Sukta 1

Mantra 1

अबोध्यग्निः समिधा जनानां प्रति धेनुमिवायतीमुषासम् । यह्वा इव प्र वयामुज्जिहानाः प्र भानवः सिस्रते नाकमच्छ ॥

மனிதர்களின் சமித் (எரிபொருள்) கொண்டு அக்னி விழித்தெழுந்தான்; ஒளியின் பால்-தரும் பசுவென வரும் உஷஸை நோக்கி அவன் முகம் திருப்புகிறான். யஹ்வா சக்திகள் போல அவன் தன் நாவுகளை மேலே உயர்த்துகிறான்; அவன் பிரகாசங்கள் விண்ணை நோக்கி ஓடுகின்றன.

Mantra 2

अबोधि होता यजथाय देवानूर्ध्वो अग्निः सुमनाः प्रातरस्थात् । समिद्धस्य रुशददर्शि पाजो महान्देवस्तमसो निरमोचि ॥

தேவர்களின் யாகத்திற்காக ஹோதா விழித்தெழுந்தான்; நேராக உயர்ந்து நிற்கும் அக்னி, நல்விருப்புடன், விடியற்காலையில் நிலை கொண்டான். சமித் ஏற்றப்பட்டவனின் ஒளிரும் வல்லமை தென்படுகிறது—இருளிலிருந்து விடுபட்ட அந்த மகாதேவன் பெருமைமிக்கவன்.

Mantra 3

यदीं गणस्य रशनामजीगः शुचिरङ्क्ते शुचिभिर्गोभिरग्निः । आद्दक्षिणा युज्यते वाजयन्त्युत्तानामूर्ध्वो अधयज्जुहूभिः ॥

அவன் கணத்தின் ரஷனையை (கட்டுப்பாடு/வளை) அசைத்தபோது, தூய அக்னி தூய ‘கோபிஃ’ (புனிதக் கதிர்கள்) கொண்டு தன்னை அப்யஞ்சனம் செய்கிறான். அப்போது தக்ஷிணா யோகமாகிறது (யுஜ்யதே), வலச் செழிப்பை வளர்ப்பவள்; அவன் நேராக உயர்ந்து, ஜுஹூ கரண்டிகளால் மேல்நோக்கி விரிந்த சக்திகளைப் பால் கறக்கிறான் (தோஹனம் செய்கிறான்).

Mantra 4

अग्निमच्छा देवयतां मनांसि चक्षूंषीव सूर्ये सं चरन्ति । यदीं सुवाते उषसा विरूपे श्वेतो वाजी जायते अग्रे अह्नाम् ॥

அக்னியை நோக்கி தேவயத (தேவரை நாடும்) மனங்கள் ஒன்றாகச் செல்கின்றன; சூரியனை நோக்கி கண்கள் கூடுவது போல. உருவங்களில் வேறுபட்ட உஷஸின் அந்த இரு சக்திகள் அவனைப் பிறப்பிக்கும்போது, நாட்களின் முன்னணியில் செழிப்பின் வெள்ளை வாஜி (அசுவம்) பிறக்கிறது.

Mantra 5

जनिष्ट हि जेन्यो अग्रे अह्नां हितो हितेष्वरुषो वनेषु । दमेदमे सप्त रत्ना दधानोऽग्निर्होता नि षसादा यजीयान् ॥

ஏனெனில் அவன்—ஜென்ய (உன்னதன்/உதாரன்)—நாட்களின் தொடக்கத்தில் பிறக்கிறான்; நியமிக்கப்பட்ட இடங்களில் நிறுவப்பட்டு, அருஷ (செம்மை) காடுகளில். வீடு வீடாக ஏழு ரத்னங்களைத் தாங்கி, அக்னி—ஹோதா—யாகத்தில் அமர்ந்தான்; மிக யஜீயான் (மிகவும் யாகார்ஹன்).

Mantra 6

अग्निर्होता न्यसीदद्यजीयानुपस्थे मातुः सुरभा उ लोके । युवा कविः पुरुनिष्ठ ऋतावा धर्ता कृष्टीनामुत मध्य इद्धः ॥

அக்னி—ஹோதா—மிகவும் யஜ்ஞத்திற்குரியவனாய், தாயின் (பூமியின்) மணமிகு மடியில், அவளுடைய உலகில் அமர்ந்தான். இளமையானவன், கவி-ரிஷி, பல ஆசனங்களில் உறுதியாக நிலைபெற்றவன், ‘ருத’த்தின் (Ṛta) காவலன், மக்களைக் தாங்குபவன்—நடுவில் எரியூட்டப்பட்டவனாய் பிரகாசிக்கிறான்.

