मङ्गलपत्रिकाग्रहणम् — Reception of the Auspicious Marriage Invitation

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाप्राज्ञ विष्णुशिष्य नमोऽस्तु ते । अद्भुतेयं कथाश्रावि त्वत्तोऽस्माभिः कृपानिधे

நாரதர் கூறினார்—ஹே விதாதா பிரம்மா! தந்தையே, மஹாப்ராஜ்ஞனே, திருமால் (விஷ்ணு) சீடனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே கருணாநிதியே, உம்மிடமிருந்தே இவ்வியப்பான புனிதக் கதையை நாம் கேட்டோம்।

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि चरितं शशिमौलिनः । वैवाहिकं सुमाङ्गल्यं सर्वाघौघविनाशनम्

இப்போது நான் சந்திரமௌலி பரமசிவனின் திருச்சரிதத்தை கேட்க விரும்புகிறேன்—அவரது திருமணத்தின் பேரருள் நிறைந்த, மிக்க மங்களமான வரலாறு; அது பாவங்களின் எல்லாக் கூட்டத்தையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 3

किं चकार महादेवः प्राप्य मङ्गलपत्रिकाम् । तां श्रावय कथान्दिव्यां शङ्करस्सपरात्मनः

மங்களப் பத்திரிகையைப் பெற்ற பின் மகாதேவர் என்ன செய்தார்? பரமாத்மாவான சங்கரரின் அந்த தெய்வீகக் கதையை எங்களுக்கு உரைக்கவும்।

Verse 4

ब्रह्मोवाच । शृणु वत्स महाप्राज्ञ शाङ्करम्परमं यशः । यच्चकार महादेवः प्राप्य मङ्गलपत्रिकाम्

பிரம்மா கூறினார்—அன்புக் குழந்தையே, பேரறிவாளனே! சங்கரரின் உன்னதப் புகழைக் கேள்; மங்களப் பத்திரிகையைப் பெற்ற பின் மகாதேவர் செய்ததைச் சொல்கிறேன்।

Verse 5

अथ शम्भुर्गृहीत्वा तां मुदा मंगलपत्रिकाम् । विजहास प्रहृष्टात्मा मानन्तेषां व्यधाद्विभुः

அப்போது சம்பு மகிழ்ச்சியுடன் அந்த மங்களப் பத்திரிகையை ஏற்று, உள்ளம் களிப்புற்று புன்னகைத்தார்; எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவன் தமக்கு வணங்கியவர்களுக்கு மரியாதை அளித்தார்।

Verse 6

वाचयित्वा च तां सम्यग्स्वीचकार विधानतः । तज्जनन्यापयामास बहुसम्मान्य चादृतः

அவளால் அதை முறையாக வாசிக்கச் செய்து, விதிப்படி ஏற்றுக் கொண்டார்; பின்னர் மிகுந்த மரியாதையுடன் அவளுடைய தாயாருக்கு செய்தியை அனுப்பினார்।

Verse 7

उवाच सुनिवर्गांस्तान्कार्य्यं सम्यक् कृतं शुभम् । आगन्तव्यं विवाहे मे विवाहस्स्वीकृतो मया

அவள் அந்த நற்குணமுள்ளவர்களிடம் கூறினாள்—“சுப காரியம் முறையாக நிறைவேறியது. நீங்கள் என் திருமணத்திற்கு அவசியம் வர வேண்டும்; இந்த மணத்தை நான் ஏற்றுக்கொண்டேன்.”

Verse 8

इत्याकर्ण्य वचश्शम्भोः प्रहृष्टास्ते प्रणम्य तम् । परिक्रम्य ययुर्धाम शंसन्तः स्वं विधिम्परम्

சம்புவின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவர்கள் பேரானந்தம் அடைந்தனர். அவரை வணங்கி, சுற்றிவந்து, தங்கள் தாமத்திற்குச் சென்று, அவர் அருளிய பரம விதி (தர்மம்) யை புகழ்ந்தனர்.

Verse 9

अथ देवेश्वरश्शम्भुस्सामरस्त्वां मुने द्रुतम् । लौकिकाचारमाश्रित्य महालीलाकरः प्रभुः

அப்போது தேவேசுவரன் சம்பு—அனைவருடனும் சமரசமானவன்—ஓ முனியே, விரைவாக உன்னை நோக்கி உரைத்தான். மகாலீலை செய்பவன் ஆகிய அந்தப் பரமன், தன் லீலைக்காக உலக வழக்கத்தை ஏற்றான்.

