Sukta 6

Mantra 1

महाँ इन्द्रो य ओजसा पर्जन्यो वृष्टिमाँ इव । स्तोमैर्वत्सस्य वावृधे ॥

இந்திரன் தன் ஓஜஸால் மகத்தானவன்; மழை நிறைந்த பர்ஜன்யன் போல. எங்கள் ஸ்தோத்திரங்களால் அவன் வளர்கின்றான்; கன்றின் உள்ளே போஷிக்கப்படும் உயிர்வளர்ச்சி போல.

Mantra 2

प्रजामृतस्य पिप्रतः प्र यद्भरन्त वह्नयः । विप्रा ऋतस्य वाहसा ॥

ருதத்தின் வாகிகளான விப்ரர்கள்—வஹ்னயः—ருதத்தில் பிரஜையின் (சந்ததியின்) போஷணத்தை முன்னே கொண்டு வரும்போது, ருதத்தின் வாஹஸா (உண்மை வாகனம்/வலிமை) மூலம் அதை முன்னே செலுத்துகின்றனர்.

Mantra 3

कण्वा इन्द्रं यदक्रत स्तोमैर्यज्ञस्य साधनम् । जामि ब्रुवत आयुधम् ॥

கண்வர்கள் ஸ்தோத்திரங்களால் இந்திரனை யஜ்ஞத்தின் சாதனம்—வெற்றிச் சக்தி—ஆக உருவாக்கியபோது, அவர்கள் உறவினரைப் போலப் பேசி, வாக்கின் ஆயுதத்தைச் செதுக்கியார்கள்.

Mantra 4

समस्य मन्यवे विशो विश्वा नमन्त कृष्टयः । समुद्रायेव सिन्धवः ॥

அவனுடைய தெய்வீக மன்யு (தீவிரத் தேஜஸ்மிக உந்துதல்) முன் எல்லா மக்களும் வணங்கி வளைந்து நிற்கின்றனர்; கடலை நோக்கி நதிகள் சாய்ந்து ஓடுவது போல.

Mantra 5

ओजस्तदस्य तित्विष उभे यत्समवर्तयत् । इन्द्रश्चर्मेव रोदसी ॥

இதுவே அவனுடைய எரியும் ஆற்றலின் ஓஜஸ்: இரு உலகங்களையும் சுழற்றி ஒன்றாகச் சேர்த்தான்; இந்திரன் த்யாவா–பிருதிவியை ஒரே தோலுக்குள் அடக்கியதுபோல் அணைத்தான்.

Mantra 6

वि चिद्वृत्रस्य दोधतो वज्रेण शतपर्वणा । शिरो बिभेद वृष्णिना ॥

விருத்ரன் குலுங்கி எதிர்த்தபோதும், இந்திரன் நூறு மூட்டுகளுடைய வஜ்ரத்தால், தன் வृष்ணி-வலிமையால், அவன் தலையைப் பிளந்தான்.

Mantra 7

इमा अभि प्र णोनुमो विपामग्रेषु धीतयः । अग्नेः शोचिर्न दिद्युतः ॥

இந்தத் தீதிகள் (உந்துதல்கள்) நாம் முன்னே தள்ளி இயக்குகிறோம்—விபர்கள் (காண்போர்) முன்னணியில்; அவை அக்னியின் ஶோசி (ஜ்வாலை) போல, உள்ளொளியின் மின்னல் போல ஒளிர்கின்றன.

Mantra 8

गुहा सतीरुप त्मना प्र यच्छोचन्त धीतयः । कण्वा ऋतस्य धारया ॥

குகையில் உறைந்திருந்தாலும், இத்தீதிகள் தம் சொந்த ஆத்ம-ஸ்வபாவத்தால் முன்னே வந்து எரியத் தொடங்குகின்றன; கண்ண்வர்கள் அவற்றை ருத (சத்திய-ஒழுங்கு) எனும் தாரையின் ஓட்டத்தால் கொண்டு வருகின்றனர்.

Mantra 9

प्र तमिन्द्र नशीमहि रयिं गोमन्तमश्विनम् । प्र ब्रह्म पूर्वचित्तये ॥

அந்த இந்திரனை நாம் அடைவோமாக—கோமந்த (ஒளிக்கதிர்களால் செழித்த) மற்றும் அஶ்வின (வேக-வலிமையுடன் கூடிய) ரயி (பெருவளம்) யை; மேலும் பழம்பெரும் சித்தம் விழிப்பதற்காக பிரஹ்ம (மந்திர-வாக்கு) முன்னே செல்லட்டும்.

