सतीचरिते पितृगृहे आशीर्वाद-वचनम् तथा यौवनारम्भः — Satī at her father’s house: blessings and the onset of youth

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथैकदा पितुः पार्श्वे तिष्ठंतीं तां सतीमहम् । त्वया सह मुनेद्राक्षं सारभूतां त्रिलोकके

பிரம்மா கூறினார்—முனிவரே, ஒருமுறை நான் உம்முடன் சேர்ந்து, மூவுலகின் சாரமாய சதியை அவளது தந்தையின் அருகில் நின்றவளாகக் கண்டேன்।

Verse 2

पित्रा नमस्कृतं वीक्ष्य सत्कृतं त्वां च मां सती । प्रणनाम मुदा भक्त्या लोकलीलानुसारिणी

தந்தை வணங்கியதையும், உம்மையும் என்னையும் முறையாகப் போற்றியதையும் கண்ட சதி, உலகநடையின் ஒழுக்கத்தின்படி மகிழ்ச்சியுடனும் பக்தியுடனும் வணங்கினாள்।

Verse 3

प्रणामांते सतीं वीक्ष्य दक्षदत्तशुभासने । स्थितोहं नारद त्वं च विनतामहमागदम्

வணக்கத்தின் முடிவில், தக்ஷன் அளித்த மங்கள ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த சதியைப் பார்த்து, நாரதரே, நானும் நீரும் அங்கே நின்றோம்; பின்னர் நான் பணிவுடன் அவளிடம் அணைந்தேன்।

Verse 4

त्वामेव यः कामयते यन्तु कामयसे सति । तमाप्नुहि पतिं देवं सर्वज्ञं जगदीश्वरम्

ஓ சதீ, உன்னை விரும்புபவனையும் நீயும் விரும்புபவனையும்—அவனையே கணவராக அடை; அவன் தேவன், அனைத்தறிந்த பதி, உலகின் ஈசன்.

Verse 5

यो नान्यां जगृहे नापि गृह्णाति न ग्रहीष्यति । जायां स ते पतिर्भूयादनन्यसदृशश्शुभे

ஓ மங்களமே, வேறு பெண்ணை ஏற்றுக்கொள்ளாதவனும், இப்போது ஏற்காதவனும், இனி என்றும் ஏற்கமாட்டவனும்—அவனே உன் கணவராகட்டும்; நீ அவனின் ஒரே, ஒப்பற்ற மனைவியாக இருப்பாயாக.

Verse 6

इत्युक्त्वा सुचिरं तां वै स्थित्वा दक्षालये पुनः । विसृष्टौ तेन संयातौ स्वस्थानं तौ च नारद

இவ்வாறு கூறி அவர் தக்ஷனுடைய இல்லத்தில் நீண்ட நேரம் தங்கினார். பின்னர் அவனால் மரியாதையுடன் விடைபெற்ற அந்த இருவரும் தம் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினர்—ஓ நாரதா।

Verse 7

दक्षोभवच्च सुप्रीतः तदाकर्ण्य गतज्वरः । आददे तनयां स्वां तां मत्वा हि परमेश्वरीम्

இதைக் கேட்ட தக்ஷன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து கலக்கம் நீங்கினான். தன் மகளையே பரமேஸ்வரியாக எண்ணி அவளை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 8

इत्थं विहारै रुचिरैः कौमारैर्भक्तवत्सला । जहाववस्थां कौमारीं स्वेच्छाधृतनराकृतिः

இவ்வாறு இனிய கௌமார விளையாட்டுகளால், பக்தரை அன்புடன் காக்கும் தேவி—தன் விருப்பத்தால் மனித வடிவம் எடுத்தவள்—மெல்ல மெல்ல கன்னித் தன்மையை விட்டு நீங்கினாள்.

Verse 9

अतीव तपसांगेन सर्वांगेषु मनोहरा

மிகுந்த தவத்தால் பிறந்த ஒளியால் அவள் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் மனம் கவர்ந்தவளானாள்—முழு உருவமும் பிரகாசமும் அழகும் நிறைந்தது.

