Sukta 17

Mantra 1

त्वष्टा दुहित्रे वहतुं कृणोतीतीदं विश्वं भुवनं समेति । यमस्य माता पर्युह्यमाना महो जाया विवस्वतो ननाश ॥

த்வஷ்டா தன் மகளுக்காக மணப்பயணத்தை (வஹது) அமைக்கிறான்; அதனால் இந்த முழு உலகமும்—அனைத்து புவனமும்—ஒன்றுகூடுகிறது. யமனின் தாய், எடுத்துச் செல்லப்பட்டவளாய், விவஸ்வத்தின் மகத்தான மனைவி, ஒரு நிலையிலிருந்து மற்றொரு நிலைக்குச் சென்று மறைந்தாள்.

Mantra 2

अपागूहन्नमृतां मर्त्येभ्यः कृत्वी सवर्णामददुर्विवस्वते । उताश्विनावभरद्यत्तदासीदजहादु द्वा मिथुना सरण्यूः ॥

அவர்கள் அம்ருதையை மர்த்தியர்களிடமிருந்து மறைத்தனர்; அவளுக்குச் சமமான உருவை (ஸவர்ணா) செய்து விவஸ்வத்துக்குக் கொடுத்தனர். அஷ்வினர்கள் உண்மையில் இருந்த அதையே மீட்டுக் கொண்டு வந்தனர்; சரண்யூ இரு மிதுனங்களை—இரட்டையரை—விட்டுச் சென்றாள்.

Mantra 3

पूषा त्वेतश्च्यावयतु प्र विद्वाननष्टपशुर्भुवनस्य गोपाः । स त्वैतेभ्यः परि ददत्पितृभ्योऽग्निर्देवेभ्यः सुविदत्रियेभ्यः ॥

இங்கிருந்து உன்னை முன்னே செலுத்துவானாக பூஷன்—அறிவுடையவன், உலகின் காவலன், மந்தைகளை இழக்காதவன். அவன் உன்னை பித்ருக்களிடம் ஒப்படைப்பான்; அக்கினி உன்னை தேவர்களிடம்—ஸுவிதத்ரியர்களிடம்—ஒப்படைப்பான்.

Mantra 4

आयुर्विश्वायुः परि पासति त्वा पूषा त्वा पातु प्रपथे पुरस्तात् । यत्रासते सुकृतो यत्र ते ययुस्तत्र त्वा देवः सविता दधातु ॥

ஆயுள்—உலகாயுள்—உன்னைச் சூழ்ந்து காத்தருள்க; முன்னே செல்லும் பாதையில், முன்புறத்தில், பூஷன் உன்னைப் பாதுகாப்பாராக. சுக்ருதர் (புண்ணிய செயல்வோர்) அமர்ந்திருக்கும் இடத்தில், உன் சொந்தவர்கள் சென்ற இடத்தில், அங்கே தேவ சவிதா உன்னை நிறுவுவாராக—ஒளிமிகு உலகை நோக்கும் சத்தியத் தூண்டுதலில்.

Mantra 5

पूषेमा आशा अनु वेद सर्वाः सो अस्माँ अभयतमेन नेषत् । स्वस्तिदा आघृणिः सर्ववीरोऽप्रयुच्छन्पुर एतु प्रजानन् ॥

பூஷன் இத்திசைகள் அனைத்தையும் அறிவார்; மிகுந்த அச்சமின்மை கொண்ட வழியில் அவர் எங்களை நடத்துவாராக. ஸ்வஸ்தி-தாதா, ஆக்ருணி (ஒளிவீசுபவன்), எல்லா வீரத்திறனும் நிறைந்தவன், தவறாதவன்—வழியை அறிந்து அவர் எங்கள் முன் செல்வாராக; எங்கள் பயணம் விழிப்புணர்வான நலநிலையுடன் முன்னேறுவதாக.

Mantra 6

प्रपथे पथामजनिष्ट पूषा प्रपथे दिवः प्रपथे पृथिव्याः । उभे अभि प्रियतमे सधस्थे आ च परा च चरति प्रजानन् ॥

பாதைகளின் திறந்த வழியில் (ப்ரபதே) பூஷன் செயலில் எழுந்து வெளிப்படுகிறார்—வானத்தின் ப்ரபதேயிலும், பூமியின் ப்ரபதேயிலும். வழியை அறிந்து அவர் ‘ஆ’வும் ‘பரா’வும்—இருபுறமும் செல்கிறார்; இருப்பின் இரு மிகப் பிரியமான சதஸ்தானங்களை அணைத்துக்கொண்டு, உயரமும் அடித்தளமும் இடையே பயணத்தை வழிநடத்துகிறார்.

Mantra 7

सरस्वतीं देवयन्तो हवन्ते सरस्वतीमध्वरे तायमाने । सरस्वतीं सुकृतो अह्वयन्त सरस्वती दाशुषे वार्यं दात् ॥

தெய்வத்தை நோக்கி மனம் திரும்பியோர் சரஸ்வதியை அழைக்கின்றனர்; முன்னேறும் அத்வர-யாகத்தில் அவளையே அவர்கள் ஆஹ்வானிக்கின்றனர். சுக்ருதர்—நற்கருமம் செய்பவர்கள்—சரஸ்வதியை வேண்டுகின்றனர்; சரஸ்வதி தாசுஷன் (தானம் அளிப்பவன்)க்கு வரணீய வரத்தை அளிப்பாளாக—வாக்குச் செல்வமும் ஒளிமிகு வளர்ச்சியும்.

