Sarga 98

Verse 1

हन्यमानेबलेतूर्णमन्योन्यंतेमहामृथे ।सरसीवमहाघर्मेसोपक्षीणेबभूवतुः ।।6.98.1।।

அந்த மகாபோரில் படைகள் விரைவாக ஒருவரையொருவர் அழித்துக் கொண்டபோது, அவை கடும் கோடையில் நீர் வற்றிய குளங்களைப் போலச் சுருங்கித் தோன்றின।

Verse 2

स्वबलस्यविघातेनविरूपाक्ष्वधेन च ।बभूवद्विगुणंक्रुद्धोरावणोराक्षसाधिपः ।।6.98.2।।

தன் படை அழிவினாலும் விரூபாக்ஷன் வதத்தினாலும், ராட்சசாதிபதி இராவணன் இரட்டிப்பாகக் கோபமடைந்தான்.

Verse 3

प्रक्षीणंतुबलंदृष्टवावध्यमानंवलीमुखैः ।बभूवास्यव्यथायुद्धेप्रेक्ष्यदैवविपर्ययम् ।।6.98.3।।

வானர வீரர்களால் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த தன் படை மிகுந்து சிதைந்ததைப் பார்த்து, போர்க்களத்தில் விதியின் புரட்டலைக் கண்டு அவன் ஆழ்ந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 4

उवाच च समीपस्थंमहोदरमरिन्दमम् ।अस्मिन्कालेमहाबाहोजयाशात्वयिमेस्थिता ।।6.98.4।।

அருகில் நின்ற பகைவரை அடக்கும் மகோதரனை நோக்கி ராவணன் கூறினான்— “மஹாபாஹோ! இந்நேரத்தில் என் வெற்றிநம்பிக்கை உன்னிடமே நிலைத்துள்ளது.”

Verse 5

जहिशत्रुचमूंवीरदर्शयाद्यपराक्रमम् ।भर्तृपिण्डस्यकालोऽऽयंनिर्देष्टुंसाधुयुध्यताम् ।।6.98.5।।

“வீரா! பகைவர் படையை அழித்து, இன்று உன் பராக்கிரமத்தை வெளிப்படுத்து. ஆண்டவன் அளித்த அன்னத்தின் கடனைச் செலுத்த வேண்டிய காலமிது—ஆகையால் நன்றாகப் போரிடு!”

Verse 6

एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वाराक्षसेन्द्रोमहोदरः ।प्रविवेशारिसेनांतांपतङ्गइवपावकम् ।।6.98.6।।

இவ்வாறு கூறப்பட்ட ராட்சசர்களில் தலைவன் மகோதரன் “அப்படியே” என்று சொல்லி, பட்டாம்பூச்சி தீயில் பாய்வதுபோல் அந்த பகைவர் படையில் புகுந்தான்.

Verse 7

ततस्सकदनंचक्रेवानराणांमहाबलः ।भर्तृवाक्येनतेजस्वीस्वेनवीर्येणचोदितः ।।6.98.7।।

அப்போது அந்த மகாபலன், தெய்வீகத் தேஜஸுடன், தன் தலைவனின் ஆணையால் தூண்டப்பட்டும் தன் வீரியத்தால் உந்தப்பட்டும் வானரர்களிடையே பெரும் அழிவை ஏற்படுத்தினான்.

Verse 8

वानराश्चमहासत्त्वाःप्रगृह्वःविपुलाशशिलाः ।प्रविश्यारिबलंभीमंजघ्नुस्तेरजनीचरान् ।।6.98.8।।

மேலும் அந்த மகாசத்துவமிக்க வானரர்கள் பெரும் பாறைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, அச்சமூட்டும் பகைவர் படையில் புகுந்து, இரவிலே அலைவோர் ராக்ஷசர்களைத் தள்ளி வீழ்த்தினர்.

Verse 9

महोदरस्तुसङ्कृद्धश्शरैःकाञ्चनभूषणैः ।चिच्छेदपाणिपादोरुन्वानराणांमहाहवे ।।6.98.9।।

ஆனால் மகோதரன் கோபம் கொண்டு, அந்த மகாபோரில் பொன்னலங்காரமுடைய அம்புகளால் வானரர்களின் கைகள், கால்கள், தொடைகளை வெட்டி வீழ்த்தினான்.

