Sukta 48

Mantra 1

स्वादोरभक्षि वयसः सुमेधाः स्वाध्यो वरिवोवित्तरस्य । विश्वे यं देवा उत मर्त्यासो मधु ब्रुवन्तो अभि संचरन्ति ॥

மதுரமான (சோம) — உயிர்வலத்தின் — சுவையை நான் அருந்தினேன்; சுமேதையுடன், ஸ்வாத்ய (உள்நடத்தல்/ஆத்ம-அடக்கம்) உடையவனாய், விரிந்த வரிவஸ் (விரிவான விடுதலை/அவகாசம்) இல் நான் நுழைந்தேன். அந்த ‘மது’வைச் சுற்றி எல்லா தேவர்களும் மனிதர்களும் ஒன்றாய் நகர்ந்து, அதை ‘மது’ என்று அழைத்துக் கொண்டே செல்கின்றனர்.

Mantra 2

अन्तश्च प्रागा अदितिर्भवास्यवयाता हरसो दैव्यस्य । इन्दविन्द्रस्य सख्यं जुषाणः श्रौष्टीव धुरमनु राय ऋध्याः ॥

உள்ளே நுழைந்து முன்னே செல்; அதிதி—எல்லையற்றவள்—ஆகி, தெய்வ ஹரஸ் (ஒளி/வெப்பம்) இன் மிகுதியைத் தடுத்து நீக்கு. ஓ இந்து (சோமத் துளி), இந்திரனின் நட்பை அனுபவித்து, ராயி (செல்வம்/வளமை) யில் வளர்ச்சி அடை—நன்றாக யோகிக்கப்பட்ட குதிரை துரு (நுகம்/தண்டு) யைத் தொடர்ந்து செல்லும் போல.

Mantra 3

अपाम सोमममृता अभूमागन्म ज्योतिरविदाम देवान् । किं नूनमस्मान्कृणवदरातिः किमु धूर्तिरमृत मर्त्यस्य ॥

நாம் சோமத்தை அருந்தினோம்; அமரத்துவம் அடைந்தோம். ஒளியினுள் சென்றோம்; தேவர்களை கண்டடைந்தோம். இப்போது பகைமை நமக்கு என்ன செய்யும்? ஹே அமரனே! இந்நிலைக்குள் புகுந்த மானிடனுக்கு எதிராக வஞ்சகனின் சூழ்ச்சி என்ன செய்ய முடியும்?

Mantra 5

इमे मा पीता यशस उरुष्यवो रथं न गावः समनाह पर्वसु । ते मा रक्षन्तु विस्रसश्चरित्रादुत मा स्रामाद्यवयन्त्विन्दवः ॥

என்னால் அருந்தப்பட்ட இச் சோமத் துளிகள்—புகழ்மிக்கவை, காக்க ஆவலுடையவை—ரதத்தின் இணைப்புகளில் குதிரைகள் போலத் தம்மை இணைத்துக் கொண்டன. வாழ்வின் இயக்கத்தில் ஏற்படும் சிதைவு/சரிவிலிருந்து அவை என்னைக் காக்கட்டும்; மேலும் இவ்விந்துக்கள் என்னிடமிருந்து சோர்வையும் தளர்வையும் விரட்டட்டும்.

Mantra 6

अग्निं न मा मथितं सं दिदीपः प्र चक्षय कृणुहि वस्यसो नः । अथा हि ते मद आ सोम मन्ये रेवाँ इव प्र चरा पुष्टिमच्छ ॥

மத்தியில் உரசி எழுப்பிய அக்னிபோல் என் உள்ளே ஒளிர்ந்து எரிக. எங்களுக்கு மேலும் தெளிந்த பார்வையையும் சிறந்த நிலையையும் உருவாக்கு. ஏனெனில், ஹே சோமா, உன் மதத்தில் நான் உன்னை செல்வமிக்க சக்திபோல் முன்னே நகர்ந்து—புஷ்டி, நிறைவு நோக்கி முன்னேறுவதாக—உணர்கிறேன்.

Mantra 7

इषिरेण ते मनसा सुतस्य भक्षीमहि पित्र्यस्येव रायः । सोम राजन्प्र ण आयूंषि तारीरहानीव सूर्यो वासराणि ॥

ஆவல்மிகு (இஷிர) மனத்துடன், அழுத்திப் பிழிந்த சோமனே, பித்ரு-செல்வம்போல் உன்னை நாம் அருந்துகிறோம். சோம-ராஜனே, எங்கள் ஆயுள்-பிராணங்களை முன்னே செலுத்து; சூரியன் நாட்களை விரிந்த பாதையில் முன்னோக்கி எடுத்துச் செல்லும் போல.

Mantra 8

सोम राजन्मृळया नः स्वस्ति तव स्मसि व्रत्यास्तस्य विद्धि । अलर्ति दक्ष उत मन्युरिन्दो मा नो अर्यो अनुकामं परा दाः ॥

சோம-ராஜனே, எங்களுக்கு அருள் செய்; நமக்கு ஸ்வஸ்தி அளி. நாங்கள் உன் வ்ரத்யர் (விரதம் காக்கும் பக்தர்)—அதை அறி. இந்துவே, தக்ஷ (விவேக-வலிமை) விழித்துள்ளது; மன்யு (உறுதி/சித்தவலிமை) கூட; பகை ‘அந்நியன்’ விருப்பப்படி எங்களை அவனிடம் ஒப்படைக்காதே.

