Sukta 12

Mantra 1

य इन्द्र सोमपातमो मदः शविष्ठ चेतति । येना हंसि न्यत्रिणं तमीमहे ॥

இந்திரா, சோமபானத்தில் மிகச் சிறந்தவனே, அந்த மது—அந்த பரவசம்—அதனால், மிக வல்லவனே, உன் சேதனைத் தீண்டி எழுகிறது; அதனால் நீ ஒளியை விழுங்குவோனை அடித்து அகற்றி எறிகிறாய்—அந்த உன் சக்தியையே நாம் நாடுகிறோம்.

Mantra 2

येना दशग्वमध्रिगुं वेपयन्तं स्वर्णरम् । येना समुद्रमाविथा तमीमहे ॥

எந்த ஆற்றலால் நீ ஒளியைக் கொண்டுவரும், உறுதியாகத் தாங்கப்பட்ட தசக்வனை நடுங்கச் செய்தாயோ, மேலும் எந்த ஆற்றலால் நீ கடலெனும் ஆதாரத்தைத் தாண்ட உதவினாயோ—அதே உன் அந்த மகிமையை நாங்கள் வேண்டுகிறோம்.

Mantra 3

येन सिन्धुं महीरपो रथाँ इव प्रचोदयः । पन्थामृतस्य यातवे तमीमहे ॥

எந்த ஆற்றலால் நீ சிந்து நதியின் மாபெரும் நீர்ப்பெருக்கை ரதங்களைப் போல வேகமாகச் செலுத்தினாயோ, மேலும் ṛta-வின் பயணத்திற்கான பாதையைத் திறந்தாயோ—அதே உன் அந்த ஆற்றலை நாங்கள் வேண்டுகிறோம்.

Mantra 4

इमं स्तोममभिष्टये घृतं न पूतमद्रिवः । येना नु सद्य ओजसा ववक्षिथ ॥

எங்கள் அபிஷ்டி மற்றும் வெற்றிக்காக, ஹே அத்ரிவஃ (சோமப் பிழிப்புக் கல்லை ஏந்துபவனே), தூய்மையாக்கப்பட்ட நெய் போலப் பரிசுத்தமான இந்த ஸ்தோமத்தை ஏற்றுக்கொள்; இதனால் நீ உடனே ஓஜஸால் வலிமை பெற்று எங்களை முன்னே தாங்கிச் செலுத்துவாயாக.

Mantra 5

इमं जुषस्व गिर्वणः समुद्र इव पिन्वते । इन्द्र विश्वाभिरूतिभिर्ववक्षिथ ॥

வாக்கை நேசிக்கும் (கிர்வண) இந்திரா! இவ்விழாவுரையை ஏற்று, இதில் மகிழ்வாயாக. கடல் பெருகி நிறைவதுபோல், நீ உன் எல்லா ‘ஊதி’களால்—உதவி, பாதுகாப்பு அருள்களால்—நிறைந்து வவக்ஷித (வளர்ச்சி பெறுவாயாக).

Mantra 6

यो नो देवः परावतः सखित्वनाय मामहे । दिवो न वृष्टिं प्रथयन्ववक्षिथ ॥

தொலைப் பராவத் இடத்திலிருந்து நாம் சখ্যத்திற்காக அழைக்கும் அந்த தேவன்—வானமழைபோல் பரவச் செய்பவன்—எங்களுக்காக வலிமைபெற்று வவக்ஷித (வளர்ச்சி பெறுவானாக); தன் பொழிவை விரிவாக்குவானாக.

Mantra 7

ववक्षुरस्य केतवो उत वज्रो गभस्त्योः । यत्सूर्यो न रोदसी अवर्धयत् ॥

அவனுடைய கேதவः—ஒளிக் குறிகள்/கதிர்கள்—வவக்ஷுஃ (வளர்ந்தன); அவன் கரங்களில் வஜ்ரமும். சூரியனைப் போல அவன் இரு ரோதஸீ—த்யாவா-பிருதிவீ—யை விரிவாக்கி வளர்த்தபோது.

Mantra 8

यदि प्रवृद्ध सत्पते सहस्रं महिषाँ अघः । आदित्त इन्द्रियं महि प्र वावृधे ॥

ஓ சத்பதே, நீ மிகப் பெரிதாய் வளர்ந்து ஆயிரம் மகிஷம் போன்ற கொடுஞ்செயலாளர்களைத் தகர்த்திருந்தால், அப்பொழுது நிச்சயமாக உன் ‘இந்திரிய’—உன் அரசாட்சித் தெய்வீக வல்லமை—மிகப் பெரிதும் வலிமையுமாக வளர்ந்தது.

