तृतीयनेत्राग्निनिवृत्तिः / Quelling the Fire of the Third Eye (Vāḍava Fire Placed in the Ocean)

Verse 1

नारद उवाच । विधे नेत्रसमुद्भूतवह्निज्वाला हरस्य सा । गता कुत्र वद त्वं तच्चरित्रं शशिमौलिनः

நாரதர் கூறினார்—விதாதாவே, ஹரனின் கண் இருந்து தோன்றிய அந்த அগ্নி ஜ்வாலை எங்கே சென்றது? சந்திரமௌலி ஆண்டவனின் அந்தப் புனிதச் சரிதத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

ब्रह्मोवाच । यदा भस्म चकाराशु तृतीयनयनानलः । शम्भोः कामं प्रजज्वाल सर्वतो विफलस्तदा

பிரம்மா கூறினார்—சம்புவின் மூன்றாம் கண் அக்கினி விரைவில் (காமனை) சாம்பலாக்கியபோது, காமன் எங்கும் எரிந்து முற்றிலும் பயனற்றவனாகவும் சக்தியற்றவனாகவும் ஆனான்.

Verse 3

हाहाकारो महानासीत्त्रैलोक्ये सचराचरे । सर्वदेवर्षयस्तात शरणं मां ययुर्द्रुतम्

மூன்று உலகங்களிலும்—அசையும் அசையாத அனைத்திலும்—மிகப் பெரிய அலறல் எழுந்தது. பின்னர், அன்பனே, எல்லா தேவர்களும் தேவரிஷிகளும் விரைவாக என் சரணத்தை நாடி வந்தனர்.

Verse 4

सर्वे निवेदयामासुस्तद्दुखं मह्यमाकुलाः । सुप्रणम्य सुसंस्तुत्य करौ बद्ध्वा नतानना

அவர்கள் அனைவரும் துயரால் கலங்கித் துயரச் செய்தியை எனக்கு அறிவித்தனர். முழுமையாக வணங்கி, உரிய புகழ்ச்சி செய்து, கைகளை கூப்பி, தலை தாழ்த்தி பேசினர்.

Verse 5

तच्छ्रुत्वाहं शिवं स्मृत्वा तद्धेतुं सुविमृश्य च । गतस्तत्र विनीतात्मा त्रिलोकावनहेतवे

அதை கேட்டதும் நான் சிவபெருமானை நினைத்து, அதன் காரணத்தை நன்கு ஆராய்ந்தேன். பின்னர் பணிவும் கட்டுப்பாடும் கொண்ட மனத்துடன், மூவுலக நலரட்சைக்காக அங்கே சென்றேன்.

Verse 6

संदग्धुकामः स शुचिज्वालामालातिदीपितः । स्तंभितोऽरं मया शंभुप्रसादाप्तसुतेजसा

அவன் எரிக்க விரும்பி, தூய தீச்சுடர்களின் மாலையால் மிகுந்த ஒளியுடன் கொழுந்தெழுந்தான். ஆனால் சம்புவின் அருளால் பெற்ற என் தேஜஸால் அவனை உடனே தடுத்து நிறுத்தினேன்.

Verse 7

अथ क्रोधमयं वह्निं दग्धुकाम जगत्त्रयम् । वाडवांतकमार्षं च सौम्यज्वालामुखं मुने

அப்போது, முனிவரே, மூவுலகையும் எரிக்க விரும்பிய கோபமய அக்கினி தோன்றியது—அது வாடவாக்னியை அழிப்பது, ரிஷிகளின் தடுக்கமுடியாத ஜ்வாலை, ஆயினும் சௌம்யமான ஒளிமிகு முகத்துடன் இருந்தது।

Verse 8

तं वाडवतनुमहं समादाय शिवेच्छया । सागरं समगां लोकहिताय जगतां पतिः

சிவனின் இச்சையால் அந்த வாடவ-தனு (குதிரைமுக) வடிவை ஏற்று, உலக நலனுக்காக நான்—ஜகத்பதி—கடலிடம் சென்றேன்।

Verse 9

आगतं मां समालोक्य सागरस्सांजलिर्मुने । धृत्वा च पौरुषं रूपमागतस्संनिधिं मम

முனிவரே, நான் வந்ததைப் பார்த்த கடல் கரம் கூப்பி வணங்கியது; பின்னர் மனித வடிவம் கொண்டு என் சன்னிதிக்கு வந்தது।

Verse 10

सुप्रणम्याथ मां सिंधुस्संस्तूय च यथा विधि । स मामुवाच सुप्रीत्या सर्वलोकपितामहम्

அப்போது சிந்து (கடல்) என்னை ஆழ்ந்து வணங்கி, விதிப்படி ஸ்தோத்திரம் செய்தது; பின்னர் அந்தச் சர்வலோகப் பிதாமஹன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் என்னிடம் பேசினான்।

Verse 11

सागर उवाच । किमर्थमागतोऽसि त्वं ब्रह्मन्नत्राखिलाधिप । तन्निदेशय सुप्रीत्या मत्वा मां च स्वसेवकम्

சாகரம் கூறியது—ஓ பிரம்மனே, இங்கு அனைத்திற்கும் அதிபதியே! எதற்காக வந்தீர்? என்னை உமது சேவகன் எனக் கருதி, மகிழ்வுடன் உமது ஆணையை அருள்க।