Verse 10

दक्षस्तां वीक्ष्य लोकेशः प्रोद्भिन्नांतर्वयस्थिताम् । चिंतयामास भर्गाय कथं दास्य इमां सुताम्

மக்களிடையே தலைவனான தக்ஷன் அவளை—யௌவன மலர்ச்சியில் நிலைத்தவளாக—கண்டு மனத்தில் எண்ணினான்: “என் இந்த மகளைப் பகரா (சிவன்) அவர்க்கு எவ்வாறு மணமுடித்து அளிப்பேன்?”

Verse 11

अथ सापि स्वयं भर्गं प्राप्तुमैच्छत्तदान्वहम् । पितुर्मनोगतिं ज्ञात्वा मातुर्निकटमागमत्

அப்போது அவளும் தானே அந்த நேரத்தில் பகரா (பகவான் சிவன்) அவரை அடைய விரும்பினாள். தந்தையின் மனநிலையை அறிந்து தாயின் அருகே சென்றாள்.

Verse 12

पप्रच्छाज्ञां तपोहेतोश्शंकरस्य विनीतधीः । मातुश्शिवाथ वैरिण्यास्सा सखी परमेश्वरी

வினயமிகு அந்த பரமேஸ்வரி, தவத்திற்காக சங்கரரின் அனுமதியை வேண்டினாள். தாய் சிவா அவளை பகை எனக் கருதியபோதும், அவள் அவளின் நெருங்கிய தோழியே ஆனாள்.

Verse 13

ततस्सती महेशानं पतिं प्राप्तुं दृढव्रता । सा तमाराधयामास गृहे मातुरनुज्ञया

பின்னர் சதி, மகேசானை கணவராக அடைய உறுதியான விரதம் கொண்டு, தாயின் அனுமதியுடன் தாய்வீட்டிலேயே அவரை பக்தியுடன் ஆராதித்தாள்.

Verse 14

आश्विने मासि नन्दायां तिथावानर्च भक्तितः । गुडौदनैस्सलवणैर्हरं नत्वा निनाय तम्

ஆச்வின மாதத்தின் புனித நந்தா திதியில் அவள் பக்தியுடன் வழிபட்டாள். பின்னர் ஹரன் (ஸ்ரீ சிவன்) முன் வணங்கி, வெல்லம் கலந்த அன்னமும் உப்புச்சுவையுடைய உணவும் நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்து அந்த விரதச் செயலை நிறைவேற்றினாள்.

Verse 15

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे नंदाव्रतविधानशिवस्तुति वर्णनं नाम पंचदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் இரண்டாம் சதீகண்டத்தில் ‘நந்தா விரத விதானமும் சிவஸ்துதி வர்ணனமும்’ எனும் பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 16

मार्गशीर्षेऽसिताष्टम्यां सतिलैस्सयवौदनैः । पूजयित्वा हरं कीलैर्निनाय दिवसान् सती

மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் கிருஷ்ணாஷ்டமியில் சதி எள்ளும் யவமும் கலந்த அன்னம் கொண்டு ஹரனைப் பூஜித்தாள்; உறுதியான விரத‑நியமங்களெனும் ‘கீல்கள்’ கொண்டு நாட்களை பக்தி ஒழுக்கத்தில் கழித்தாள்।

Verse 17

पौषे तु शुक्लसप्तम्यां कृत्वा जागरणं निशि । अपूजयच्छिवं प्रातः कृशरान्नेन सा सती

பௌஷ மாத சுக்லபக்ஷத்தின் சப்தமியில் சதி இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்து, விடியற்காலையில் க்ருஷர அன்னம் நிவேதித்து சிவபெருமானை வழிபட்டாள்।

Verse 18

माघे तु पौर्णमास्यां स कृत्वा जागरणं निशि । आर्द्रवस्त्रा नदीतीरेऽकरोच्छंकरपूजनम्

மাঘ மாத பௌர்ணமியில் அவர் இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்து, ஈர ஆடைகள் அணிந்து நதிக்கரையில் சங்கரனை வழிபட்டார்।