Mantra 9

इन्द्रः सूर्यस्य रश्मिभिर्न्यर्शसानमोषति । अग्निर्वनेव सासहिः प्र वावृधे ॥

இந்திரா, சூரியனின் ரश्मிகளோடு நீ ஊர்ந்து பரவும் இருள்-மூடலை உலரச் செய்து வாடச் செய்கிறாய்; மேலும் அக்னி, காட்டில் வெற்றி கொள்ளும் வீரன் போல, மாபெரும் வலிமையுடன் வளர்கிறான்.

Mantra 10

इयं त ऋत्वियावती धीतिरेति नवीयसी । सपर्यन्ती पुरुप्रिया मिमीत इत् ॥

இது உன் ‘ருத்வியாவதி’—ருது மற்றும் யாக-நியமம் நிறைந்த—என்றும் புதுமையான தியான-சிந்தனை; அது முன்னே செல்கிறது; வழிபட்டு, பலருக்கும் பிரியமாய் இருந்து, உண்மையான பங்குகளை (எங்களுக்கு) அளந்து வழங்குகிறது.

Mantra 11

गर्भो यज्ञस्य देवयुः क्रतुं पुनीत आनुषक् । स्तोमैरिन्द्रस्य वावृधे मिमीत इत् ॥

யாகத்தின் தேவனை நாடும் கர்ப்பம் (கர்பः) இடையறாது (அனுஷக்) க்ரது (சங்கல்ப-சக்தி) யைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. ஸ்தோமங்களால் இந்திரனின் வல்லமை வளர்கிறது—அவன் உண்மையிலேயே (இத्) உரிய அளவு-வடிவத்தை அளந்து நிறுவுகிறான்.

Mantra 12

सनिर्मित्रस्य पप्रथ इन्द्रः सोमस्य पीतये । प्राची वाशीव सुन्वते मिमीत इत् ॥

மித்ரனின் இசைவில் பெறும் வல்லமை (ஸனி) விரிந்தது; இந்திரன் சோமப் பானத்திற்காக முன்னே செல்கிறான். சுன்வதே—சோமம் பிழிபவனிடம்—பிராசீ, வாஷீவ—அழைப்புக் குரல் போல—முன்னேறி; அவன் உண்மையிலேயே (இத्) அடைவை அளந்து பகிர்கிறான்.

Mantra 13

यं विप्रा उक्थवाहसोऽभिप्रमन्दुरायवः । घृतं न पिप्य आसन्यृतस्य यत् ॥

யாரை விப்ரர்கள்—உக்தவாஹஸ, உயர்ந்த வாக்கின் தாங்கிகள்—வழியை நாடி மகிழ்வித்து அவனை நோக்கி வலியுறுத்தி அணைகிறார்களோ; அவன் நெய் போலப் பருகினான்—ருதஸ்ய ஆசன்ய், அதாவது ருத (சத்திய-ஒழுங்கு) இன் இடிமுழக்க-ஆசனம், அந்த உண்மை-ஒழுங்கின் அடித்தளம்.

Mantra 14

उत स्वराजे अदितिः स्तोममिन्द्राय जीजनत् । पुरुप्रशस्तमूतय ऋतस्य यत् ॥

மேலும் சுவராஜன் (தன்னாட்சி உடையவன்) பொருட்டு அதிதி, இந்திரனுக்காக ஒரு ஸ்தோத்திரத்தைப் பிறப்பித்தாள்—பலவாறு புகழப்பட்டதாய், உதவிக்காக—அது ‘ருத’ (சத்திய ஒழுங்கு) சார்ந்தது.

Mantra 15

अभि वह्नय ऊतयेऽनूषत प्रशस्तये । न देव विव्रता हरी ऋतस्य यत् ॥

வஹ்னிகள் (அக்னி-தாங்கிகள்) உதவிக்காகவும் புகழுக்காகவும் கூவி அழைத்தனர். தேவே! உமது இரு ‘ஹரி’ (செம்பொன் நிற) குதிரைகள் விதியிலிருந்து விலகாது—அவை ‘ருத’ (சத்திய ஒழுங்கு) வழியிலேயே செல்கின்றன.

Mantra 16

यत्सोममिन्द्र विष्णवि यद्वा घ त्रित आप्त्ये । यद्वा मरुत्सु मन्दसे समिन्दुभिः ॥

இந்திரனே, நீ சோமத்தில் மகிழ்ந்தாலும், விஷ்ணுவின் விரிந்த அடியெடுப்பில் மகிழ்ந்தாலும், திரித ஆப்த்யனுடன் மகிழ்ந்தாலும், மருதர்களிடையே மகிழ்ந்தாலும்—இங்கே இந்து (ரசத் துளிகள்) உடன் சேர்ந்து நீ ஆனந்துறுவாயாக.