Verse 10

ततस्तेवानरास्सर्वेराक्षसैरर्दिताभृशम् ।दिशोदशद्रुताःकेचित्केचित्सुग्रीवमाश्रिताः ।।6.98.10।।

பின்னர் ராக்ஷசர்களால் கடுமையாகத் துன்புறுத்தப்பட்ட அந்த வானரர்கள் அனைவரும் பத்துத் திசைகளிலும் சிதறி ஓடினர்; சிலர் மட்டும் சுக்ரீவனைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 11

प्रभग्नांसमरेदृष्टवावानराणांमहाचमूम् ।अभिदुद्रावसुग्रीवोमहोदरमनन्तरम् ।।6.98.11।।

போரில் வானரர்களின் மாபெரும் படை சிதறுவதைப் பார்த்த சுக்ரீவன் உடனே மகோதரனை நோக்கி விரைந்து பாய்ந்தான்।

Verse 12

प्रगृह्यविपुलांघोरांमहीधरसमांशिलाम् ।चिक्षेप स महातेजास्तद्वधायहरीश्वरः ।।6.98.12।।

அப்போது வானராதிபதி மகாதேஜஸ்வி சுக்ரீவன், மலைபோன்ற பெரிதும் பயங்கரமுமான பாறையைப் பற்றிக் கொண்டு, அவனை வதைக்க எண்ணி அதனை வேகமாக எறிந்தான்.

Verse 13

तामापततनींसहसाशिलांदृष्टवामहोदरः ।असम्भ्रान्तस्ततोबाणैर्निर्बिभेददुरासदाम् ।।6.98.13।।

அடைய முடியாத அந்தப் பாறை திடீரென தன் மீது பாய்ந்து வருவதைக் கண்ட மகோதரன் சிறிதும் கலங்காமல், உடனே அம்புகளால் அதைத் துளைத்து சிதறடித்தான்.

Verse 14

रक्षसातेनबाणौघैर्निकृत्तासासहस्रधा ।निपपातशिलाभूमौगृध्रचक्रमिवाकुलम् ।।6.98.14।।

அந்த ராக்ஷசனின் அம்புகளின் பெருக்கால் அந்தப் பாறை ஆயிரம் துண்டுகளாக வெட்டுண்டு, கழுகுகள் சுழலும் வட்டம்போல் சிதறி நிலத்தில் விழுந்தது.

Verse 15

तांतुभिन्नांशिलांदृष्टवासुग्रीवःक्रोधमूर्छितः ।सालमुत्पाट्यचिक्षेपराक्षसेरणमूर्थनि ।।6.98.15।।

சிதைந்த பாறையைப் பார்த்த சுக்ரீவன் கோபத்தில் மயங்கியவனாய், ஒரு சால மரத்தைப் பிடுங்கி போரின் நடுவில் அந்த ராக்ஷசன் மீது எறிந்தான்.

Verse 16

शरैश्चविददारैनंशूरःपरपुरञ्जयः ।स ददर्शततःक्रुद्धःपरिघंपतितंभुवि ।।6.98.16।।

அந்த வீரன், பகைவரின் கோட்டைகளை வென்றவன், அம்புகளால் அவனைப் பிளந்தான்; பின்னர் கோபமுற்று, நிலத்தில் விழுந்திருந்த கதையெனும் பரிகத்தை கண்டான்.

Verse 17

आविध्यतु स तंदीप्तंपरिघंतस्यदर्शयन् ।परिघाग्रेणवेगेनजघानास्यहयोत्तमान् ।6.98.17।।

அவன் தீப்பொலியும் பரிகத்தைச் சுழற்றி அவனுக்குக் காட்டிக்கொண்டே, பரிகத்தின் முனையால் பேர்வேகத்துடன் அவனுடைய சிறந்த குதிரைகளைத் தாக்கி வீழ்த்தினான்.

Verse 18

तस्माद्धतहयावदीरःसोऽऽवप्लुत्यमहारथात् ।गदांजग्राहसंक्रुद्धोराक्षसोऽऽथमहोदरः ।।6.98.18।।

அப்போது குதிரைகள் கொல்லப்பட்ட ராட்சச வீரன் மகோதரன், மகாரதத்திலிருந்து தாவி இறங்கி, கோபத்துடன் கதையைப் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 19

गदापरिघहस्तौतौयुधिवीरौसमीयतुः ।नर्दन्तौगोवृषप्रख्यौघनाविवसविद्युतौ ।।6.98.19।।

போர்க்களத்தில் கதைவும் பரிகமும் கையில் கொண்ட அந்த இரு வீரரும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி முன்னேறினர்; அவர்கள் பெரும் காளைகளைப் போல முழங்கினர், மின்னலுடன் கூடிய மேகங்களைப் போலத் தோன்றினர்.

Verse 20

ततःक्रुद्धोगदांतस्यैचिक्षेपरजनीचरः ।ज्वलतनींभास्कराभासांसुग्रीवायमहोदरः ।।6.98.20।।

அப்போது கோபமுற்ற இரவுலாவும் ராட்சசன் மகோதரன், சூரியன் போல் ஒளிரும் தீக்கதையை சுக்ரீவனை நோக்கி எறிந்தான்.

