प्रस्थान-विरह-विलापः (Departure and Lament in Separation)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ सा ब्राह्मणी देव्यै शिक्षयित्वा व्रतञ्च तत् । प्रोवाच मेनामामन्त्र्य यात्रामस्याश्च कारय

பிரம்மா கூறினார்— பின்னர் அந்தப் பிராமணப் பெண் தேவிக்கு அந்த விரதத்தை உபதேசித்து, மேனாவை அழைத்து கூறினாள்; விடைபெற்று தேவியின் புறப்பாடு-பயணத்தை ஏற்பாடு செய்தாள்.

Verse 2

तथास्त्विति च सम्प्रोच्य प्रेमवश्या बभूव सा । धृतिन्धृत्वाहूय कालीं विश्लेषविरहा कुला

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று சொல்லி அவள் அன்பின் வசமானாள். திடத்தைப் பற்றிக் கொண்டு காளியை அழைத்தாள்; குலமகளாயிருந்தும் பிரிவின் விரகால் துயருற்றாள்.

Verse 3

समाप्तोऽयं तृतीयः पार्वतीखण्डः

இவ்வாறு ருத்ரஸம்ஹிதையின் உட்பகுதியாகிய மூன்றாம் ‘பார்வதீகண்டம்’ நிறைவுற்றது।

Verse 4

शैलप्रिया शिवा चापि मूर्च्छामाप शुचार्दिता । मूर्च्छाम्प्रापुर्देवपत्न्यः पार्वत्या रोदनेन च

துயரால் வாடிய ஷைலப்ரியா சிவா (பார்வதி) மயக்கமடைந்தாள். பார்வதியின் அழுகையால் தேவர்களின் மனைவியரும் மயங்கி விழுந்தனர்।

Verse 5

सर्वाश्च रुरुदुर्नार्य्यस्सर्वमासीदचेतनम् । स्वयं रुरोद योगीशो गच्छन्कोन्य परः प्रभुः

அனைத்து பெண்களும் அழுதனர்; அனைத்தும் அசைவு இன்றிப் போனதுபோல் இருந்தது. புறப்படும் போது யோகீஸ்வரனாகிய ஆண்டவரே அழுதார்—அவரைப் போன்ற பரமப் பிரபு வேறு யார்?

Verse 6

एतस्मिन्नन्तरे शीघ्रमाजगाम हिमालयः । ससर्वतनयस्तत्र सचिवैश्च द्विजैः परैः

அந்த இடைவெளியில் இமாலயன் விரைந்து அங்கே வந்தான்—தன் அனைத்து மகன்களுடனும், அமைச்சர்களுடனும், உயர்ந்த த்விஜ முனிவர்களுடனும் சேர்ந்து.

Verse 7

स्वयं रुरोद मोहेन वत्सां कृत्वा स्ववक्षसि । क्व यासीत्येवमुच्चार्य शून्यं कृत्वा मुहुर्मुहुः

மயக்கத்தால் கலங்கியவள் தானே அழத் தொடங்கினாள்; கன்றைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு, “எங்கே சென்றாய்?” என்று மீண்டும் மீண்டும் கூவி, அந்த இடத்தை வெறுமையாக்கினாள்.

Verse 8

ततः पुरोहितो विप्रैरध्यात्मविद्यया सुखम् । सर्वान्प्रबोधयामास कृपया ज्ञानवत्तरः

பின்னர் ஆன்மவித்தையில் மிகுந்த ஞானம் பெற்ற புரோகிதர், பிராமண முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, கருணையால் ஆத்மவித்தையின் வழி அனைவரையும் மென்மையாக விழிப்பூட்டி அறிவுறுத்தினார்.

Verse 9

ननाम पार्वती भक्त्या मातरम्पितरं गुरुम् । महामाया भवाचाराद्रुरोदोच्चैर्मुहुर्मुहुः

பார்வதி பக்தியுடன் தன் தாய், தந்தை, குருமார்களை வணங்கினாள். பின்னர் உலகாசாரப் பற்றால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மகாமாயை மீண்டும் மீண்டும் உரக்க அழுதாள்.

Verse 10

पार्वत्या रोदनेनैव रुरुदुस्सर्वयोषितः । नितरां जननी मेना यामयो भ्रातरस्तथा

பார்வதி அழுததைக் கண்டவுடன் எல்லா பெண்களும் அழுதனர். தாய் மேனா இன்னும் அதிகமாகப் புலம்பினாள்; அதுபோல யாமஜர் எனும் இரட்டைப் பிறந்த சகோதரர்களும் அழுதனர்.