Mantra 17

यद्वा शक्र परावति समुद्रे अधि मन्दसे । अस्माकमित्सुते रणा समिन्दुभिः ॥

அல்லது, ஓ சக்ரா, நீ தொலைவிலுள்ள பராவதியில், சமுத்திரத்தின் மேல் மகிழ்ந்தாலும்—எங்கள் பிழிந்த சோமத்தில், ஓ போர்வீரா, இந்து-துளிகளுடன் சேர்ந்து மகிழ்வாயாக.

Mantra 18

यद्वासि सुन्वतो वृधो यजमानस्य सत्पते । उक्थे वा यस्य रण्यसि समिन्दुभिः ॥

அல்லது, ஓ சத்பதே, சோமம் பிழிபவனின் வளர்ப்பவனாக, யஜமானனுக்குரியவனாக நீ இருந்தால்—அவன் உக்தத்தில் நீ இன்புறினால்—இந்து-துளிகளுடன் இங்கே சேர்ந்து மகிழ்வாயாக.

Mantra 19

देवंदेवं वोऽवस इन्द्रमिन्द्रं गृणीषणि । अधा यज्ञाय तुर्वणे व्यानशुः ॥

உங்கள் அவஸ் (துணை) பெற நாம் இந்திரனை—இந்திரனை—தேவனுள் தேவனாக, மீண்டும் மீண்டும் புகழ்ந்து பாடுவோம்; அப்போது வேகமாய் முன்னேறும் யாகத்திற்காக அவர்கள் எங்கும் விரிந்து (வழி/திறப்பு) அடைந்தனர்.

Mantra 20

यज्ञेभिर्यज्ञवाहसं सोमेभिः सोमपातमम् । होत्राभिरिन्द्रं वावृधुर्व्यानशुः ॥

யாகங்களால் யாகவாஹனான இந்திரனை அவர்கள் வளர்க்கின்றனர்; சோமங்களால் அவரை சோமபானத்தில் பரம-சிறந்த பானகரனாக விரிவாக்குகின்றனர்; ஹோத்ரு-சக்திகளால் இந்திரனை வर्धித்து முழு வெளிப்பாட்டில் நுழையச் செய்கின்றனர்.

Mantra 21

महीरस्य प्रणीतयः पूर्वीरुत प्रशस्तयः । विश्वा वसूनि दाशुषे व्यानशुः ॥

மகத்தானவை அவனுடைய பிரணீதிகள்—பழமையான வழிநடத்தும் வழிகாட்டுதல்கள்; மகத்தானவை அவனுடைய பிரசஸ்தி-ஸ்துதிகளும். தாசுஷ்—தானம் செய்பவனுக்காக அவர்கள் எல்லா வசுக்களையும் கொண்டு வந்து வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

Mantra 22

इन्द्रं वृत्राय हन्तवे देवासो दधिरे पुरः । इन्द्रं वाणीरनूषता समोजसे ॥

வ்ருத்ரன்—மூடுபவனை—வதைக்க தேவர்கள் இந்திரனை முன்னணியில் நிறுவினர். மேலும் வாணிகள்—ஊக்கமூட்டிய உச்சரிப்புகள்—இந்திரனைப் பாடி, அவரை ஓஜஸுடன் (வலிமையுடன்) ஒன்றிணையச் செய்தன; அப்பொழுது சக்தி திரண்டு செயல்படுமாறு.

Mantra 23

महान्तं महिना वयं स्तोमेभिर्हवनश्रुतम् । अर्कैरभि प्र णोनुमः समोजसे ॥

நாம் ஸ்தோமங்களால் அந்த மஹாந்தனை—தன் மஹிமையால் மஹான், ஹவன-ஶ்ருத் (அழைப்பைக் கேட்பவன்)—முன்னே செலுத்துகிறோம்; தீப்தமான அர்க/அர்ச்சைகளால் அவரைத் தூண்டி, சமோஜஸ்—ஒருங்கிணைந்த செயல்திறன் கொண்ட வலிமை—ஆகச் சேருமாறு செய்கிறோம்.

Mantra 24

न यं विविक्तो रोदसी नान्तरिक्षाणि वज्रिणम् । अमादिदस्य तित्विषे समोजसः ॥

இரு ரோதஸீ (த்யாவா-ப்ருதிவீ) அவரைத் தனியாக்க இயலாது; அந்தரிக்ஷப் பகுதிகளும் வஜ்ரிண் (வஜ்ரதாரி)யை பிரிக்க முடியாது; பிறப்பிலிருந்தே அவரது தித்விஷா (தீப்தத் தேஜஸ்) சமோஜஸ்—ஒரே வலிமை—ஆகச் சேர்கிறது.

