது; எல்லாவிதத்திலும் அவரது ரூபம் பெண்களுக்கு இனியதும் மனோகரமுமானதும்.

Verse 7

प्रत्यक्षतो हरं वीक्ष्य सती सेदृविधं प्रभुम् । ववन्दे चरणौ तस्य सुलज्जावनतानना

ஹரனை நேரில் கண்டு—இவ்வாறு வெளிப்படையாகத் தன் ஆண்டவனைத் தரிசித்து—சதி வெட்கத்துடன் முகம் தாழ்த்தி, அவரது திருவடிகளில் வணங்கினாள்।

Verse 8

अथ प्राह महादेवस्सतीं सद्व्रतधारिणीम् । तामिच्छन्नपि भार्यार्थं तपश्चर्याफलप्रदः

தவத்தின் பலன் அளிப்பவர் மகாதேவன் அப்போது நல்விரதம் காக்கும் சதியிடம் உரைத்தார். அவளை மனைவியாக விரும்பினாலும், தவத்தின் புனிதமும் பலனும் நிலைபெறுமாறு அவர் பேசினார்।

Verse 9

महादेव उवाच । दक्षनंदिनि प्रीतोस्मि व्रतेनानेन सुव्रते । वरं वरय संदास्ये यत्तवाभिमतं भवेत्

மகாதேவன் கூறினான்—தக்ஷனின் மகளே, நல்விரதமே! இவ்விரதத்தால் நான் உன்னில் மகிழ்ந்தேன். வரம் கேள்; உன் உள்ளம் விரும்புவது எதுவோ அதையே நான் உறுதியாக அருள்வேன்।

Verse 10

ब्रह्मोवाच । जानन्नपीह तद्भावं महादेवो जगत्पतिः । जगौ वरं वृणीष्वेति तद्वाक्यश्रवणेच्छया

பிரம்மா கூறினார்—உலகங்களின் அதிபதி மகாதேவன் அவளின் உள்ளநிலையை அறிந்திருந்தும், அவள் சொல்வதைக் கேட்க விரும்பி “வரம் தேர்ந்தெடு” என்று கூறினான்.

Verse 11

सापि त्रपावशा युक्ता वक्तुं नो हृदि यत्स्थितम् । शशाक सा त्वभीष्टं यत्तल्लज्जाच्छादितं पुनः

அவளும் நாணத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, இதயத்தில் இருந்ததைச் சொல்ல இயலவில்லை. சொல்ல விரும்பினாலும், அந்த விருப்பம் மீண்டும் நாணத்தால் மறைக்கப்பட்டது.

Verse 12

प्रेममग्नाऽभवत्साति श्रुत्वा शिववचः प्रियम् । तज्ज्ञात्वा सुप्रसन्नोभूच्छंकरो भक्तवत्सलः

திரு சிவனின் இனிய வாக்கை கேட்ட சதி முழுவதும் அன்பில் மூழ்கினாள். அவள் உள்ளத்தின் நிலையை அறிந்த பக்தவத்சலன் சங்கரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்.

Verse 13

वरं ब्रूहि वरं ब्रूहि प्राहेति स पुनर्द्रुतम् । सतीभक्तिवशश्शंभुरंतर्यामी सतां गतिः

அவன் விரைந்து மீண்டும் மீண்டும்—“வரம் கூறு, வரம் கூறு!” என்றான். அனைத்திற்கும் அந்தர்யாமியான சம்புவும் சதியின் பக்திக்குப் பணிவான்; அவனே சத்புருஷர்களின் அடைக்கலம், பரமகதி.

Verse 14

अथ त्रपां स्वां संधाय यदा प्राह हरं सती । यथेष्टं देहि वरद वरमित्यनिवारकम्

அப்போது சதி தன் நாணத்தை அடக்கி ஹரன் (சிவன்) முன் கூறினாள்—“வரதா! உமது விருப்பத்தின்படி, யாராலும் தடுக்க இயலாத வரத்தை எனக்கு அருள்வாயாக.”

Verse 15

तदा वाक्यस्यावसानमनवेक्ष्य वृषध्वजः । भव त्वं मम भार्येति प्राह तां भक्तवत्सलः

அப்போது வृषத்வஜனாகிய பகவான் சிவன், அவள் சொற்கள் முடிவடையுமுன், பக்தவத்ஸல அன்புடன் அவளிடம் கூறினார்— “நீ என் மனைவியாகு.”

