गिरिजाया तपोऽनुज्ञा (Permission for Girijā’s Austerities)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । त्वयि देवमुने याते पार्वती हृष्टमानसा । तपस्साध्यं हरं मेने तपोर्थं मन आदधे

பிரம்மா கூறினார்— ஓ தேவமுனியே, நீ சென்றபின் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன் பார்வதி, ஹரனைத் தவத்தால் அடையலாம் என எண்ணினாள்; ஆகவே தவத்திற்காக உள்ளத்தில் உறுதி கொண்டாள்।

Verse 2

ततः सख्यौ समादाय जयां च विजयां तथा । मातरं पितरं चैव सखीभ्यां पर्यपृच्छत

பின்னர் ஜயா, விஜயா எனும் இரு தோழிகளையும் உடன் அழைத்து, அந்தத் தோழிகளின் மூலம் தன் தாயையும் தந்தையையும் கூட விசாரித்தாள்।

Verse 3

प्रथमं पितरं गत्वा हिमवन्तं नगेश्वरम् । पर्यपृच्छत्सुप्रणम्य विनयेन समन्विता

முதலில் அவள் மலைகளின் அரசன் ஹிமவான் எனும் தன் தந்தையிடம் சென்று, முறையாக வணங்கி, பணிவுடன் மரியாதையாகக் கேள்வி கேட்டாள்।

Verse 4

सख्यावूचतुः । हिमवञ्च्छ्रूयतां पुत्री वचनं कथ्यतेऽधुना । सा स्वयं चैव देहस्य रूपस्यापि तथा पुनः

தோழியர் கூறினர்—ஹே ஹிமவான், கேளும். இப்போது உமது மகளின் சொற்களைச் சொல்கிறோம்; அவள் தன் உடலும் தன் உருவமும் பற்றி தானே மீண்டும் மீண்டும் உரைத்தாள்.

Verse 5

भवतो हि कुलस्यास्य साफल्यं कर्तुमिच्छति । तपसा साधनीयोऽसौ नान्यथा दृश्यतां व्रजेत्

அவர் உங்கள் குலத்தை நிறைவேற்ற விரும்புகிறார். அவர் தவத்தினாலேயே அடையப்படுவார்; வேறு வழியில் அவர் தரிசனமாக வரமாட்டார்.

Verse 6

तस्माच्च पर्वतश्रेष्ठ देह्याज्ञां भवताधुना । तपः करोतु गिरिजा वनं गत्वेति सादरम्

ஆகையால், மலைகளில் சிறந்தவரே, இப்போது நீங்கள் அனுமதி அளியுங்கள். கிரிஜை வனத்திற்குச் சென்று தவம் செய்யட்டும்—என்று அவர்கள் மரியாதையுடன் கூறினர்.

Verse 7

ब्रह्मोवाच । इत्येवं च तदा पृष्टस्सखीभ्यां मुनिसत्तम । पार्वत्या सुविचार्याथ गिरिराजोऽब्रवीदिदम्

பிரம்மா கூறினார்—முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இவ்வாறு அப்போது பார்வதியைப் பற்றி இரு தோழிகள் கேட்டபோது, கிரிராஜன் நன்றாகச் சிந்தித்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 8

हिमालय उवाच । मह्यं च रोचतेऽत्यर्थं मेनायै रुच्यतां पुनः । यथेदं भवितव्यं च किमतः परमुत्तमम्

இமாலயம் கூறினார்— இந்த முன்மொழிவு எனக்கு மிகுந்த உவப்பானது; மேனாவுக்கும் மீண்டும் இது ஏற்றதாக அமையட்டும். இது நிகழ வேண்டியபடியே நிகழட்டும்; இதைவிட உத்தம மங்களம் வேறெது?

Verse 9

साफल्यं तु मदीयस्य कुलस्य च न संशयः । मात्रे तु रुच्यते चेद्वै ततः शुभतरं नु किम्

என் குலத்திற்கு நிறைவு பெற்ற வெற்றியும் மங்களமும் உண்டாகும் என்பதில் ஐயமில்லை. மேலும் என் தாய் மேனா உண்மையாய் ஒப்புதல் அளித்தால், அதைவிடச் சிறந்த சுபம் வேறெது?