Verse 10

त्वमागतः परप्रीत्या प्रशंसंस्त्वं विधिम्परम् । प्रणमंश्च नतस्कन्धो विनीतात्मा कृताञ्जलिः

நீ பரம அன்பு-பக்தியுடன் வந்து, அந்த பரம விதி (தர்மம்) யை புகழ்கிறாய். வணங்கி, தோள்களைத் தாழ்த்தி, பணிவுள்ள உள்ளத்துடன், கைகூப்பி பக்தியுடன் நிற்கிறாய்.

Verse 11

अस्तौस्सुजयशब्दान्हि समुच्चार्य मुहुर्मुहुः । निदेशं प्रार्थयंस्तस्य प्रशंसंस्त्वं विधिम्मुने

நீ மீண்டும் மீண்டும் உரக்க ‘ஜய ஜய’ எனும் மங்களச் சொற்களை உச்சரித்து, அந்தப் பரமனைப் போற்றி, ஓ முனிவரே, முறையான விதி-விதானத்தின் உபதேசத்தை பணிவுடன் வேண்டினாய்।

Verse 12

ततश्शंभुः प्रहृष्टात्मा दर्शयंल्लौकिकीं गतिम् । उवाच मुनिवर्य त्वां प्रीणयञ्छुभया गिरा

பின்பு ஶம்பு உள்ளம் மகிழ்ந்து, லீலைக்காக உலகியலான நடையை வெளிப்படுத்தி, மங்களமான சொற்களால் உன்னை மகிழ்வித்து, ஓ முனிவரருள் சிறந்தவனே, உரைத்தார்।

Verse 13

शिव उवाच । प्रीत्या शृणु मुनिश्रेष्ठ ह्यस्मत्तोऽद्य वदामि ते । ब्रुवे तत्त्वां प्रियो मे यद्भक्तराजशिरोमणिः

சிவன் கூறினார்—முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அன்புடன் கேளுங்கள்; இன்று நான் நேராக உமக்குச் சொல்கிறேன். நீர் எனக்கு அன்பானவர்; பக்தராஜர்களில் சிரோமணியாதலால் தத்துவத்தை உரைக்கிறேன்।

Verse 14

कृतं महत्तपो देव्या पार्वत्या तव शासनात् । तस्यै वरो मया दत्तः पतित्वे तोषितेन वै

உமது ஆணையினால் தேவி பார்வதி மகத்தான தவம் செய்தாள். அதனால் மகிழ்ந்து, நான் அவளுக்கு ‘நான் அவளின் கணவராக இருப்பேன்’ என்ற வரத்தை அளித்தேன்।

Verse 15

करिष्येऽहं विवाहं च तस्या वश्यो हि भक्तितः । सप्तर्षिभिस्साधितश्च तल्लग्नं शोधितं च तैः

நான் அவளுடைய திருமணத்தை நிச்சயமாக நடத்துவேன்; பக்தியால் நான் உண்மையிலே அவளின் வசப்பட்டவன். சப்தரிஷிகள் அந்தச் சுப லக்னத்தை அமைத்து, ஆராய்ந்து உறுதிப்படுத்தினர்.

Verse 16

अद्यतस्सप्तमे चाह्नि तद्भविष्यति नारद । महोत्सवं करिष्यामि लौकिकीं गतिमाश्रितः

நாரதா, இன்று முதல் ஏழாம் நாளில் அது நிகழும். உலக வழக்கை ஏற்று நான் ஒரு மஹோৎসவத்தை ஏற்பாடு செய்வேன்.

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य शंकरस्य परात्मनः । प्रसन्नधीः प्रभुं नत्वा तात त्वं वाक्यमब्रवीः

பிரம்மா கூறினார்—பரமாத்மாவான சங்கரரின் இவ்வாக்கியங்களை இவ்வாறு கேட்டபின், அன்பனே, நீ மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஆண்டவரை வணங்கி, பின்னர் இச்சொற்களை உரைத்தாய்.