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य साभीष्टफल भावनम् । तूष्णीं तस्थौ प्रमुदिता वरं प्राप्य मनोगतम्

அவருடைய சொற்கள்—இச்சித்த பலனை உறுதியாக அளிப்பவை—கேட்டு, அவள் பேரானந்தமடைந்து, மனம் விரும்பிய வரம் பெற்றதால் மௌனமாக நின்றாள்.

Verse 17

इति श्रीशैवे महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे सतीवरलाभो नाम सप्तदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசைவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலான ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் பிரிவான ஸதீகண்டத்தில் “ஸதீ வரலாபம்” எனும் பதினேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 18

ततो भावान्समादाय शृंगाराख्यो रसस्तदा । तयोश्चित्ते विवेशाशु कला हावा यथोदितम्

பின்னர் உரிய உள்ளுணர்வுகளைச் சேர்த்துக் கொண்டு, ஸ்ருங்கார ரசம் எழுந்தது; கூறப்பட்டபடி நுண்கலைகளும் ஹாவ-பாவங்களும் விரைவில் இருவரின் உள்ளங்களில் புகுந்தன.

Verse 19

तत्प्रवेशात्तु देवर्षे लोकलीलानुसारिणोः । काप्यभिख्या तयोरासीच्चित्रा चन्द्रमसोर्यथा

தேவரிஷியே, அங்கு அவர்கள் நுழைந்தபின், உலக லீலையின் வழியே நடமாடிய அந்த இருவருக்கும், நிலவொளிபோல் வியப்பூட்டும் ஒரு தனித்த புகழ் ஏற்பட்டது.

Verse 20

रेजे सती हरं प्राप्य स्निग्धभिन्नांजनप्रभा । चन्द्राभ्याशेऽभ्रलेखेव स्फटिकोज्ज्वलवर्ष्मणः

ஹரனை அடைந்த சதி ஒளிர்ந்தாள்—அவளின் நிறம் மென்மையான, புதிதாய் அரைத்த அஞ்சனத்தின் பிரகாசம் போல; ஸ்படிகம் போல் ஜொலிக்கும் உடலுடைய நிலவின் அருகே மேகத்தின் நுண் கோடு போல.

Verse 21

अथ सा तमुवाचेदं हरं दाक्षायणी मुहुः । सुप्रसन्ना करौ बद्ध्वा नतका भक्तवत्सलम्

அப்போது தக்ஷனின் மகள் சதி மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் மீண்டும் ஹரனிடம் இவ்வாறு கூறினாள். கைகளை கூப்பி வணங்கி, பக்தர்களுக்கு அன்புடைய ஆண்டவனை உரைத்தாள்.

Verse 22

सत्युवाच । देवदेव महादेव विवाह विधिना प्रभौ । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

சதி கூறினாள்—தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, பிரபுவே! முறையான விதிப்படி திருமணமாக என்னை ஏற்றருள்வாயாக. என் தந்தையையும் சம்மதிக்கச் செய்து, ஜகத்பதியே, என்னை ஏற்றுக்கொள்வாயாக.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । एवं सतीवचः श्रुत्वा महेशो भक्तवत्सलः । तथास्त्विति वचः प्राह निरीक्ष्य प्रेमतश्च ताम्

பிரம்மா கூறினார்—சதியின் சொற்களை கேட்ட பக்தவத்ஸலன் மகேசன் அன்புடன் அவளை நோக்கி, “ததாஸ்து” என்று அருளினார்.

Verse 24

दाक्षायण्यपि तं नत्वा शंभुं विज्ञाप्य भक्तितः । प्राप्ताज्ञा मातुरभ्याशमगान्मोहमुदान्विता

தாட்சாயணியும் (சதீ) ஷம்புவை வணங்கி, பக்தியுடன் விண்ணப்பித்தாள்; அவரின் அனுமதி பெற்றபின், மோகத்தில் ஆழ்ந்து, தன் தாயின் அருகே சென்றாள்।

Verse 25

हरोपि हिमवत्प्रस्थं प्रविश्य च निजाश्रमम् । दाक्षायणीवियोगाद्वै कृच्छ्रध्यानपरोऽभवत्

ஹரனும் இமயப் பிரதேசத்தில் புகுந்து தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்; தாட்சாயணியின் பிரிவால் அவர் கடுந்தவமயமான தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டார்।

Verse 26

समाधाय मनः शंभुर्लौकिकीं गतिमाश्रितः । चिंतयामास देवर्षे मनसा मां वृषध्वजः

மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, ஶம்பு வெளிப்புறமாக உலகியலான நடையை ஏற்றார்; ஓ தேவரிஷியே, வृषத்வஜன் உள்ளத்தில் என்னையே தியானித்தான்.

