काली-परिचयः / Himagiri Presents Kālī (Pārvatī) to Śiva

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ शैलपतिर्हृष्टः सत्पुष्पफलसंचयम् । समादाय स्वतनयासहितोऽगाद्धरांतिकम्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது மலைநாதன் (இமயன்) மனமகிழ்ந்து, சிறந்த மலர்-கனி தொகுதியை எடுத்துக்கொண்டு, தன் மகளுடன் சேர்ந்து தரை (பூமி) சன்னிதிக்கு சென்றான்.

Verse 2

स गत्वा त्रिजगन्नाथं प्रणम्य ध्यानतत्परम् । अर्थयामास तनयां कालीं तस्मै हृदाद्भुताम्

அவர் திரிஜகந்நாதனை அணுகி, தியானத்தில் நிலைத்திருந்த இறைவனை வணங்கி, தன் உள்ளத்துக்கு அதிசயமாகப் பிரியமான மகள்—காளி—அருள வேண்டுமென வேண்டினார்.

Verse 3

फलपुष्पादिकं सर्वं तत्तदग्रे निधाय सः । अग्रे कृत्वा सुतां शम्भुमिदमाह च शैलराट्

அவர் கனிகள், மலர்கள் முதலிய அனைத்தையும் அவர்முன் வைத்து, தன் மகளை முன்னிறுத்தி, மலைமன்னன் சம்புவிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 4

हिमगिरिरुवाच । भगवंस्तनया मे त्वां सेवितुं चन्द्रशेखरम् । समुत्सुका समानीता त्वदाराधनकांक्षया

ஹிமகிரி கூறினார்— ஓ பகவான் சந்திரசேகரா! என் மகள் உம்மைச் சேவிக்க மிகுந்த ஆவலுடன் இருக்கிறாள்; உமது ஆராதனை விருப்பத்தினாலேயே அவள் இங்கு கொண்டு வரப்பட்டாள்।

Verse 5

सखीभ्यां सह नित्यं त्वां सेवतामेव शंकरम् । अनुजानीहि तां नाथ मयि ते यद्यनुग्रहः

“அவள் இரு தோழிகளுடன் எப்போதும் சங்கரனையே சேவிக்கட்டும். நாதா, என்மேல் உமது அருள் இருந்தால் அவளுக்கு இவ்வனுமதியைத் தாரும்.”

Verse 6

ब्रह्मोवाच । अथ तां शंकरोऽपश्यत्प्रथमारूढयौवनाम् । फुल्लेन्दीवरपत्राभा पूर्णचन्द्रनिभाननाम्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது சங்கரன் அவளை நோக்கினான்; இளமையின் முதல் மலர்ச்சியில் இருந்த அவள், மலர்ந்த நீலத் தாமரையின் இதழ்போல் ஒளிர்ந்து, பூர்ணசந்திரனை ஒத்த முகத்துடன் விளங்கினாள்।

Verse 7

समस्तलीलासंस्थानशुभवेषविजृम्भिकाम् । कम्बुग्रीवां विशालाक्षीं चारुकर्णयुगोज्ज्वलाम्

அவள் எல்லாத் தெய்வீக லீலைகளுக்கும் ஏற்ற நன்கு ஒத்த அமைப்புடன், மங்களமான ஒளிவீசும் ஆடையணியால் விளங்கினாள்; சங்குபோன்ற கழுத்தும், அகன்ற ஒளிரும் கண்களும், அழகிய இரு காதுகளும் அவளின் அழகை மேலும் உயர்த்தின।

Verse 8

मृणालायतपर्य्यन्तबाहुयुग्ममनोहराम् । राजीवकुड्मलप्रख्यौ घनपीनौदृढौस्तनौ

அவளுடைய மனோகரமான இரு கரங்களும் மென்மையான தாமரைத் தண்டுபோல் முழங்கால் வரை நீண்டிருந்தன. அவளுடைய மார்பகம் தாமரை மொட்டுபோல்—அடர்த்தியாக, நிறைவாக, உறுதியாக, வட்டமாய்—தெய்வமாதாவின் சகுண உடல்-மங்களத்தை வெளிப்படுத்தியது.

