Sukta 64

Mantra 1

वृष्णे शर्धाय सुमखाय वेधसे नोधः सुवृक्तिं प्र भरा मरुद्भ्यः । अपो न धीरो मनसा सुहस्त्यो गिरः समञ्जे विदथेष्वाभुवः ॥

ஓ நோதஸ்! வृष்ண (வல்லமைமிக்க) மருத்-கணங்களுக்கு—சுமக (நல்ல யாகம்) உடையவர்களுக்கும் வேதஸ் (விதாதா/திறமையான படைப்பாளர்) களுக்கும்—நன்கு அமைந்த, நன்கு செதுக்கிய ஸ்துதி-வாக்கை முன்னே கொண்டு வா. நீரை வழிநடத்தும் திடமானவன் போல, நான் மனத்தாலும் திறமையான கைகளாலும், விதத (யாகச் சபை) களில் ‘கிரः’ (வாக்குகள்) ஐ ஒத்திசைவாகச் சேர்த்து, தேடுபவர்களின் கூடுகைகளுக்காக இசைவு பெறச் செய்கிறேன்.

Mantra 2

ते जज्ञिरे दिव ऋष्वास उक्षणो रुद्रस्य मर्या असुरा अरेपसः । पावकासः शुचयः सूर्या इव सत्वानो न द्रप्सिनो घोरवर्पसः ॥

அவர்கள் திவ் (வானம்) இலிருந்து பிறந்தவர்கள்—உயர்ந்த, காளைபோன்ற வல்லமைகள்; ருத்ரனின் இளைய வீரர்கள், அசுர (பிராண-வலத்தின் அதிபதி), அரேபஸ் (களங்கமற்றோர்). அவர்கள் பாவக, சுசி—சூரியரைப் போல ஒளிர்வோர்; சத்வான (அடர்ந்த சாரம்) நிறைந்தோர்—மின்னும் த்ரப்ஸ் (துளி/பிந்து) போல—தங்கள் கோர வடிவ-ஒளியால் அச்சமூட்டும் வல்லமை உடையோர்.

Mantra 3

युवानो रुद्रा अजरा अभोग्घनो ववक्षुरध्रिगावः पर्वता इव । दृळ्हा चिद्विश्वा भुवनानि पार्थिवा प्र च्यावयन्ति दिव्यानि मज्मना ॥

அவர்கள் இளைய ருத்ரர்கள்—அஜரர், அபோக்஘ன (வலிமை-அனுபவத்தில் சோர்வில்லாதோர்); தங்கள் வல்லமையைத் தாங்கி, மலைகளைப் போல நிலைத்தோர். தங்கள் மஜ்மனா (மகத்துவம்/மகிமை) மூலம், உறுதியான பார்திவ புவனங்களையும் அசைக்கின்றனர்; மேலும் திவ்ய உலகங்களையும் இயக்கி புதிய ஒழுங்கில் செலுத்துகின்றனர்.

Mantra 4

चित्रैरञ्जिभिर्वपुषे व्यञ्जते वक्षस्सु रुक्माँ अधि येतिरे शुभे । अंसेष्वेषां नि मिमृक्षुॠष्टयः साकं जज्ञिरे स्वधया दिवो नरः ॥

அவர்கள் தங்கள் உருவத்தை வண்ணமிகு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கின்றனர்; அழகிற்காக அவர்களின் மார்பில் பொன்-ஒளிகள் அசைந்து விளங்குகின்றன. அவர்களின் தோள்களில் ஈட்டிகள் உறுதியாகப் பதியப்பட்டுள்ளன; ஸ்வதயா (தம் உள்ளார்ந்த வலிமை) கொண்டு, விண்ணின் நரர்—மருதர்கள்—ஒன்றாய், ஒரே இசைவில் பிறக்கின்றனர்.

Mantra 5

ईशानकृतो धुनयो रिशादसो वातान्विद्युतस्तविषीभिरक्रत । दुहन्त्यूधर्दिव्यानि धूतयो भूमिं पिन्वन्ति पयसा परिज्रयः ॥

ஈஶானக்ருத—ஆளும் சக்தியால் உருவான—அந்த கர்ஜிக்கும், தடையை விழுங்குவோர், தம் தவிஷிகளால் காற்றுகளையும் மின்னலையும் அமைத்தனர். தூதயः—தூண்டும் சக்திகள்—விண்ணிய பசும்பாலூதர்களை (உதர்களை) கறக்கின்றன; பரிஜ்ரயः—சுற்றிச் செல்லும்வர்கள்—பயஸால் பூமியைப் பெருக்கி நிறைவு செய்கின்றனர்.