Verse 10

ब्रह्मोवाच । इत्येवं वचनं पित्रा प्रोक्तं श्रुत्वा तु ते तदा । जग्मतुर्मातरं सख्यौ तदाज्ञप्ते तया सह

பிரம்மா கூறினார்—தந்தை கூறிய இவ்வாறான வார்த்தைகளை அப்போது கேட்டவுடன், அந்த இரு தோழிகளும் தாயிடம் சென்றனர்; அவள் ஆணைப்படி அவளுடன் சேர்ந்து (அடுத்ததை) செய்தனர்.

Verse 11

गत्वा तु मातरं तस्याः पार्वत्यास्ते च नारद । सुप्रणम्य करो बध्वोचतुर्वचनमादरात्

பின்னர் நாரதர் பார்வதியின் தாயிடம் சென்றார். மிகுந்த மரியாதையுடன் வணங்கி, கைகளை கூப்பி, பணிவுடன் உரையாற்றினார்.

Verse 12

सख्यावूचतुः । मातस्त्वं वचनं पुत्र्याः शृणु देवि नमोऽस्तु ते । सुप्रसन्नतया तद्वै श्रुत्वा कर्तुमिहार्हसि

தோழியர் கூறினர்—அம்மையே, தேவியே, உமக்கு வணக்கம். மகளின் சொற்களை கேளும்; மகிழ்ந்த அருள்மிகு மனத்துடன் கேட்டபின், இங்கு செய்ய வேண்டியதைச் செய்யத் தகுதியுடையவள் நீயே.

Verse 13

तप्तुकामा तु ते पुत्री शिवार्थं परमं तपः । प्राप्तानुज्ञा पितुश्चैव तुभ्यं च परिपृच्छति

உமது மகள் சிவனை அடைவதற்காக உன்னத தவம் செய்ய விரும்புகிறாள். தந்தையின் அனுமதி பெற்ற பின், இப்போது உமதும்கூட ஒப்புதலை வேண்டி நிற்கிறாள்.

Verse 14

इयं स्वरूपसाफल्यं कर्तुकामा पतिव्रते । त्वदाज्ञया यदि जायेत तप्यते च तथा तपः

பதிவிரதையே, அவள் தன் இயல்பின் நிறைவை அடைய விரும்புகிறாள். உமது ஆணையால் அனுமதி கிடைத்தால், அதற்கேற்ப அவள் உறுதியாக தவம் செய்வாள்.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा च ततस्सख्यौ तूष्णीमास्तां मुनीश्वर । नांगीचकार मेना सा तद्वाक्यं खिन्नमानसा

பிரம்மா கூறினார்—ஓ முனிவரே! இவ்வாறு கூறியபின் அந்த இரு தோழிகளும் மௌனமாயிருந்தனர். ஆனால் மனம் துயருற்ற மேனா அந்த வார்த்தைகளை ஏற்கவில்லை.

Verse 16

ततस्सा पार्वती प्राह स्वयमेवाथ मातरम् । करौ बद्ध्वा विनीतात्मा स्मृत्वा शिवपदांबुजम्

அப்போது பார்வதி தானே தன் தாயை நோக்கி பேசினாள். கைகளை கூப்பி, பணிவான மனத்துடன், ஸ்ரீசிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்து அவள் உரைத்தாள்.