Verse 18

नारद उवाच । भवतस्तु व्रतमिदम्भक्तवश्यो भवान्मतः । सम्यक् कृतं च भवता पार्वतीमानसेप्सितम्

நாரதர் கூறினார்—உமது இந்த விரதம் முற்றிலும் பொருத்தமானதே; நீர் பக்தரால் வசப்படுபவர் எனப் போற்றப்படுகிறீர். நீர் இதைச் சரியாக நிறைவேற்றி, பார்வதியின் மனத்தில் இருந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றினீர்।

Verse 19

कार्यं मत्सदृशं किञ्चित्कथनीयन्त्वया विभो । मत्वा स्वसेवकं मां हि कृपां कुरु नमोऽस्तु ते

எல்லாப் பரவலான பிரபுவே, எனக்குத் தகுந்த ஏதோ ஒரு பணியை எனக்குச் சொல்லும். என்னை உமது சேவகனெனக் கருதி அருள் புரிவாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 20

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तस्तु त्वया शम्भुश्शंकरो भक्तवत्सलः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा सादरं त्वां मुनीश्वर

பிரம்மா கூறினார்—நீ இவ்வாறு கூறியபோது, பக்தவாத்ஸல்யம் உடைய சம்பு-சங்கரன் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த மனத்துடன், முனிவர்களின் தலைவனே, உன்னை மரியாதையுடன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 21

शिव उवाच । विष्णुप्रभृतिदेवांश्च मुनीन्सिद्धानपि ध्रुवम् । त्वन्निमन्त्रय मद्वाण्या मुनेऽन्यानपि सर्वतः

சிவன் கூறினான்—நிச்சயமாக விஷ்ணு முதலிய தேவர்களையும், முனிவர்களையும், சித்தர்களையும் அழை. மேலும், ஓ முனியே, என் வாக்கினால் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் மற்ற அனைவரையும் கூட அழை.

Verse 22

सर्व आयान्तु सोत्साहास्सर्वशोभासमन्विताः । सस्त्रीसुतगणाः प्रीत्या मम शासनगौरवात्

அனைவரும் உற்சாகம் நிறைந்து, எல்லாச் சிறப்புகளாலும் அலங்கரித்து வருக; மனைவி, பிள்ளைகள், பரிவாரத்துடன், என் ஆணையின் மகிமைக்கு மரியாதை கொண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் வருக.

Verse 23

नागमिष्यन्ति ये त्वत्र मद्विवाहोत्सवे मुने । ते स्वकीया न मन्तव्या मया देवादयः खलु

ஓ முனிவரே, என் திருமணோৎসவத்திற்கு இங்கு வராதவர்கள்—அவர்கள் தேவர்கள் முதலியவர்களாக இருந்தாலும்—நான் அவர்களை என் சொந்தமாகக் கருதமாட்டேன்।

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इतीशाज्ञां ततो धृत्वा भवाञ्छङ्करवल्लभः । सर्वान्निमन्त्रयामास तं तं गत्वा द्रुतं मुने

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு ஈசனின் ஆணையை ஏற்று, சங்கரனுக்குப் பிரியமான பவான், ஓ முனிவரே, விரைவாக ஒவ்வொருவரிடமும் சென்று அனைவரையும் அழைத்தார்।

Verse 25

शम्भूपकण्ठमागत्य द्रुतं मुनिवरो भवान् । तद्दूत्यात्तत्र सन्तस्थौ तदाज्ञाम्प्राप्य नारद

ஓ நாரதா, முனிவர்களில் சிறந்த நீ, விரைவாக சம்புவின் பிரியமான பணியாளர் பகண்டனை அணுகினாய்; அவனின் தூதராக அங்கே தங்கி, அவன் ஆணையைப் பெற்றாய்।

Verse 26

शिवोऽपि तस्थौ सोत्कण्ठस्तदागमनलालसः । स्वगणैस्सोत्सवैस्सवेंर्नृत्यद्भिस्सर्वतोदिशम्

சிவனும் அங்கே ஆவலால் நிறைந்து, அவள் வருகையை ஏங்கிக் கொண்டு நின்றான். எல்லாத் திசைகளிலும் அவனுடைய கணங்கள் விழாக்களிப்புடன் நடனம் செய்து கொண்டாடினர்.

