Sukta 128

Mantra 1

अयं जायत मनुषो धरीमणि होता यजिष्ठ उशिजामनु व्रतमग्निः स्वमनु व्रतम् । विश्वश्रुष्टिः सखीयते रयिरिव श्रवस्यते । अदब्धो होता नि षददिळस्पदे परिवीत इळस्पदे ॥

இவன் (அக்னி) மனிதருக்காக உறுதியான ஆதாரத்தில் பிறக்கிறான்—ஹோதா, யாகத்தில் மிகச் சிறந்தவன், உஷிஜர்களின் விரதத்தைப் பின்பற்றுபவன்; அக்னி தன் சொந்த விரதத்தையே பின்பற்றுகிறான். உலகமெங்கும் கட்டுப்பாட்டை ஏற்றவன்; நண்பனாய் நம் சಖாவாகிறான்; செல்வம் (ரயி) போலப் புகழுக்குரியவனாய் போற்றப்படுகிறான். ஏமாற்றமற்ற ஹோதா, சூழ்ந்து மூடப்பட்டவனாய், இளா-பதத்தில் அமர்கிறான்—இளா-பதத்தில் அமர்கிறான்.

Mantra 2

तं यज्ञसाधमपि वातयामस्यृतस्य पथा नमसा हविष्मता देवताता हविष्मता । स न ऊर्जामुपाभृत्यया कृपा न जूर्यति । यं मातरिश्वा मनवे परावतो देवं भाः परावतः ॥

அந்த யாக-நிறைவேற்றுபவன் (அக்னி) யை, ருதத்தின் பாதையில் வணக்கத்துடனும் ஹவிஸுடனும் நாம் ஊதி ஜ்வலிக்கச் செய்கிறோம்—தேவத்துவம் நிகழ்வதற்காக, ஹவிஸுடனே. அவன் நமக்கு ஊர்ஜா (போஷண வலிமை) யை கொண்டு வந்து அருகில் வைத்தருள்கிறான்; இந்தக் கிருபை-பாதுகாப்பால் அவன் சிதையான். மதிரிஷ்வன் மனுவுக்காக தூரத்திலுள்ள உலகங்களிலிருந்து தேவ-ஒளியுடன் கொண்டு வந்தவனை—தூரத்திலிருந்து.

Mantra 3

एवेन सद्यः पर्येति पार्थिवं मुहुर्गी रेतो वृषभः कनिक्रदद्दधद्रेतः कनिक्रदत् । शतं चक्षाणो अक्षभिर्देवो वनेषु तुर्वणिः । सदो दधान उपरेषु सानुष्वग्निः परेषु सानुषु ॥

இந்தத் தூண்டுதலால் அவன் நிலத்தளப் பரப்பைச் சுற்றி விரைவாகச் சுழல்கிறான்; மீண்டும் மீண்டும் வலிமையின் காளை கர்ஜிக்கிறது, ஒளிமிகு சக்தியின் விதையைத் தாங்கி—விதையைத் தாங்கி கர்ஜிக்கிறது. நூறு கண்களால் காணும் தேவன், வெற்றியாளர், காடுகளின் ஆழங்களில் செயல்படுகிறான். உயர்ந்த மேடுகளிலும் தொலை மேடுகளிலும்—அக்னி எப்போதும் தன் ஆசனத்தை நிறுவுகிறான்.

Mantra 4

स सुक्रतुः पुरोहितो दमेदमेऽग्निर्यज्ञस्याध्वरस्य चेतति क्रत्वा यज्ञस्य चेतति । क्रत्वा वेधा इषूयते विश्वा जातानि पस्पशे । यतो घृतश्रीरतिथिरजायत वह्निर्वेधा अजायत ॥

ஒளிமிகு சங்கல்பம் உடைய அந்த அக்னி, ஒவ்வொரு இல்லத்திலும் புரோஹிதனாக முன்னிலையில் நிறுவப்பட்டவன்; தன் க்ரது (சங்கல்ப-சக்தி) மூலம் யஜ்ஞத்தையும் அத்வரத்தையும் (நேர்மையான/தடையற்ற யாகப் பாதை) உணர்கிறான்; அதே க்ரதுவால் யஜ்ஞத்தை விழிப்புறச் செய்கிறான். அதே ஆளுமையால் வேதா (அறிவோன்/அனைத்தறிவோன்) தன் இஷு (உந்துதல்) எழுப்பி, பிறந்த அனைத்துயிர்களையும் காண்கிறான். எதிலிருந்து ‘க்ருதஶ்ரீ’ (நெய்-ஒளி/நெய்-செழிப்பு) விருந்தினர் பிறந்தாரோ—அதிலிருந்தே வஹ்னி-வேதா பிறந்தான்.

