Sukta 121

Mantra 1

कदित्था नॄँ: पात्रं देवयतां श्रवद्गिरो अङ्गिरसां तुरण्यन् । प्र यदानड्विश आ हर्म्यस्योरु क्रंसते अध्वरे यजत्रः ॥

தேவரை நாடும் மனிதர்க்கு அவர் எவ்வாறு ‘பாத்திரம்’ ஆகிறார்—அங்கிரஸர்களின் பாடல்வாணியைச் செவிமடுத்து விரைந்து செல்பவர்? அவர் முன்னேறும்போது மக்களையும் முன்னேற்றுகிறார்; யாகத்தில் யஜனீயனாகிய அவர் இல்லத்துள் விரிந்த (உரு) அடியெடுத்து நடக்கிறார்.

Mantra 2

स्तम्भीद्ध द्यां स धरुणं प्रुषायदृभुर्वाजाय द्रविणं नरो गोः । अनु स्वजां महिषश्चक्षत व्रां मेनामश्वस्य परि मातरं गोः ॥

அவர் வானத்தைத் தாங்கி நிறுத்தி, ஆதாரத்தை (தருணம்) நிறுவினார்; ரிபு வளம் (வாஜ) பெறத் திரவிணம் (செல்வம்) பிழிந்தார்—‘கோ’வின் நரன். வலிமைமிக்கவன் ஸ்வஜம் (தானே பிறந்ததை) கண்டான்; விரிந்த செயலுடைய மேனாவைக் கண்டான்—‘கோ’வின் தாயை, குதிரையின் (மாதையின்) மறைமூலத்தைச் சுற்றிவளைத்தான்.

Mantra 3

नक्षद्धवमरुणीः पूर्व्यं राट् तुरो विशामङ्गिरसामनु द्यून् । तक्षद्वज्रं नियुतं तस्तम्भद्द्यां चतुष्पदे नर्याय द्विपादे ॥

அவர் அருணியின் பழமையான அழைப்பிற்கு விடையளித்தார்—மக்களுக்காகத் துரிதமாய் எழும் அரசன், அங்கிரஸர்களின் நாட்களைப் பின்தொடர்பவன். அவர் இணைக்கப்பட்ட (நியுத்) வஜ்ரத்தை வடித்தார்; நான்குகாலிகளுக்காகவும் மனிதன் எனும் இருகாலிக்காகவும் வானத்தைத் தாங்கி நிறுத்தினார்.

Mantra 4

अस्य मदे स्वर्यं दा ऋतायापीवृतमुस्रियाणामनीकम् । यद्ध प्रसर्गे त्रिककुम्निवर्तदप द्रुहो मानुषस्य दुरो वः ॥

உன் வலத்தின் இம்மதத்தில், ருதத்திற்குரிய ஸ்வர்ய (சுவர்க்கிய) ஒளியை அருள்வாயாக—உஸ்ரியா (ஒளிரும் பசுக்கள்/கதிர்கள்) எனும் அவற்றின் முகம், தடுக்கப்பட்டும் மூடப்பட்டும் இருந்தது. ஏனெனில் முன்னேறும் பிரசர்கத்தில் திரிககும் (மூன்று-சிகர சக்தி) (தடையை) திருப்பி விடும் போது, அது மனிதனின் த்ருஹ (வஞ்சகம்/துரோகம்) அகற்றி, (மூடிய) கதவுகளைத் திறக்கிறது.

Mantra 5

तुभ्यं पयो यत्पितरावनीतां राधः सुरेतस्तुरणे भुरण्यू । शुचि यत्ते रेक्ण आयजन्त सबर्दुघायाः पय उस्रियायाः ॥

உனக்காக அந்தப் போஷகப் பயஸ் (பால்) மற்றும் அந்த ராதஸ் (நிறைவு/செல்வம்) — இரு பிதர்கள் கொண்டு வந்தது; சுரேதஸ் (தூய/உத்தம வீரியம்), நம்மை அக்கரை சேர்க்கும் துரண (வேகமான) சக்திக்காக. மேலும் அவர்கள் உனக்குப் படைத்த சுசி ரேக்ண (ஒளிரும் செல்வம்) — சபர்துகா (மிகுதியாகப் பால் தரும்) உஸ்ரியா (ஒளிரும் பசு/கதிர்) யின் பயஸ், அதாவது ஒளிமயமான ஊட்டநதி.

