Sūtasya Punargamanaṃ Kāśyāṃ—Bhasma-Rudrākṣa-Tripuṇḍra-Vidhiśca (Sūta’s Return to Kāśī and the Observances of Bhasma, Rudrākṣa, and Tripuṇḍra)

Verse 1

व्यास उवाच । गतेऽथ सूते मुनयस्सुविस्मिता विचिन्त्य चान्योन्यमिदन्तु विस्मृतम् । यद्वामदेवस्य मतन्मुनीश्वर प्रत्यूचितन्तत्खलु नष्टमद्य नः

வியாசர் கூறினார்: சூதன் சென்ற பின் முனிவர்கள் மிகுந்த வியப்புடன் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசித்தனர்—“இது நமக்கு மறந்துவிட்டது; முனிவரே! வாமதேவத்தின் கொள்கைக்கு ஏற்ற பதில் இன்று நமக்கு இழந்துபோனது போல உள்ளது।”

Verse 2

कदानुभूयान्मुनिवर्यदर्शनम्भावाब्धिदुःखौघहरम्परं हि तत् । महेश्वराराधनपुण्यतोऽधुना मुनीश्वरस्सत्वरमाविरस्तु नः

அந்த சிறந்த முனிவரின் தரிசனம் எப்போது நமக்கு கிடைக்கும்—அதன் தரிசனமே பரமம்; ஏனெனில் அது சம்சாரப் பவசாகரத்தின் துயரப் பெருக்கை அகற்றுகிறது. மகேஸ்வர ஆராதனையின் புண்ணியத்தால் அந்த முனிவர் இப்போது விரைவில் நமக்கு முன் வெளிப்படுவாராக।

Verse 3

इति चिन्तासमाविष्टा मुनयो मुनिपुंगवम् । व्यासं संपूज्य हृत्पद्मे तस्थुस्तद्दशर्नोत्सुकाः

இவ்வாறு தியானத்தில் ஆழ்ந்த முனிவர்கள், முனிவருள் சிறந்த வியாசரை முறையாகப் பூஜித்து, இதயத் தாமரையில் அவரைத் தாங்கி, அவரது தரிசனமும் உபதேசமும் பெற ஆவலுடன் நிலைத்திருந்தனர்.

Verse 4

सम्वत्सरान्ते स पुनः काशीम्प्राप महामुनिः । शिवभक्तिरतो ज्ञानी पुराणार्थप्रकाशकः

ஒரு ஆண்டின் முடிவில் அந்த மகாமுனி மீண்டும் காசியை அடைந்தார்—சிவபக்தியில் நிலைத்தவர், தத்துவஞானி, புராணங்களின் பொருளை வெளிப்படுத்துபவர்.

Verse 5

तन्दृष्ट्वा सूतमायान्तम्मुनयो हृष्टचेतसः । अभ्युत्थानासनार्घ्यादिपूजया समपूजयन्

சூதர் வருவதைக் கண்ட முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்து, எழுந்து வரவேற்பது, ஆசனம் அளிப்பது, அர்க்யம் முதலிய வழிபாட்டு முறைகளால் அவரை முறையாகப் போற்றி வணங்கினர்.

Verse 6

सोपि तान्मुनिशार्दूलानभिनन्द्य स्मितोदरम् । प्रीत्या स्नात्वा जाह्नवीये जले परमपावने

அவரும் மென்மையான புன்னகையுடன் அந்தப் புலி போன்ற முனிவர்களை வாழ்த்தினார்; பின்னர் அன்புடன் மிகப் புனிதமான ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீரில் நீராடினார்.

