Sarga 89

Verse 1

ततश्शरान् दाशरथिस्सन्धायामित्रकर्शणः ।ससर्जराक्षसेन्द्रायकृद्धस्सर्पइवश्वसन् ।।6.89.1।।

அப்போது தாசரதியான இலக்குமணன், பகைவரைத் தகர்ப்பவன், அம்புகளைச் சேர்த்து, கோபத்தால் சீறி மூச்செடுக்கும் பாம்புபோல் ராட்சசேந்திரன் மீது அவற்றை எய்தான்.

Verse 2

तस्यज्यातलनिर्घोषं स श्रुत्वाराक्षसाधिपः ।विवर्णवदनोभूत्वालक्ष्मणंसमुदैक्षत ।।6.89.2।।

இலக்குமணனின் வில்லின் நாணின் கூர்மையான டங்காரத்தை கேட்ட ராட்சசாதிபதி முகம் வெளிறி, இலக்குமணனை நிலைத்த பார்வையால் நோக்கினான்.

Verse 3

विषण्णवदनंदृष्टवाराक्षसंरावणात्मजे ।सौमित्रिंयुद्धसंयुक्तंप्रत्युवाचविभीषणः ।।6.89.3।।

ராவணனின் மகனான அந்த ராட்சசன் முகம் சோர்ந்து மனம் தளர்ந்திருப்பதைக் கண்டு, போரில் முழுமையாக ஈடுபட்டு நின்ற சௌமித்ரி (லக்ஷ்மணன்) அவர்களை விபீஷணன் நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 4

निमित्तान्युपपश्यामियान्यस्मिन् रावणात्मजे ।त्वरतेनमहाबाहोभग्नएष न संशयः ।।6.89.4।।

மகாபாஹோ! இந்த ராவணபுத்திரனில் நான் காணும் தீய நிமித்தங்கள் கூறுகின்றன; அவன் விரைவில் தளர்கிறான்—சந்தேகமில்லை, அவன் மனவலிமை முறிந்தது।

Verse 5

ततस्सन्धायसौमित्रिश्शरानग्निशिखोपमान् ।मुमोचनिशितांस्तस्मिन् सर्पानिवमहाविषान् ।।6.89.5।।

அப்போது சௌமித்ரி (இலக்குமணன்) தீநாவுபோன்ற அம்புகளை வில்லில் இணைத்து, அவன்மேல் கூர்மையான அம்புகளை விட்டான்—மிகுந்த விஷமுள்ள பாம்புகள் போல।

Verse 6

शक्राशनिसमस्पर्शैर्लक्ष्मणेनाहतश्शरैः ।मुहूर्तमभवन्मूक्षःसर्वसंक्षुभितेन्द्रियः ।।6.89.6।।

இலக்குமணனின் அம்புகள்—இந்திரனின் வஜ்ரத் தொடுதல்போல்—அவனைத் தாக்கியதால், அவன் ஒரு கணம் மயங்கி நின்றான்; அவன் எல்லா உணர்வுகளும் கலங்கின।

Verse 7

उपलभ्यमुहूर्तेनसंज्ञांप्रत्यागतेन्द्रियः ।ददर्शावस्थितंवीरंवीरोदशरथात्मजम् ।।6.89.7।।

சிறிது நேரத்தில் உணர்வு மீண்டு, புலன்கள் திரும்பியபின், அந்த வீரன் உறுதியாக நின்ற வீரன்—தசரதன் புதல்வனை—கண்டான்.

Verse 8

सोऽभिचक्रामसौमित्रिंरोषात्संरक्तलोचनः ।अब्रवीच्चैनमासाद्यपुनस्सपरुषंवचः ।।6.89.8।।

கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் அவன் சௌமித்ரியை நோக்கி முன்னேறினான்; அருகே சென்று மீண்டும் கடுமையான சொற்களைச் சொன்னான்.

Verse 9

किं न स्मरसितद्युद्धेप्रथमेमत्पराक्रमम् ।निबद्धस्त्वंसहभ्रात्रायदाभुविविचेष्टसे ।।6.89.9।।

அந்த முதல் போரில் என் பராக்கிரமத்தை நீ நினைவுகூரவில்லையா—நீ உன் அண்ணனுடன் என் கையால் கட்டப்பட்டு நிலத்தில் துடித்தபோது?