Verse 27

एतस्मिन्नेव काले तु रचयित्वा स्ववेषकम् । आजगामाच्युतश्शीघ्रं कैलासं सपरिच्छदः

அதே நேரத்தில் அச்யுதன் (விஷ்ணு) தன் வேடத்தை அமைத்துக் கொண்டு, சேவகர்கள் மற்றும் தேவையான பரிவாரத்துடன் விரைவாக கைலாசம் வந்தடைந்தான்.

Verse 28

शिवम्प्रणम्य सद्भक्त्या सदारस्सदलो मुदा । तदाज्ञाम्प्राप्य सन्तस्थौ सुस्थाने प्रीतमानसः

உண்மையான பக்தியுடன் சிவனை வணங்கி, மனைவி மற்றும் துணையர்களுடன் மகிழ்ந்தான். சிவனின் ஆணையைப் பெற்று, மனம் நிறைந்த மகிழ்ச்சியுடன் உரிய இடத்தில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 29

तथाहं स्वगणैराशु कैलासमगमं मुदा । प्रभुम्प्रणम्यातिष्ठं वै सानन्दस्स्वगणान्वितः

“அப்போது நான் என் கணங்களுடன் விரைவாக ஆனந்தத்துடன் கைலாசம் சென்றேன். ஆண்டவரை வணங்கி, என் கணங்களுடன் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கேயே தங்கினேன்.”

Verse 30

इन्द्रादयो लोकपाला आययुस्सपरिच्छदाः । तथैवालंकृतास्सर्वे सोत्सवास्सकलत्रकाः

இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்கள் தம் பரிவாரங்களுடன் வந்தனர். அதுபோல அனைவரும் அலங்கரித்து, விழாக்கோலத்துடன், தம் மனைவியருடன் வந்தனர்.

Verse 31

तथैव मुनयो नागास्सिद्धा उपसुरा स्तथा । आययुश्चापरेऽपीह सोत्सवास्सुनिमन्त्रिताः

அதேபோல முனிவர்கள், நாகர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் உபசுரர்களும் அங்கே வந்தனர்; மேலும் பலரும் முறையாக அழைக்கப்பட்டு, விழாக்களிப்புடன் இங்கே வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 32

महेश्वरस्तदा तत्रागतानां च पृथक् पृथक् । सर्वेषाममराद्यानां सत्कारं व्यदधान्मुदा

அப்போது மகேஸ்வரன் அங்கே வந்த அனைவருக்கும்—தேவர்களை முதலில் வைத்து—ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக, மகிழ்ச்சியுடன், உரிய மரியாதை விருந்தோம்பலை அளித்தான்।

Verse 33

अथोत्सवो महानासीत्कैलासे परमोद्भुतः । नृत्यादिकन्तदा चक्रुर्यथायोग्यं सुरस्त्रियः

அப்போது கைலாசத்தில் மிக அதிசயமான மகா உற்சவம் எழுந்தது; அந்த நேரம் தேவாங்கனைகள் தத்தம் முறைக்கு ஏற்றவாறு நடனம் முதலிய கலைகளை நிகழ்த்தினார்கள்।

Verse 34

एतस्मिन्समये देवा विष्ण्वाद्या ये समागताः । यात्रां कारयितुं शम्भोस्तत्रोषुस्तेऽखिला मुने

அந்த வேளையில் விஷ்ணு முதலிய கூடிய தேவர்கள் அனைவரும், முனிவரே, சம்புவின் யாத்திரை முறையாக நடைபெறுவதற்காக அங்கேயே தங்கினர்।

Verse 35

शिवाज्ञप्तास्तदा सर्वे मदीयमिति यन्त्रिताः । शिवकार्यमिदं सर्वं चक्रिरे शिवसेवनम्

அப்போது அனைவரும் சிவனின் ஆணையால், ‘நாம் அவருக்கே உரியவர்கள்’ என்ற உணர்வால் கட்டுப்பட்டு, இவ்வெல்லாம் சிவனுடைய பணியே எனச் செய்து, சிவசேவையில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 36