Verse 7

ऋषीन्संतर्प्य च सुरान्पितॄंश्च तिलतण्डुलैः । तीरमागत्य सम्प्रोक्ष्य वाससी परिधाय च

எள்ளும் அரிசித் துகள்களும் கொண்டு ரிஷிகள், தேவர்கள், பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தி, அவர் கரைக்கு வந்து தூய்மைக்காகப் ப்ரோக்ஷணம் செய்து ஆடைகளை அணிந்தார்।

Verse 8

द्विराचम्य समादाय भस्म सद्यादिमंत्रतः । उद्धूलनादिक्रमतो विधार्य्याऽथ मुनीश्वरः

இருமுறை ஆச்சமனம் செய்து தூய்மையடைந்து முனீஸ்வரர் புனித விபூதியை எடுத்தார். சத்யோஜாத முதலிய மந்திரங்களை ஜபித்து, உடலில் உத்தூலன முதலான முறைக்கேற்ப விதிப்படி அணிந்தார்.

Verse 9

रुद्राक्षमालाभरणः कृतनित्यक्रियस्सुधी । यथोक्तांगेषु विधिना त्रिपुण्ड्रं रचति स्म ह

ருத்ராட்ச மாலையை அணிந்து, நித்தியக் கிரியைகளை நிறைவேற்றிய அந்த அறிவுடைய பக்தன், சாஸ்திர விதிப்படி அங்கங்களிலெல்லாம் திரிபுண்ட்ரம் (மூன்று விபூதி கோடுகள்) இட்டான்.

Verse 10

विश्वेश्वरमुमाकान्तं ससुतं सगणाधिपम् । पूजयामास सद्भक्त्या ह्यस्तौ न्नत्वा मुहुर्मुहुः

அவன் உண்மையான பக்தியுடன் உமைகாந்தனான விஸ்வேஸ்வர சிவனை, அவர்களின் புதல்வனுடனும் கணாதிபதியுடனும் சேர்த்து வழிபட்டான்; மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி ஸ்துதிகளை அர்ப்பணித்தான்.

Verse 11

कालभैरवनाथं च संपूज्याथ विधानतः । प्रदक्षिणीकृत्य पुनस्त्रेधा नत्वा च पंचधा

பின்னர் விதிப்படி காலபைரவநாதரை முறையாகப் பூஜித்து பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் மீண்டும் மூன்று முறைவும், பஞ்சதா (ஐந்து விதமாகவும்) வணங்க வேண்டும்.

Verse 12

पुनः प्रदक्षिणी कृत्य प्रणम्य भुवि दण्डवत् । तुष्टाव परया स्तुत्या संस्मरंस्तत्पदाम्बुजम्

மீண்டும் பிரதட்சிணை செய்து, பூமியில் தண்டவத் பணிந்து, உள்ளத்தில் அவருடைய தாமரைத் திருவடிகளை நினைத்தவாறே, உன்னத ஸ்தோத்திரத்தால் இறைவனைப் புகழ்ந்தான்।

Verse 13

श्रीमत्पंचाक्षरीम्विद्यामष्टोत्तरसहस्रकम् । संजप्य पुरतः स्थित्वा क्षमापय्य महेश्वरम्

திருமிகு பஞ்சாக்ஷரி வித்யை—“ஓம் நமः சிவாய”—என்பதை ஆயிரத்து எட்டு முறை முறையாக ஜபித்து, மகாதேவரின் முன்னிலையில் நின்று, பணிவுடன் மகேஸ்வரனிடம் மன்னிப்பை வேண்ட வேண்டும்।

Verse 14

चण्डेशं सम्प्रपूज्याऽथ मुक्तिमण्डपमध्यतः । निर्द्दिष्टमासनं भेजे मुनिभिर्वेदपारगैः

பின்னர் சண்டேசரை முறையாகப் பூஜித்து, முக்தி-மண்டபத்தின் நடுவில், வேதத்தில் தேர்ந்த முனிவர்கள் குறிப்பிட்ட ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்।

Verse 15

एवं स्थितेषु सर्वेषु नमस्कृत्य समंत्रकम् । अथ प्राह मुनीन्द्राणां भाववृद्धिकरम्वच

அனைவரும் இவ்வாறு அமர்ந்தபோது, அவன் மந்திரத்துடன் வணங்கி; பின்னர் முனிவர்களின் பக்தி-பாவத்தை வளர்க்கும் சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 16