Verse 10

युवांखलुमहायुद्धेशक्रानिसमैश्शरैः ।शायितौप्रथमंभूमौविसंज्ञौसपुरस्सरौ ।।6.89.10।।

அந்த மகாயுத்தத்தில் உண்மையாகவே நீங்கள் இருவரும் முதலில் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டீர்கள்—இந்திரன் வஜ்ரம்போன்ற என் அம்புகளால், முன்னணியினருடன் சேர்ந்து, மயக்கமடைந்து.

Verse 11

स्मृतिर्वानास्तितेमन्येव्यक्तंवायमसादनम् ।गन्तुमिच्छसियस्मात्त्वमंधर्षयितुमिच्छसि ।।6.89.11।।

எனக்குத் தோன்றுகிறது—உனக்கு நினைவும் அறிவும் கெட்டுவிட்டதோ, அல்லது நீ வெளிப்படையாக யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறாயோ; ஏனெனில் நீ என்னைச் சவால் செய்ய விரும்புகிறாய்.

Verse 12

यदितेप्रथमेयुद्धे न दृष्टोमत्पराक्रमः ।अद्यतेदर्शयिष्यामितिष्ठेदानींव्यवस्थितः ।।6.89.12।।

முதல் போரில் நீ என் பராக்கிரமத்தை காணவில்லை என்றால், இன்று அதை உனக்குக் காட்டுவேன்—இப்போது ஆயத்தமாக, உறுதியாக நில்.

Verse 13

इत्युक्त्वासप्तभिर्भाणैरभिविव्याथलक्ष्मणम् ।दशभिस्तुहनूमन्तंतीक्ष्णधाश्शरोत्तमैः ।।6.89.13।।

இவ்வாறு சொல்லி அவன் லக்ஷ்மணனை ஏழு அம்புகளால் குத்தி, கூர்மையான धारையுடைய சிறந்த அம்புகளால் ஹனுமானை பத்து அம்புகளால் தாக்கினான்.

Verse 14

ततःशरशतेनैवसुप्रयुक्तेनवीर्यवान् ।क्रोथाव्दिगुणसम्रब्धोनिर्बिभेदविभीषणम् ।।6.89.14।।

பின்பு அந்த வீரன் கோபம் இரட்டிப்பாகக் கொந்தளித்து, நன்கு குறிவைத்து விடப்பட்ட நூறு அம்புகளால் விபீஷணனைத் துளைத்தான்.

Verse 15

तद्दष्टवेन्द्रजिताकर्मकृतंरामानुजस्तदा ।अचिन्तयित्वाप्रहसन्नैतत्किञ्चिदितिब्रुवन् ।।6.89.15।।मुमोच च शरान् घोरान् सम्गृह्यनरपुङ्गवः ।अभीतवदनःक्रुद्धोरावणिंलक्ष्मणोयुधि ।।6.89.16।।

இந்திரஜித் செய்த செயலைக் கண்ட ராமனின் இளையவன் லக்ஷ்மணன் அதை எண்ணவே இல்லை; சிரித்தபடி “இது ஒன்றுமில்லை” என்றான். பின்னர் மனிதர்களில் சிறந்த லக்ஷ்மணன், அஞ்சாத முகத்துடன் கோபம் கொண்டு, போரில் பயங்கர அம்புகளை எடுத்துக் கொண்டு ராவணன் மகன் மீது விடுத்தான்.

Verse 16

तद्दष्टवेन्द्रजिताकर्मकृतंरामानुजस्तदा ।अचिन्तयित्वाप्रहसन्नैतत्किञ्चिदितिब्रुवन् ।।6.89.15।।मुमोच च शरान् घोरान् सम्गृह्यनरपुङ्गवः ।अभीतवदनःक्रुद्धोरावणिंलक्ष्मणोयुधि ।।6.89.16।।

இந்திரஜித் செய்த செயலைக் கண்ட ராமனின் இளையவன் லக்ஷ்மணன் அதை எண்ணவே இல்லை; சிரித்தபடி “இது ஒன்றுமில்லை” என்றான். பின்னர் மனிதர்களில் சிறந்த லக்ஷ்மணன், அஞ்சாத முகத்துடன் கோபம் கொண்டு, போரில் பயங்கர அம்புகளை எடுத்துக் கொண்டு ராவணன் மகன் மீது விடுத்தான்.