Verse 27

ततस्संचिंत्यमानोहं महेशेन त्रिशूल्रिना । पुरस्तात्प्राविशं तूर्णं हरसिद्धिप्रचोदितः

அப்போது திரிசூலதாரி மகேசன் என்னைத் தியானித்துக் கொண்டிருக்க, ஹரனின் தவறாத சித்தியின் தூண்டுதலால் நான் விரைந்து அவர் முன்னிலையில் தோன்றினேன்.

Verse 28

यत्रासौ हिमवत्प्रस्थे तद्वियोगी हरः स्थितः । सरस्वतीयुतस्तात तत्रैव समुपस्थितः

ஹிமவானின் சரிவுகளில் அவள் பிரிவால் துயருற்ற ஹரன் (சிவன்) இருந்த இடத்திலேயே—ஓ அன்பனே—சரஸ்வதியுடன் (பிரம்மா) வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 29

सरस्वतीयुतं मां च देवर्षे वीक्ष्य स प्रभुः । उत्सुकः प्रेमबद्धश्च सत्या शंभुरुवाच ह

தேவரிஷியே, என்னை சரஸ்வதியுடன் சேர்ந்து கண்ட அந்தப் பரமப் பிரபு சம்பு, ஆவலுடன் அன்பால் கட்டுண்டவராய் சதியிடம் கூறினார்।

Verse 30

शंभुरुवाच । अहं ब्रह्मन्स्वार्थपरः परिग्रहकृतौ च यत् । तदा स्वत्वमिवस्वार्थे प्रतिभाति ममाधुना

சம்பு கூறினார்—ஓ பிராமணரே, நான் சுயநலத்தில் பற்றுடன் பரிக்ரஹம் (உரிமை பிடித்தல்) என்ற செயலில் ஈடுபட்டபோது, அந்தச் சுயநலம் இன்றும் எனக்கு ‘என்னுடையது’ போல, உண்மையான சொந்தமெனத் தோன்றுகிறது।

Verse 31

अहमाराधितस्सत्याद्दाक्षायण्याथ भक्तितः । तस्यै वरो मया दत्तो नंदाव्रतप्रभावतः

தக்ஷரின் மகள் சதி பக்தியுடன் என்னை ஆராதித்தாள்; ஆகவே நந்தா-விரதத்தின் பலனால் நான் அவளுக்கு வரம் அளித்தேன்।

Verse 32

भर्ता भवेति च तया मत्तो ब्रह्मन् वरो वृतः । मम भार्या भवेत्युक्तं मया तुष्टेन सर्वथा

ஓ பிராமணரே, அவள் என்னிடம் “நீங்கள் என் கணவராக வேண்டும்” என்று வரம் கேட்டாள்; நான் முழுமையாக மகிழ்ந்து “அவள் என் மனைவியாகட்டும்” என்று கூறினேன்।

Verse 33

अथावदत्तदा मां सा सती दाक्षायणी त्विति । पितुर्मे गोचरीकृत्य मां गृहाण जगत्पते

அப்போது தக்ஷாயணி சதி என்னிடம் கூறினாள்—“நான் தக்ஷாயணி சதி; தந்தையின் பார்வைக்குள் என்னை கொண்டு வந்து, ஓ உலகநாதா, என்னை ஏற்றருளுங்கள்.”

Verse 34

तदप्यंगीकृतं ब्रह्मन्मया तद्भक्ति तुष्टितः । सा गता भवनं मातुरहमत्रागतो विधे

ஓ பிரம்மனே! அவளுடைய பக்தியால் மகிழ்ந்து நானும் அந்த முன்மொழிவை ஏற்றேன். அவள் தாயின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்; நான் இங்கே வந்தேன், ஓ விதாதா।

Verse 35

तस्मात्त्वं गच्छ भवनं दक्षस्य मम शासनात् । तां दक्षोपि यथा कन्यां दद्यान्मेऽरं तथा वद

ஆகையால் என் ஆணையின்படி நீ தக்ஷனின் இல்லத்திற்குச் செல். தக்ஷனும் அந்த கன்னியை முறையாக எனக்கு திருமணமாக அளிக்குமாறு பேசு।