Verse 17

पार्वत्युवाच । मातस्तप्तुं गमिष्यामि प्रातः प्राप्तुं महेश्वरम् । अनुजानीहि मां गंतुं तपसेऽद्य तपोवनम्

பார்வதி கூறினாள்—அம்மா, நான் தவம் செய்யச் செல்கிறேன்; விடியற்காலையில் மகேஸ்வரனை அடைவேன். இன்று தவவனத்திற்குச் செல்ல எனக்கு அனுமதி தாராய்।

Verse 18

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचः पुत्र्या मेना दुःख मुपागता । सोपाहूय तदा पुत्रीमुवाच विकला सती

பிரம்மா கூறினார்—மகளின் சொற்களை கேட்ட மேனா துயரத்தில் ஆழ்ந்தாள். பின்னர் மகளைக் கூப்பிட்டு அருகில் அழைத்து, கலங்கிய அந்த சதி இவ்வாறு சொன்னாள்।

Verse 19

मेनोवाच । दुःखितासि शिवे पुत्री तपस्तप्तुं पुरा यदि । तपश्चर गृहेऽद्य त्वं न बहिर्गच्छ पार्वति

மேனா கூறினாள்—ஓ சிவே மகளே, நீ துயருற்று முன்பே தவம் செய்ய உறுதி கொண்டிருந்தால், இன்று வீட்டிலேயே தவம் செய்; வெளியே செல்லாதே, பார்வதி।

Verse 20

कुत्र यासि तपः कर्तुं देवास्संति गृहे मम । तीर्थानि च समस्तानि क्षेत्राणि विविधानि च

நீ தவம் செய்ய எங்கே செல்கிறாய்? என் இல்லத்திலேயே தேவர்கள் உள்ளனர்; அங்கேயே எல்லா தீர்த்தங்களும் பலவகைத் தலங்களும் இருக்கின்றன.

Verse 21

कर्तव्यो न हठः पुत्रि गंतव्यं न बहिः क्वचित् । साधितं किं त्वया पूर्वं पुनः किं साधयिष्यसि

மகளே, பிடிவாதம் செய்யாதே; வெளியே எங்கும் செல்ல வேண்டாம். முன்பு நீ என்ன சாதித்தாய்? இப்போது மீண்டும் என்ன சாதிப்பாய் என்று எண்ணுகிறாய்?

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसं तृतीये पार्वती पार्वतीतपोव नाम द्वाविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பகுதியில், பார்வதீகண்டத்தில் ‘பார்வதீதபோவனம்’ எனும் இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 23

स्त्रीणां तपोवनगतिर्न श्रुता कामनार्थिनी । तस्मात्त्वं पुत्रि मा कार्षीस्तपोर्थं गमनं प्रति

ஆசையால் உந்தப்படும் கன்னி தவவனத்திற்குச் செல்வது எனக் கேள்வியில்லை. ஆகவே மகளே, தவத்திற்காக அங்கே செல்ல எண்ணம் கொள்ளாதே.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्येवं बहुधा पुत्री तन्मात्रा विनवारिता । संवेदे न सुखं किंचिद्विनाराध्य महेश्वरम्

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு தாய் பல வகைகளில் மகளைக் கட்டுப்படுத்தி, பணிவுடன் வேண்டினாள். ஆயினும் மகேஸ்வரனை ஆராதிக்காமல் அவளுக்கு சிறிதும் இன்பம் உணரப்படவில்லை.

Verse 25

तपोनिषिद्धा तपसे वनं गंतुं च मेनया । हेतुना तेन सोमेति नाम प्राप शिवा तदा

மேனா, தவம் செய்ய வனத்திற்குச் செல்ல சிவையைத் தடுத்தாள். அதே காரணத்தினாலே அப்போது சிவைக்கு ‘சோமா’ என்ற பெயர் கிடைத்தது.

Verse 26

अथ तां दुखितां ज्ञात्वा मेना शैलप्रिया शिवाम् । निदेशं सा ददौ तस्याः पार्वत्यास्तपसे मुने

பின்னர் மலைக்குப் பிரியமான சிவா (பார்வதி) துயருற்றதை அறிந்து, முனிவரே, மேனா பார்வதிக்கு சிவப்ராப்திக்காக தவம் செய்யுமாறு ஆணையிட்டாள்.