Mantra 10

अहमिद्धि पितुष्परि मेधामृतस्य जग्रभ । अहं सूर्य इवाजनि ॥

நான் தான், பிதாவின் சுற்றத்திலிருந்து, ṛta-வின் மேதையைப் பற்றிக் கொண்டேன்; நான் சூரியனைப் போலப் பிறந்தேன்—உதயமாய், தெளிந்த அரசோச்ச ஒளியில்.

Mantra 12

ये त्वामिन्द्र न तुष्टुवुॠषयो ये च तुष्टुवुः । ममेद्वर्धस्व सुष्टुतः ॥

இந்திரா! ரிஷிகள் உன்னைப் புகழாதிருந்தாலும், புகழ்ந்திருந்தாலும்—நன்றாக ஸ்துதிக்கப்பட்டவனாய் எனக்காகவே வளர்வாயாக; சரியான உச்சாரணத்திற்கான பதிலாய் என் உள்ளே உன் வலிமையைப் பெருக்குவாயாக.

Mantra 13

यदस्य मन्युरध्वनीद्वि वृत्रं पर्वशो रुजन् । अपः समुद्रमैरयत् ॥

அவனுடைய கோபவலிமை வழியில் முன்னேறி, வ்ருத்ரனை அங்கம் அங்கமாக நொறுக்கி, அப்போது அவன் அபः (நீர்களை) இயக்கினான்—சமுத்திரப் பரிபூரணத்தைக் கிளர்த்தினான்.

Mantra 14

नि शुष्ण इन्द्र धर्णसिं वज्रं जघन्थ दस्यवि । वृषा ह्युग्र शृण्विषे ॥

ஓ இந்திரா! நீ ஶுஷ்ணன் எனும் தஸ்யுவின் மீது வஜ்ரத்தைத் தாழ்த்தி அவனைச் சங்கரித்தாய். நீ வृषபன்—உக்ரன், கேட்கத்தக்கவன், பதில் அளிப்பவன்—எதிர்க்க முடியாத வலிமையுடையவன்.

Mantra 15

न द्याव इन्द्रमोजसा नान्तरिक्षाणि वज्रिणम् । न विव्यचन्त भूमयः ॥

தம் வலத்தால் வானமும், அந்தரிக்ஷமும், பூமியின் ஆதாரங்களும்—வஜ்ரதாரியான இந்திரனை அளந்து அடக்க இயலாது. அவன் ஓஜஸ் உலகங்களின் அளவைக் கடந்தது.

Mantra 17

य इमे रोदसी मही समीची समजग्रभीत् । तमोभिरिन्द्र तं गुहः ॥

இந்த இரு மாபெரும் ரோதஸீ—வானும் பூமியும்—நேர்முகமாகச் சேர்த்து ஒன்றாகப் பற்றிக் கொண்டவனை, ஓ இந்திரா, நீ இருள்களால் குகையில் மறைத்தாய்—ஒளியாக வெளிப்படக் காத்திருக்கும் மறைபட்ட சக்தி.

Mantra 18

य इन्द्र यतयस्त्वा भृगवो ये च तुष्टुवुः । ममेदुग्र श्रुधी हवम् ॥

ஓ இந்திரா, யதயர்கள் (தவம்-முயற்சியாளர்கள்), ப்ருகுக்கள், மேலும் உம்மைத் துதித்தோர்—ஓ உக்ரா, என் இந்த ஹவம் (அழைப்பு) நிச்சயமாகக் கேளும். அவர்களின் பழம்பெரும் வேட்கை இப்போது என்னுள் விழித்தெழுக.

Mantra 20

या इन्द्र प्रस्वस्त्वासा गर्भमचक्रिरन् । परि धर्मेव सूर्यम् ॥

ஓ இந்திரா, ப்ரஸ்வஸ்த்வாஸாஃ (முன்னே செல்லும் சக்திகள்) உம்மை கர்ப்பமுடைய வடிவமாக அமைத்தன—஋தம் (நியம-தர்மம்) எனும் ஒழுங்கிற்குள் சூரியனைச் சுற்றி அடைத்ததுபோல்; ஒளி தாங்கப்பட்டு, காக்கப்பட்டு, நம்முள் வெளிப்படத் தயாராகும்படிக்கு.