Verse 36

सतीवियोगभंगस्स्याद्यथा मे त्वं तथा कुरु । समाश्वासय तं दक्षं सर्वविद्याविशारदः

சதியுடன் எனக்குள்ள பிரிவு நீங்குமாறு நீ அதுபோலச் செய்; நான் விரும்புவது போலவே செய். ஓ எல்லா வித்யைகளிலும் தேர்ந்தவனே! தக்ஷனைச் சென்று ஆறுதல் கூறு।

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य महादेवस्सकाशे मे प्रजापतेः । सरस्वतीं विलोक्याशु वियोगवशगोभवत्

பிரம்மா கூறினார்—பிரஜாபதியான எனது முன்னிலையில் இவ்வாறு சொல்லி மகாதேவன் சரஸ்வதியை நோக்கினான்; உடனே பிரிவின் ஆவலால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்।

Verse 38

तेनाहमपि चाज्ञप्तः कृतकृत्यो मुदान्वितः । प्रावोचं चेति जगतां नाथं तं भक्तवत्सलम्

இவ்வாறு அவர் எனக்கும் ஆணையிட்டார். கடமை நிறைவேறியது என எண்ணி மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, உலகநாதனும் பக்தவத்ஸலனுமான அந்த இறைவனைப் புகழ்ந்து நான் உரைத்தேன்।

Verse 39

ब्रह्मोवाच । यदात्थ भगवञ्शम्भो तद्विचार्य सुनिश्चितम् । देवानां मुख्यस्स्वार्थो हि ममापि वृषभध्वज

பிரம்மா கூறினார்—பகவான் சாம்புவே! நீர் உரைத்ததை நான் நன்கு ஆராய்ந்து உறுதியாகத் தீர்மானித்தேன். வृषபத்வஜனே! தேவர்களுக்கும் எனக்கும் முதன்மையான நலம் அதிலேயே உள்ளது.

Verse 40

दक्षस्तुभ्यं सुतां स्वां च स्वयमेव प्रदास्यति । अहं चापि वदिष्यामि त्वद्वाक्यं तत्समक्षतः

தக்ஷன் தானே உமக்கு தன் மகளைக் கொடுப்பான். நானும் அவன் முன்னிலையில் நேரடியாக உமது சொற்களையே உரைப்பேன்.

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्युदीर्य्य महादेवमहं सर्वेश्वरं प्रभुम् । अगमं दक्षनिलयं स्यंदनेनातिवेगिना

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு அனைத்திற்கும் ஈசனான மகாதேவனை உரைத்து, நான் மிக வேகமுள்ள தேரில் தக்ஷனின் இல்லத்திற்குச் சென்றேன்.

Verse 42

नारद उवाच । विधे प्राज्ञ महाभाग वद नो वदतां वर । सत्यै गृहागतायै स दक्षः किमकरोत्ततः

நாரதர் கூறினார்—விதாதாவே, ஞானமிக்க மகாபாக்யவானே, பேச்சில் சிறந்தவரே! எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்—சதி தந்தையின் இல்லத்திற்கு வந்தபின் தக்ஷன் என்ன செய்தான்?

Verse 43

ब्रह्मोवाच । तपस्तप्त्वा वरं प्राप्य मनोभिलषितं सती । गृहं गत्वा पितुर्मातुः प्रणाममकरोत्तदा

பிரம்மா கூறினார்—தவம் செய்து மனம் விரும்பிய வரத்தைப் பெற்ற சதி, பின்னர் இல்லம் சென்று அந்நேரம் தந்தை‑தாயின் திருவடிகளில் வணங்கினாள்।

Verse 44

मात्रे पित्रेऽथ तत्सर्वं समाचख्यौ महेश्वरात् । वरप्राप्तिः स्वसख्या वै सत्यास्तुष्टस्तु भक्तितः

பின்னர் அவள் தன் தாய் தந்தையரிடம் அனைத்தையும் கூறினாள்—மகேஸ்வரரின் அருளால் வரம் எவ்வாறு கிடைத்ததென்று. பக்தியினால் அவளின் தோழி சத்யாவும் மகிழ்ந்தாள்.

Verse 45

माता पिता च वृत्तांतं सर्वं श्रुत्वा सखीमुखात् । आनन्दं परमं लेभे चक्रे च परमोत्सवम्

தோழியின் வாயிலிருந்து முழு நிகழ்வையும் கேட்ட தாய் தந்தையர் பரம ஆனந்தம் அடைந்து, மிகச் சிறந்த விழாவை ஏற்பாடு செய்தனர்.