Verse 27

मातुराज्ञां च संप्राप्य सुव्रता मुनिसत्तम । ततः स्वांते सुखं लेभे पार्वती स्मृतशंकरा

தாயின் அனுமதியைப் பெற்றபின், முனிவரே, நல்விரதமுடைய பார்வதி—உள்ளத்தில் சங்கரனை நினைந்து—பின்னர் தன் உள்ளத்திலே ஆழ்ந்த ஆனந்தமும் அமைதியும் அடைந்தாள்।

Verse 28

मातरं पितरं साथ प्रणिपत्य मुदा शिवा । सखीभ्यां च शिवं स्मृत्वा तपस्तप्तुं समुद्गता

மகிழ்ச்சியுடன் சிவா (பார்வதி) தாய் தந்தைக்கு வணங்கினாள்; மேலும் இரு தோழிகளுடன், பகவான் சிவனை நினைந்து, தவம் செய்யப் புறப்பட்டாள்।

Verse 29

हित्वा मतान्यनेकानि वस्त्राणि विविधानि च । वल्कलानि धृतान्याशु मौंजीं बद्ध्वा तु शोभनाम्

பல கருத்துகளையும் பலவகை ஆடைகளையும் விட்டு, அவள் விரைவில் மரப்பட்டை ஆடையை அணிந்து, ஒழுக்கச் சிறப்புக்காக அழகிய மௌஞ்சி கயிற்றை கட்டிக்கொண்டாள்.

Verse 30

हित्वा हारं तथा चर्म्म मृगस्य परमं धृतम् । जगाम तपसे तत्र गंगावतरणं प्रति

மாலையை விட்டு, சிறந்த மான் தோலை அணிந்து, கங்கையின் அவதரணத்தை நிகழ்த்தும் நோக்கில் அவன் அங்கே தவம் செய்யச் சென்றான்.

Verse 31

शंभुना कुर्वता ध्यानं यत्र दग्धो मनोभवः । गंगावतरणो नाम प्रस्थो हिमवतस्स च

ஹிமவத்தின் அந்த மேடை ‘கங்காவதரணம்’ என்று பெயர்பெற்றது—அங்கே சம்பு தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது மனோபவம் (காமன்) எரிந்து அழிந்தான்.

Verse 32

हरशून्योऽथ ददृशे स प्रस्थो हिमभूभृतः । काल्या तत्रेत्य भोस्तात पार्वत्या जगदम्बया

அப்போது இமயத்தின் அந்த மேடுநிலம் ஹரன் (சிவன்) இன்றித் தோன்றியது. அங்கே காளிகை கூறினாள்—“அன்பனே, இங்கே இப்படியே”; உலகத்தாய் பார்வதி அந்த நிலையைக் கண்டு பதிலளித்தாள்.

Verse 33

यत्र स्थित्वा पुरा शंभुस्तप्तवान्दुस्तरं तपः । तत्र क्षणं तु सा स्थित्वा बभूव विरहार्दिता

முன்பு சம்பு கடுந்தவம் செய்த அந்த இடத்தில் அவள் ஒரு கணம் நின்றதும், உடனே பிரிவுத் துயரால் வாடினாள்.

Verse 34

हा हरेति शिवा तत्र रुदन्ती सा गिरेस्सुता । विललापातिदुःखार्ता चिन्ताशोकसमन्विता

அங்கே மலைமகள் சிவா ‘ஹா ஹரி!’ என்று அழுதபடி, பேர்துயரால் தளர்ந்து, கவலைவும் சோகமும் நிறைந்து புலம்பினாள்.

Verse 35

ततश्चिरेण सा मोहं धैर्य्या त्संस्तभ्य पार्वती । नियमायाऽभवत्तत्र दीक्षिता हिमवत्सुता

பின்னர் நீண்ட நேரத்திற்குப் பின் பார்வதி தைரியத்தால் தன் மயக்கத்தை அடக்கினாள். அங்கே ஹிமவானின் மகள், நியம அனுஷ்டானத்திற்காக தீட்சை பெற்று, சிவ சாதனையின் விரதத்தில் ஈடுபட்டாள்.