Verse 17

नैवंरणगताःशूराःप्रहरन्तिनिशाचर ।लघवश्चाल्पवीर्याश्चशरासुखास्तवहीमे ।।6.89.17।।

ஓ நிசாசரா! போர்க்களத்தில் நிற்கும் வீரர்கள் இவ்வாறு தாக்கமாட்டார்கள். உன் அம்புகள் இலகுவும் வலிமை குறைந்தவையும்; எனக்கு இவை இனிமையாகத் தோன்றுகின்றன.

Verse 18

नैवंशूरास्तुयुध्यन्तेसमरेजयकाङ्क्षिणः ।इत्येवंतंब्रुवाणस्तुधन्वीशरैरभिववर्ष ह ।।6.89.18।।

“போரில் வெற்றியை நாடும் வீரர்கள் இவ்வாறு யுத்தம் செய்யமாட்டார்கள்.” என்று கூறிய வில்லாளன் அவன் மீது அம்புமழை பொழிந்தான்.

Verse 19

स्यबाणैस्सुविध्वस्तंकवचंकाञ्चनंमहत् ।व्यशीर्यतरथोपस्थेताराजालमिव्बारात् ।।6.89.19।।

அவனுடைய அம்புகளால் முற்றிலும் சிதைந்த அந்தப் பெரும் பொற்கவசம் உடைந்து ரதத்தின் தரையில் விழுந்தது—வானத்திலிருந்து நட்சத்திரக் கூட்டம் சிதறி விழுந்ததுபோல்।

Verse 20

विधूतवर्मानाराचैर्भभूव स कृतव्रणः ।इन्द्रजित्समरेवीरःप्रत्यूषेभानुमानिव ।।6.89.20।।

இரும்பு அம்புகளால் அவனுடைய கவசமும் பாதுகாப்பும் சிதைந்தன; போரில் காயமுற்றிருந்தும் வீரன் இந்திரஜித் விடியற்கால சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து நின்றான்।

Verse 21

ततःशरसहस्रेणसङ्क्रुद्धोरावणात्मजः ।बिभेदसमरेवीरोलक्ष्मणंभीमविक्रमः ।।6.89.21।।

அப்போது கோபம் கொண்ட, பயங்கர வீரியமுடைய ராவணன் மகன் போரில் ஆயிரம் அம்புகளால் இலக்குமணனை மீண்டும் மீண்டும் துளைத்தான்।

Verse 22

व्यशीर्यतमहद्धिव्यंकवचंलक्ष्मणस्य च ।कृतप्रतिकृतान्योन्यंबभूवतुरभिद्रुतौ ।।6.89.22।।

இலக்குமணனுடைய பெரும் தெய்வீகக் கவசமும் உடைந்தது; இருவரும் ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்ந்து, அடிக்கு அடி என உடனுக்குடன் எதிரடி கொடுத்தனர்।

Verse 23

अभीक्ष्णंनिश्श्वसन्तौतौयुध्येतांतुमुलंयुधि ।शरसङ्कृत्तसर्वाङ्गौसर्वतोरुधिरोक्षितौ ।।6.89.23।।

மீண்டும் மீண்டும் கனமாக மூச்சுவிட்டபடி, அந்த இருவரும் போர்க்களத்தில் கடும் போரை நடத்தினர். அம்புகளால் அவர்களின் அங்கங்கள் துண்டிக்கப்பட்டு, எல்லாத் திசைகளிலும் இரத்தத்தில் நனைந்திருந்தனர்॥

Verse 24

सुदीर्घकालंतौवीरावन्योन्यनिशितैःशरैः ।ततक्षतुर्महात्मानौरणकर्मविहारदौ ।।6.89.24।।