Verse 19

तपस्यसितभूतायां कृत्वा जागरणं निशि । विशेषतस्समानर्च शैलूषैस्सर्वयामसु

தவநெறி நிறைந்த அந்த இரவில்—பூதப் பிரேதங்கள் மிகச் செயல்படும் வேளையில்—இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் இரவின் ஒவ்வொரு யாமத்திலும் இசைக்கலைஞர், நடனக் கலைஞர்களுடன் சிறப்பு கவனத்துடன் சிவனை ஆராதித்து ஸ்தோத்திரம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां पलाशैर्दमनैश्शिवम् । अपूजयद्दिवारात्रौ संस्मरन् सा निनाय तम्

சைத்ர மாத சுக்லபக்ஷத்தின் சதுர்தசியில் சதி பலாச மலர்களும் தமன இலைகளும் கொண்டு சிவனை வழிபட்டாள்; அவரை இடையறாது நினைத்து பகலும் இரவும் பக்தியில் அந்த நேரத்தை கழித்தாள்।

Verse 21

राधशुक्लतृतीयायां तिलाहारयवौदनैः । पूजयित्वा सती रुद्रं नव्यैर्मासं निनाय तम्

ராதா மாதத்தின் சுக்லபட்சத் திருதியையில் சதி எள்ளுணவும் யவ-ஓதனமும் அர்ப்பணித்து ருத்ரதேவனை வழிபட்டு, புதுமையான தூய விரதங்களுடன் அந்த மாதத்தை கழித்தாள்।

Verse 22

ज्येष्ठस्य पूर्णिमायां वै रात्रै संपूज्य शंकरम् । वसनैर्बृहतीपुष्पैर्निराहारा निनाय तम्

ஜ்யேஷ்டப் பௌர்ணமி இரவில் சதி இரவு முழுவதும் சங்கரனை முறையாக வழிபட்டாள்; ஆடைகள் மற்றும் பெரிய மலர்களை அர்ப்பணித்து, நிராஹாரமாக அந்த இரவை அவருக்கான விரதமாகக் கழித்தாள்।

Verse 23

आषाढस्य चतुर्दश्यां शुक्लायां कृष्णवाससा । बृहतीकुसुमैः पूजा रुद्रस्याकारि वै तया

ஆஷாட மாத சுக்லபட்ச சதுர்தசியில் சதி கருநிற ஆடை அணிந்து, பெரிய ப்ருஹதீ மலர்களால் இறைவன் ருத்ரனை நிச்சயமாக வழிபட்டாள்।

Verse 24

श्रावणस्य सिताष्टम्यां चतुर्दश्यां च सा शिवम् । यज्ञोपवीतैर्वासोभिः पवित्रैरप्यपूजयत्

ஸ்ராவண மாதத்தின் சுக்ல அஷ்டமியும் சதுர்தசியும் அவள் சிவனை வழிபட்டாள்; யஜ்ஞோபவீதமும் தூய ஆடைகளும் புனித காணிக்கையாக அர்ப்பணித்தாள்।

Verse 25

भाद्रे कृष्णत्रयोदश्यां पुष्पैर्नानाविधैः फलैः । संपूज्य च चतुर्दश्यां चकार जलभो जनम्

பாத்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத் திரயோதசியில் அவன் பலவகை மலர்களும் கனிகளும் கொண்டு (சிவனை) சிறப்பாக வழிபட்டான்; சதுர்தசியில் ஜலபன் ஜனனச் சடங்கு, சந்தான உற்பத்தி விதியை நிறைவேற்றினான்।

Verse 26

नानाविधैः फलैः पुष्पैस्सस्यैस्तत्कालसंभवैः । चक्रे सुनियताहारा जपन्मासे शिवार्चनम्

அக்காலத்தில் விளைந்த பலவகை கனிகள், மலர்கள், தானியங்களால்—கடுமையாக ஒழுங்குபடுத்திய உணவைக் கடைப்பிடித்து—சதி ஒரு மாதம் முழுதும் ஜபம் செய்து சிவபூஜை செய்தாள்।

