Shiva Purana — Rudra Samhita, Shloka 16
प्रस्थान-विरह-विलापः
Departure and Lament in Separation
शिवा नत्वा गुरून्सर्वाञ् जनकं जननीन्तथा । द्विजान्पुरोहितं यामीस्त्रीस्तथान्या ययौ मुने
śivā natvā gurūnsarvāñ janakaṃ jananīntathā | dvijānpurohitaṃ yāmīstrīstathānyā yayau mune
சிவா (பார்வதி) எல்லா குருமார்களையும் மூத்தோர்களையும், தந்தை‑தாயையும் வணங்கினாள். பின்னர் அந்தணர்கள், குலபுரோகிதர், இல்லத்தின் போற்றத்தக்க பெண்கள் ஆகியோருக்கு வணக்கம் செய்து, ஓ முனிவரே, அவள் புறப்பட்டுச் சென்றாள்.
Suta Goswami
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Dakṣiṇāmūrti
Shakti Form: Pārvatī
Role: teaching
FAQs
It highlights dharma as a support for bhakti: Pārvatī’s reverence to gurus, parents, and the twice-born shows humility and right conduct, which purifies the heart and makes devotion to Śiva fruitful.
In Shaiva practice, external worship (including Liṅga-pūjā) is strengthened by inner discipline—respecting elders, teachers, and priests aligns one’s life with Śiva-dharma, making Saguna worship a true vehicle toward grace.
Before pūjā or japa (such as the Pañcākṣarī “Om Namaḥ Śivāya”), one should perform guru-vandana and pay respects to parents and brāhmaṇas; this is a practical preparatory observance that supports purity and steadiness in worship.