सूत कृतः । धन्या यूयं महाप्राज्ञा मुनयश्शंसितव्रताः । भवदर्थमिह प्राप्तोऽहन्तद्वृत्तमिदं शृणु

சூதர் கூறினார்—மிகுந்த ஞானமுடைய, புகழப்பட்ட விரதங்களை உடைய முனிவர்களே! நீங்கள் பாக்கியசாலிகள். உங்கள் நலனுக்காகவே நான் இங்கு வந்தேன்; நடந்ததுபோலவே இவ்விவரத்தை கேளுங்கள்।

Verse 17

यदाहमुपदिश्याथ भवतः प्रणवार्थकम् । गतस्तीर्थाटनार्थाय तद्वृत्तान्तम्ब्रवीमि वः

நான் உங்களுக்கு பிரணவம் (ஓம்) என்பதன் பொருளை உபதேசித்த பின், தீர்த்த யாத்திரைக்காகப் புறப்பட்டேன்; அதன் பின் நிகழ்ந்த வரலாற்றை இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 18

इतो निर्गत्य सम्प्राप्य तीरं दक्षपयोनिधेः । स्नात्वा सम्पूज्य विधिवद्देवीं कन्यामयीं शिवाम् । पुनरागत्य विप्रेन्द्रास्सुवर्णमुखरीतटम्

இங்கிருந்து புறப்பட்டு தக்ஷனுடைய கடற்கரையை அடைந்து நீராடி, விதிப்படி கன்னியுருவான தேவீ சிவாவை வழிபட வேண்டும்; பின்னர், ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, மீண்டும் வந்து சுவர்ணமுகரீ கரையை அடைய வேண்டும்।

Verse 19

श्रीकालहस्तिशैलाख्यनगरे परमाद्भुते । सुवर्णमुखरीतोये स्नात्वा देवानृषीनपि

மிக அதிசயமான ஸ்ரீகாளஹஸ்தி மலைநகரில், சுவர்ணமுகரீ நீரில் நீராடி, தேவர்களுக்கும் முனிவர்களுக்கும் முறையாகத் தர்ப்பணம் செய்து திருப்தியளித்தான்।

Verse 20

सन्तर्प्य विधिवद्भक्त्या समुदं गिरिशं स्मरन् । समर्च्य कालहस्तीशं चन्द्रकांतसमप्रभम्

பக்தியுடன் விதிப்படி சாந்தர்ப்பணம் செய்து, அமைதியான மனத்துடன் கிரீசன் (சிவன்) நினைவு கொண்டு, சந்திரகாந்தக் கல்லைப் போன்ற ஒளியுடைய காளஹஸ்தீசனை வழிபட வேண்டும்।

Verse 21

पश्चिमाभिमुखम्पंचशिरसम्परमाद्भुतम् । सकृद्दर्शनमात्रेण सर्वाघक्षयकारणम्

மேற்கை நோக்கி நிற்கும் அந்த மிக அதிசயமான ஐந்துத் தலை கொண்ட (சிவ) ரூபம்—ஒருமுறை தரிசித்தாலே எல்லாப் பாவங்களும் அழிவதற்குக் காரணமாகும்।

Verse 22

सर्वसिद्धिप्रदम्भुक्तिमुक्तिदन्त्रिगुणेश्वरम् । ततश्च परया भक्त्या तस्य दक्षिणगां शिवाम्

அவர் எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்பவர்; போகமும் மோட்சமும் வழங்குபவர்; மும்முகுணங்களின் ஈசன். பின்னர் பரம பக்தியுடன் அவரின் வலப்புறத்தில் நிற்கும் கல்யாணி சிவையை வழிபட வேண்டும்.