Mantra 6

पिन्वन्त्यपो मरुतः सुदानवः पयो घृतवद्विदथेष्वाभुवः । अत्यं न मिहे वि नयन्ति वाजिनमुत्सं दुहन्ति स्तनयन्तमक्षितम् ॥

சுதானவ—நல்ல தானம் அளிப்போர்—மருதர்கள் நீர்களை பெருக்குகின்றனர்; விததங்களில் அவர்கள் நெய்போல் செறிந்த பாலுடன் (பயஸுடன்) வெளிப்படுகின்றனர். மூடுபனியில் வேகக் குதிரை போல அவர்கள் வாஜினம் (வலிமை/வேகம்) முன்னே நடத்துகின்றனர்; இடியென முழங்கும், அச்சிதம்—அழியாத—ஊற்றை அவர்கள் கறக்கின்றனர்.

Mantra 7

महिषासो मायिनश्चित्रभानवो गिरयो न स्वतवसो रघुष्यदः । मृगा इव हस्तिनः खादथा वना यदारुणीषु तविषीरयुग्ध्वम् ॥

எருதுபோல் வலிமைமிக்கவர்கள், மாயா-சக்தி உடையவர்கள், பலவித ஒளியுடன் விளங்குபவர்கள், மலைபோல் தன்னலத்தால் உறுதியும் வேகத்தால் பாய்வோரும்—மிருகங்களைப் போல, யானைகளைப் போல, நீங்கள் காடுகளை மேய்ந்து உண்ணுகிறீர்கள்; அருண (செம்மை) மண்டலங்களில் நீங்கள் உங்கள் தவிஷீ (கடுஞ்சக்திகளை) யோகமிட்டபோது.

Mantra 8

सिंहा इव नानदति प्रचेतसः पिशा इव सुपिशो विश्ववेदसः । क्षपो जिन्वन्तः पृषतीभिॠष्टिभिः समित्सबाधः शवसाहिमन्यवः ॥

சிங்கங்களைப் போல அவர்கள் கர்ஜிக்கிறார்கள்—பிரசேதஸ் (தெளிந்த/விரிந்த சிந்தனை) உடையவர்கள்; பிஷா போல ஸு-பிஷ (அழகிய, நன்கு வடிவான) — விஷ்வவேதஸ் (அனைத்தையும் அறிந்த)வர்கள். புள்ளிப்புள்ளியான ருஷ்டி (வேல்கள்) கொண்டு அவர்கள் இரவுகளை முன்னே தள்ளுகிறார்கள்; ஒன்றுபட்ட அழுத்தத்தால் தடையை நொறுக்குகிறார்கள்—சவஸில் (வலிமையில்) உக்கிரம், மன்யுவில் (உறுதியான உந்துதலில்) தீவிரம்.

Mantra 9

रोदसी आ वदता गणश्रियो नृषाचः शूराः शवसाहिमन्यवः । आ वन्धुरेष्वमतिर्न दर्शता विद्युन्न तस्थौ मरुतो रथेषु वः ॥

“ரோதஸீ—வானும் பூமியும்!”—என்று நீங்கள் உரைக்கிறீர்கள், ஓ கண-ஸ்ரீ (கணத்தின் மகிமை) உடையவர்களே; மனிதரின் துணைவர்கள், வீரர்கள், பாம்புபோல் உக்கிர வலிமையுடையவர்கள். உங்கள் ரதங்களில் அமதி (அளவிலா சக்தி) கண்ணுக்குப் புலப்படும்படி மின்னலைப் போல நிலைத்து நிற்கிறது; ஓ மருதர்களே, அது உங்கள் ரத-பந்துரங்களில் (ரதச் சட்டங்களில்) தன் இடத்தைப் பிடித்துள்ளது.

Mantra 10

विश्ववेदसो रयिभिः समोकसः सम्मिश्लासस्तविषीभिर्विरप्शिनः । अस्तार इषुं दधिरे गभस्त्योरनन्तशुष्मा वृषखादयो नरः ॥

அனைத்தையும் அறிந்தவர்கள், ரயி (செல்வம்/வளமை) உடன் ஒரே இல்லத்தில் ஒன்றாய் வாழ்பவர்கள், ஒருமையில் கலந்து, தங்கள் தவிஷீ (வலிமை) மூலம் விரிந்த செயல் புரிபவர்கள்—அந்த நரர் (மருதர்) தம் கபஸ்தி (கைகளில்) இஷு (அம்பை) வைத்தனர். முடிவிலா ஶுஷ்ம (வேக-உந்தல்) உடையவர்கள், எதிர்ப்பை விழுங்குபவர்கள், அவர்கள் உறுதியான செயற்பாளர்களாய் நிலைகொள்கிறார்கள்.