Verse 27

सर्वमासे सर्वदिने शिवार्चनरता सती । दृढव्रताभवद्देवी स्वेच्छाधृतनराकृतिः

ஒவ்வொரு மாதமும், ஒவ்வொரு நாளும் சதி சிவார்ச்சனையில் ஈடுபட்டிருந்தாள். தேவி தன் விரதத்தை உறுதியாகக் கொண்டாள்; தன் இச்சையால் மனித வடிவம் எடுத்திருந்தாள்।

Verse 28

इत्थं नंदाव्रतं कृत्स्नं समाप्य सुसमाहिता । दध्यौ शिवं सती प्रेम्णा निश्चलाभूदनन्यधीः

இவ்வாறு நந்தா-விரதத்தை முழுமையாக நிறைவு செய்து சதி நன்கு சமாதானமடைந்தாள். அன்புடன் சிவனைத் தியானித்தாள்; அவளது மனம் அசையாது, அவரிலேயே ஒன்றித்தது।

Verse 29

एतस्मिन्नंतरे देवा मुनयश्चाखिला मुने । विष्णुं मां च पुरस्कृत्य ययुर्द्रष्टुं सतीतपः

முனிவரே, இந்நேரத்தில் எல்லாத் தேவர்களும் முனிவர்களும்—விஷ்ணுவையும் என்னையும் முன்னிலைப்படுத்தி—சதியின் தவத்தைப் பார்ப்பதற்குச் சென்றனர்।

Verse 30

दृष्टागत्य सती देवैर्मूर्ता सिद्धिरिवापरा । शिवध्यानमहामग्ना सिद्धावस्थां गता तदा

தேவர்கள் சதீ வருகையை கண்டபோது, அவள் மற்றொரு சித்தியின் உருவமே போல் தோன்றினாள். சிவத்யானத்தில் பேரமர்ந்து, அப்போது அவள் சித்தாவஸ்தையை அடைந்தாள்.

Verse 31

चक्रुः सर्वे सुरास्सत्ये मुदा सांजलयो नतिम् । मुनयश्च नतस्कंधा विष्ण्वाद्याः प्रीतमानसाः

அப்போது எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் சதீதேவிக்கு கைகூப்பி வணங்கினர். முனிவர்களும் பணிவுடன் தலைவணங்கினர்; விஷ்ணு முதலியோரும் மனமகிழ்ந்து வணக்கம் செலுத்தினர்.

Verse 32

अथ सर्वे सुप्रसन्ना विष्ण्वाद्याश्च सुरर्षयः । प्रशशंसुस्तपस्तस्यास्सत्यास्तस्मात्सविस्मयाः

பின்னர் விஷ்ணு முதலிய தேவர்களும் தேவரிஷிகளும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, வியப்புடன் சதீதேவியின் உண்மையும் உறுதியும் நிறைந்த தவத்தைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 33

ततः प्रणम्य तां देवीं पुनस्ते मुनयस्सुराः । जग्मुर्गिरिवरं सद्यः कैलासं शिववल्लभम्

பின்னர் அந்த தேவியை மீண்டும் வணங்கி, முனிவரும் தேவரும் உடனே மலைகளில் சிறந்ததும் சிவபிரியமானதும் ஆகிய கைலாசத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 34

सावित्रीसहितश्चाहं सह लक्ष्म्या मुदान्वितः । वासुदेवोपि भगवाञ्जगामाथ हरांतिकम्

சாவித்ரியுடன் நானும், லக்ஷ்மியுடன் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, ஹரனின் சந்நிதிக்குச் சென்றேன்; பகவான் வாசுதேவரும் சிவதாமத்திற்குப் புறப்பட்டார்।

Verse 35

गत्वा तत्र प्रभुं दृष्ट्वा सुप्रणम्य सुसंभ्रमाः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैः करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

அங்கே சென்று ஆண்டவனைத் தரிசித்து, பக்தி கலந்த அச்சத்துடன் ஆழ்ந்து வணங்கினர். கைகளை கூப்பி, தாழ்மையுடன், பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைப் போற்றினர்।