Mantra 22

तवेदिन्द्र प्रणीतिषूत प्रशस्तिरद्रिवः । यज्ञो वितन्तसाय्यः ॥

ஓ இந்திரா, உமது ப்ரணீதி (வழிநடத்தும் ஊக்கம்) யிலேயே புகழும் நேர்வழியும் உள்ளது, ஓ அத்ரிவஃ (கல்லைத் தாங்குபவன்). யாகமும் தன் முழு விரிவில் விரிக்கப்பட்டுள்ளது—உள்ளார்ந்த ஆஹுதி தன் இலக்கை நலமாக அடையும்படிக்கு.

Mantra 23

आ न इन्द्र महीमिषं पुरं न दर्षि गोमतीम् । उत प्रजां सुवीर्यम् ॥

ஓ இந்திரா, எங்களிடம் வா—மகத்தானப் போஷண வலிமை (மஹீமிஷ) உடன், கதிர்/கோ-செல்வம் நிறைந்த கோமதீப் புரம் போன்ற உறுதியான கோட்டையைப் போல; மேலும் எங்களுக்கு பிரஜை (நல்ல சந்ததி)யையும், சுவீர்யம்—வீரப் பராக்கிரமத்தின் நிறைவையும்—அருள்வாயாக.

Mantra 24

उत त्यदाश्वश्व्यं यदिन्द्र नाहुषीष्वा । अग्रे विक्षु प्रदीदयत् ॥

மேலும் அந்த அச்வ-ஜன்யமான விரைவு வலிமை—ஓ இந்திரா, நஹுஷ மக்களிடையே—நீ அதை குலங்களின் நடுவே முன்னணியில் ஒளிரச் செய்தபோது; மனிதக் கூட்டத்தில் முன்னேற்றத்தின் முன்னொளியை நீ ஏற்றுகிறாய்.

Mantra 26

यदङ्ग तविषीयस इन्द्र प्रराजसि क्षितीः । महाँ अपार ओजसा ॥

ஓ இந்திரா, நீ மேலும் த்விஷீயஸாக (அதிகத் தீவிர வலிமையுடன்) வலிமையில் எழுந்து, க்ஷிதிகள் (வாசஸ்தலங்கள்) மீது பிரராஜஸி—அதிகாரமாக ஆளும்போது—நீ மகான்; உன் ஓஜஸ் எல்லையற்றது; உன் சொந்த வல்லமையாலேயே ஆத்ம-ஆட்சி/ஆத்ம-அதிகாரத்தின் வெளி விரிகிறது.

Mantra 27

तं त्वा हविष्मतीर्विश उप ब्रुवत ऊतये । उरुज्रयसमिन्दुभिः ॥

விரிந்த ஓட்டத்தின் வலிமையைத் தாங்கும் உருஜ்ரயஸ்! ஹவிஸை ஏந்தும் மக்கள், சோமத் துளிகளுடன், காப்பிற்காக உம்மை அருகே அழைக்கின்றனர்.

Mantra 28

उपह्वरे गिरीणां संगथे च नदीनाम् । धिया विप्रो अजायत ॥

மலைகளின் உபஹ்வரங்களில் (அருகிய பள்ளங்கள்/குகை-அடைவுகள்) மற்றும் நதிகளின் சங்கமத்தில், தியா (உள்ளுணர்வு) வலியால் விப்ரன் (ரிஷி) பிறக்கிறான்.

Mantra 29

अतः समुद्रमुद्वतश्चिकित्वाँ अव पश्यति । यतो विपान एजति ॥

இங்கிருந்து சிகித்வான் (அறிவுடையவன்) சமுத்திரத்தையும் மேலெழும் உயரங்களையும் நோக்குகிறான்; அங்கிருந்து விபான் (பானம் அருந்துபவன்) நடுங்கி இயக்கமடைகிறான்.

Mantra 30

आदित्प्रत्नस्य रेतसो ज्योतिष्पश्यन्ति वासरम् । परो यदिध्यते दिवा ॥

அப்போது அவர்கள் பழமையான ரேதஸ் (வித்து-சக்தி) எனும் ஒளியால் வாஸரம்—பகலை—காண்கிறார்கள்; அது த்யௌ (வானில்) அப்பால் எரியூட்டப்படும்போது.

Mantra 31

कण्वास इन्द्र ते मतिं विश्वे वर्धन्ति पौंस्यम् । उतो शविष्ठ वृष्ण्यम् ॥

ஓ இந்திரா, கண்ண்வர்கள்—அனைவரும்—உன் மதி யையும், உன் பௌம்ஸ்யம் (ஆண்மை/வீரியம்) யையும் வளர்க்கிறார்கள்; மேலும், ஓ மிகச் சக்திமான், உன் வ்ருஷ்ண்யம் (வீர-வலிமை) யையும்.