Verse 9

बिभ्रतीं क्षीणमध्यां च त्रिवलीमध्यराजिताम् । स्थलपद्मप्रतीकाशपादयुग्मविराजिताम्

அவள் மெலிந்த இடையை உடையவள்; நடுப்பகுதியில் திரிவளியின் அழகு விளங்கியது. உறுதியான நிலத்தில் மலர்ந்த தாமரைபோல் அவளுடைய இரு திருவடிகள் ஒளிர்ந்தன—இவ்வாறு தேவீ பார்வதியின் மங்கள சகுண ரூபம் வர்ணிக்கப்பட்டது.

Verse 10

ध्यानपंजरनिर्बद्धमुनिमानसमप्यलम् । दर्शनाद्भ्रंशने शक्तां योषिद्गणशिरोमणिम्

அவள் பெண்களுள் மணிமுடி போன்றவள்—தியானம் எனும் கூண்டில் உறுதியாக கட்டுண்ட முனிவரின் மனத்தையும், வெறும் தரிசனத்தாலேயே சிதறச் செய்ய வல்லவள்.

Verse 11

दृष्ट्वा तां तादृशीं तात ध्यानिनां च मनोहराम् । विग्रहे तन्त्रमन्त्राणां वर्द्धिनीं कामरूपिणीम्

அன்பரே, அவளை அந்த அற்புத நிலையில்—தியானிகளின் மனம் கவரும் அழகுடன்—கண்டபோது, அவள் தந்திர-மந்திரங்களின் சாக்ஷாத் உருவம், அவற்றின் வல்லமை வளர்ப்பவள், விரும்பிய வடிவம் எடுப்பவள் எனத் தோன்றினாள்.

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवहिमाचलसम्वादवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் மூன்றாம் பார்வதீகண்டத்தில் “சிவ-ஹிமாசல உரையாடல் விளக்கம்” எனும் பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 14

ववन्द शीर्ष्णा च पुनर्हिमाचलः स संशयं प्रापददीनसत्त्वः । उवाच वाक्यं जगदेकबन्धुं गिरीश्वरो वाक्यविदां वरिष्ठः

அப்போது ஹிமாசலன் மீண்டும் தலை தாழ்த்தி வணங்கினான்; தளர்ந்த உள்ளத்துடன் ஐயத்தில் விழுந்தான். அப்போது உலகின் ஒரே உறவான, சொல்வல்லோரில் முதன்மையான கிரீஸ்வரன் அவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 15

हिमाचल उवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । पश्य मां शरणम्प्राप्तमुन्मील्य नयने विभो

ஹிமாசலன் கூறினான்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணாகர சங்கரனே! எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே, கண்களைத் திறந்து என்னைப் பாரும்; நான் உன் சரணடைந்தேன்।

Verse 16

शिव शर्व महेशान जगदानन्दकृत्प्रभो । त्वां नतोऽहं महादेव सर्वापद्विनिवर्तकम्

சிவனே, சர்வனே, மகேசானனே— உலகிற்கு ஆனந்தம் அளிக்கும் ஆண்டவனே! மகாதேவனே, உமக்கு வணங்குகிறேன்; எல்லா ஆபத்துகளையும் நீக்கும் நீயே.

Verse 17

न त्वां जानंति देवेश वेदाश्शास्त्राणि कृत्स्नशः । अतीतो महिमाध्वानं तव वाङ्मनसोः सदा

தேவேசனே, வேதங்களும் எல்லா சாஸ்திரங்களும் உம்மை முழுமையாக அறியாது; உமது மகிமையின் பாதை எப்போதும் சொல் மற்றும் மனத்தின் எட்டாததாய் உள்ளது।

Verse 18

अतद्व्यावृत्तितस्त्वां वै चकितं चकितं सदा । अभिधत्ते श्रुतिः सर्वा परेषां का कथा मता

நீ ‘அதத்’ (இது அல்ல) எனும் எல்லா வரையறைகளையும் கடந்தவன்; எல்லா உபாதிகளும் அற்றவன். ஆகவே முழு ஸ்ருதி உன்னை எப்போதும் அதிசயமாய், விஸ்மயமாய் உரைக்கிறது. ஸ்ருதியே இவ்வாறு கூறினால், பிறர் கருத்தால் உன்னை வர்ணிப்பது எவ்வாறு இயலும்?