Mantra 11

हिरण्ययेभिः पविभिः पयोवृध उज्जिघ्नन्त आपथ्यो न पर्वतान् । मखा अयासः स्वसृतो ध्रुवच्युतो दुध्रकृतो मरुतो भ्राजदृष्टयः ॥

பொன்னிற பவி (கூரிய ஆயுத)களால், பயஸ்-விருத்த (ரசம்/வலிமை வளர்ப்போர்) மருதர் மேலே தாக்கி, ஆபத்ய (வழியற்ற/தடையாக்கும்) குவியல்களை வழியில்லா மலைகளைப் போலப் பிளக்கிறார்கள். இவர்கள் மகா (மகிழ்வோர்), அயாஸ (அயராதோர்), ஸ்வஸ்ருத (தாமே ஓடும்), த்ருவச்யுத (தாக்குதலில் அசையாதோர்), துத்ரக்ருத் (உறுதியான தீவிரங்களை உருவாக்குவோர்) மருதர்—ப்ராஜத்-த்ருஷ்டி (மின்னும் ஈட்டிகள்) உடையோர்.

Mantra 12

घृषुं पावकं वनिनं विचर्षणिं रुद्रस्य सूनुं हवसा गृणीमसि । रजस्तुरं तवसं मारुतं गणमृजीषिणं वृषणं सश्चत श्रिये ॥

நாம் ஹ்வஸா (அழைப்பு/வேண்டுதல்) மூலம் ருத்ரனின் சூனு—க்ருஷு (ஒளிரும்), பாவக (அக்னிபோல் தூய), வனின் (மகிழ்வளிப்பவன்), விசர்ஷணி (விரிந்த பார்வையுடையவன்) ஆகியவரைத் துதிக்கிறோம். ஓ வலிமைமிகு மாருத-கணம், ரஜஸ்துர (அந்தரிக்ஷத்தில் வேகமாய் செல்லும்), ருஜீஷிண் (நேராக ஓடும்), வ்ருஷண் (புல்லென வலிமை உடைய)—ஶ்ரியை (ஸ்ரீ/உள் ஒளி வளர்ச்சி) நோக்கி எங்களுடன் சேர்ந்து நகர்வாயாக.

Mantra 13

प्र नू स मर्तः शवसा जनाँ अति तस्थौ व ऊती मरुतो यमावत । अर्वद्भिर्वाजं भरते धना नृभिरापृच्छ्यं क्रतुमा क्षेति पुष्यति ॥

இப்போது அந்த மானவன் தன் சவஸா (வலிமை) கொண்டு பொதுமக்களின் வழக்கமான ஓட்டத்தைத் தாண்டி முன்னேறுகிறான்—அவனை, மருதர்களே, நீங்கள் உங்கள் ஊதி (உதவி) யால் தாங்குகிறீர்கள். வேகமான குதிரைகளுடன் அவன் வாஜம் (வல-செல்வம்) மற்றும் தனத்தைச் சுமக்கிறான்; நரர்களுடன் அவன் ஆலோசிக்கத்தக்க க்ரது (சங்கல்ப-சக்தி) யை அடைகிறான்; அவன் குடியிருந்து வளர்ந்து புஷ்டியடைகிறான்.

Mantra 14

चर्कृत्यं मरुतः पृत्सु दुष्टरं द्युमन्तं शुष्मं मघवत्सु धत्तन । धनस्पृतमुक्थ्यं विश्वचर्षणिं तोकं पुष्येम तनयं शतं हिमाः ॥

மருதர்களே, தானம் செய்பவர்களிடத்தில் போர்க்களங்களில் வெல்ல இயலாத, த்யுமந்த (ஒளிமிகு) சுஷ்மம் (தீவிர-வலிமை) யை நிறுவுங்கள்; அந்தப் பிரகாசமான உக்கிரத்தைக் காத்தருளுங்கள். நாம் தனஸ்ப்ருத் (செல்வம் வெல்லும்), உக்த்ய (ஸ்துதி-தகுதி), விஷ்வசர்ஷணி (அனைத்து மக்களையும் தாங்கும்) சக்தியைப் பேணுவோம்; நம் தோகம் (சந்ததி) மற்றும் தனயம் (விதை-மகன்) ஆகியவற்றை நூறு ஹிமா (நூறு குளிர்காலங்கள்) வரை வளர்ப்போம்.

Mantra 15

नू ष्ठिरं मरुतो वीरवन्तमृतीषाहं रयिमस्मासु धत्त । सहस्रिणं शतिनं शूशुवांसं प्रातर्मक्षू धियावसुर्जगम्यात् ॥

இப்போது, மருதர்களே, எங்களுள் நிலையான, வீரவந்த (வீரம் நிறைந்த), ருதீஷாஹ (ருதத்தின் அழுத்தங்களைத் தாங்கும்) ரயி (செல்வ-சமృద్ధி) யை நிறுவுங்கள். ஸஹஸ்ரிண (ஆயிரமடங்கு), ஷதின (நூறுமடங்கு), பயிற்சியால் வளர்கின்ற—பிராதர்காலமே தியாவஸு (ஊக்கமுற்ற சிந்தனையின் செல்வம்) விரைவாக எங்களிடம் வருக.