Verse 36

देवा ऊचुः । नमो भगवते तुभ्यं यत एतच्चराचरम् । पुरुषाय महेशाय परेशाय महात्मने

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே பகவானே! உமக்கு நமஸ்காரம்; உம்மிடமிருந்தே இவ்வுலகின் சராசரமெல்லாம் தோன்றுகிறது. பரமபுருஷன், மகேசன், பரேசன், மகாத்மாவுக்கு நமः।

Verse 37

आदिबीजाय सर्वेषां चिद्रूपाय पराय च । ब्रह्मणे निर्विकाराय प्रकृतेः पुरुषस्य च

அனைத்திற்கும் ஆதிவிதை, சித்-ரூபம், பரமம் ஆகிய அவருக்கு நமஸ்காரம்; மாற்றமற்ற பிரம்மனுக்கு நமः—அவர் பிரகிருதி, புருஷன் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்டவர்।

Verse 38

य इदं प्रतिपंच्येदं येनेदं विचकास्ति हि । यस्मादिदं यतश्चेदं यस्येदं त्वं च यत्नतः

யார் இவ்வுலகை பலவகையாக வெளிப்படுத்துகிறாரோ, யாரால் இது ஒளிர்கின்றதோ; யாரிடமிருந்து இது தோன்றி யாரிடமிருந்தே இது செல்கின்றதோ; யாருக்கே இது உரியது—நீயும் உட்பட—அந்த தத்துவத்தை முயன்று அறிக।

Verse 39

योस्मात्परस्माच्च परो निर्विकारी महाप्रभुः । ईक्षते यस्स्वात्मनीदं तं नताः स्म स्वयंभुवम्

எல்லாவற்றிலும் மேலானதற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமன், மாற்றமற்ற மகாபிரபு; தன் ஆத்மத்திலேயே இவ்வுலகமெங்கும் காண்பவன்—அந்த ஸ்வயம்பூ ஆண்டவனுக்கு நாம் வணங்குகிறோம்।

Verse 40

अविद्धदृक् परः साक्षी सर्वात्मा ऽनेकरूपधृक् । आत्मभूतः परब्रह्म तपंतं शरणं गताः

அவர் அவித்யையால் மறைக்கப்படாத த்ரஷ்டா, பரம சாட்சி, அனைவரின் உள்ளாத்மா, எண்ணற்ற ரூபம் தரிப்பவர். அவர் ஆத்மஸ்வரூபமான பரப்ரஹ்மம்; ஆகவே தவத்தில் நிலைத்த அந்த ஆண்டவனையே அவர்கள் சரணடைந்தனர்।

Verse 41

न यस्य देवा ऋषयः सिद्धाश्च न विदुः पदम् । कः पुनर्जंतुरपरो ज्ञातुमर्हति वेदितुम्

யாருடைய பரம நிலையைக் தேவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்களும் அறியார்—அப்படியிருக்க, வேறு எந்த சாதாரண உயிர் அவரை அறிந்து முழுமையாக உணரத் தகுதியுடையது?

Verse 42

दिदृक्षवो यस्य पदं मुक्तसंगास्सुसाधवः । चरितं सुगतिर्नस्त्वं सलोकव्रतमव्रणम्

உலகப் பந்தங்களிலிருந்து விடுபட்ட நற்கருத்துடைய சாதுக்கள் அவருடைய பரம பதத்தைத் தரிசிக்க விரும்புகின்றனர். எங்களுக்கு அவருடைய புனித நடத்தைதான் நற்கதிக்கான வழி; அது களங்கமற்ற விரதம், சாலோக்யத்தை அருள்வது।

Verse 43

त्वज्जन्मादिविकारा नो विद्यंते केपि दुःखदा । तथापि मायया त्वं हि गृह्णासि कृपया च तान्

உன்னில் பிறப்பு முதலான மாற்றங்கள் இல்லை—துன்பம் தருவன எதுவும் இல்லை. ஆயினும் உன் மாயையால் நீயே அவற்றை ஏற்று, கருணையால் அவற்றைத் தாங்குகிறாய்।