Verse 36

तपश्चकार सा तत्र शृंगितीर्थे महोत्तमे । गौरीशिखर नामासीत्तत्तपःकरणाद्धि तत्

அங்கே மிகப் புனிதமான ஸ்ருங்கீ-தீர்த்தத்தில் அவள் தவம் செய்தாள். அந்தத் தவத்தின் பலனால் அந்தச் சிகரம் “கௌரீ-சிகரம்” எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 37

सुंदराश्च द्रुमास्तत्र पवित्राश्शिवया मुने । आरोपिताः परीक्षार्थं तपसः फलभागिनः

முனிவரே, அங்கே சிவா (பார்வதி) சோதனைக்காக அழகும் புனிதமும் கொண்ட மரங்களை நட்டாள்; அவை அவளது தவத்தின் பலனில் பங்குபெற்றன.

Verse 38

भूभिशुद्धिं ततः कृत्वा वेदीं निर्माय सुन्दरी । तथा तपस्समारब्धं मुनीनामपि दुष्करम्

பின்னர் அந்த அழகிய தேவி நிலத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி வேதிகை அமைத்து, முனிவர்களுக்குக் கூட அரிதான தவத்தைத் தொடங்கினாள்.

Verse 39

विगृह्य मनसा सर्वाणींद्रियाणि सहाशु सा । समुपस्थानिके तत्र चकार परमं तपः

மனத்தால் எல்லா இந்திரியங்களையும் உறுதியாக அடக்கி, அவள் விரைவில் அந்தப் புனித ஆராதனைத் தலத்திற்குச் சென்று அங்கே உயர்ந்த தவத்தை மேற்கொண்டாள்।

Verse 40

ग्रीष्मे च परितो वह्निं प्रज्वलंतं दिवानिशम् । कृत्वा तस्थौ च तन्मध्ये सततं जपती मनुम

கோடையில் அவள் சுற்றிலும் பகல்-இரவு எரியும் தீயை எழுப்பி, அதன் நடுவே நின்று இடையறாது புனித மந்திரத்தை ஜபித்தாள்।

Verse 41

सततं चैव वर्षासु स्थंडिले सुस्थिरासना । शिलापृष्ठे च संसिक्ता बभूव जलधारया

மழைக்காலத்திலும் அவள் இடையறாது வெறும் தரையில் அசையாத ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்; பாறையின் மேற்பரப்பிலும் நீர்தாரைகளால் மீண்டும் மீண்டும் நனைந்தாலும் தவத்தில் தளரவில்லை।

Verse 42

शीते जलांतरे शश्वत्तस्थौ सा भक्तितत्परा । अनाहारातपत्तत्र नीहारे निशासु च

கடுங்குளிரில் அவள் நீரின் நடுவே இடையறாது நின்றாள்; பக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டாள். அங்கே அவள் நிராஹாரத் தவம் செய்து, இரவின் பனிமூட்டையும் தாங்கினாள்.

Verse 43

एवं तपः प्रकुर्वाणा पंचाक्षरजपे रता । दध्यौ शिवं शिवा तत्र सर्वकामफलप्रदम्

இவ்வாறு தவம் செய்து, பஞ்சாக்ஷர மந்திர ஜபத்தில் ஈடுபட்டு, சிவா (பார்வதி) அங்கே எல்லா தர்மமான விருப்பங்களின் பலனையும் அருளும் பரமன் சிவனைத் தியானித்தாள்.

Verse 44

स्वारोपिताच्छुभान्वृक्षान्सखीभिस्सिंचती मुदा । प्रत्यहं सावकाशे सा तत्रातिथ्यमकल्पयत्

அவள் தானே நட்ட மங்கள மரங்களைத் தோழியருடன் மகிழ்ச்சியுடன் நீரூற்றி வளர்த்தாள்; மேலும் தினமும் ஓய்வு கிடைக்கையில் அங்கே விருந்தோம்பலை ஏற்படுத்தினாள்।