मातरस्सप्त तास्तत्र शिवभूषाविधिम्परम् । चक्रिरे च मुदा युक्ता यथायोग्यन्तथा पुनः

அங்கே அந்த ஏழு தெய்வ மாதர்கள் பேரானந்தத்துடன் சிவனின் பரம பூஷண விதியை முறையாகச் செய்தனர்; பின்னர் மீண்டும் அனைத்தையும் தகுந்தபடி ஒழுங்காக அமைத்தனர்।

Verse 37

तस्य स्वाभाविको वेषो भूषाविविरभूत्तदा । तस्येच्छया मुनिश्रेष्ठ परमेशस्य सुप्रभो

அப்போது அவருடைய இயல்பான ஆடைவே பூஷணம்போல் ஒளிர்ந்தது. முனிவரே, பரமேஸ்வரனின் இச்சையால் அவருடைய மங்களமான திவ்யத் தேஜஸ் பிரகாசித்தது।

Verse 38

चन्द्रश्च मुकुटस्थाने सान्निध्यमकरोत्तदा । लोचनं सुन्दरं ह्यासीत्तृतीयन्तिलकं शुभम्

அப்போது சந்திரன் முடிச் சிகரத்தில் நெருங்கிய சன்னிதியாகத் தங்கினான். கண் மிக அழகாகத் தோன்றியது; திருநிறை மூன்றாம் கண் புனிதத் திலகம்போல் வெளிப்பட்டது।

Verse 39

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे देवनिमन्त्रण देवागमन शिवयात्रावर्णनं नामैकोनचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலான ‘ருத்ரஸம்ஹிதை’யின் மூன்றாம் பகுதியான ‘பார்வதீகண்டம்’ இல் ‘தேவர்களை அழைப்பு, தேவர்களின் வருகை, சிவயாத்திரை வர்ணனை’ எனும் முப்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 40

अन्यांगसंस्थितास्सर्पास्तदंगाभरणानि च । बभूवुरतिरम्याणि नानारत्नमयानि च

அவருடைய பிற அங்கங்களில் தங்கியிருந்த பாம்புகள் அந்த அங்கங்களுக்கே ஆபரணங்களாயின; அவை மிக இனிமையாய், பலவகை ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்டதுபோல் ஒளிர்ந்தன।

Verse 41

विभूतिरंगरागोऽभूच्चन्दनादिसमुद्भवः । तद्दुकूलमभूद्दिव्यं गजचर्मादि सुन्दरम्

விபூதி அவருடைய அங்கராசமாகியது; சந்தனம் முதலியவற்றிலிருந்து மணமிக்க பூச்சு தோன்றியது. அவருடைய ஆடை தெய்வீகமாயிற்று—யானைத்தோல் முதலியவற்றால் அமைந்த, மிக அழகானது।

Verse 42

ईदृशं सुन्दरं रूपं जातं वर्णातिदुष्करम् । ईश्वरोऽपि स्वयं साक्षादैश्वर्यं लब्धवान्स्वतः

அத்தகைய பேரழகிய வடிவம் தோன்றியது; அதை வார்த்தைகளால் வர்ணிப்பது மிகக் கடினம். சாட்சாத் ஈசுவரனும் தன் இயல்பான சக்தியால் தெய்வீக ஐஸ்வர்யத்தை அடைந்தான்.

Verse 43

ततश्च सर्वे सुरपक्षदानवा नागाः पतंगाप्सरसो महर्षयः । समेत्य सर्वे शिवसन्निधिं तदा महोत्सवाः प्रोचुरहो मुदान्विताः

பின்பு தேவர்கள், தைத்யர்கள், நாகர்கள், பறவையினம், அப்சரஸ்கள், மகரிஷிகள்—அனைவரும் சிவனின் சன்னிதியில் கூடினர். மகிழ்ச்சியுடன், “அஹோ! எத்தனை மகா விழா!” என்று உரைத்தனர்.

Verse 44

सर्वै ऊचुः । गच्छ गच्छ महादेव विवाहार्थं महेश्वर । गिरिजाया महादेव्याः सहास्माभिः कृपां कुरु

அனைவரும் கூறினர்—“செல், செல், ஓ மகாதேவா, ஓ மகேஸ்வரா! திருமணத்திற்காகப் புறப்படு. எங்களுடன் மகாதேவி கிரிஜையிடம் சென்று அருள் புரிவாயாக.”