Verse 44

तस्मै नमः परेशाय तुभ्यमाश्चर्यकर्मणे । नमो गिरां विदूराय ब्रह्मणे परमात्मने

அந்த பரமேஸ்வரனுக்கு நமஸ்காரம்—அற்புத செயல்கள் உடைய உமக்கு நமஸ்காரம். சொற்களால் எட்டாத பிரம்மம், பரமாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 45

अरूपायोरुरूपाय परायानंतशक्तये । त्रिलोकपतये सर्वसाक्षिणे सर्वगाय च

உருவமற்றவராய் இருந்தும் பலவுருவங்களாய் விளங்கும் பரமனுக்கு; முடிவிலா சக்தியுடைய உத்தமனுக்கு; மூவுலகத் தலைவனுக்கு; அனைத்தையும் சாட்சியாகக் காணும் சைதன்யத்திற்கும், அனைத்திலும் நிறைந்த இறைவனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 46

नम आत्मप्रदीपाय निर्वाणसुखसंपदे । ज्ञानात्मने नमस्तेऽस्तु व्यापकायेश्वराय च

ஆத்மப் பிரदीபமான உமக்கு வணக்கம்; நிர்வாண சுகத்தின் செல்வமான உமக்கு வணக்கம். ஞானஸ்வரூபனே, உமக்கு வணக்கம்; அனைத்திலும் வியாபித்த ஈசுவரனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 47

नैष्कर्म्येण सुलभ्याय कैवल्यपतये नमः । पुरुषाय परेशाय नमस्ते सर्वदाय च

நைஷ்கர்ம்யத்தால் எளிதில் அடையப்படுபவனே, கைவல்யத்தின் அதிபதியே, உமக்கு வணக்கம். பரம புருஷனே, பரேசனே, உமக்கு வணக்கம்; அனைத்தையும் அருள்பவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 48

क्षेत्रज्ञायात्मरूपाय सर्वप्रत्ययहेतवे

க்ஷேத்ரஜ்ஞனாகிய உள்ளசாட்சி, ஆத்மஸ்வரூபன், எல்லா அறிவு-நிச்சயங்களுக்கும் காரணமான சிவனுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 49

सर्वाध्यक्षाय महते मूलप्रकृतये नमः । पुरुषाय परेशाय नमस्ते सर्वदाय च

அனைத்திற்கும் அதிபதியான மகத்தானவருக்கும், மூலப் பிரக்ருதியுக்கும் நமஸ்காரம்; பரம புருஷனாகிய பரமேஸ்வரனே, எல்லாம் அருள்பவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 50

त्रिनेत्रायेषुवक्त्राय सदाभासाय ते नमः । सर्वेन्द्रियगुणद्रष्ट्रे निष्कारण नमोस्तु ते

மூன்று கண்களுடையவனே, அம்புபோன்ற முகத்தையுடையவனே, எப்போதும் ஒளிர்பவனே உமக்கு நமஸ்காரம்; எல்லா இந்திரியங்களின் குணங்களையும் காண்பவனே, காரணமற்ற (சுயம்பு) உமக்கு நமோஸ்து।

Verse 51

त्रिलोककारणायाथापवर्गाय नमोनमः । अपवर्गप्रदायाशु शरणागततारिणे

மூன்று உலகங்களின் காரணனும் அபவர்க (மோட்ச) ரூபனுமான சிவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். விரைவில் மோட்சம் அளித்து சரணடைந்தவர்களை கரை சேர்ப்பவனுக்கு நமः.

Verse 52

सर्वाम्नायागमानां चोदधये परमेष्ठिने । परायणाय भक्तानां गुणानां च नमोस्तु ते

பரமேஸ்வரா, எல்லா ஆம்நாய-ஆகமங்களின் கடலென விளங்கும் உமக்கு நமஸ்காரம். பக்தர்களின் பரம சரணமும், எல்லா குணங்களின் ஆதாரமும் உமக்கே நமः.