Verse 45

वातश्चैव तथा शीतवृष्टिश्च विविधा तथा । दुस्सहोऽपि तथा घर्म्मस्तया सेहे सुचित्तया

அங்கே கடும் காற்றும், பலவகை குளிர்மழையும் இருந்தன; தாங்க இயலாத வெயிலின் வெப்பத்தையும் அவள் தூய, உறுதியான மனத்துடன் பொறுத்தாள்।

Verse 46

दुःखं च विविधं तत्र गणितं न तयागतम् । केवलं मन आधाय शिवे सासीत्स्थिता मुने

அங்கே பலவகை துயரங்கள் இருந்தும் அவள் அவற்றை கணக்கில் கொள்ளவில்லை. முனிவரே! சிவனில் மட்டும் மனத்தை நிலைநிறுத்தி அவள் அசையாமல் நிலைத்திருந்தாள்।

Verse 47

प्रथमं फलभोगेन द्वितीयं पर्णभोजनैः । तपः प्रकुर्वती देवी क्रमान्निन्येऽमिताः समाः

முதலில் தேவி பழங்களை உண்டு வாழ்ந்தாள்; இரண்டாம் நிலையில் இலைகளையே உணவாகக் கொண்டாள். இவ்வாறு ஒழுங்குடன் தவம் செய்து, தேவி பார்வதி சிவப்ராப்திக்காக அளவிலா ஆண்டுகள் கடுந்தவம் புரிந்தாள்.

Verse 48

ततः पर्णान्यपि शिवा निरस्य हिमवत्सुता । निराहाराभवद्देवी तपश्चरणसंरता

பின்னர் ஹிமவானின் மகளான சிவா, இலைகளையும் உணவெனத் துறந்தாள். தேவி முழுமையாக நிராஹாரமாகி, தவச்சரணத்தில் உறுதியாக ஈடுபட்டு, சிவப்ராப்தியில் ஒருமுகமாக இருந்தாள்.

Verse 49

आहारे त्यक्तपर्णाभूद्यस्माद्धिमवतः सुतः । तेन देवैरपर्णेति कथिता नामतः शिवा

இமவானின் மகள் தவத்தில் உணவாக இலைகளையும் துறந்தாள்; ஆகவே தேவர்கள் சிவா (பார்வதி)யை ‘அபர்ணா’ என்ற பெயரால் அழைத்தனர்.

Verse 50

एका पादस्थिता सासीच्छिवं संस्मृत्य पार्वती । पंचाक्षरं जपंती च मनुं तेपे तपो महत्

ஒரு காலில் நின்று பார்வதி சிவனை நினைந்து தியானத்தில் நிலைத்தாள். பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஜபித்தபடி அவள் மகத்தான தவம் செய்தாள்.

Verse 51

चीरवल्कलसंवीता जटासंघातधारिणी । शिवचिंतनसंसक्ता जिगाय तपसा मुनीम्

மரப்பட்டை ஆடையும் கிழிந்த துணிகளும் அணிந்து, சடைகளின் பெருங்கூட்டத்தைத் தாங்கி, சிவசிந்தனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, தவவலிமையால் முனிவியையும் வென்றாள்.

Verse 52

एवं तस्यास्तपस्यन्त्या चिंतयंत्या महेश्वरम् । त्रीणि वर्ष सहस्राणि जग्मुः काल्यास्तपोवने

இவ்வாறு அவள் தவம் செய்து மகேஸ்வரனைத் தியானித்துக் கொண்டிருக்கையில், காளியின் தவவனத்தில் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 53

षष्टिवर्षसहस्राणि यत्र तेपे तपो हरः । तत्र क्षणमथोषित्वा चिंतयामास सा शिवा

ஹரன் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்த இடத்தில், சிவா (பார்வதி) ஒரு கணம் தங்கி; பின்னர் ஆழ்ந்த தியானத்தில் ஈடுபட்டாள்.

Verse 54

नियमस्थां महादेव किं मां जानासि नाधुना । येनाहं सुचिरं तेन नानुयाता तवोरता

பார்வதி கூறினாள்—ஓ மகாதேவா, விரதநியமத்தில் நிலைத்திருக்கும் என்னை இன்றும் அறியவில்லையா? நான் நீண்ட காலம் தவம் செய்த அந்த உறுதியாலேயே, உம்மீது கொண்ட பக்தி-விரதத்திலிருந்து நான் ஒருபோதும் விலகவில்லை.