Verse 46

द्रव्यं ददौ द्विजातिभ्यो यथाभीष्टमुदारधीः । अन्येभ्यश्चांधदीनेभ्यो वीरिणी च महामनाः

உதார அறிவும் மகத்தான மனமும் கொண்ட அந்த வீரிணி, இருபிறப்பாளர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பியபடி செல்வம் அளித்தாள்; மேலும் பிறருக்கும்—குருடர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும்—தானம் வழங்கினாள்.

Verse 47

वीरिणी तां समालिंग्य स्वसुतां प्रीतिवर्द्धिनीम् । मूर्ध्न्युपाघ्राय मुदिता प्रशशंस मुहुर्मुहुः

வீரிணி தன் அன்பை வளர்த்த மகளைக் கட்டியணைத்தாள். மகிழ்ந்து அவள் தலைய்முடியை மணந்து (முத்தமிட்டு) மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்தாள்.

Verse 48

अथ दक्षः कियत्काले व्यतीते धर्मवित्तमः । चिंतयामास देयेयं स्वसुता शम्भवे कथम्

பின்னர் சிறிது காலம் கடந்தபின், தர்மத்தில் மிகுந்த அறிவுடைய தக்ஷன் சிந்தித்தான்—“என் மகளை ஷம்புவுக்கு (சிவபெருமானுக்கு) எவ்வாறு அளிப்பேன்?”

Verse 49

आगतोपि महादेवः प्रसन्नस्स जगाम ह । पुनरेव कथं सोपि सुतार्थेऽत्रागमिष्यति

மகாதேவன் வந்திருந்தும் மகிழ்ந்து மீண்டும் சென்றுவிட்டான்; அப்படியிருக்க, மகன் பெறுவதற்காக அவர் மீண்டும் இங்கே எவ்வாறு வருவார்?

Verse 50

प्रास्थाप्योथ मया कश्चिच्छंभोर्निकटमंजसा । नैतद्योग्यं निगृह्णीयाद्यद्येवं विफलार्दना

அப்போது நான் ஒருவரை விரைவாகச் சம்புவின் அருகே அனுப்புவேன். ஆனால் தகுதியற்றவன் இதை மேற்கொள்ளக் கூடாது; இவ்வாறு செய்தால் முயற்சி பலனின்றி துன்பமே தரும்.

Verse 51

अथवा पूजयिष्यामि तमेव वृषभध्वजम् । मदीयतनया भक्त्या स्वयमेव यथा भवेत्

அல்லது நான் அந்த வृषபத்வஜ மகேஸ்வரனையே வழிபடுவேன்; என் மகளின் பக்தியால் அவர் தாமே (அவளின்) வரனாகவும் கணவராகவும் ஆகட்டும்.

Verse 52

तथैव पूजितस्सोपि वांछत्यार्यप्रयत्नतः । शंभुर्भवतु मद्भर्त्तेत्येवं दत्तवरेणतत्

இவ்வாறு முறையாக வழிபட்டபின், அவளும் உயர்ந்த உறுதியான முயற்சியால் “சம்பு என் கணவராக ஆகட்டும்” என்று வரம் வேண்டினாள். இவ்விதம் அவளுக்கு அந்த வரம் அருளப்பட்டது.

Verse 53

इति चिंतयतस्तस्य दक्षस्य पुरतोऽन्वहम् । उपस्थितोहं सहसा सरस्वत्यन्वितस्तदा

தக்ஷன் இவ்வாறு நாள்தோறும் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அச்சமயம் நான் சரஸ்வதியுடன் திடீரென அவன் முன்னே தோன்றினேன்.

Verse 54

मां दृष्ट्वा पितरं दक्षः प्रणम्यावनतः स्थितः । आसनं च ददौ मह्यं स्वभवाय यथोचितम्

என்னைப் பார்த்த தக்ஷன் தன் தந்தைக்கு வணங்கி பணிவுடன் நின்றான். பின்னர் தன் நிலைக்கும் இல்லத்திற்கும் ஏற்றவாறு எனக்கு உரிய ஆசனத்தை அளித்தான்.