Verse 23

ज्ञानप्रसूनकलिकां समर्च्य हि जगत्प्रसूम् । श्रीमत्पंचाक्षरीं विद्यामष्टोत्तरसहस्रकम्

ஆன்மிக ஞானமெனும் மலரின் மொட்டு—ஸ்ரீமத் பஞ்சாக்ஷரீ வித்யை—அவள் உலகமாதை. அவளை முறையாக வழிபட்டு, ஒரு லட்சத்து எட்டாயிரம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 24

जप्त्वा प्रदक्षिणीकृत्य स्तुत्वा नत्वा मुहुर्मुहुः

மந்திரம் ஜபித்து, பிரதட்சிணம் செய்து, ஸ்தோத்திரம் பாடி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி—இவ்வாறு பக்தியுடன் பரமபதி சிவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 25

ततः प्रदक्षिणीकृत्य गिरिम्प्रत्यहमादरात् । आमोदतीव मनसि प्रत्यहन्नियमास्थितः

பின்னர் அவர் தினந்தோறும் பக்தியுடன் அந்த மலைக்கு பிரதட்சிணம் செய்து, நித்திய நியமங்களில் நிலைத்திருந்தார்; அவரது மனம் தெய்வீக ஆனந்தத்தால் மணமூட்டியதுபோல் மகிழ்ந்தது.

Verse 26

अनयञ्चतुरो मासानेवन्तत्र मुनीश्वराः । ज्ञानप्रसूनकलिका महादेव्याः प्रसादतः

இவ்வாறு முனிவர்தலைவர்கள் அங்கே நான்கு மாதங்கள் தங்கினர். மகாதேவியின் அருளால் அவர்களின் ஞானமலரின் மொட்டு மலர்ந்து விரிந்தது.

Verse 27

एकदा तु समास्तीर्य चैलाजिनकुशोत्तरम् । आसनम्परमन्तस्मिन्स्थित्वा रुद्धेन्द्रियो मुनि

ஒருமுறை துணி, மான் தோல், குசா புல் மேல்சாய்வாக அமைந்த சிறந்த ஆசனத்தை விரித்து, முனிவர் அதில் உறுதியாக அமர்ந்து புலன்களை அடக்கினார்।

Verse 28

समाधिमास्थाय सदा परमानंदचिद्धनः । परिपूर्णश्शिवोस्मीति निर्व्यग्रहृदयोऽभवम्

எப்போதும் சமாதியில் நிலைத்து, பரமானந்தமும் சித்துச் செல்வமும் நிறைந்தவனாய், “நான் முழுமையான சிவன்” என உணர்ந்து என் உள்ளம் கலக்கமற்றதாக ஆனது।

Verse 29

एतस्मिन्नेव समये सद्गुरुः करुणानिधिः । नीलजीमूतसङ्काशो विद्युत्पिङ्गजटाधरः

அதே நேரத்தில் கருணை நிதியான சத்குரு தோன்றினார்—நீல மழைமேகம்போல் கருமை நிறம், மின்னலைப் போன்ற செம்பொன் ஜடைகளைத் தாங்கியவர்।

Verse 30

प्रांशुः कमण्डलूद्दण्डकृष्णाजिनधरस्स्वयम् । भस्मावदातसर्वाङ्गस्सर्वलक्षणलक्षितः

அவர் தாமே உயரமும் ஒளியும் உடையவர்; கமண்டலு, தண்டு, கருமான் தோல் அணிந்தவர். புனித விபூதியால் அவரது உடல் முழுதும் தூய்மையாக ஒளிர்ந்து, எல்லா மங்கள லட்சணங்களாலும் விளங்கினார்।

Verse 31

त्रिपुण्ड्रविलसद्भालो रुद्राक्षालङ्कृताकृतिः । पद्मपत्रारुणायामविस्तीर्णनयनद्वयः

அவரது நெற்றியில் திரிபுண்டிரம் ஒளிர்ந்தது; அவரது திருமேனி ருத்ராட்ச மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அவரது இரு கண்களும் தாமரை இதழ்போல் செம்மை, நீளமும் விரிவும் உடையவை।