Mantra 7

प्र णु त्यं विप्रमध्वरेषु साधुमग्निं होतारमीळते नमोभिः । आ यस्ततान रोदसी ऋतेन नित्यं मृजन्ति वाजिनं घृतेन ॥

இப்போது அவர்கள் யஜ்ஞங்களில், வணக்கங்களால், அந்த ஊக்கமுற்றும் திறமையுள்ள அக்னி—ஹோதாவை—புகழ்ந்து வேண்டுகின்றனர். அவனே ‘ருத’த்தின் (Ṛta) வழியாக வானும் பூமியும் விரியச் செய்தவன். எப்போதும் அவர்கள் நெய்-ஓடைகளால் ‘வாஜின்’ (செழிப்பு-வாகன்) ஐத் தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்.

Mantra 8

मार्जाल्यो मृज्यते स्वे दमूनाः कविप्रशस्तो अतिथिः शिवो नः । सहस्रशृङ्गो वृषभस्तदोजा विश्वाँ अग्ने सहसा प्रास्यन्यान् ॥

தூய்மைப்படுத்துபவன் (அக்னி) தன் இல்லத்திலேயே தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறான்—இல்லத்தலைவன், கவிகளால் போற்றப்பட்டவன், நமக்கு சிவமளிக்கும் விருந்தினர். ஆயிரம் கொம்புகளையுடைய காளை, அந்த மாபெரும் ஓஜஸுடையவன்—அக்னியே, உன் வலத்தால் மற்ற எல்லாவற்றையும் (எதிர்ப்பவர்களை) அப்புறப்படுத்து.

Mantra 9

प्र सद्यो अग्ने अत्येष्यन्यानाविर्यस्मै चारुतमो बभूथ । ईळेन्यो वपुष्यो विभावा प्रियो विशामतिथिर्मानुषीणाम् ॥

அக்னியே! நீ உடனே முன்னே சென்று, பிற சக்திகளை எல்லாம் மீறிச் செல்கிறாய்; யாருக்காக நீ மிக அழகியவனாகவும் அருள்மிகுந்தவனாகவும் ஆனாயோ, அவர்க்கு நீ வெளிப்படுகிறாய். நீ வணங்கத்தக்கவன், வடிவில் நிறைவானவன், எங்கும் ஒளி பரப்புபவன்; மனிதக் குலங்களின் பிரியமான அதிதி.

Mantra 10

तुभ्यं भरन्ति क्षितयो यविष्ठ बलिमग्ने अन्तित ओत दूरात् । आ भन्दिष्ठस्य सुमतिं चिकिद्धि बृहत्ते अग्ने महि शर्म भद्रम् ॥

இளையவனாகிய அக்னியே! அருகிலிருந்தும் தொலைவிலிருந்தும் மக்கள் உனக்குப் பலி (அர்ப்பணம்) கொண்டு வருகின்றனர். மிகத் தாராளனின் சுமதி (நல்ல எண்ணம்) எங்களுள் உணர்ந்து நிலைபெறச் செய்; அக்னியே, உன் மகத்தான, விரிந்த, நன்மை தரும் சரணம் உண்மையிலேயே இனிய காவல்.

Mantra 11

आद्य रथं भानुमो भानुमन्तमग्ने तिष्ठ यजतेभिः समन्तम् । विद्वान्पथीनामुर्वन्तरिक्षमेह देवान्हविरद्याय वक्षि ॥

அக்னியே! இன்று கதிர்மயமான, கதிர்கள் நிறைந்த ரதத்தில் ஏறு; யஜமானர்களால் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழப்பட்டு நிலைபெறு. வழிகளை அறிந்தவனே, விரிந்த அந்தரிக்ஷத்தில்—இன்றைய ஹவிக்காக தேவர்களை இங்கே கொண்டு வா; அவர்களை எங்கள் யாகத்தில் நடத்தி வருவாயாக.

Mantra 12

अवोचाम कवये मेध्याय वचो वन्दारु वृषभाय वृष्णे । गविष्ठिरो नमसा स्तोममग्नौ दिवीव रुक्ममुरुव्यञ्चमश्रेत् ॥

யாகத்திற்குத் தகுந்த மேதாவி கவிக்காக—அந்த வृषபன், வலிமைமிக்க வृष்ணேக்காக—நாங்கள் வணக்கச் சொற்களை உரைத்தோம். நமஸ்காரத்துடன் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இந்த ஸ்தோத்திரம் அக்னியில், த்யுலோகத்தில் விரிந்த பொன்னொளிபோல் நிறுவப்படுகிறது; அது ஒளிரும் ரூபமாகி எங்கும் பரந்து விரிகிறது.