Mantra 6

अध प्र जज्ञे तरणिर्ममत्तु प्र रोच्यस्या उषसो न सूरः । इन्दुर्येभिराष्ट स्वेदुहव्यैः स्रुवेण सिञ्चञ्जरणाभि धाम ॥

அப்போது தாரணீ (நம்மை அக்கரை கொண்டு செல்லும்) சக்தி பிறக்கிறது; அது தன் வலிமையால் மத்தமடையட்டும்; அது உஷஸின் மீது சூரியனைப் போல ஒளிர்கிறது. இந்து (சோம) ஸ்வயந்துஹவ்ய (தாமே இழுக்கும் ஆஹுதிகள்) உடன், ஸ்ருவ (கரண்டி) கொண்டு ஊற்றி, இருப்பின் நிலைபெற்ற தாமங்கள்/ஆசனங்களை நனைக்கிறது.

Mantra 7

स्विध्मा यद्वनधितिरपस्यात्सूरो अध्वरे परि रोधना गोः । यद्ध प्रभासि कृत्व्याँ अनु द्यूननर्विशे पश्विषे तुराय ॥

நன்றாக எரியும் சமித்து (ஸ்வித்மா) தன் சேவைச் செயலை (அபஸ்யாத்) நிறைவேற்றும் போது, யாகத்தில் சூரியன் கோவின் (கோः) ரோதன—அதன் வேலி/மூடுபனி—சுற்றி வலம் வருகின்றான். மேலும் நீ வெளிப்பட்டு ஒளிரும் போது, நாள் தோறும் க்ருத்வ்ய (உருவாக்கும் உழைப்பு) தொடரைத் தொடர்ந்து, இடையறாத வளர்ச்சிக்கும் மந்தைகளின்/செல்வத்தின் விரைவான பெறுதலுக்கும் (துராய) நீ வருகிறாய்.

Mantra 8

अष्टा महो दिव आदो हरी इह द्युम्नासाहमभि योधान उत्सम् । हरिं यत्ते मन्दिनं दुक्षन्वृधे गोरभसमद्रिभिर्वाताप्यम् ॥

நீ விண்ணின் மகத்தான வலிமையை (மஹோ திவः) உண்டு அனுபவித்தாய்; இங்கே நீ உன் இரு ஹரி (ஹரீ)—இரு செம்மஞ்சள்/பச்சை வலிமைகள்—அந்த ஊற்றிற்காக (உத்ஸம்) போரில் நிறுத்துகிறாய்; அது ஒளிமிகு த்யும்னங்களை வெல்லும். அவர்கள் உனக்காக மந்தின ஹரி—மகிழ்ச்சியின் வலிமை—ஐ கறந்து தரும் போது, வளர்ச்சிக்காக, ஒளியைப் பிடிப்பதில் வேகமாய், அத்ரி (கற்கள்) கொண்டு பிழியப்பட்டு, காற்றால் இயக்கப்பட்டு.

Mantra 9

त्वमायसं प्रति वर्तयो गोर्दिवो अश्मानमुपनीतमृभ्वा । कुत्साय यत्र पुरुहूत वन्वञ्छुष्णमनन्तैः परियासि वधैः ॥

ஓ வலிமைமிக்கவனே (ருப்வா), நீ கோவின் (கோः) முன் இருந்த ஆயஸ (இரும்பு) தடையைத் திருப்பி அகற்றுகிறாய்; விண்ணின் அந்த அஷ்மான் (தெய்வீகப் பாறை) கீழே கொண்டு வரப்பட்டதையும். மேலும் எங்கே, ஓ புருஹூத (பலமுறை அழைக்கப்படுபவனே), குத்ஸனுக்காக நீ துரத்திச் சென்று, முடிவில்லா அடிகளால் (அந்தைः வதைः) ஷுஷ்ணனைச் சுற்றி வலம் வருகிறாய்—தடை அவிழும் வரை.

Mantra 10

पुरा यत्सूरस्तमसो अपीतेस्तमद्रिवः फलिगं हेतिमस्य । शुष्णस्य चित्परिहितं यदोजो दिवस्परि सुग्रथितं तदादः ॥

முன்னொரு காலத்தில், சூரியன் இருளால் விழுங்கப்பட்டபோது, கல்லை ஏந்துபவனே (அத்ரிவஃ), அவனுடைய அலைந்து திரியும் ஆயுத-ஹேதியை நீ தாக்கி வீழ்த்தி நொறுக்கினாய். மேலும், சுஷ்ணனுடைய வலிமை—வானத்தின் சுற்றிலும் உறுதியாகக் கட்டப்பட்ட முடிச்சுபோல் பரவியிருந்தது—அதையும் நீ அப்போது பறித்து, அவிழ்த்து உடைத்தாய்.