Verse 19

जानंति बहवो भक्तास्त्वत्कृपां प्राप्य भक्तितः । शरणागत भक्तानां न कुत्रापि भ्रमादिकम्

பல பக்தர்கள் பக்தியால் உன் அருளைப் பெற்று, அந்த அருளினாலேயே அதை உணர்கிறார்கள். உன் சரணடைந்த பக்தர்களுக்கு எங்கும் மயக்கம் முதலியவை இடம் பெறாது.

Verse 20

विज्ञप्तिं शृणु मत्प्रीत्या स्वदासस्य ममाधुना । तव देवाज्ञया तात दीनत्वाद्वर्णयामि हि

என்னிடம் அன்பு கொண்டு, உமது அடியேன் ஆகிய என் இவ்வினய வேண்டுதலை இப்போது கேளுங்கள். அன்பரே, உமது தெய்வ ஆணையினால் என் தாழ்ந்த நிலையைக் கண்டிப்பாக விளக்குகிறேன்।

Verse 21

सभाग्योहं महादेव प्रसादात्तव शंकर । मत्वा स्वदासं मां नाथ कृपां कुरु नमोऽस्तु ते

மகாதேவனே, சங்கரனே, உமது அருளால் நான் பாக்கியவான். நாதனே, என்னை உமது அடியேன் எனக் கருதி என்மேல் கருணை புரிவாயாக—உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 22

प्रत्यहं चागमिष्यामि दर्शनार्थं तव प्रभो । अनया सुतया स्वामिन्निदेशं दातुमर्हसि

பிரபுவே, உமது தரிசனத்திற்காக நான் தினந்தோறும் வருவேன். ஸ்வாமியே, இந்த என் மகளின் வாயிலாக எனக்கு உமது ஆணையை அருள்வாயாக।

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्योन्मील्य नेत्रे महेश्वरः । त्यक्तध्यानः परामृश्य देवदेवोऽब्रवीद्वचः

பிரம்மா கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்ட மகேஸ்வரன் கண்களைத் திறந்தான். தியானத்தை விட்டு சிறிது சிந்தித்து தேவர்களின் தேவன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 24

महेश्वर उवाच । आगंतव्यं त्वया नित्यं दर्शनार्थं ममाचल । कुमारीं सदने स्थाप्य नान्यथा मम दर्शनम्

மகேஸ்வரன் கூறினான்—ஓ அசலா (இமயமே)! என் தரிசனத்திற்காக நீ தினமும் வரவேண்டும். குமாரி (பார்வதி)யை உன் இல்லத்தில் நிறுவு; இல்லையெனில் என் தரிசனம் உனக்கில்லை.

Verse 25

ब्रह्मोवाच । महेशवचनं श्रुत्वा शिवातातस्तथाविधम् । अचलः प्रत्युवाचेदं गिरिशं नतकमधरः

பிரம்மா கூறினார்: மகேசனின் அவ்வாறான சொற்களை கேட்டபின், சிவனின் தந்தை அசலன் (இமயன்) தலை வணங்கி, கிரீசன் (சிவன்) முன்னே இவ்வாறு பதிலுரைத்தான்.

Verse 26

हिमाचल उवाच । कस्मान्मयानया सार्द्धं नागंतव्यं तदुच्यताम् । सेवने किमयोग्येयं नाहं वेद्म्यत्र कारणम्

ஹிமாசலன் கூறினான்—நான் இவளுடன் அங்கே ஏன் வரக்கூடாது? அதைச் சொல்லுங்கள். இந்தச் சேவைக்குத் நான் தகுதியற்றவனா? இதற்கான காரணம் எனக்குப் புரியவில்லை.

Verse 27

ब्रह्मोवाच । ततोऽब्रवीद्गिरिं शंभुः प्रहसन्वृषभध्वजः । लोकाचारं विशेषेण दर्शयन्हि कुयोगिनाम्

பிரம்மா கூறினார்—அப்போது வृषபத்வஜனான சாம்புவான் புன்னகையுடன் மலையரசனிடம் பேசினான்; தவறான யோகிகளை வெளிப்படுத்துவதற்காக உலகநடையின் முறையைச் சிறப்பாகக் காட்டினான்.