Verse 11

पुनः पुनः शिवामाता यामयोऽन्याश्च योषितः । भ्रातरो जनकः प्रेम्णा रुरुदुर्बद्धसौहृदाः

மீண்டும் மீண்டும் சிவையின் தாய், அவளின் தோழியர் மற்றும் பிற பெண்கள் கண்ணீர் சிந்தினர்; அவளின் சகோதரரும் தந்தையும் ஆழ்ந்த பாசத்தில் கட்டுண்டு அன்பால் அழுதனர்।

Verse 12

तदा विप्राः समागत्य बोधयामासुरादरात् । लग्नन्निवेदयामासुर्यात्रायास्सुखदम्परम्

அப்போது பிராமணர்கள் ஒன்றுகூடி பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் அவர்களை விழிப்பித்து அறிவித்தனர். பயணத்திற்குப் பேரின்பம் தரும் சுப லக்னம் வந்தடைந்ததாகச் சொன்னார்கள்.

Verse 13

ततो हिमालयो मेनां धृत्वा धैर्य्यम्विवेकतः । शिबिकामानयामास शिवारोहणहेतवे

பின்னர் இமாலயம் விவேகத்துடன் தைரியமாக மேனாவைத் தாங்கி, சிவா (பார்வதி) திருமண ஊர்வலத்திற்காக ஏறுவதற்கு பல்லக்கை வரவழைத்தார்.

Verse 14

शिवामारोहयामासुस्तत्र विप्राङ्गनाश्च ताम् । आशिषम्प्रददुस्सर्वाः पिता माता द्विजास्तथा

அங்கே பிராமணப் பெண்கள் சிவா (பார்வதி)யை பல்லக்கில் ஏற்றினர். பின்னர் தந்தை, தாய், பிராமணர்கள் ஆகிய அனைவரும் அவளுக்கு ஆசீர்வாதம் வழங்கினர்.

Verse 15

महाराज्ञ्युपचारांश्च ददौ मेना गिरिस्तथा । नानाद्रव्यसमूहं च परेषान्दुर्लभं शुभम्

மேனா, அதுபோல கிரிராஜன் இமாலயமும், மகாராணிக்குரிய எல்லா உபசாரங்களும் மரியாதைகளும் அளித்தனர்; மேலும் பிறருக்கு அரிதான, சுபமான பலவகை மதிப்புமிக்க பொருட்களின் தொகுப்பையும் வழங்கினர்.

Verse 16

शिवा नत्वा गुरून्सर्वाञ् जनकं जननीन्तथा । द्विजान्पुरोहितं यामीस्त्रीस्तथान्या ययौ मुने

சிவா (பார்வதி) எல்லா குருமார்களையும் மூத்தோர்களையும், தந்தை‑தாயையும் வணங்கினாள். பின்னர் அந்தணர்கள், குலபுரோகிதர், இல்லத்தின் போற்றத்தக்க பெண்கள் ஆகியோருக்கு வணக்கம் செய்து, ஓ முனிவரே, அவள் புறப்பட்டுச் சென்றாள்.

Verse 17

हिमाचलोऽपि ससुतोऽगच्छत्स्नेहवशी बुधः । प्राप्तस्तत्र प्रभुर्यत्र सामरः प्रीतिमावहन्

ஹிமாசலனும் அன்பின் வசப்பட்ட ஞானியாகத் தன் மகளுடன் புறப்பட்டான். அமரர்களுடன் கூடிய ஆண்டவன் அருளும் ஆனந்தமும் வழங்கி இருந்த அந்த இடத்தை அவன் அடைந்தான்।

Verse 18

प्रीत्याभिरेभिरे सर्वे महोत्सवपुर स्सरम् । प्रभुम्प्रणेमुस्ते भक्त्या प्रशंसन्तोऽविशन्पुरीम्

மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அவர்கள் அனைவரும் மாபெரும் விழாவின் முதன்மை நகரை நோக்கி சென்றனர். பக்தியுடன் ஆண்டவனை வணங்கி, அவரைப் புகழ்ந்து நகரில் நுழைந்தனர்।

Verse 19

जातिस्मरां स्मारयामि नित्यं स्मरसि चेद्वद । लीलया त्वाञ्च देवेशि सदा प्राणप्रिया मम

நான் உனக்கு எப்போதும் உன் முன்ஜன்ம நினைவுகளை நினைவூட்டுகிறேன்; நினைவிருந்தால் சொல். ஓ தேவేశி, விளையாட்டிலும் உன்னை நினைக்கிறேன்—நீ எந்நாளும் என் உயிர்மூச்சின் பிரியமானவள்.