மிக நீண்ட காலம் அந்த இரு வீரர்கள்—மகாத்மைகள், போர்கலையில் தேர்ந்தவர்கள்—ஒருவரையொருவர் கூரிய அம்புகளால் கிழித்துக் கொண்டே போரிட்டனர்॥

Verse 25

बभूवतुश्चात्मजयेयत्तौभीमपराक्रमौ ।तौशरौघैस्तदाकीर्णौनिकृत्तकवचध्वजौ ।।6.89.25।।सृजन्तौरुधिरंचोष्णंजलंप्रस्रवणाविव ।

வெற்றியை நாடி, அச்சமூட்டும் வீரத்துடன் இருந்த அந்த இருவரும் அப்போது அம்புகளின் பெருக்கால் மூடப்பட்டனர். அவர்களின் கவசங்களும் கொடிகளும் துண்டிக்கப்பட்டு, மலை ஊற்றுகளிலிருந்து ஓடும் நீரைப் போல சூடான இரத்தத்தைப் பெருக்கெடுத்தனர்॥

Verse 26

शरवर्षंततोघोरंमुञ्चतोर्भीमनिःस्वनम् ।।6.89.26।।सासारयोरिवाकाशेनीलयोःकालमेघयोः ।तयोरथमहान्कालोव्यत्ययाद्युध्यमानयोः ।।6.89.27।।न च तौयुद्धवैमुख्यंश्रमंवाप्युपजग्मतुः ।

அப்போது அந்த இருவரின் வில்லிலிருந்து அச்சுறுத்தும் முழக்கத்துடன் கொடிய அம்புமழை பொழிந்தது—வானில் இரு கருநீலப் புயல் மேகங்கள் உலக முடிவில் மழை பொழிவதுபோல்॥

Verse 27

शरवर्षंततोघोरंमुञ्चतोर्भीमनिःस्वनम् ।।6.89.26।।सासारयोरिवाकाशेनीलयोःकालमेघयोः ।तयोरथमहान्कालोव्यत्ययाद्युध्यमानयोः ।।6.89.27।।न च तौयुद्धवैमुख्यंश्रमंवाप्युपजग्मतुः ।

அவர்கள் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் நீண்ட காலம் கடந்தது; ஆனாலும் அந்த இருவரிலும் யாரும் போரிலிருந்து விலகவில்லை, யாரும் களைப்புக்கு ஆளாகவில்லை॥

Verse 28

अस्त्राण्यस्त्रविदांश्रेष्ठौदर्शयन्तौपुनःपुनः ।।6.89.28।।शरानुच्छावचाकारानन्तरिक्षेबबन्धतुः ।

அஸ்திரவித்தையில் சிறந்த அந்த இருவரும் மீண்டும் மீண்டும் தம் அஸ்திரக் கலைநயத்தை வெளிப்படுத்தி, பலவகை வடிவங்களுடைய அம்புகளால் ஆகாயத்தில் வலைபோல் பின்னினர்.

Verse 29

न्यपेतदोषमस्यन्तौलघुचित्रं च सुष्ठु च ।।6.89.29।।उभौतुतुमुलंघोरंचक्रतुर्नरराक्षसौ ।

அந்த மனிதனும் ராட்சசனும் இருவரும் ஒரு தவறும் இன்றி, விரைவாகவும் வியப்பூட்டும் நயத்துடனும் மிகத் துல்லியமாகவும் அம்புகளை எய்து, போரைக் கொந்தளிப்பும் பயங்கரமும் ஆக்கினர்.

Verse 30

तयोःपृथक् पृथभगीमश्शुश्रुवेतलनिस्स्वनः ।।6.89.30।।प्रकम्पयन्जनंघोरोनिर्घातइवदारुणः ।

அந்த இருவரிடமிருந்தும் தனித்தனியாகப் பயங்கரமான தாளமோதல் போன்ற ஒலி கேட்டது; அது கொடூரமான இடியொலிபோல் படையினரை நடுங்கச் செய்தது.