Verse 32

प्रादुर्भूय हृदम्भोजे तदानीमेव सत्वरम् । विमोहितस्तदैवासमेतदद्भुतमास्तिकाः

ஓ ஆஸ்திக பக்தர்களே, அதே கணத்தில் என் இதயத் தாமரையில் அது விரைந்து வெளிப்பட்டது; அந்த அதிசயத் தரிசனத்தால் நான் உடனே வியப்பில் மயங்கினேன்।

Verse 33

तत उन्मील्य नयने विलापं कृतवानहम् । आसीन्ममाश्रुपातश्च गिरिनिर्झरसन्निभः

பின் நான் கண்களைத் திறந்து புலம்பினேன்; என் கண்ணீர் மலை அருவிபோல் பெருக்கெடுத்து ஓடியது।

Verse 34

एतस्मिन्नेव समये श्रुता वागशरीरिणी । व्योम्नो महाद्भुता विप्रास्तामेव शृणुतादरात्

அதே நேரத்தில் ஆகாயத்திலிருந்து உடலற்ற ஒரு வாக்கு கேட்கப்பட்டது—மிகவும் அதிசயம். ஓ விப்ரர்களே, அந்த வாக்கை பக்தியுடன் கேளுங்கள்।

Verse 35

सूतपुत्र महाभाग गच्छ वाराणसीम्पुरीम् । तत्रासन्मुनयः पूर्वमुपदिष्टास्त्वयाऽधुना

ஓ சூதபுத்திர மகாபாகா, வாராணசி நகரத்திற்குச் செல். அங்கே நீ முன்பு உபதேசித்த முனிவர்கள் இப்போது தங்கியுள்ளனர்।

Verse 36

त्वदुपागमकल्याणं कांक्षंते विवशा भृशम् । तिष्ठन्ति ते निराहारा इत्युक्त्वा विरराम सा

உன் வருகையின் மங்களத்தை அவர்கள் மிகுந்த ஏக்கத்துடன் நாடுகின்றனர்; அவர்கள் உணவு எதுவும் கொள்ளாமல் நின்றுள்ளனர். இவ்வாறு சொல்லி அந்த வாக்கு மௌனமானது।

Verse 37

तत उत्थाय तरसा देवन्देवीञ्च भक्तितः । प्रदक्षिणीकृत्य पुनः प्रणम्य भुवि दण्डवत्

அப்போது அவன் விரைவாக எழுந்து பக்தியுடன் தேவனையும் தேவியையும் வணங்கினான். அவர்களைப் பிரதட்சிணம் செய்து மீண்டும் நிலத்தில் தண்டவத் பணிந்து முழு சரணாகதியை அர்ப்பணித்தான்.

Verse 38

द्विषड्वारं गुरोराज्ञां विज्ञाय शिवयोरथ । क्षेत्रान्निर्गत्य तरसा चत्वारिंशद्दिनान्तरे

பின்னர் குருவின் ஆணையைத் தெளிவாக அறிந்து அவர்கள் விரைவாக அந்தப் புனிதத் தலத்திலிருந்து புறப்பட்டனர்; சிவகாரிய நிமித்தமாக நாற்பது நாட்களுக்குள் இலக்கை அடைந்தனர்.

Verse 39

आगतोऽस्मि मुनिश्रेष्ठा अनुगृह्णन्तु मामिह । मया किमद्य वक्तव्यं भवन्तस्तद्ब्रुवन्तु मे

முனிவரே சிறந்தவர்களே! நான் (உங்களிடம்) வந்துள்ளேன்; இங்கே என்மேல் அருள் புரியுங்கள். இன்று நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்? நீங்கள் தான் எனக்குச் சொல்லுங்கள், என்ன கூற வேண்டும் என்று.

Verse 40

इति सूतवचश्श्रुत्वा ऋषयो हृष्टमानसाः । अवोचन्मुनिशार्दूलं व्यासन्नत्वा मुहुर्मुहुः

இவ்வாறு சூதரின் சொற்களை கேட்டதும் ரிஷிகள் உள்ளம் மகிழ்ந்தனர். அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அருகில் சென்று மரியாதையுடன் அந்த முனிசார்தூலனை உரைத்தனர்.