Sukta 34

Mantra 1

प्रावेपा मा बृहतो मादयन्ति प्रवातेजा इरिणे वर्वृतानाः । सोमस्येव मौजवतस्य भक्षो विभीदको जागृविर्मह्यमच्छान् ॥

பெரும் நடுக்கங்கள் என்னை மயக்குகின்றன—அமைதியற்ற காற்றுகளால் பிறந்து, வறண்ட நிலத்தில் உருண்டோடுகின்றன. முஜவத் மலையின் சோமப் பானம் போல, சூதுக்கட்டை எனக்கு வந்தது—விழித்திருக்கும், அச்சமூட்டும்—என் இருப்பை பற்றிக்கொள்ள.

Mantra 2

न मा मिमेथ न जिहीळ एषा शिवा सखिभ्य उत मह्यमासीत् । अक्षस्याहमेकपरस्य हेतोरनुव्रतामप जायामरोधम् ॥

அவள் என்மேல் இரக்கம் கொள்ளவில்லை; தடுத்தும் நிற்கவில்லை—ஒருகாலத்தில் என் நண்பர்களுக்கும், எனக்கும் நன்மை செய்தவள். அக்‌ஷ (சூதுக்கட்டை) காரணமாக—அந்த ஒரே அதிபதியின் பொருட்டு—தர்மவிரதத்துக்கு இணங்கும் என் நம்பிக்கையுள்ள மனைவியையும் நான் வெளியே தள்ளினேன்.

Mantra 3

द्वेष्टि श्वश्रूरप जाया रुणद्धि न नाथितो विन्दते मर्डितारम् । अश्वस्येव जरतो वस्न्यस्य नाहं विन्दामि कितवस्य भोगम् ॥

மாமியார் வெறுக்கிறாள்; மனைவி என்னைத் தள்ளி வெளியே தடுத்து நிறுத்துகிறாள்; அடைக்கலம் நாடுபவனுக்கு உதவியாளர் கிடைப்பதில்லை. விற்பனைக்காக நிறுத்தப்பட்ட முதிர்ந்த குதிரை போல—கிதவ (சூதாடி)யின் போகத்தில் எனக்கு இன்பம் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

Mantra 4

अन्ये जायां परि मृशन्त्यस्य यस्यागृधद्वेदने वाज्यक्षः । पिता माता भ्रातर एनमाहुर्न जानीमो नयता बद्धमेतम् ॥

வெற்றிக்காக ஆசை கொண்ட பாசைகள் (வேதனா) பிடித்துக் கொண்ட அவனுடைய மனைவியை மற்றவர்கள் தொட்ந்து இழுத்துச் சுற்றுகின்றனர். தந்தை, தாய், சகோதரர்கள் அவனைப் பற்றி—‘இவனை நாம் அறியோம்; இவனை கட்டி அழைத்துச் செல்லுங்கள்’ என்று சொல்கிறார்கள்.

Mantra 5

यदादीध्ये न दविषाण्येभिः परायद्भ्योऽव हीये सखिभ्यः । न्युप्ताश्च बभ्रवो वाचमक्रतँ एमीदेषां निष्कृतं जारिणीव ॥

நான் ஆசையால் எரிந்து, இவற்றால் (பாசைகளால்) வெல்ல இயலாதபோது, விலகிச் செல்லும் நண்பர்களிடமிருந்து நான் சிதறி விழுந்து தனிமைப்படுகிறேன். கீழே வீசப்பட்ட அந்தப் பழுப்பு (பாசைகள்) தங்கள் ‘வாக்கை’ அமைத்தன; நான் அவற்றின் விடுதலைக்கான வழியைத் தேடி செல்கிறேன்—வீட்டிலிருந்து துரத்தப்பட்ட பெண் மீள்வழி நாடுவது போல.

Mantra 6

सभामेति कितवः पृच्छमानो जेष्यामीति तन्वा शूशुजानः । अक्षासो अस्य वि तिरन्ति कामं प्रतिदीव्ने दधत आ कृतानि ॥

கிதவ (சூதன்) சபைக்குச் செல்கிறான்; உள்ளுக்குள்—“நான் ஜெயிப்பேனா?” என்று கேட்டு, தன் முழு உடல்-உயிராலும் பதற்றத்தில் இறுக முயல்கிறான். ஆனால் அக்‌ஷா (பாசைகள்) அவன் ஆசையை பல திசைகளில் சிதறடிக்கின்றன; மேலும் மீண்டும் மீண்டும், தினந்தோறும் போல, ஏற்கெனவே செய்த செயல்களையே அவன் மீது பதிக்கின்றன.

Mantra 7

अक्षास इदङ्कुशिनो नितोदिनो निकृत्वानस्तपनास्तापयिष्णवः । कुमारदेष्णा जयतः पुनर्हणो मध्वा सम्पृक्ताः कितवस्य बर्हणा ॥

அக்‌ஷா (பாசைகள்) உண்மையிலே அங்குசம் போல் குத்தி உந்துபவை, துளைப்பவை; அவை வெட்டி வீழ்த்தி, எரித்து, வேதனையால் வாட்டுகின்றன. அவை மீண்டும் மீண்டும் ஜெயித்து, சிறுவனின் பங்கையும் பறிக்கின்றன; இனிய ஈர்ப்புடன் கலந்தவையாக, சூதனை நசுக்கும் வலிமையாக ஆகின்றன.