Mantra 9

त्वं हि नस्तन्वः सोम गोपा गात्रेगात्रे निषसत्था नृचक्षाः । यत्ते वयं प्रमिनाम व्रतानि स नो मृळ सुषखा देव वस्यः ॥

நீயே, சோமனே, எங்கள் தனு (இருப்பு/அஸ்தித்துவம்) காப்பவன்; அங்கம் அங்கமாக, ஒவ்வொரு காத்திரத்திலும் நீ அமர்ந்துள்ளாய்—ந்ருசக்ஷஸ் (மனிதரை நோக்கும் த்ருஷ்டா) எனும் நீ. உன் வ்ரதங்களை (ருத-நியமங்களை) நாம் குறைத்திருந்தால், எங்களுக்கு அருள் செய்; தேவனே, எங்கள் சுஷகா (நல்ல நண்பன்), சிறந்ததை வழங்க மிகத் தயாரானவன்.

Mantra 10

ऋदूदरेण सख्या सचेय यो मा न रिष्येद्धर्यश्व पीतः । अयं यः सोमो न्यधाय्यस्मे तस्मा इन्द्रं प्रतिरमेम्यायुः ॥

பெரு-உடருடைய (சோமன்) உடன் நான் நட்பில் இணைவேன்—அவன் அருந்தப்பட்டபோதும் எனக்கு தீங்கு செய்யான், மஞ்சள் குதிரைகளையுடைய இந்திரனே! எங்களுள் நிறுவப்பட்ட இந்தச் சோமன்—அதன் துணையால் நான் இந்திரனை நோக்கி முன்னேறுகிறேன்; ஆயுளின் உறுதியான ஆதாரத்தை நோக்கி.

Mantra 11

अप त्या अस्थुरनिरा अमीवा निरत्रसन्तमिषीचीरभैषुः । आ सोमो अस्माँ अरुहद्विहाया अगन्म यत्र प्रतिरन्त आयुः ॥

அந்த நோய்கள் அகன்று நின்றன—வலியற்றவையாக; இருளில் அலைவோர் அச்சத்தால் ஓடினர். சோமன் எங்களை மேலே, விரிந்த வெளிகளுக்குள் ஏற்றினான்; ஆயுள் உறுதியாகவும் இடையறாதவாறும் நிலைபெற்ற இடத்திற்குச் சென்றோம்.

Mantra 12

यो न इन्दुः पितरो हृत्सु पीतोऽमर्त्यो मर्त्याँ आविवेश । तस्मै सोमाय हविषा विधेम मृळीके अस्य सुमतौ स्याम ॥

இந்த இந்து, பிதாக்களே, இதயங்களுள் அருந்தப்பட்டவன்—அமரன்—மர்த்தியருள் புகுந்துவிட்டான். அந்தச் சோமனுக்கே நாங்கள் ஹவிஸால் வழிபாடு செய்வோம்; அவன் அருளில், அவன் சுமதியில் நாம் நிலைத்திருப்போமாக.

Mantra 13

त्वं सोम पितृभिः संविदानोऽनु द्यावापृथिवी आ ततन्थ । तस्मै त इन्दो हविषा विधेम वयं स्याम पतयो रयीणाम् ॥

ஓ சோமா! பித்ருக்களுடன் உணர்வுமிக்க ஒப்புதலில் இணைந்து, நீ த்யாவா-பிருதிவியை அவர்களின் நெறியில் விரித்தாய். ஆகவே, ஓ இந்து! ஹவிஸால் நாங்கள் உன்னை வழிபடுவோம்; ரயிகள்—செல்வப் பெருக்குகளின் அதிபதிகளாக நாங்கள் ஆகுவோமாக.

Mantra 14

त्रातारो देवा अधि वोचता नो मा नो निद्रा ईशत मोत जल्पिः । वयं सोमस्य विश्वह प्रियासः सुवीरासो विदथमा वदेम ॥

காக்கும் தேவர்களே! எங்கள்மேலும் எங்களுக்காகவும் உயர்ந்து உரையுங்கள்; நித்திரை எங்களை ஆளாதிருக்க, வீண் ஜல்பமும் எழாதிருக்க. நாங்கள் சோமனுக்கு எப்போதும் பிரியமானோர்; சு-வீரராக, விதத—யாகச் சபையில் நாங்கள் உரைப்போமாக.

Mantra 15

त्वं नः सोम विश्वतो वयोधास्त्वं स्वर्विदा विशा नृचक्षाः । त्वं न इन्द ऊतिभिः सजोषाः पाहि पश्चातादुत वा पुरस्तात् ॥

ஓ சோமா! எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் எங்களுக்கு வலிமை அளிப்பவன் நீ; நீ ஸ்வர்வித்—சூரிய-லோகத்தை அறிபவன், மக்களிடையே ந்ருசக்ஷஸ்—மனிதரை நோக்கும் த்ருஷ்டாவாக நுழைகிறாய். ஓ இந்து! உன் இணங்கும் ஊதிகளுடன் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக—பின்னாலிருந்தும், முன்னாலிருந்தும்.