Verse 12

अथाहं सागरवचश्श्रुत्वा प्रीतिपुरस्सरम् । प्रावोचं शंकरं स्मृत्वा लौकिकं हितमावहन्

அப்போது அன்பால் நிறைந்த கடலின் சொற்களை கேட்ட நான், சங்கரனை நினைந்து, உலக நலன் தரும் அறிவுரையுடன் பதிலுரைத்தேன்।

Verse 13

ब्रह्मोवाच । शृणु तात महाधीमन्सर्वलोकहितावह । वच्म्यहं प्रीतितस्सिंधो शिवेच्छाप्रेरितो हृदा

பிரம்மா கூறினார்—அன்புக் குழந்தையே, பேரறிவாளனே, கேள். எல்லா உலகங்களுக்கும் நலம் தரும் சொல்லை நான் உரைக்கிறேன். அன்புக் கடலே, சிவனின் இச்சையால் தூண்டப்பட்டு, உள்ளம் மகிழ்ந்து பேசுகிறேன்।

Verse 14

अयं क्रोधो महेशस्य वाडवात्मा महाप्रभुः । दग्ध्वा कामं द्रुतं सर्वं दग्धुकामोऽभवत्ततः

மகேசனின் இந்தக் கோபம் வாடவாக்னி போன்ற பேரொளி உடையது. காமனை விரைவில் எரித்த பின், அனைத்தையும் எரிக்க விரும்பியது।

Verse 15

प्रार्थितोऽहं सुरैश्शीघ्रं पीडितैश्शंकरेच्छया । तत्रागत्य द्रुतं तं वै तात स्तंभितवाञ्शुचिम्

சங்கரனின் இச்சையால் துன்புற்ற தேவர்கள் விரைவில் என்னை வேண்டினர். அங்கே சென்று, அன்புக் குழந்தையே, அந்த ஒளிமிக்கவனை உடனே நிலைநிறுத்தினேன்।

Verse 16

वाडवं रूपमाधत्त तमादायाग तोत्र ह । निर्दिशामि जलाधार त्वामहं करुणाकरः

வாடவ வடிவத்தை ஏற்று, அதனை எடுத்துக்கொண்டு உடனே இங்கே வா. நீரின் ஆதாரமே, கருணைச் சாகரமான நான் உன்னை (இவ்விடத்தில்) நியமிக்கிறேன்।

Verse 17

अयं क्रोधी महेशस्य वाडवं रूपमाश्रितः । ज्वालामुखस्त्वया धार्य्यो यावदाभूतसंप्लवम्

இந்த உக்கிரன் மகேஸ்வரனின் வாடவ (கடலடித் தீ) ரூபத்தை ஏற்றவன்; இது ஜ்வாலாமுக சக்தி. ஓ நதிகளின் அதிபதியே, எல்லாப் பிராணிகளின் பிரளயம் வரையிலும் நீ இதைத் தாங்கி அடக்கி வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 18

यदात्राहं समागम्य वत्स्यामि सरितां पते । तदा त्वया परित्याज्यः क्रोधोऽयं शांकरोऽद्भुतः

ஓ நதிகளின் அதிபதியே! நான் இங்கு வந்து உன்னிடம் மீண்டும் தங்கும் போது, நீ இந்த அதிசயமான சங்கர-பிறந்த கோபத்தை விட்டொழிக்க வேண்டும்.

Verse 19

भोजनं तोयमेतस्य तव नित्यं भविष्यति । यत्नादेवावधार्य्योऽयं यथा नोपैति चांतरम्

இதற்கான உணவும் நீரும் உன்னாலே எப்போதும் கிடைக்கும். ஆகவே எந்த இடைவேளையும் தடையும் ஏற்படாதபடி, முயற்சியுடன் இதை கவனித்து காத்தருள வேண்டும்.

Verse 20

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे वडवानलचरितं नाम विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் “வடவானல சரிதம்” எனப்படும் இருபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 21

ततः प्रविष्टो जलधौ स वाडवतनुः शुचिः । वार्योघान्सुदहंस्तस्य ज्वालामालाभिदीपितः

அப்போது அந்தத் தூயவன் வாடவாக்னி வடிவம் கொண்டு கடலில் புகுந்தான்; ஜ்வாலாமாலையால் ஒளிர்ந்து கடலின் கொந்தளிக்கும் நீர்ப்பெருக்குகளை கடுமையாகத் தகித்தான்।

Verse 22

ततस्संतुष्टचेतस्कस्स्वं धामाहं गतो मुने । अंतर्धानमगात्सिंधुर्दिव्यरूपः प्रणम्य माम्

பின்னர், ஓ முனிவரே, என் மனம் நிறைவு பெற்றதால் நான் என் தாமத்திற்குத் திரும்பினேன். கடலும் தெய்வீக வடிவம் கொண்டு எனக்கு வணங்கி மறைந்து போனது।

Verse 23

स्वास्थ्यं प्राप जगत्सर्वं निर्मुक्तं तद्भवाद्भयात् । देवा बभूवुः सुखिनो मुनयश्च महामुने

ஓ மகாமுனியே, உலகமெங்கும் நலமடைந்து, அந்தத் துன்பத்தால் எழுந்த அச்சத்திலிருந்து விடுபட்டது. தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; முனிவர்களும் இன்புற்றனர்।