Mantra 11

अनु त्वा मही पाजसी अचक्रे द्यावाक्षामा मदतामिन्द्र कर्मन् । त्वं वृत्रमाशयानं सिरासु महो वज्रेण सिष्वपो वराहुम् ॥

உன்னைத் தொடர்ந்து, மகத்தான ஒளிமிகு சக்திகள் சக்கரம்போல் இயக்கமடைந்தன; இந்திரனே, உன் செயலால் த்யாவா-க்ஷாமா (வானும் பூமியும்) மகிழ்கின்றன. நீ, சிராஸு (நாடி/நீரோட்ட வழிகள்) இல் கிடந்த வ்ருத்ரன்—அந்த மாபெரும் வராஹனை—வஜ்ரத்தால் அடித்து, அடைக்கப்பட்ட வழிகளைத் திறந்தாய்.

Mantra 12

त्वमिन्द्र नर्यो याँ अवो नॄन्तिष्ठा वातस्य सुयुजो वहिष्ठान् । यं ते काव्य उशना मन्दिनं दाद्वृत्रहणं पार्यं ततक्ष वज्रम् ॥

இந்திரனே, நீ நர்யோ (மனிதர்/வீரர்) களுக்காக வீரமிக்க உதவிகளுடன் துணைநிற்கிறாய்—சுயுஜோ, காற்றைப் போலச் சிறந்த சுமப்போர். உனக்குக் கவிஞன் உஷனா காவ்யன் அளித்த அந்த மந்தின் (மகிழ்வூட்டும்) சக்தியையே, அவன் தொலைவெட்டும் வ்ருத்ரஹன் வஜ்ரமாக வடித்தான்.

Mantra 13

त्वं सूरो हरितो रामयो नॄन्भरच्चक्रमेतशो नायमिन्द्र । प्रास्य पारं नवतिं नाव्यानामपि कर्तमवर्तयोऽयज्यून् ॥

ஓ இந்திரா! நீ சூரியனைப் போல உன் ஹரித (பொன்னிற) சக்திகளால் மனிதர்களை மகிழ்விக்கிறாய்; மேலும் வேகமான குதிரை சக்கரத்தைத் தாங்குவது போல நீ சக்கரத்தைத் தாங்குகிறாய். நீ அவர்களை அப்பாலான கரை வரை கடத்தினாய்—நாவ்ய (படகால் செல்லத்தக்க) தொண்ணூறு ஓடைகளைக் கடந்தும்—யஜ்ஞம் செய்யாத அயஜ்யூக்களின் பள்ளத்தையும் நீ விலக்கி/திருப்பி விட்டாய்.

Mantra 14

त्वं नो अस्या इन्द्र दुर्हणायाः पाहि वज्रिवो दुरितादभीके । प्र नो वाजान्रथ्यो अश्वबुध्यानिषे यन्धि श्रवसे सूनृतायै ॥

வஜ்ரம் தாங்கும் இந்திரா! வெல்லக் கடினமான இத்துன்பத்திலிருந்தும், அருகிலேயே வரும் துரித (வளைந்த தவறின் இயக்கம்) இலிருந்தும் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக. எங்களுக்காக ‘வாஜ’—செயல்திறன் நிறைந்த பல-செல்வங்களை—முன்னே கொண்டு வா: பயணத்திற்குத் தகுந்த (ரத்ய) மற்றும் குதிரைபோல் விழித்தெழும் (அஶ்வபுத்ய), எங்கள் வளர்ச்சிக்காக, ஒளிமிகு ‘ஶ்ரவஸ்’ (புகழ்) க்காக, ‘ஸூந்ருதா’ (சத்திய-இனிய வாக்கு) க்காகவும்.

Mantra 15

मा सा ते अस्मत्सुमतिर्वि दसद्वाजप्रमहः समिषो वरन्त । आ नो भज मघवन्गोष्वर्यो मंहिष्ठास्ते सधमादः स्याम ॥

ஓ வாஜ-ப்ரமஹா (செல்வ-பலத்தின் மகா தானதரே)! எங்களிடமிருந்து உன் ஸுமதி (நல்வழி அருள்) விலகாதிருக்கட்டும்; வளர்ச்சியின் ஓடைகள் (ஸமிஷः) எங்களைத் தேர்ந்து எங்களிடம் கூடட்டும். ஓ மகவன்! கோஷு-அர்யः—ஒளிமிகு பசுக்கள்/கதிர்களின் செல்வத்தில்—எங்களைப் பங்காளிகளாக்கு; உன் ஸதமாத (கூட்டு மகிழ்ச்சி) யில் நாங்கள் உன் மிகப் பெரும் செழுமை உடைய தோழர்களாக இருப்போமாக.