Verse 45

ततो विष्णुरुवाचेदं प्रस्तावसदृशं वचः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या विज्ञानप्रीतमानसः

அதன்பின் விஷ்ணு, அந்தச் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ற வாக்குகளை உரைத்தார். பக்தியுடன் சங்கரனை வணங்கி, தத்துவஞானத்தால் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவரைச் सम्बோதித்தார்।

Verse 46

विष्णुरुवाच । देव देव महादेव शरणागतवत्सल । कार्यकर्त्ता स्वभक्तानां विज्ञप्तिं शृणु मे प्रभो

விஷ்ணு கூறினார்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவா! சரணடைந்தவர்களுக்கு அருள்மிகு வாத்ஸல்யம் உடையவனே, உன் பக்தர்களின் காரியங்களை நிறைவேற்றும் பிரபுவே, என் விண்ணப்பத்தை கேளும்।

Verse 47

गृह्योक्तविधिना शम्भो स्वविवाहस्य शंकर । गिरीशसुतया देव्या कर्म कर्तुमिहार्हसि

ஓ சம்போ, ஓ சங்கரா, கிருஹ்ய மரபில் சொல்லப்பட்ட விதிப்படி இங்கே உமது திருமணச் சடங்குகளை கிரீசன் (இமயன்) மகளான தேவியுடன் சேர்ந்து நடத்துதல் உமக்கே உரியது।

Verse 48

त्वया च क्रियमाणे तु विवाहस्य विधौ हर । स एव हि तथा लोके सर्वस्सुख्यातिमाप्नुयात

ஓ ஹரா, திருமண விதி உம்மால் நடத்தப்படும்போது, அந்தச் செயல் உலகமெங்கும் புகழ்பெற்று, அனைவருக்கும் மங்களமான கீர்த்தியை அடைகிறது।

Verse 49

मण्डपस्थापनन्नान्दीमुखन्तत्कुलधर्मतः । कारय प्रीतितो नाथ लोके स्वं ख्यापयन् यशः

ஓ நாதா, மகிழ்ச்சியுடன் மண்டபத்தை அமைக்கச் செய்து, அந்தக் குலதர்மத்தின்படி மங்களமான நந்தீமுகச் சடங்கையும் நடத்தச் செய்; இவ்வாறு உலகில் உமது யசஸை வெளிப்படுத்து।

Verse 50

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तस्तदा शम्भुर्विष्णुना परमेश्वरः । लौकिकाचारनिरतो विधिना तच्चकार सः

பிரம்மா கூறினார்—விஷ்ணு இவ்வாறு உரைத்தபோது, பரமேஸ்வரனான சம்பு உலகநெறியைப் பேணுவதில் ஈடுபட்டு, விதிப்படி அந்தச் செயலைச் செய்தார்।

Verse 51

अहं ह्यधिकृतस्तेन सर्वमभ्युदयोचितम् । अकुर्वं मुनिभिः प्रीत्या तत्र तत्कर्म चादरात्

அவரால் நியமிக்கப்பட்ட நான், மங்களமான உயர்ச்சிக்குத் தகுந்த அனைத்தையும் செய்தேன்; அங்கே முனிவர்கள் மகிழ்ந்திருக்க, பக்தியும் மரியாதையும் கொண்டு அந்தச் சடங்கை நிறைவேற்றினேன்।

Verse 52

कश्यपोऽत्रिर्वशिष्ठश्च गौतमो भागुरिर्गुरुः । कण्वो बृहस्पतिश्शक्तिर्जमदग्निः पराशरः

அங்கே கश्यபர், அத்ரி, வசிஷ்டர், கௌதமர், குருவான பாகுரி, கண்வர், பிருஹஸ்பதி, சக்தி, ஜமதக்னி, பராசரர் ஆகியோர் இருந்தனர்.