Mantra 5

क्रत्वा यदस्य तविषीषु पृञ्चतेऽग्नेरवेण मरुतां न भोज्येषिराय न भोज्या । स हि ष्मा दानमिन्वति वसूनां च मज्मना । स नस्त्रासते दुरितादभिह्रुतः शंसादघादभिह्रुतः ॥

அவனுடைய க்ரதுவால் அவனுடைய தவிஷிகள் (வலிமைகள்) யோகமடைந்து நிறைவுறும்போது—அக்னியின் அவ (பாதுகாப்பு) மூலம்—அவை போக்தாவிற்குப் மருதர்கள் போலவும், தூண்டுபவனுக்குச் சக்திகள் போலவும் அமைகின்றன; இழிந்த பயன்பாட்டிற்கல்ல. ஏனெனில் அவனே வசுக்கள் (செல்வங்கள்) அளிப்பதை முன்னேற்றுகிறான்; தன் மகிமையால் அவற்றின் பெருக்கத்தையும் செய்கிறான். வளைந்த தீமை (துரித) தாக்குவதிலிருந்தும், பாவ/கேடு (அக) தாக்குவதிலிருந்தும் அவன் எங்களை காக்கட்டும்.

Mantra 6

विश्वो विहाया अरतिर्वसुर्दधे हस्ते दक्षिणे तरणिर्न शिश्रथच्छ्रवस्यया न शिश्रथत् । विश्वस्मा इदिषुध्यते देवत्रा हव्यमोहिषे । विश्वस्मा इत्सुकृते वारमृण्वत्यग्निर्द्वारा व्यृण्वति ॥

அவன் அனைத்திலும் பரந்து, விரிந்த இயக்கமுடைய ‘விஹாயா’; நேர்செயலின் தூதன் ‘அரதி’ செல்வத்தை வலது கையில் வைக்கிறான்; புகழ் (ஶ்ரவஸ்ய) பொருட்டும் அவன் தளர்வதில்லை—வேக ஓட்டக்காரன் போல தளர்வதில்லை. எல்லோருக்காகவும் அவன் தன் இஷு (உந்துதல்) ஆயத்தப்படுத்துகிறான், தேவர்களிடம் (தேவத்ரா) ஹவ்யத்தை எடுத்துச் செல்ல. சுக்ருதம் (நற்கர்மம்) செய்பவர்களுக்கெல்லாம் அக்னி ‘வார’ (மூடல்/வேலி) திறக்கிறான்; அக்னி வாசல்களை விரித்து திறக்கிறான்.

Mantra 7

स मानुषे वृजने शंतमो हितोऽग्निर्यज्ञेषु जेन्यो न विश्पतिः प्रियो यज्ञेषु विश्पतिः । स हव्या मानुषाणामिळा कृतानि पत्यते । स नस्त्रासते वरुणस्य धूर्तेर्महो देवस्य धूर्तेः ॥

அவர் மனிதர் கூட்டத்தில் மிகச் சாந்தி அளிப்பவராக நிறுவப்பட்டவர்; யாகங்களில் அவர் அக்னி—ஜேன்யன் (விரும்பி வெல்லத்தக்கவன்), மக்களின் பிரியமான விஷ்பதி (குலத் தலைவர்) போல. அவர் மனிதர்களின் ஹவ்யங்களுக்கும், இளா (iḷā) மூலம் செய்யப்பட்ட நன்கு அமைந்தும் ஸம்ஸ்க்ருதமுமான கர்மங்களுக்கும் அதிபதியாகிறார். அவர் வருணனின் தூர்த்தம் (வஞ்சகம்) மற்றும் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து, அந்த மகாதேவனின் ஒடுக்குமுறைத் தூர்த்தத்திலிருந்து நம்மை காக்கிறார்.

Mantra 8

अग्निं होतारमीळते वसुधितिं प्रियं चेतिष्ठमरतिं न्येरिरे हव्यवाहं न्येरिरे । विश्वायुं विश्ववेदसं होतारं यजतं कविम् । देवासो रण्वमवसे वसूयवो गीर्भी रण्वं वसूयवः ॥

அவர்கள் அக்னியை—ஹோதாவை, ஹவ்யவாஹனை—போற்றுகின்றனர்; அவர் வசுதிதி (செல்வம் தாங்குபவன்), பிரியன், மிகச் சிறந்த விவேகமுள்ள தூதன்; அவரை அவர்கள் நிறுவினர், ஹவ்யவாஹனை நிறுவினர். அவர் விஷ்வாயு (அனைத்து உயிர்களின் ஆதாரம்), விஷ்வவேதஸ் (அனைத்தையும் அறிந்தவன்), யஜ்ய ஹோதா, கவி—அந்த ரண்வன் (இனிமைமிக்கவன்) என்பவனை தேவர்கள், வசூயவः (செல்வம் நாடுவோர்), அவசே (பாதுகாப்பிற்காக) கீர்பிஃ (ஸ்தோத்திரங்களால்) அழைக்கின்றனர்—ரண்வனை, ஸ்தோத்திரங்களால், செல்வம் நாடுவோர்.