Sukta 18

Mantra 1

परं मृत्यो अनु परेहि पन्थां यस्ते स्व इतरो देवयानात् । चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमि मा नः प्रजां रीरिषो मोत वीरान् ॥

ஓ ம்ருத்யுவே, மிகத் தொலைவிற்கு செல்; தேவயானம் (தேவரை நோக்கும் பாதை) அல்லாத, உனக்கே உரிய அந்தப் பாதையில் முன்னேறு. காண்பவனும் கேட்பவனுமான உன்னிடம் நான் சொல்கிறேன்: எங்கள் ப்ரஜாம்—சந்ததி/உருவாகுதல்—ஐ ரீரிஷः, காயப்படுத்தாதே; எங்கள் வீரான்—வீரவலிமை—ஐத் தொடாதே.

Mantra 2

मृत्योः पदं योपयन्तो यदैत द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः । आप्यायमानाः प्रजया धनेन शुद्धाः पूता भवत यज्ञियासः ॥

மரணத்தின் தடத்தை மறைத்து, அதைத் தாண்டிச் சென்றபின், நீண்ட ஆயுளையும் மேலும் முன்னேற்றமான இயக்கத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். பிரஜையாலும் தனத்தாலும்—ஆத்ம-வளர்ச்சியாலும்—நிறைவடையுங்கள். யஜ்ஞியரே, சுத்தரும் பூதரும் ஆகி மேலும் தெளிவுறுங்கள்.

Mantra 3

इमे जीवा वि मृतैराववृत्रन्नभूद्भद्रा देवहूतिर्नो अद्य । प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय द्राघीय आयुः प्रतरं दधानाः ॥

இவ்வுயிருள்ளோர் இறந்தவர்களிடமிருந்து விலகினர்; இன்று எங்கள் தேவஹூதி (தேவர்களை அழைப்பு) மங்களமாகியது. நாங்கள் முன்னே செல்கிறோம்—நடனத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும்—நீண்ட ஆயுளையும் மேலும் முன்னேற்றமான இயக்கத்தையும் ஏந்தியவாறு.

Mantra 4

इमं जीवेभ्यः परिधिं दधामि मैषां नु गादपरो अर्थमेतम् । शतं जीवन्तु शरदः पुरूचीरन्तर्मृत्युं दधतां पर्वतेन ॥

உயிருள்ளோருக்காக இவ்வெல்லை-வட்டத்தை நான் நிறுவுகிறேன்; இவர்கள் யாரும் இம்மரியாதையைத் தாண்டி அந்த அப்பாலான இலக்கு (மரணலோகம்) நோக்கி செல்லாதிருப்பாராக. அவர்கள் நூறு சரத்காலங்கள், பலவும் நிறைவுமாக, வாழ்வாராக; மரணத்தை உள்ளேயே வைத்துக் கட்டுப்படுத்துவாராக—மலை ஒன்று அடைத்ததுபோல்.

Mantra 5

यथाहान्यनुपूर्वं भवन्ति यथ ऋतव ऋतुभिर्यन्ति साधु । यथा न पूर्वमपरो जहात्येवा धातरायूंषि कल्पयैषाम् ॥

நாட்கள் ஒழுங்கான வரிசையில் தொடர்ந்து வருவது போல, பருவங்கள் பருவங்களோடு முறையாகச் செல்வது போல, பின்வருவது முன்வருவதை விட்டு விடாதது போல—அவ்வாறே, ஹே தாதா (விதாதா), இவர்களின் ஆயுள்-பாதைகளை ஒழுங்கான தொடர்ச்சியில் அமைத்தருள்வாயாக.

Mantra 6

आ रोहतायुर्जरसं वृणाना अनुपूर्वं यतमाना यति ष्ठ । इह त्वष्टा सुजनिमा सजोषा दीर्घमायुः करति जीवसे वः ॥

எழுந்திருங்கள்—ஆயுளையும் முதிர்ந்த ஜரையையும் தேர்ந்து கொண்டு; ஒழுங்கான வரிசையில் முயன்று முன்னே சென்று நிலைபெறுங்கள். இங்கே த்வஷ்டா, சுஜனிமா (நல்லப் பிறப்பின் ஆற்றல்) உடன், ஒருமனதாக, உங்கள் வாழ்விற்காக நீண்ட ஆயுளை அருளட்டும்.

Mantra 7

इमा नारीरविधवाः सुपत्नीराञ्जनेन सर्पिषा सं विशन्तु । अनश्रवोऽनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिमग्रे ॥

இவ்வெண்மணிகள் விதவையல்லாதவர்கள், நல்ல துணைவியர்—அஞ்சனம் மற்றும் ஸர்பிஷ் (நெய்) பூசி—ஒன்றாகப் புகுவார்களாக. பழிச்சொல்லற்றவர்கள், நோயற்றவர்கள், உண்மையான ரத்தினங்களால் நிறைந்தவர்கள்—இந்தத் தாய்மார்கள் முதலில் யோனி (படைப்பின் ஆசனம்) மீது ஏறி, வாழ்வின் முன்னோடும் ஓட்டத்திற்குத் திரும்புவார்களாக.