Verse 20

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्य स्वनाथस्याथ पार्वती । शङ्करस्य प्रिया नित्यं सस्मितोवाच सा सती

பிரம்மா கூறினார்—தன் நாதனான மகேசனின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பின், சங்கரனின் நித்தியப் பிரியையான பார்வதி, அந்த மங்களமான சதி, மென்மையான புன்னகையுடன் பதிலுரைத்தாள்.

Verse 21

पार्वत्युवाच । सर्वं स्मरामि प्राणेश मौनी भूतो भवेति च । प्रस्तावोचितमद्याशु कार्यं कुरु नमोऽस्तु ते

பார்வதி கூறினாள்—ஓ பிராணேசா, அனைத்தையும் நான் நினைக்கிறேன்—நீ மௌனமானதும், ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று சொல்லப்பட்டதும். இப்போது இச்சமயத்திற்குத் தகுந்த செயலைத் தாமதமின்றி செய்; உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य प्रियावाक्यं सुधाधाराशतोपमम् । मुमुदेऽतीव विश्वेशो लौकिकाचारतत्परः

பிரம்மா கூறினார்—நூறு அமுதத் தாரைகள் போன்ற அந்த இனிய சொற்களை கேட்டவுடன், உலக ஒழுக்கத்தைப் பேணும் விஸ்வேஸ்வரன் (சிவன்) மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்.

Verse 23

शिवः सम्भृतसम्भारो नानावस्तुमनोहरम् । भोजयामास देवश्च नारायणपुरोगमान्

பகவான் சிவன் அனைத்துப் பொருட்களையும் ஏற்பாடு செய்து, பலவகை மனம்கவரும் உணவுகளைப் பரிமாறி, நாராயணன் (விஷ்ணு) முன்னிலையில் தேவர்களுக்கு உணவளித்தான்.

Verse 24

तथान्यान्निखिलान्प्रीत्या स्वविवाहसमागतान् । भोजयामास सुरसमन्नम्बहुविधम्प्रभुः

அவ்வாறே, தம் திருமணத்திற்கு கூடியிருந்த மற்ற எல்லா விருந்தினரையும் ஆண்டவன் அன்புடன் விருந்து அளித்து, பலவகை சுவைமிகு சிறந்த உணவுகளைப் பரிமாறினான்।

Verse 25

ततो भुक्त्वा च ते देवा नानारत्न विभूषिताः । सस्त्रीकास्सगणास्सर्वे प्रणेमुश्चंद्रशेखरम्

பின்னர் உணவு உண்டு, பலவகை ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த தேவர்கள், தங்கள் துணைவியரும் பரிவாரங்களும் உடன் அனைவரும் சந்திரசேகரன் சிவனை வணங்கினர்।

Verse 26

संस्तुत्य वाग्भिरिष्टाभिः परिक्रम्य मुदान्विताः । प्रशंसन्तो विवाहञ्च स्वधामानि ययुस्ततः

உகந்த இனிய சொற்களால் புகழ்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் வலம் வந்து, திருமணத்தையும் போற்றிக் கூறியபின் அவர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 27

नारायणं मुने मां च प्रणनाम शिवस्स्वयम् । लौकिकाचारमाश्रित्य यथा विष्णुश्च कश्यपम्

முனிவரே, சிவன் தாமே நாராயணனுக்கும் எனக்கும் வணங்கினார்; உலக வழக்கை ஏற்று—விஷ்ணுவும் கश्यபருக்கு வணங்குவது போல।

Verse 28

मयाश्लिष्याशिषन्दत्त्वा शिवस्य पुनरग्रतः । मत्वा वै तं परं ब्रह्म चक्रे च स्तुतिरुत्तमा

நான் அணைத்துக் கொண்டு ஆசீர்வாதம் அளித்து மீண்டும் சிவன் முன்னே வந்தேன். அவரையே பரம்பிரம்மம்—பந்தனங்களைத் தாண்டிய பரமபதி—என்று உணர்ந்து சிறந்த ஸ்துதியைச் செய்தேன்।

Verse 29

तमामन्त्र्य मया विष्णुस्साञ्जलिश्शिवयोर्मुदा । प्रशंसंस्तद्विवाहञ्च जगाम स्वालयम्परम्

இவ்வாறு நான் மரியாதையுடன் விடை அளித்தபின், விஷ்ணு ஆனந்தத்துடன் கைகூப்பி சிவ–பார்வதியின் முன்னிலையில் அவர்களின் தெய்வீக திருமணத்தைப் புகழ்ந்து தன் பரம தாமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 30

शिवोऽपि स्वगिरौ तस्थौ पार्वत्या विहरन्मुदा । सर्वे गणास्सुखं प्रापुरतीव स्वभजञ्छिवौ