Verse 55

लोके वेदे च गिरिशो मुनिभिर्गीयते सदा । शंकरस्य हि सर्वज्ञस्सर्वात्मा सर्वदर्शनः

உலகிலும் வேதங்களிலும் கிரீசனை முனிவர்கள் எப்போதும் பாடுகின்றனர்; ஏனெனில் சங்கரன் உண்மையிலே அனைத்தையும் அறிந்தவன்—அவன் அனைவருள்ளும் உள்ள ஆத்மா, அனைத்தையும் காண்பவன்.

Verse 56

सर्वभूतिप्रदो देवस्सर्वभावानुभावनः । भक्ताभीष्टप्रदो नित्यं सर्वक्लेशनिवारणः

அந்த தேவன் எல்லா செல்வங்களையும் அருள்வான்; எல்லா நிலைகளையும் நிறைவு பெறச் செய்வான்; பக்தர்களின் விருப்பங்களை எப்போதும் அளித்து, எல்லா துன்பங்களையும் நீக்குவான்.

Verse 57

सर्वकामान्परित्यज्य यदि चाहं वृषध्वजे । अनुरक्ता तदा सोत्र संप्रसीदतु शंकरः

ஏ வृषத்வஜ மகாதேவா! நான் எல்லாக் காமங்களையும் துறந்து உண்மைப் பக்தியால் உம்மேல் பற்றுடையவளாயின், இங்கேயே சங்கரன் என்மேல் அருள்புரிவானாக.

Verse 58

यदि नारद तत्रोक्तमंत्रो जप्तश्शराक्षरः । सुभक्त्या विधिना नित्यं संप्रसीदतु शंकरः

ஏ நாரதா! அங்கே உபதேசிக்கப்பட்ட மந்திரத்தை எழுத்தெழுத்தாக விதிப்படி நித்தமும் சுத்தப் பக்தியுடன் ஜபித்தால், சங்கரன் முழுமையாகப் பிரசன்னமாவான்.

Verse 59

यदि भक्त्या शिवस्याहं निर्विकारा यथोदितम् । सर्वेश्वरस्य चात्यंतं संप्रसीदतु शंकरः

சிவபக்தியால் நான் கூறப்பட்டபடி நிர்விகாரமாகி இருந்தால், எல்லோருக்கும் ஈசனான சங்கரன் என்மேல் மிகுந்த பிரீதியுடன் அருள்புரிவானாக।

Verse 60

एवं चिंतयती नित्यं तेपे सा सुचिरं तपः । अधोमुखी निर्विकारा जटावल्कलधारिणी

இவ்வாறு எப்போதும் தியானித்தவளாய் அவள் நீண்ட காலம் தவம் செய்தாள்—தலை குனிந்து, நிர்விகாரமாய், சடைமுடியும் பட்டை ஆடையும் அணிந்தவளாய்।

Verse 61

तथा तया तपस्तप्तं मुनीनामपि दुष्करम् । स्मृत्वा च पुरुषास्तत्र परमं विस्मयं गताः

அவள் செய்த தவம் முனிவர்களுக்கே கடினமானது; அந்தத் தவத்தை நினைத்து அங்கிருந்தோர் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 62

तत्तपोदर्शनार्थं हि समाजग्मुश्च तेऽखिलाः । धन्यान्निजान्मन्यमाना जगदुश्चेति सम्मताः

அந்தத் தவத்தின் தரிசனத்திற்காக அவர்கள் அனைவரும் அங்கே கூடினர். தம் மக்களைப் பாக்கியவான்கள் என எண்ணி, உறுதியுடன் உலகிற்கு அதையே அறிவித்தனர்.