Mantra 32

इमां म इन्द्र सुष्टुतिं जुषस्व प्र सु मामव । उत प्र वर्धया मतिम् ॥

ஓ இந்திரா, என் இச் சுஷ்டுதி—நன்கு அமைந்த ஸ்துதி—யை ஏற்றுக்கொள்; என்னை வலிமையுடன் பேணி வளர்த்து. மேலும் என் மதி யையும் வளர்த்து, அது சத்திய-வலிமையைத் தாங்குமாறு செய்.

Mantra 33

उत ब्रह्मण्या वयं तुभ्यं प्रवृद्ध वज्रिवः । विप्रा अतक्ष्म जीवसे ॥

மேலும் நாங்கள்—பிரஹ்மண்யர் (பிரஹ்மத்தை நேசிப்போர்), ஓ வஜ்ரிவன், ஓ வளர்ந்து பெருகுபவனே—எங்கள் வாழ்விற்காக உனக்கென ஒளிவீசும் ஒரு வாக்கு/ஸ்தோத்திரத்தை வடிக்கிறோம்.

Mantra 34

अभि कण्वा अनूषतापो न प्रवता यतीः । इन्द्रं वनन्वती मतिः ॥

கண்வர்கள் அவனை நோக்கி முழங்கினர்—சரிவில் ஓடும் நீரைப் போல; இந்திரனை வெல்ல விரையும் அவர்களின் ஊக்கமிகு மதி நேராக அவன் வல்லமை நோக்கி பாய்கிறது.

Mantra 35

इन्द्रमुक्थानि वावृधुः समुद्रमिव सिन्धवः । अनुत्तमन्युमजरम् ॥

உக்தங்கள் இந்திரனை வளர்த்தன—நதிகள் கடலைப் பெருக்குவது போல; அவன் ஒப்பற்ற மன்யு (உக்கிரத் தேஜஸ்) உடையவன், அஜரன்—அழியாதவன்.

Mantra 36

आ नो याहि परावतो हरिभ्यां हर्यताभ्याम् । इममिन्द्र सुतं पिब ॥

இந்திரா! தொலைவிடங்களிலிருந்து உன் இரு ஹரி (செம்பொன் நிறம் கொண்ட, ஒளிமிக்க குதிரைகள்) உடன் எங்களிடம் வா. இந்நசுக்கப்பட்ட சோமத்தை அருந்து.

Mantra 37

त्वामिद्वृत्रहन्तम जनासो वृक्तबर्हिषः । हवन्ते वाजसातये ॥

விருத்ரஹனே! நீயே—மிகப் பெரும் வீரன், மறைப்பவனை அழிப்பவன்—சிறப்பாக விரிக்கப்பட்ட பர்ஹி (யாகாசனம்) உடைய மக்கள் வாஜசாதிக்காக உன்னை அழைக்கின்றனர்.

Mantra 38

अनु त्वा रोदसी उभे चक्रं न वर्त्येतशम् । अनु सुवानास इन्दवः ॥

உன் பின்னே இரு ரோதஸீ—வானும் பூமியும்—வேகக் குதிரையால் சுழலும் சக்கரம்போல் நகர்கின்றன. உன் பின்னே நசுக்கப்பட்ட சோமத் துளிகளும் தொடர்கின்றன.

Mantra 39

मन्दस्वा सु स्वर्णर उतेन्द्र शर्यणावति । मत्स्वा विवस्वतो मती ॥

ஓ இந்திரா, பொன்னொளி நிறைந்த விண்ணின் வீரனே, நீ ஆனந்தமடை; மேலும் சர்யணாவின் செழிப்பில் மகிழ்ந்து களிகொள். விவஸ்வானின் ஊக்கமூட்டும் மதி மூலம் மயங்கிக் களிகொள்—அந்த ஒளியில் பிறந்த தரிசனம் எங்களுள் உன்னைச் செயற்படச் செய்யட்டும்.

Mantra 40

वावृधान उप द्यवि वृषा वज्र्यरोरवीत् । वृत्रहा सोमपातमः ॥

என்றும் வளர்ந்து வரும் வஜ்ரதாரி காளை விண்ணை நோக்கி கர்ஜித்தது. மறைப்பவன் வ்ருத்ரனை வதைக்கும், சோமத்தை மிகச் சிறப்பாகப் பருகுபவன்—அவன் வலிமையுடன் எழுந்து, உள்ளார்ந்த தடையை உடைக்கிறான்.