Mantra 25

यदिन्द्र पृतनाज्ये देवास्त्वा दधिरे पुरः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

ஓ இந்திரா, ப்ருதநாஜ்ய (போர்த் தூண்டல்/போர்உற்சாகம்) வேளையில் தேவர்கள் உம்மை முன்னணியில் நிறுவியபோது, அப்பொழுதே உமது இரு ஆர்வமிகு ஹர்யத ஹரீ (ஹரி-அச்வங்கள்) உம்மை முன்னே ஏற்றிச் சென்றன.

Mantra 26

यदा वृत्रं नदीवृतं शवसा वज्रिन्नवधीः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

நீ, ஓ வஜ்ரதாரியே, உன் வலிமையால் நதிகளை அடக்கி வைத்திருந்த வ்ருத்ரனை வீழ்த்தியபோது, அப்பொழுதே உன் விரைந்த ஹரித (பச்சைநிற) குதிரைகள் உன்னை முன்னே ஏற்றிச் சென்றன.

Mantra 27

यदा ते विष्णुरोजसा त्रीणि पदा विचक्रमे । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

உனக்காக விஷ்ணு தன் வலிமையால் மூன்று அடிகளை (த்ரீணி பதா) விரித்துச் சென்றபோது, அப்பொழுதே உன் விரைந்த ஹரித குதிரைகள் உன்னை முன்னே ஏற்றிச் சென்றன.

Mantra 28

यदा ते हर्यता हरी वावृधाते दिवेदिवे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

உன் விரைந்த ஹரித குதிரைகள் நாள்தோறும் வளர்ந்து வலிமை பெறும்போது, அப்பொழுதே எல்லா புவனங்களும் உன்னால் தாங்கப்பட்டு ஒழுங்குபடுத்தப்படுகின்றன.

Mantra 29

यदा ते मारुतीर्विशस्तुभ्यमिन्द्र नियेमिरे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

மருத்-கணங்கள்—புயல்-வலிமையின் மக்கள்—ஓ இந்திரா, உமக்காகத் தங்களை யோகம் செய்து இணைக்கும்போது, அப்பொழுதே உம்மாலே எல்லா புவனங்களும் தாங்கப்பட்டு ஒழுங்காகச் சமநிலைப்படுத்தப்படுகின்றன.

Mantra 30

यदा सूर्यममुं दिवि शुक्रं ज्योतिरधारयः । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

நீ அந்தச் சூரியனை—தூய, ஒளிமிகு ஜ்யோதியை—தெய்வீக ஆகாயத்தில் உறுதியாக நிறுவியபோது, அப்பொழுதே உமது ஆற்றலின் கீழ் எல்லாப் புவனங்களும் இருப்பின் நிலைகளும் தத்தம் சரியான ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும் பெற்றன.

Mantra 31

इमां त इन्द्र सुष्टुतिं विप्र इयर्ति धीतिभिः । जामिं पदेव पिप्रतीं प्राध्वरे ॥

ஓ இந்திரா, இந்த நன்கு அமைந்த ஸ்துதி-பாடலை விப்ரன் தன் ஊக்கமூட்டும் தியானங்களால் உமக்காக இயக்குகிறான்—உறவினர் போல அடியடியாகப் போஷித்து—அந்தர்யஜ்ஞத்தின் பாதையில் முன்னே செலுத்துகிறான்.

Mantra 32

यदस्य धामनि प्रिये समीचीनासो अस्वरन् । नाभा यज्ञस्य दोहना प्राध्वरे ॥

அவனுடைய பிரியமான தாமனியில் (தாமனி) நேர்வழி கொண்டோர் ஒன்றாக ஒலித்தபோது, யாகத்தின் நாபியில் உள்ள பால்-தரும் பசுக்கள் தங்கள் ரச-நதிகளைப் பொழிந்தன—அத்வர, யாகப் பயணத்தில் முன்னேறி.

Mantra 33

सुवीर्यं स्वश्व्यं सुगव्यमिन्द्र दद्धि नः । होतेव पूर्वचित्तये प्राध्वरे ॥

இந்திரா, எங்களுக்கு சுவீர்யம், ஸ்வஶ்வ்யம், சுகவ்யம்—நல்ல வீரத்திறன், நல்ல குதிரை-வலிமை, நல்ல கோ-செல்வம்—அருள்வாயாக. பூர்வசித்தி உடைய ஹோத்ரு போல, இதை எங்களுக்காக அத்வர, யாகப் பயணத்தில் முன்னேற்றுவாயாக.