Verse 21

गदांतांसुमहाघोरामापततनींमहाबलः ।सुग्रीवोरोषताम्राक्षस्समुद्यम्यमहाहवे ।।6.98.21।।आजघानगदांतस्यपरिघेणहरीश्वर ।पपात स गदोद्भिन्नःपरिघस्तस्यभूतले ।।6.98.22।।

அந்த மகாபோரில் மகாபலன் சுக்ரீவன் கோபத்தால் செந்நிறமான கண்களுடன் பரிகத்தை உயர்த்தி, மகோதரனின் பயங்கரமாக பாய்ந்து வந்த கதையின் மீது தாக்கினான். அந்த அடியால் கதை உடைந்து பூமியில் விழுந்தது.

Verse 22

गदांतांसुमहाघोरामापततनींमहाबलः ।सुग्रीवोरोषताम्राक्षस्समुद्यम्यमहाहवे ।।6.98.21।।आजघानगदांतस्यपरिघेणहरीश्वर ।पपात स गदोद्भिन्नःपरिघस्तस्यभूतले ।।6.98.22।।

அந்த மகாபோரில் மகாபலன் சுக்ரீவன் கோபத்தால் செந்நிறமான கண்களுடன் பரிகத்தை உயர்த்தி, மகோதரனின் பயங்கரமாக பாய்ந்து வந்த கதையின் மீது தாக்கினான். அந்த அடியால் கதை உடைந்து பூமியில் விழுந்தது.

Verse 23

ततोजग्राहतेजस्वीसुग्रीवोवसुधातलात् ।आयसंमुसलंघोरंसर्वतोहेमभूषितम् ।।6.98.23।।

பின்னர் ஒளிமிகு சுக்ரீவன் பூமித்தளத்திலிருந்து எல்லாப் புறமும் பொன் அலங்காரமுடைய பயங்கரமான இரும்புக் குழவியை எடுத்தான்.

Verse 24

स तमुद्यम्यचिक्षेपसोऽऽप्यन्यांव्याक्षिपद्गदाम् ।भिन्नावन्योन्यमासाद्यपेततुद्दरणीतले ।।6.98.24।।

சுக்ரீவன் அந்தக் குழவியை உயர்த்தி எறிந்தான்; மகோதரனும் பதிலாக மற்றொரு கதையை எறிந்தான். நடுவே ஒன்றையொன்று மோதியதால் இரண்டும் உடைந்து பூமியில் விழுந்தன.

Verse 25

ततोग्नप्रहरणौमुष्टिभ्यांतौसमीयतुः ।तेजोबलसमाविष्टौदीप्ताविवहुताशनौ ।।6.98.25।।

ஆயுதங்கள் உடைந்தபின் அவர்கள் இருவரும் குத்துகளுடன் நெருங்கினர்—தேஜஸும் பலமும் நிறைந்தவர்களாய், இரு எரியும் அக்கினிகளைப் போலத் திகழ்ந்தனர்.

Verse 26

जघ्नतुस्तौतदान्योन्यंवेदतुश्चपुनःपुनः ।तलैश्चान्योन्यमहत्यपेततुश्चमहीतले ।।6.98.26।।

பின்னர் அவர்கள் இருவரும் கர்ஜித்தபடி மீண்டும் மீண்டும் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்; மேலும் உள்ளங்கைகளால் பலமாக அறைந்து, பூமியில் விழுந்து புரண்டனர்.

Verse 27

उत्पेततुस्ततस्तूर्णंजघ्नतुश्चपरस्परम् ।भुजैश्चिक्षिपतुर्वीरावन्योन्यमपराजितौ ।।6.98.27।।

அப்போது அந்த இரு வீரரும் விரைந்து பாய்ந்து எழுந்து ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்; தோல்வியறியாத அவர்கள் தம் புஜபலத்தால் ஒருவரையொருவர் தள்ளினர்।

Verse 28

जग्मतुस्तौश्रमंवीरौबाहुयुधेपरंतपौ ।अजहारतदाखडगमदूरपरिवर्तिनम् ।।6.98.28।।राक्षसश्चर्मणासार्धंमहावेगोमहोदरः ।

புஜயுத்தத்தில் அந்த இரு பகைநாசக வீரரும் களைத்தனர். அப்போது மிகுந்த வேகமுடைய ராக்ஷசன் மகோதரன் அருகிலிருந்த வாளையும் கேடயத்தையும் எடுத்தான்।

Verse 29

थैव च महाखडगंचर्मणापतितंसह ।।6.98.29।।जग्राहवानरश्रेष्ठस्सुग्रीवोवेगवत्तरः।।

அதேபோல், வானரர்களில் சிறந்ததும் மேலும் வேகமுடையதுமான சுக்ரீவன் அங்கே விழுந்திருந்த பெருவாளை கேடயத்துடன் எடுத்தான்।