Mantra 41

ऋषिर्हि पूर्वजा अस्येक ईशान ओजसा । इन्द्र चोष्कूयसे वसु ॥

ஏனெனில் நீயே ரிஷி—அனைவருக்கும் முன் பிறந்தவன்—உன் ஓஜஸால் ஒரே ஈசானன். ஓ இந்திரா, நீ வசுக்களைத் தூண்டி அருகே கொண்டு வருகிறாய்—செல்வம், நிலைபெறு வளம், நியாயமான நிறைவு ஆகிய சக்திகளை—மேலும் செழுமையான இருப்பை நிறுவுவதற்காக.

Mantra 42

अस्माकं त्वा सुताँ उप वीतपृष्ठा अभि प्रयः । शतं वहन्तु हरयः ॥

எங்கள் பிழிந்த சோமரசத்திற்காக, ஓ வீதப்ருஷ்டா (ஒளிர்-முதுகுடைய) தேவா, உம்மை அருகே அழைக்கிறோம்; உமது ஹரி (செம்மஞ்சள் குதிரைகள்) நூறுமடங்கு வேகத்துடன் உம்மை இந்த யஜ்ஞ-ப்ரயஸ் (அர்ப்பணம்) நோக்கி ஏற்றிச் செல்லட்டும்.

Mantra 43

इमां सु पूर्व्यां धियं मधोर्घृतस्य पिप्युषीम् । कण्वा उक्थेन वावृधुः ॥

இந்தப் பழமையான தியா (ஊக்கம்)—மது மற்றும் க்ருத (க்ருத-ஒளி) நிறைந்தது—கண்வர்கள் உக்த (வெளிப்படுத்தும் ஸ்துதி-வாக்கு) மூலம் வளர்த்தனர்; சிந்தனை முழுமையான ஆனந்தமாக விரியும்படியாக.

Mantra 44

इन्द्रमिद्विमहीनां मेधे वृणीत मर्त्यः । इन्द्रं सनिष्युरूतये ॥

மகா மேதா-முயற்சியில் (அறிவின் பெரும் போராட்டத்தில்) மர்த்தியன் ஒருவனாக இந்திரனையே தேர்ந்தெடுக்கிறான்; ஏனெனில் விடுவிக்கும் உதவிக்காக அவன் பெற விரும்புவது அந்த இந்திரனையே.

Mantra 45

अर्वाञ्चं त्वा पुरुष्टुत प्रियमेधस्तुता हरी । सोमपेयाय वक्षतः ॥

ஓ புருஷ்டுத (மிகப் புகழப்பட்டவனே), பிரியமேதனால் போற்றப்பட்ட உன் இரு ஹரி (செம்மஞ்சள் குதிரைகள்) உன்னை எங்கள் பக்கம் இழுத்துவரட்டும்; இங்கே மனிதப் பாத்திரத்தில் ஆனந்தமயமான சோமத்தை நீ பருகும்படியாக.

Mantra 46

शतमहं तिरिन्दिरे सहस्रं पर्शावा ददे । राधांसि याद्वानाम् ॥

திரிந்திரையில் நான் நூறு அளித்தேன், பர்ஷாவாவில் ஆயிரம் அளித்தேன்—யாத்வர்களுக்கான ராதாஂஸி (செழிப்பு தரும் தானங்கள்); உள்ளார்ந்த வெற்றி நிலைபெற்றபோது வளர்ச்சியின் சக்திகள் அருளப்படுகின்றன.

Mantra 47

त्रीणि शतान्यर्वतां सहस्रा दश गोनाम् । ददुष्पज्राय साम्ने ॥

அர்வதங்கள் (குதிரைகள்) மூன்று நூறு, கோனங்கள் (ஒளிக்-காவுகள்/கதிர்கள்) பத்து ஆயிரம்—அவர்கள் அளித்தனர்; பஜ்ரருக்காக, சாமப் பாடலுக்காக—வெளித் தானம் உள்ளார்ந்த வலிமை மற்றும் ஒளியின் விடுதலையை பிரதிபலிக்கிறது.

Mantra 48

उदानट् ककुहो दिवमुष्ट्राञ्चतुर्युजो ददत् । श्रवसा याद्वं जनम् ॥

ககுஹன் விண்ணை நோக்கி எழுந்தான்; நான்கு-இணை நுகத்துடன் (சதுர்யுஜ) ஒட்டகங்களைத் தானமாக அளித்தான். ‘ஶ்ரவஸ்’ (புகழ்-வலிமை) மூலம் யாத்வ ஜனத்தை உயர்த்தினான்.