Verse 53

नमो गुणारणिच्छन्न चिदूष्माय महेश्वर । मूढदुष्प्राप्तरूपाय ज्ञानिहृद्वासिने सदा

ஹே மகேஸ்வரா! குணமெனும் அரணிகளால் மறைக்கப்பட்ட சைதன்யத் தீவெப்பம் உடையவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். மூடர்க்கு எட்டாத உமது உண்மை உருவத்திற்கும், ஞானிகளின் இதயத்தில் என்றும் வாசிப்பவனாகிய உமக்கும் வணக்கம்.

Verse 54

पशुपाशविमोक्षाय भक्तसन्मुक्तिदाय च । स्वप्रकाशाय नित्यायाऽव्ययायाजस्रसंविदे

பசு (பந்தப்பட்ட ஜீவன்) பாசம் (கட்டுப்பாடு) இன்றிப் விடுதலை பெறச் செய்பவனே, பக்தர்க்கு சன்முக்தி அருள்பவனே, சுயப்ரகாசன், நித்தியன், அவ்யயன், இடையறாத சைதன்யமே ஆன இறைவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 55

प्रत्यग्द्रष्ट्रैऽविकाराय परमैश्वर्य धारिणे । यं भजन्ति चतुर्वर्गे कामयंतीष्टसद्गतिम् । सोऽभूदकरुणस्त्वं नः प्रसन्नो भव ते नमः

உள்ளார்ந்த சாட்சி, மாற்றமற்றவன், பரம ஐஸ்வர்யம் தாங்கியவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோட்சம் எனும் நான்கு புருஷார்த்தம் நாடுவோர், தம் விரும்பிய நற்கதியை வேண்டி உம்மை வழிபடுகின்றனர். ஆனால் எங்களிடம் கருணையற்றவரெனத் தோன்றினீர்; தயை கொண்டு प्रसன்னராக இருங்கள்—உமக்கு வணக்கம்.

Verse 56

एकांतिनः कंचनार्थं भक्ता वांछंति यस्य न । केवलं चरितं ते ते गायंति परमंगलम्

ஒருமுக பக்தர்கள் பொன் அல்லது உலக லாபத்தை விரும்பார்; அவர்கள் அவனுடைய பரம மங்களமான சரிதத்தையே பாடுகின்றனர்.

Verse 57

अक्षरं परमं ब्रह्मतमव्यक्ताकृतिं विभुम् । अध्यात्मयोगगम्यं त्वां परिपूर्णं स्तुमो वयम्

அழிவிலா அక్షரனே, பரம்பிரம்மமே, வெளிப்படாத வடிவில் எங்கும் நிறைந்த இறைவனே! ஆத்மயோகத்தால் அணுகத்தக்க, நித்தியப் பரிபூரணனாகிய உம்மை நாம் போற்றுகிறோம்.

Verse 58

अतींद्रियमनाधारं सर्वाधारमहेतुकम् । अनंतमाद्यं सूक्ष्मं त्वां प्रणमामोऽखिलेश्वरम्

அகிலேஸ்வரனே! புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்டவனே, ஆதாரமற்றவனாய் இருந்தும் அனைத்திற்கும் ஆதாரமானவனே, காரணமற்ற சுயசித்தனே; அனந்தன், ஆதிமூலன், மிக நுண்ணியன்—உம்மை நாம் வணங்குகிறோம்.

Verse 59

हर्यादयोऽखिला देवास्तथा लोकाश्चराचराः । नामरूपविभेदेन फल्ग्व्या च कलया कृताः

ஹரி (விஷ்ணு) முதலிய எல்லாத் தேவர்களும், அசையும்-அசையாத எல்லா உலகங்களும்—பெயர், வடிவ வேறுபாடுகளாக மட்டுமே, அவன் சக்தியின் மிகச் சிறு கலையால் உருவாக்கப்பட்டன.

Verse 60

यथार्चिषोग्नेस्सवितुर्यांति निर्यांति वासकृत् । गभस्तयस्तथायं वै प्रवाहो गौण उच्यते

அக்னியின் ஜ்வாலைகளும் சூரியனின் கதிர்களும் காற்றின் இயக்கத்தால் வெளியே சென்று மீண்டும் திரும்புவது போலத் தோன்றுவது போல், இந்த ‘பிரவாஹம்’ என்பதும் கௌணமாக (உவமைப் பொருளில்) மட்டுமே சொல்லப்படுகிறது; உண்மையில் பரமேஸ்வரன் சிவன் அசையாதவனே.