Mantra 8

उदीर्ष्व नार्यभि जीवलोकं गतासुमेतमुप शेष एहि । हस्तग्राभस्य दिधिषोस्तवेदं पत्युर्जनित्वमभि सं बभूथ ॥

பெண்ணே, எழுந்திரு; உயிருள்ளோரின் உலகை நோக்கி வா. உயிர் நீங்கியவன், உன் அருகில் கிடப்பவன்—அவனை விட்டுவிட்டு இங்கு வா. இது உனக்கே: கைப்பிடித்தல் (ஹஸ்த-க்ராஹ) மூலம், இல்லம் நிறுவும் விருப்பத்தால், நீ மீண்டும் முழுமையாகப் ‘பத்னித்வ’ நிலைக்குள் நுழைந்தாய்.

Mantra 9

धनुर्हस्तादाददानो मृतस्यास्मे क्षत्राय वर्चसे बलाय । अत्रैव त्वमिह वयं सुवीरा विश्वाः स्पृधो अभिमातीर्जयेम ॥

இறந்தவனின் கையிலிருந்து வில்லை எடுத்துக்கொண்டு—எங்கள் க்ஷத்ரத்துவத்திற்காக, ஒளிமிக்க வலிமைக்காக, பலத்திற்காக—நீ இங்கேயே நிலைத்திரு. இங்கேயே நாங்கள், சு-வீரர் (வீரப் பெருக்கம்) உடையவர்களாய், எல்லா ஸ்ப்ருத்களையும், எல்லா அபிமாதிகளையும் (தாக்கும் பகைச் சக்திகளை) வெல்வோமாக.

Mantra 10

उप सर्प मातरं भूमिमेतामुरुव्यचसं पृथिवीं सुशेवाम् । ऊर्णम्रदा युवतिर्दक्षिणावत एषा त्वा पातु निॠतेरुपस्थात् ॥

இந்தத் தாய்-பூமியினருகே நழுவிச் செல்—பரந்து விரிந்தவள், அகன்ற பூமி, சு-ஷேவா (அருளும் நன்மை தருபவள்). மெல்லிய கம்பளியைப் போல மென்மையான இளமங்கை, தக்ஷிணாவத் (தக்ஷிணை-செல்வம், நல்வரப் பாங்கு உடையவள்); நிர்ருதி எனும் சிதைவு-ஆட்சியின் மடியில் இருந்து, அவள் உன்னை காக்கட்டும்.

Mantra 11

उच्छ्वञ्चस्व पृथिवि मा नि बाधथाः सूपायनास्मै भव सूपवञ्चना । माता पुत्रं यथा सिचाभ्येनं भूम ऊर्णुहि ॥

ஓ பூமியே, நீ மேலெழு; அவனை கீழே அழுத்தாதே. அவனுக்குச் சுலபமாக அணுகத்தக்கவளாக இரு; மென்மையாக இடம் கொடுப்பவளாக இரு. தாய் தன் மகனை ஆடையின் விளிம்பால் போர்த்துவது போல, ஓ பூமியே, அவனைச் சூழ்ந்து போர்த்து அருள்.

Mantra 12

उच्छ्वञ्चमाना पृथिवी सु तिष्ठतु सहस्रं मित उप हि श्रयन्ताम् । ते गृहासो घृतश्चुतो भवन्तु विश्वाहास्मै शरणाः सन्त्वत्र ॥

தன் வல்லமையால் மேலெழும் பூமி உறுதியாக, நன்கு நிறுவப்பட்டு நிலைத்திருக்கட்டும். அளவிடப்பட்ட ஆயிரம் ஆதாரங்கள் அருகே வந்து அவனைத் தாங்கி நிற்கட்டும். இவ்வாசஸ்தலங்கள் நெய்-ஓடைகளாய் சுரந்து—போஷகமும் ஒளிமிக்கதுமாக—ஆகட்டும்; இங்கே எல்லாக் காலமும் அவனுக்குச் சரணங்களாக இருக்கட்டும்.

Mantra 13

उत्ते स्तभ्नामि पृथिवीं त्वत्परीमं लोगं निदधन्मो अहं रिषम् । एतां स्थूणां पितरो धारयन्तु तेऽत्रा यमः सादना ते मिनोतु ॥

உன்னைச் சுற்றி பூமியை நான் மேலே தாங்கி உறுதிப்படுத்துகிறேன்; இந்த லோக-ஒழுங்கை நிறுவுகின்றேன்—எனக்கு தீங்கு நேராதிருக்க. பிதர்கள் இந்தத் தூணைத் தாங்கட்டும்; இங்கே யமன் உனக்காக ஆசனம், நிலைபெற்ற வாசஸ்தலத்தை அமைக்கட்டும்.

Mantra 14

प्रतीचीने मामहनीष्वाः पर्णमिवा दधुः । प्रतीचीं जग्रभा वाचमश्वं रशनया यथा ॥

திரும்பி வரும் நாட்களில் அவர்கள் என்னை மீண்டும் பின்னே வைத்தனர்; இலை ஒன்றை விரிப்பதுபோல். நான் மீண்டும் வாக்கை (வாணியை)ப் பற்றிக் கொண்டேன்—கயிற்றால் குதிரையைப் பிடிப்பதுபோல்.