Verse 28

शंभुरुवाच । इयं कुमारी सुश्रोणी तन्वी चन्द्रानना शुभा । नानेतव्या मत्समीपे वारयामि पुनः पुनः

சாம்புவான் கூறினான்—இந்தக் கன்னி அழகிய இடுப்புடையவள், மெலிந்தவள், நிலவுபோன்ற முகத்தாள், மங்களமயி; ஆனால் அவளை என் அருகில் கொண்டு வரக்கூடாது. நான் மீண்டும் மீண்டும் தடை செய்கிறேன்.

Verse 29

मायारूपा स्मृता नारी विद्वद्भिर्वेदपारगैः । युवती तु विशेषेण विघ्नकर्त्री तपस्विनाम्

வேதத்தில் தேர்ந்த அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்—பெண் மாயையின் வடிவம் என நினைக்கப்படுகிறது; இளம்பெண் குறிப்பாகத் தவம் செய்பவர்களுக்கு இடையூறு விளைவிப்பவள் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 30

अहं तपस्वी योगी च निर्लिप्तो मायया सदा । प्रयोजनं न युक्त्या वै स्त्रिया किं मेस्ति भूधर

நான் தவசி, யோகி; எப்போதும் மாயையால் அசலாதவன். பெண்ணுடன் எனக்கு என்ன பயன்? ஓ பூதரா, சொல்.

Verse 31

एवं पुनर्न वक्तव्यं तपस्विवरसंश्रित । वेदधर्मप्रवीणस्त्वं यतो ज्ञानिवरो बुधः

தவசிகளில் சிறந்தவரைச் சார்ந்தவனே, இவ்வாறு மீண்டும் பேசாதே. நீ வேததர்ம வழியில் தேர்ந்தவன்; ஆகவே நீ அறிவாளி, ஞானிகளில் சிறந்தவன்.

Verse 32

भवत्यचल तत्संगाद्विषयोत्पत्तिराशु वै । विनश्यति च वैराग्यं ततो भ्रश्यति सत्तपः

ஓ அசலனே, அந்தச் சங்கத்தால் இன்பவிஷயங்கள் விரைவில் எழுகின்றன. பின்னர் வைராக்யம் அழிகிறது; அதனால் சத்த்வத் தவமும் சிதைகிறது.

Verse 33

अतस्तपस्विना शैल न कार्या स्त्रीषु संगतिः । महाविषयमूलं सा ज्ञानवैराग्यनाशिनी

ஆகவே ஓ மலைவீரனே, தவசி பெண்களுடன் நெருங்கிய சங்கம் கொள்ளக் கூடாது. அது பெரும் விஷயபோகத்தின் வேர்; ஞானமும் வைராக்யமும் அழிக்கும்.

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इत्याद्युक्त्वा बहुतरं महायोगी महेश्वरः । विरराम गिरीशं तं महायोगिवरः प्रभुः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு மேலும் பலவற்றை உரைத்த பின், அந்த மஹாயோகி பரமேஸ்வரன், யோகிகளில் உத்தமனான அந்த கிரீசன், அப்போது நிறுத்தி மௌனமடைந்தான்।

Verse 35

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोर्निरामयं निःस्पृहं निष्ठुरं च । कालीतातश्चकितोऽभूत्सुरर्षे तद्वत्किंचिद्व्याकुलश्चास तूष्णीम्

தேவரிஷியே! சம்புவின் அந்த வார்த்தைகள்—குற்றமற்றவை, ஆசையற்றவை, கடுமையானவை—என்று கேட்ட காளியின் தந்தை திடுக்கிட்டான்; அதுபோலச் சிறிது கலங்கித் தானும் மௌனமாயிருந்தான்।

Verse 36

तपस्विनोक्तं वचनं निशम्य तथा गिरीशं चकितं विचार्य्य । अतः प्रणम्यैव शिवं भवानी जगाद वाक्यं विशदन्तदानीम्

தபஸ்வி சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டும், கிரீசன் (சிவன்) குறித்து வியப்புடன் சிந்தித்தும், பவானி சிவனை வணங்கி, அக்கணமே தெளிவான நோக்குடன் உரையாடினாள்।