Verse 61

न त्वं देवो ऽसुरो मर्त्यो न तिर्यङ् न द्विजः प्रभो । न स्त्री न षंढो न पुमान्सदसन्न च किंचन

ஓ பிரபுவே! நீ தேவனும் அல்ல, அசுரனும் அல்ல, மனிதனும் அல்ல, மிருகமும் அல்ல, இருபிறப்பனும் அல்ல. நீ பெண்ணும் அல்ல, நபுஂசகனும் அல்ல, ஆணும் அல்ல; சத்தும் அல்ல, அசத்தும் அல்ல—எந்த ‘பொருளும்’ அல்ல.

Verse 62

निषेधशेषस्सर्वं त्वं विश्वकृद्विश्व पालकः । विश्वलयकृद्विश्वात्मा प्रणतास्स्मस्तमीश्वरम्

எல்லாம் மறுக்கப்பட்ட பின் எஞ்சுவது நீயே; அனைத்தும் நீயே. நீ உலகின் படைப்பாளி, காப்பாளர், லயக்காரன்; உலகின் உள்ளே உறையும் ஆத்மாவும் நீ. ஓ பரமேஸ்வரா, உமக்கு வணங்குகிறோம்.

Verse 63

योगरंधितकर्माणो यं प्रपश्यन्ति योगिनः । योगसंभाविते चित्ते योगेशं त्वां नता वयम्

யோகத்தால் கர்மச் செயலை அடக்கி, யோகிகள் யாரை நேரடியாகக் காண்கிறார்களோ—யோகத் தியானத்தால் தூய்மையும் நிலைத்தன்மையும் பெற்ற சித்தத்தில்—ஓ யோகேஸ்வரா, உமக்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம்.

Verse 64

नमोस्तु तेऽसह्यवेग शक्तित्रय त्रयीमय । नमः प्रसन्नपालाय नमस्ते भूरिशक्तये

அடக்கமுடியாத வேகமுடையவரே, உமக்கு நமஸ்காரம். நீர் மும்மூர்த்தி சக்திகளின் வடிவமும், வேதத் திரயத்தின் சாரமும். அருளுடன் காக்கும் பரிபாலகரே, நமஸ்காரம்; அளவற்ற சக்தியுடையவரே, நமஸ்காரம்.

Verse 65

कदिंद्रियाणां दुर्गेशानवाप्य परवर्त्मने । भक्तोद्धाररतायाथ नमस्ते गूढवर्चसे

புலன்களால் எட்ட இயலாதவரே, துர்கைகளின் அதிபதியே, வேறு வழியால் அடைய முடியாதவரே; ஆயினும் பக்தர்களை உயர்த்துவதில் எப்போதும் ஈடுபடுபவரே—மறைந்த ஒளிவளமுடையவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 66

यच्छक्त्याहं धियात्मानं हंत वेद न मूढधी । तं दुरत्ययमाहात्म्यं त्वां नतः स्मो महाप्रभुम्

எந்த சக்தியாலும் எந்த அறிவாலும் நான் ஆத்மத் தத்துவத்தை அறிய வல்லவன்; நான் மயக்கமுற்ற அறிவுடையவன் அல்ல. ஆயினும் உமது மஹிமை கடக்க இயலாததும் அணுக இயலாததும். ஆகவே, ஓ மஹாப்ரபு, உமக்கு வணங்குகிறோம்.

Verse 67

ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महादेवं सर्वे विष्ण्वादिकास्सुराः । तूष्णीमासन्प्रभोरग्रे सद्भक्तिनतकंधराः

பிரம்மா கூறினார்: இவ்வாறு மகாதேவனைப் போற்றி, விஷ்ணு முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் ஆண்டவரின் முன்னிலையில் மௌனமாயினர்; உண்மைப் பக்தியால் அவர்களின் கழுத்துகள் வணங்கின.