Mantra 8

त्रिपञ्चाशः क्रीळति व्रात एषां देव इव सविता सत्यधर्मा । उग्रस्य चिन्मन्यवे ना नमन्ते राजा चिदेभ्यो नम इत्कृणोति ॥

இவர்களின் ஐம்பத்து மூன்று பேருடைய கூட்டம் விளையாடுகிறது—தேவன் போல; சவிதா போல, சத்திய-தர்மத்தில் நிலைத்தது. கடும் மனிதனின் கோபத்திற்கும் அவர்கள் வணங்கார்; அரசனும் அவர்களுக்கே வணக்கம் செய்கிறான்.

Mantra 9

नीचा वर्तन्त उपरि स्फुरन्त्यहस्तासो हस्तवन्तं सहन्ते । दिव्या अङ्गारा इरिणे न्युप्ताः शीताः सन्तो हृदयं निर्दहन्ति ॥

அவை கீழே உருண்டு, மீண்டும் மேலே துள்ளுகின்றன; கையற்றவை கையுள்ள மனிதனையும் வென்று அடக்குகின்றன. வறண்ட நிலத்தில் புதைக்கப்பட்ட தெய்வீக அங்காரங்களைப் போல—வெளியில் குளிர்ந்ததுபோல் தோன்றினாலும்—உள்ளே உள்ளே இதயத்தைச் சுட்டெரிக்கின்றன.

Mantra 10

जाया तप्यते कितवस्य हीना माता पुत्रस्य चरतः क्व स्वित् । ऋणावा बिभ्यद्धनमिच्छमानोऽन्येषामस्तमुप नक्तमेति ॥

கிதவனால் (சூதனால்) விட்டு வைக்கப்பட்ட மனைவி துயரால் தவிக்கிறாள்; தாய் தன் மகனை எண்ணி—“என் அலைந்து திரியும் மகன் எங்கே?” என்று கேட்கிறாள். கடனில் சிக்கி, அச்சத்தில் நடுங்கி, செல்வத்தை நாடி, அவன் இரவில் பிறரின் இல்லங்களுக்குச் செல்கிறான்—ஆதரவு தேடி, தன் உண்மையையே இழந்து.

Mantra 11

स्त्रियं दृष्ट्वाय कितवं ततापान्येषां जायां सुकृतं च योनिम् । पूर्वाह्णे अश्वान्युयुजे हि बभ्रून्त्सो अग्नेरन्ते वृषलः पपाद ॥

ஒரு பெண்ணைக் கண்டதும் கிதவன் சுட்டெரிகிறான்—பிறனுடைய மனைவியையும், நன்கு நிறுவப்பட்ட இல்ல-யோனியையும் கண்டதும். முற்பகலில் அவன் தன் பழுப்பு குதிரைகளை யோக்கியான்; ஆனால் இறுதியில் அவன் அக்னியின் விளிம்பில் விழுந்த கீழ்மகன் போலச் சரிந்து விழுகிறான்—சோர்ந்து, தோற்று, வீழ்ந்து.

Mantra 12

यो वः सेनानीर्महतो गणस्य राजा व्रातस्य प्रथमो बभूव । तस्मै कृणोमि न धना रुणध्मि दशाहं प्राचीस्तदृतं वदामि ॥

உங்கள் மாபெரும் கணத்தின் சேனாதிபதி, வ்ராதத்தின் அரசன், முதன்மையானவன்—அவனிடமே நான் ஒப்படைகிறேன்; வென்ற செல்வத்தை நான் தடுக்கவில்லை. பத்து முறை/பத்து நாட்கள் நான் கிழக்குத் திசை நோக்கிச் சென்றேன்—இதுவே ‘ருத’ (சத்திய-ஒழுங்கு) என்று நான் அறிவிக்கிறேன்.

Mantra 13

अक्षैर्मा दीव्यः कृषिमित्कृषस्व वित्ते रमस्व बहु मन्यमानः । तत्र गावः कितव तत्र जाया तन्मे वि चष्टे सवितायमर्यः ॥

சூதாட்டக் காய்களோடு விளையாடாதே; வயலை உழுது—உன் கடமையைச் செய். நியாயமாகக் கிடைத்ததில் மகிழ்ந்து, அதை நிறைவென எண்ணு. அங்கேயே பசுக்கள் உள்ளன, ஓ சூதனே; அங்கேயே மனைவி—இதை சவிதா, அந்த ஆர்யன், எனக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறார்.

Mantra 14

मित्रं कृणुध्वं खलु मृळता नो मा नो घोरेण चरताभि धृष्णु । नि वो नु मन्युर्विशतामरातिरन्यो बभ्रूणां प्रसितौ न्वस्तु ॥

நட்பை ஏற்படுத்துங்கள்—உண்மையாக—எங்களுக்கு அருள் செய்யுங்கள்; பயங்கரமான வேகத்தால் எங்களுக்கு எதிராகச் செல்லாதீர்கள். இப்போது உங்கள் ‘மன்யு’ கட்டுப்பாட்டிற்குள் புகுக; ‘அமராதி’ (துரதிர்ஷ்டம்) வேறெங்கோ இருக்கட்டும்—பழுப்பு (சூதுக் காய்கள்) வலையிலேயே இருக்கட்டும்.