Mantra 8

सरस्वति या सरथं ययाथ स्वधाभिर्देवि पितृभिर्मदन्ती । आसद्यास्मिन्बर्हिषि मादयस्वानमीवा इष आ धेह्यस्मे ॥

ஓ சரஸ்வதி, பித்ருக்களுடன் ஒரே ரதத்தில் பயணிப்பவளே, ஸ்வதா-சக்திகளில் மகிழும் தேவியே—வந்து இவ்வர்ஹிஷ் (புனித ஆசனம்) மீது அமர்ந்து இன்புறு. எங்களுள் அனமீவ—தீங்கற்ற, குற்றமற்ற—இஷஸ், போஷணத்தின் தூண்டுதல்களை நிலைநிறுத்து.

Mantra 9

सरस्वतीं यां पितरो हवन्ते दक्षिणा यज्ञमभिनक्षमाणाः । सहस्रार्घमिळो अत्र भागं रायस्पोषं यजमानेषु धेहि ॥

பித்ருக்கள் அழைக்கும் அந்த சரஸ்வதியை, தக்ஷிணையுடன் யாகம் நிறைவை நோக்கி நகரும் போது—அவள் இங்கே எங்களுக்காக ஸஹஸ்ரார்க—ஆயிரம் மதிப்புகள் நிறைந்த—தகுதியான பங்கினை நிறுவுவாளாக; மேலும் யஜமானர்களில் ராயஸ்-போஷம்—செல்வத்தின் போஷணம், இருப்பின் நிறைவு, ஒளிமிகு வளமை—நிலைத்திடச் செய்வாளாக.

Mantra 10

आपो अस्मान्मातरः शुन्धयन्तु घृतेन नो घृतप्वः पुनन्तु । विश्वं हि रिप्रं प्रवहन्ति देवीरुदिदाभ्यः शुचिरा पूत एमि ॥

ஆபः—எங்கள் தாய்மார்கள்—எங்களைத் தூய்மைப்படுத்துவீராக; நெய்-ஒளி கொண்ட, ‘க்ருதப்வா’ நீர்கள் நெய்யின் பிரகாசத்தால் எங்களைப் புனிதமாக்குவீராக. ஏனெனில் அந்த தேவியர் எல்லா ‘ரிப்ர’ (களங்கம்/விகாரம்) அனைத்தையும் அள்ளிச் செலுத்துகின்றனர்; அவர்களிலிருந்து மேலெழுந்து நான் சுசி—பூத—ஒளிமிக்கவனாய் வெளிப்படுகிறேன்.

Mantra 11

द्रप्सश्चस्कन्द प्रथमाँ अनु द्यूनिमं च योनिमनु यश्च पूर्वः । समानं योनिमनु संचरन्तं द्रप्सं जुहोम्यनु सप्त होत्राः ॥

‘த்ரப்ஸ’ (துளி) தாவி வெளிப்பட்டது—முதற் நாட்களைப் பின்தொடர்ந்து, இவ்வியோனி (பிறப்பின் ஆதாரம்) யையும், முன்பிருந்த அதையும் பின்தொடர்ந்து. அதே சமமான யோனியின் ஒழுங்கில் சஞ்சரிக்கும் அந்தத் த்ரப்ஸை நான் ஜுஹோமி செய்கிறேன்—ஏழு ஹோத்ரா (ஹோத்ரு-சக்திகள்) வழியாக.

Mantra 12

यस्ते द्रप्सः स्कन्दति यस्ते अंशुर्बाहुच्युतो धिषणाया उपस्थात् । अध्वर्योर्वा परि वा यः पवित्रात्तं ते जुहोमि मनसा वषट्कृतम् ॥

உன்னுடைய எந்த ‘த்ரப்ஸ’ (துளி) வழுகிச் செல்கிறதோ, உன்னுடைய எந்த ‘அம்ஷு’ (கதிர்-சாரம்) புஜத்திலிருந்து—தீஷணாவின் உபஸ்த (மடியில்) இருந்து—வீழ்கிறதோ; அல்லது அத்வர்யு வழியாகச் சிந்துகிறதோ, அல்லது பவித்ர (வடிகட்டி) யிலிருந்து தப்பிச் செல்கிறதோ—அதனை நான் மனத்தால், ‘வஷட்க்ருத’ (வஷட்-ஆகச் செய்யப்பட்ட) அர்ப்பணமாக்கி, உனக்கே ஜுஹோமி செய்கிறேன்.

Mantra 13

यस्ते द्रप्सः स्कन्नो यस्ते अंशुरवश्च यः परः स्रुचा । अयं देवो बृहस्पतिः सं तं सिञ्चतु राधसे ॥

ஓ (ஸோமா), உன் த்ரப்ஸ—துளி—சிந்தியதையும், உன் அஂஶு—கதிர்-ரஸம்—ஸ்ருசா (யாகக் கரண்டி) வழி கீழே அல்லது அப்பால் விழுந்து இழந்ததையும்—இவ்வேதன் ப்ருஹஸ்பதி எங்களின் ராதஸ்—செழிப்பு/சித்தி—பொருட்டு அனைத்தையும் சேர்த்து மீண்டும் ஒன்றாக்கி ஊற்றட்டும்.

Mantra 14

पयस्वतीरोषधयः पयस्वन्मामकं वचः । अपां पयस्वदित्पयस्तेन मा सह शुन्धत ॥

பயஸ்வதீ ஓஷதிகளே, என் வாக்கை பயஸ்வான்—பால்-செழுமை உடையதாக—ஆக்குங்கள். மேலும் அபாம் பயஸ்—நீரின் ஊட்டரசம்—அதுவும்; அந்தப் பயஸால் என்னை ஸஹ—முழுமையாக—ஶுந்தத, தூய்மைப்படுத்துங்கள்.