Verse 55

ततो मां सर्वलोकेशं तत्रागमन कारणम् । दक्षः पप्रच्छ स क्षिप्रं चिंताविष्टोपि हर्षितः

அப்போது தக்ஷன் என்னிடம்—அனைத்து உலகங்களின் ஈசனான சிவனிடம்—அங்கு வந்த காரணத்தை விரைவாகக் கேட்டான். உள்ளத்தில் கவலை இருந்தாலும் வெளியில் மகிழ்ச்சியுடன் தோன்றினான்।

Verse 56

दक्ष उवाच । तवात्रागमने हेतुः कः प्रवेशे स सृष्टिकृत् । ममोपरि सुप्रसादं कृत्वाचक्ष्व जगद्गुरो

தக்ஷன் கூறினான்—“நீர் இங்கு வந்த காரணம் என்ன? இந்தச் சபையில் உமது பிரவேசத்தை எந்த ஸ்ருஷ்டிகர்த்தா ஏற்படுத்தினார்? ஓ ஜகத்குருவே, என்மேல் அருள் செய்து கூறுக।”

Verse 57

पुत्रस्नेहात्कार्यवशादथ वा लोककारक । ममाश्रमं समायातो हृष्टस्य तव दर्शनात्

ஹே உலகநலன் செய்பவனே! புத்ரஸ்நேஹத்தினாலோ அல்லது ஏதோ காரியவசத்தினாலோ நீ என் ஆசிரமத்துக்கு வந்தாய்; உன் தரிசனத்தால் நான் பேரானந்தம் அடைந்தேன்।

Verse 58

ब्रह्मोवाच । इति पृष्टस्स्वपुत्रेण दक्षेण मुनिसत्तम । विहसन्नब्रुवं वाक्यं मोदयंस्तं प्रजापतिम्

பிரம்மா கூறினார்—ஹே முனிவருள் சிறந்தவரே! என் புதல்வன் தக்ஷன் இவ்வாறு கேட்டபோது, நான் புன்னகைத்து அந்தப் பிரஜாபதியை மகிழ்விக்கும் சொற்களை உரைத்தேன்।

Verse 59

ब्रह्मोवाच । शृणु दक्ष यदर्थं त्वत्समीपमहमागतः । त्वत्तोकस्य हितं मेपि भवतोपि तदीप्सितम्

பிரம்மா கூறினார்—தக்ஷா, நான் எந்த நோக்கத்தால் உன் அருகே வந்தேன் என்பதை கேள். உன் மகளின் நலன் எனக்கும் விருப்பமானதே; அதே நலமே உனக்கும் வேண்டியது.

Verse 60

तव पुत्री समाराध्य महादेवं जगत्पतिम् । यो वरः प्रार्थितस्तस्य समयोयमुपागतः

உன் மகள் உலகநாதன் மகாதேவனை முறையாக ஆராதித்தாள். அவள் வேண்டிய வரம் நிறைவேறும் காலம் இப்போது வந்தடைந்தது.

Verse 61

शंभुना तव पुत्र्यर्थं त्वत्सकाशमहं धुवम् । प्रस्थापितोस्मि यत्कृत्यं श्रेय स्तदवधारय

உன் மகளின் நலனுக்காகச் சம்பு என்னை உறுதியாக உன்னிடம் அனுப்பினார். ஆகவே இப்போது செய்ய வேண்டியது—உயர்ந்த நன்மை தருவது—என்னவென்று நன்றாக உணர்ந்து கொள்.

Verse 62

वरं दत्त्वा गतो रुद्रस्तावत्प्रभृति शंकरः । त्वत्सुताया वियोगेन न शर्म लभतेंजसा

வரம் அளித்து ருத்ரன் புறப்பட்டான். அந்நாள்முதல் உன் மகளின் பிரிவால் சங்கரன் எளிதில் உள்ள அமைதியை அடையவில்லை.

Verse 63

अलब्धच्छिद्रमदनो जिगाय गिरिशं न यम् । सर्वैः पुष्पमयैर्बाणैर्यत्नं कृत्वापि भूरिशः

மதன் மிகுந்த முயற்சியுடன் மலரம்புகளை எல்லாம் எய்தும் போதும், கிரீசனில் ஒரு சிறு பலவீனத் துளையையும் காணாததால் அவரை வெல்ல இயலவில்லை.