Verse 53

मार्कण्डेयश्शिलापाकोऽरुणपालोऽकृतश्रमः । अगस्त्यश्च्यवनो गर्गश्शिलादोऽथ महामुने

ஓ மகாமுனியே, அங்கே மார்க்கண்டேயர், சிலாபாகர், அருணபாலர், அக்ருதச்ரமர்; மேலும் அகஸ்தியர், ச்யவனர், கர்கர், சிலாதர் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 54

दधीचिरुपमन्युश्च भरद्वाजोऽकृतव्रणः । पिप्पलादोऽथ कुशिकः कौत्सो व्यासः सशिष्यकः

ததீசி, உபமன்யு, பரத்வாஜர், அக்ருதவ்ரணர்; பின்னர் பிப்பலாதர், குசிகர், கௌத்ஸர், சீடர்களுடன் வியாசர்—இவ்வெல்லாம் போற்றத்தக்க முனிவர்கள் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 55

एते चान्ये च बहव आगताश्शिवसन्निधिम् । मया सुनोदितास्तत्र चक्रुस्ते विधिवत्क्रियाम्

இவர்களும் இன்னும் பலரும் சிவனின் சன்னிதிக்கு வந்தனர். என்னால் முறையாக அறிவுறுத்தப்பட்டதால் அவர்கள் அங்கே விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட கிரியையைச் செய்தனர்.

Verse 56

वेदोक्तविधिना सर्वे वेदवेदांगपारगाः । रक्षां चक्रुर्महेशस्य कृत्वा कौतुकमंगलम्

வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த அந்த முனிவர்கள் அனைவரும் வேதவிதிப்படி, முதலில் கௌதுக-மங்களச் சடங்குகளை நிறைவேற்றி, மகேசனுக்கான ரக்ஷா கிரியையைச் செய்தனர்.

Verse 57

ऋग्यजुस्सामसूक्तैस्तु तथा नानाविधैः परैः । मंगलानि च भूरीणि चक्रुः प्रीत्यर्षयोऽखिलाः

அப்போது எல்லா ரிஷிகளும் மகிழ்ச்சியுடன் ருக், யஜுர், சாம வேத சூக்தங்களையும், பிற பலவித புனித மந்திரங்களையும் ஓதி, பல மங்களச் சடங்குகளைச் செய்தனர்.

Verse 58

ग्रहाणां पूजनं प्रीत्या चक्रुस्ते शम्भुना मया । मण्डलस्थसुराणां च सर्वेषां विघ्नशान्तये

எல்லா தடைகளும் நீங்குவதற்காக அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கிரகங்களைப் பூஜித்தனர்; மேலும் தத்தம் மண்டலங்களில் நிலை கொண்ட எல்லா தேவர்களையும் பூஜித்தனர்—இது ஷம்பு (சிவன்) அருளிய விதிப்படி.

Verse 59

ततश्शिवस्तु सन्तुष्टः कृत्वा सर्वं यथोचितम् । लौकिकं वैदिकं कर्म ननाम च मुदा द्विजान्

பின்னர் பகவான் சிவன், உலகியலும் வைதிகமும் ஆகிய கர்மங்களை எல்லாம் விதிப்படி நிறைவேற்றி முழுமையாகத் திருப்தியடைந்து, மகிழ்ச்சியுடன் த்விஜ பிராமணர்களுக்கு வணங்கினார்.

Verse 60

अथ सर्वेश्वरो विप्रान्देवान्कृत्वा पुरस्सरान् । निस्ससार मुदा तस्मात्कैलासात्पर्वतोत्तमात्

அப்போது சர்வேஸ்வரன் முன்வரிசையில் முனிவர்களையும் தேவர்களையும் நிறுத்தி, மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்திலிருந்து மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டான்।

Verse 61

बहिः कैलासकुधराच्छम्भुस्तस्थौ मुदान्वितः । देवैस्सह द्विजैश्चैव नानास्वीकारकः प्रभुः

கைலாச மலைக்கு வெளியே, ஆனந்தம் நிறைந்த ஷம்பு நின்றான். பலவகை வழிபாடுகளையும் அர்ப்பணங்களையும் ஏற்றருளும் பிரபு, தேவர்களுடனும் இருபிறப்பர் முனிவர்களுடனும் இருந்தான்।

Verse 62

तदोत्सवो महानासीत्तत्र देवादिभिः कृतः । सन्तुष्ट्यर्थं महेशस्य गानवाद्यसुनृत्यकः

அங்கே அந்த விழா மிகப் பெருமையுடையதாக இருந்தது; தேவர்கள் முதலியோர் மகேசனை மகிழ்விக்கவே பாடல், வாத்தியம், அழகிய நடனங்களுடன் அதை நடத்தினர்।