Verse 63

महतां धर्म्मवृद्धेषु गमनं श्रेय उच्यते । प्रमाणं तपसो नास्ति मान्यो धर्म्मस्सदा बुधैः

தர்மத்தில் உயர்ந்த மகான்களை அணுகுதல் நன்மை எனக் கூறப்படுகிறது. தவத்திற்கு நிலையான அளவு இல்லை; ஆகவே ஞானிகள் எப்போதும் தர்மத்தைப் போற்றுவர்.

Verse 64

श्रुत्वा दृष्ट्वा तपोऽस्यास्तु किमन्यैः क्रियते तपः । अस्मात्तपोऽधिकं लोके न भूतं न भविष्यति

அவளுடைய தவத்தை கேட்டும் கண்டும் பிறர் தவம் செய்ய வேண்டியது என்ன? இவ்வுலகில் இதைவிட உயர்ந்த தவம் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்காது।

Verse 65

जल्पंत इति ते सर्वे सुप्रशस्य शिवातपः । जग्मुः स्वं धाम मुदिताः कठिनांगाश्च ये ह्यपि

இவ்வாறு ஒருவரோடு ஒருவர் பேசிக்கொண்டு, அவர்கள் அனைவரும் சிவனுக்காகச் செய்த அந்தத் தவத்தை மிகுந்து போற்றினர். மகிழ்ந்து தத்தம் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்—கடுந்தவத்தால் உடல் கடினமானவர்களும் கூட।

Verse 66

अन्यच्छृणु महर्षे त्वं प्रभावं तपसोऽधुना । पार्वत्या जगदम्बायाः पराश्चर्य्यकरं महत्

மகರ್ಷியே, இப்போது தவத்தின் மகிமையை மேலும் கேளுங்கள். உலகமாதா பார்வதியின் விஷயத்தில் அது மிகப் பெரிதும் பேராச்சரியமுமாக இருந்தது।

Verse 67

तदाश्रमगता ये च स्वभावेन विरोधिनः । तेप्यासंस्तत्प्रभावेण विरोधरहि तास्तदा

அந்த ஆசிரமத்துக்கு வந்தவர்கள்—இயல்பாக எதிர்ப்புடையவர்களாயினும்—அந்தப் புனிதப் பிரபாவத்தால் அப்போது பகைமையற்றவர்களாக ஆனார்கள்।

Verse 68

सिंहा गावश्च सततं रागादिदोषसंयुताः । तन्महिम्ना च ते तत्र नाबाधंत परस्परम्

சிங்கங்களும் பசுக்களும்—எப்போதும் ஆசை முதலான குற்றங்களுக்குட்பட்டவர்களாயினும்—அந்த மகிமையால் அங்கே ஒருவருக்கொருவர் தீங்கு செய்யவில்லை।

Verse 69

अथान्ये च मुनिश्रेष्ठ मार्ज्जारा मूषकादयः । निसर्गाद्वैरिणो यत्र विक्रियंते स्म न क्वचित्

முனிவரே! அங்கே பூனை, எலி முதலிய பிற உயிர்களும் இயல்பால் பகைவராயிருந்தும், அந்த இடத்தில் எந்நேரமும் பகைமையையோ தீங்கு செய்யும் நடத்தையையோ வெளிப்படுத்தவில்லை।

Verse 70

वृक्षाश्च सफलास्तत्र तृणानि विविधानि च । पुष्पाणि च विचित्राणि तत्रासन्मुनिसत्तम

முனிசத்தமரே! அங்கே கனிகள் நிறைந்த மரங்களும், பலவகை புல்-தாவரங்களும், வண்ணமயமான அற்புத மலர்களும் இருந்தன।

Verse 71

तद्वनं च तदा सर्वं कैलासेनोपमान्वितम् । जातं च तपस्तस्यास्सिद्धिरूपमभूत्तदा

அப்போது அந்த முழு வனம் கைலாசத்திற்குச் சமமாக விளங்கியது; அதே நேரத்தில் அவளுடைய தவத்தின் பலன், தவத்தை நிறைவேற்றும் அருளால், ‘சித்தி’யாக வெளிப்பட்டது।