Verse 64

स कामबाणविद्धोपि परित्यज्यात्म चिंतनम् । सतीं विचिंतयन्नास्ते व्याकुलः प्राकृतो यथा

காமனின் அம்புகளால் குத்தப்பட்டிருந்தும், அவன் ஆத்மசிந்தனையை விட்டு, சதியை நினைத்து நினைத்து கலங்கியவனாய், ஒரு சாதாரண உலகியலான மனிதனைப் போல அங்கே அமர்ந்திருந்தான்।

Verse 65

विस्मृत्य प्रश्रुतां वाणीं गणाग्रे विप्रयोगतः । क्व सतीत्येवमभितो भाषते निकृतावपि

பிரிவின் வேதனையால் அவன் கணங்களின் முன்னே முன்பு சொன்ன வார்த்தையை மறந்தான். ஏமாற்றப்பட்டிருந்தாலும், எல்லாத் திசைகளிலும்—“சதி எங்கே?” என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான்.

Verse 66

मया यद्वांछितं पूर्वं त्वया च मदनेन च । मरीच्याद्यैमुनिवरैस्तत्सिद्धमधुना सुत

“மகனே! நான் முன்பு விரும்பியதும், நீயும் மதனன் (காமதேவன்) விரும்பியதும்—அது இப்போது மரீசி முதலான மஹரிஷிகளால் நிறைவேறியது.”

Verse 67

त्वत्पुत्र्याराधितश्शंभुस्सोपि तस्या विचिंतनात् । अनुशोधयितुं प्रेप्सुर्वर्त्तते हिमवद्गिरौ

உன் மகள் பக்தியுடன் ஆராதித்த சம்புவும்—அவளைத் தியானித்தபடியே—இந்த விஷயத்தைத் தொடர்ந்து ஆராய்ந்து உறுதி செய்ய விரும்பி; ஆகவே ஹிமவத் மலையில் தங்கியுள்ளார்.

Verse 68

यथा नानाविधैर्भावैस्सत्त्वात्तेन व्रतेन च । शंभुराराधितस्तेन तथैवाराध्यते सती

எவ்வாறு பலவகை பக்தி-பாவங்களாலும், சத்த்வத் தூய்மையாலும், அந்த விரதத்தாலும் அவர் ஷம்புவை மகிழ்வித்தாரோ, அதே முறையிலே சதியையும் வழிபட்டு அருளைப் பெற வேண்டும்।

Verse 69

तस्मात्तु दक्षतनयां शंभ्वर्थं परिकल्पिताम् । तस्मै देह्यविलंबेन कृता ते कृतकृत्यता

ஆகையால் ஷம்புவிற்காக நியமிக்கப்பட்ட தக்ஷனின் மகளை அவருக்குத் தாமதமின்றி அளி; அவளை அளித்தால் உன் நோக்கம் நிறைவேறும், கடமையும் பூர்த்தியாகும்।

Verse 70

अहं तमानयिष्यामि नारदेन त्वदालयम् । तस्मै त्वमेनां संयच्छ तदर्थे परिकल्पिताम्

நான் நாரதரின் மூலம் அவனை உன் இல்லத்திற்குக் கொண்டு வருவேன். ஆகவே இந்தக் கன்னியை அவனுக்குக் கொடு; அவள் அதே நோக்கத்திற்காக விதிப்படி நியமிக்கப்பட்டவள்.

Verse 71

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा मम वचश्चेति स मे पुत्रोतिहर्षितः । एवमेवेतिमां दक्ष उवाच परिहर्षितः

பிரம்மா கூறினார்—என் சொற்களை கேட்டதும் என் மகன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். அப்போது பெரிதும் மகிழ்ந்த தக்ஷன் என்னிடம், “அப்படியே—அச்சமையாக அப்படியே” என்று சொன்னான்.

Verse 72

ततस्सोहं मुने तत्रागममत्यंतहर्षितः । उत्सुको लोकनिरतो गिरिशो यत्र संस्थितः

அப்போது, ஓ முனிவரே, நான் அளவற்ற மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து அங்கே சென்றேன்; கிரீசன்—ஸ்ரீசிவன்—வீற்றிருக்கும் அந்தப் புனித உலகை காண ஆவலுற்றிருந்தேன்।

Verse 73

गते नारद दक्षोपि सदार तनयो ह्यपि । अभवत्पूर्णकामस्तु पीयूषैरिव पूरितः

நாரதர் சென்றபின் தக்ஷனும்—மனைவி, மகனுடன்—அமுதம் நிரம்பியதுபோல், ஆசைகள் நிறைவேறி முழுத் திருப்தியடைந்தான்।