Verse 30

तौतुरोषपरीताङ्गौनर्दन्तावभ्यधावताम् ।।6.98.30।।उद्यतासीरणेहृष्टावुभौशस्त्रविशारदौ ।

அப்போது கோபம் நிறைந்த அங்கங்களுடன் அவர்கள் இருவரும் கர்ஜித்து ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்ந்தனர். போர்க்களத்தில் வாள்களை உயர்த்தி, உற்சாகத்துடன்—இருவரும் ஆயுதக் கலையில் தேர்ந்தவர்களாய்—முன்னேறினர்॥

Verse 31

दक्षिणंमण्डलंचोभौसुतूर्णंसम्परीयतुः ।।6.98.31।।अन्योन्यमभिसङ्कृद्धौ जये प्रणिहितावुभौ ।

அவர்கள் இருவரும் வலப்புறமாக மிக வேகமாக வட்டமிட்டு சுழன்றனர். ஒருவர்மேல் ஒருவர் சினம் கொண்டு, வெற்றியை நோக்கி மனம் நிலைநிறுத்தி, மீண்டும் நெருங்கி மோதினர்॥

Verse 32

तुशूरोमहावेगोवीर्यश्लाघीमहोदरः ।।6.98.32।।महाचर्मणितंखडगंपातयामासदुर्मतिः ।

அப்போது வீரன், மிக வேகமுடையவன், தன் வீரத்தைப் பெருமைப்படும் மகோதரன்—தீய அறிவுடையவன்—சுக்ரீவனின் பெரிய கேடயத்தின் மீது தன் வாளை வீழ்த்தினான்॥

Verse 33

लग्नमुत्कर्षतःखडगंखडगेनकपिकुञ्जरः ।।6.98.33।।जहारसशिरस्त्राणंकुण्डलोपहितंशिरः ।

அடித்துச் சிக்கிய வாளை இழுத்து எடுக்க அவன் முயன்றபோது, கபிகளின் யானைபோன்ற சுக்ரீவன் தன் வாளால் தலைக்கவசத்துடன், குண்டலங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவன் தலையை வெட்டி வீழ்த்தினான்॥

Verse 34

निकृत्तशिरसस्तस्यपतितस्यमहीतले ।।6.98.34।।तद्बलंराक्षसेन्द्रस्यदृष्टवातत्र न तिष्टते ।

அவனுடைய தலை துண்டிக்கப்பட்டு பூமியில் விழுந்தது. அதை கண்ட ராக்ஷசேந்திரனின் படை அங்கே நில்லாமல் பின்வாங்கியது॥

Verse 35

हत्वांतंवानरैस्सार्धंननादमुदितोहरिः ।।6.98.35।।चुक्रोध च दशग्रीवोबभौहृष्टश्चराघवः ।

அவனை வானரர்களுடன் சேர்ந்து வதைத்த பின் மகிழ்ந்த சுக்ரீவன் பேரொலியுடன் கர்ஜித்தான். தசக்ரீவன் கோபத்தால் கொதித்தான்; ராகவன் மகிழ்ச்சியுடன் விளங்கினான்.

Verse 36

विषण्णवदनास्सर्वेराक्षसादीनचेतसः ।।6.98.36।।विद्रवन्तिततस्सर्वेभयवित्रस्तचेतसः ।

அனைத்து ராட்சசரும் முகம் தாழ்ந்து, மனம் தளர்ந்து போனார்கள். பயத்தால் நடுங்கிய உள்ளத்துடன் அவர்கள் அனைவரும் அங்கிருந்து ஓடினர்.

Verse 37

महोदरंतंन्वििपात्यभूमौमहागिरेःकीर्णमिवैकदेशम् ।सूर्यात्मजस्तत्ररराजलक्ष्म्यसूर्यस्स्वतेजोभिरिवाप्रधृष्यः ।।6.98.37।।

மகோதரனை நிலத்தில் வீழ்த்தி—மகாபர்வதத்தின் ஒரு துண்டு சிதறி விழுந்ததுபோல்—அங்கே சூரியபுத்திரன் (சுக்ரீவன்) செல்வச் சிறப்புடன் ஒளிர்ந்தான்; தன் தேஜஸால் அணுக இயலாதவன், தானே சூரியன் போலப் பிரகாசித்தான்.

Verse 38

அப்போது போரின் முன்னணியில் வானரேந்திரன் வெற்றியை அடைந்தான்; அதை நோக்கி சுரர், சித்தர், யக்ஷர் கூட்டங்களும், பூமியிலுள்ள எண்ணற்ற உயிர்களும் மகிழ்ச்சியால் பரவசமடைந்தன.