சிவனும் தம் சொந்த மலையில் தங்கி, பார்வதியுடன் மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடி இன்புற்றார். எல்லா கணங்களும் பேரானந்தம் அடைந்து, பக்தியுடன் சிவ–பார்வதி தெய்வத் தம்பதியரைச் சேவித்தனர்।

Verse 31

इत्येवङ्क थितस्तात शिवोद्वाहस्सुमंगलः । शोकघ्नो हर्षजनक आयुष्यो धनवर्द्धनः

இவ்வாறு, அன்புள்ளவனே, பகவான் சிவனின் சுமங்களமான திருமணம் விவரிக்கப்பட்டது. இது துயரை அழிக்கிறது, மகிழ்ச்சியை உண்டாக்குகிறது, ஆயுளை வளர்க்கிறது, செல்வத்தைப் பெருக்குகிறது।

Verse 32

य इमं शृणुयान्नित्यं शुचिस्तद्गतमानसः । श्रावयेद्वाथ नियमाच्छिवलोकमवाप्नुयात्

தூய்மையுடன் மனத்தை இதில் ஒன்றாக்கி இதை தினமும் கேட்பவன், அல்லது விதிமுறையுடன் இதை ஓதச் செய்வவன்—சிவலோகத்தை அடைவான்।

Verse 33

इदमाख्यानमाख्यातमद्भुतं मंगलायनम् । सर्वविघ्नप्रशमनं सर्वव्याधिविनाशनम्

இந்த அதிசயமான, மங்களகரமான ஆக்யானம் உரைக்கப்பட்டது. இது எல்லா தடைகளையும் தணித்து, எல்லா நோய்களையும் அழிக்கிறது।

Verse 34

यशस्यं स्वर्ग्यमायुष्यं पुत्रपौत्रकरम्परम् । सर्वकामप्रदं चेह भुक्तिदं मुक्तिदं सदा

இது புகழை அளித்து, ஸ்வர்க்கத்தை வழங்கி, ஆயுளை வளர்க்கிறது. புத்திர–பௌத்திரரின் சிறந்த பரம்பரையைத் தருகிறது; இவ்வுலகிலேயே எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி, எப்போதும் போகமும் முக்தியும் அளிக்கிறது.

Verse 35

अपमृत्युप्रशमनं महाशान्तिकरं शुभम् । सर्वदुस्स्वप्नप्रशमनं बुद्धिप्रज्ञादिसाधनम्

இது அகாலமரணத்தைத் தணித்து, மஹாசாந்தியை அளித்து, மிகச் சுபமானது. எல்லா துஃஸ்வப்னங்களையும் நீக்கி, புத்தி, பிரஞ்ஞை முதலியவற்றை அடைய உதவும் சாதனமாகிறது.

Verse 36

शिवोत्सवेषु सर्वेषु पठितव्यम्प्रयत्नतः । शुभेप्सुभिर्जनैः प्रीत्या शिवसन्तोषकारणम्

சிவனுடைய எல்லா உற்சவங்களிலும் இதை முயற்சியுடன் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். சுபத்தை நாடும் மக்கள் அன்புப் பக்தியுடன் இதை ஓதட்டும்; ஏனெனில் இது பரமசிவனின் திருப்திக்குக் காரணமாகும்.

Verse 37

पठेत्प्रतिष्ठाकाले तु देवादीनां विशेषतः । शिवस्य सर्वकार्यस्य प्रारम्भे च सुप्रीतितः

தேவர்கள் முதலியோரின் பிரதிஷ்டை நேரத்தில் சிறப்பாக இதை பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் சிவனுடன் தொடர்புடைய எல்லா காரியங்களின் தொடக்கத்திலும் பக்தியுடன் ஓதினால் சிவன் மிகுந்து மகிழ்வான்।

Verse 38

शृणुयाद्वा शुचिर्भूत्वा चरितं शिवयोश्शिवम् । सिध्यन्ति सर्वकार्याणि सत्यं सत्यं न संशयः

அல்லது தூய்மையடைந்து சிவன்–பார்வதியின் மங்களமான திருச்சரிதத்தைச் செவிமடுக்க வேண்டும்; அதனால் எல்லா காரியங்களும் நிறைவேறும்—இது உண்மை, உண்மையே; ஐயமில்லை।

Verse 55

इति श्रीशिवमहापुराणे ब्रह्मनारदसंवादे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवकैलासगमनवर्णनं नाम पञ्चपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தில் பிரம்மா–நாரத உரையாடலில், இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் ‘சிவன் கைலாசம் செல்லும் வர்ணனை’ எனும் ஐம்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।