Verse 31

सतयोःभ्राजतेशब्दस्तदासमरयत्तयोः ।।6.89.31।।सुघोरयोर्निष्टनतोर्गगनेमेघयोरिव ।

அவர்கள் இருவரும் சமரில் மோதிக்கொண்டிருந்தபோது, அந்த முழக்கம் ஒளிர்வதுபோல் எழுந்தது—ஆகாயத்தில் இரண்டு அச்சமூட்டும் மேகங்கள் இடியென முழங்குவது போல.

Verse 32

सुवर्णपुङ्खैर्नाराचैर्बलवन्तौकृतव्रणौ ।।6.89.32।।प्रसुस्रुवातेरुधिरंकीर्तिमन्तौजयेधृतौ ।

பொன்னிற இறகுகள் உடைய நாராச அம்புகளால் காயமடைந்த அந்த இரு வலிமைமிக்க, புகழ்மிக்க வீரர்கள்—வெற்றியில் உறுதியாக—மிகுதியாக இரத்தம் சிந்தத் தொடங்கினர்।

Verse 33

तेगात्रयोर्निपतितारुक्मपुङ्खाःशरायुधि ।।6.89.33।।असृदगिग्धाविनिष्पेतुर्विविशुर्धरणीतलम् ।

போர்க்களத்தில் அந்தப் பொன்னிற இறகுடைய அம்புகள் அவர்களின் அங்கங்களில் விழுந்தன; இரத்தத்தில் நனைந்து அவை மீண்டும் வழுக்கி வெளியேறி, பூமித்தளத்தைத் துளைத்து புகுந்தன।

Verse 34

अन्येसुनिशितैश्शस्त्रैराकाशेसञ्जघट्टिरे ।।6.89.34।।बभञ्जुश्चिच्छिदुश्चैवतयोर्बाणाःसहस्रशः ।

அதே வேளையில், இருவரின் இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான அம்புகள் மிகக் கூர்மையான ஆயுதங்கள்போல் ஆகாயத்தில் ஒன்றோடொன்று மோதின; அவை உடைந்தும் பிளந்தும் சிதறின।

Verse 35

सबभूवरणेघोरस्तयोर्बाणमयश्चयः ।।6.89.35।।अग्निभ्यामिवदीप्ताभ्यांसत्रेकुशमयश्चयः ।

அந்தப் போரில் அவர்களுக்கிடையில் அம்புகளால் ஆன பயங்கரமான குவியலும் பரவலும் எழுந்தது—யாகவேதியில் இரு ஜ்வலிக்கும் அக்னிகளால் ஒளிரும் குசப்புல் குவியலைப் போலக் கண்களுக்கு தோன்றியது।

Verse 36

तयोःकृतव्रणौदेहौशुशुभातेमहात्मनोः ।।6.89.36।।सुपुष्पाविवनिष्पत्रौवनेशाल्मलिकिंशुकौ ।

அந்த இரு மகாத்ம வீரர்களின் காயமடைந்த உடல்கள் ஒளிவீசின—காட்டில் இலைகள் உதிர்ந்தும் மலர்களால் நிறைந்த சால்மலி, கிம்சுக மரங்களைப் போல।

Verse 37

चक्रतुस्तुमुलंघोरंसन्निपातंमुहुर्मुहुः ।।6.89.37।।इन्द्रजिल्लक्ष्मणश्चैवपरस्परवधैषिणौ ।

இந்திரஜித்தும் இலக்குமணனும்—ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்த விரும்பி—மீண்டும் மீண்டும் போர்க்களத்தில் கொடியதும் பேரொலியுடனும் கூடிய மோதலை நிகழ்த்தினர்।

Verse 38

लक्ष्मणोरावणिंयुद्धेरावणिश्चापिलक्ष्मणम् ।।6.89.38।।अन्योन्यंतावभिघ्नन्तौ न श्रमंप्रतिपद्यताम् ।

போரில் இலக்குமணன் ராவணியைத் தாக்கினான்; ராவணியும் இலக்குமணனைத் தாக்கினான்; ஒருவரை ஒருவர் தாக்கியும் இருவரும் சோர்வடையவில்லை।

Verse 39

बाणजालैश्शरीरस्थैरवगाढैस्तरस्विनौ ।।6.89.39।।शुशुभातेमहावीर्यौप्ररूढाविवपर्वतौ ।

உடலில் ஆழமாகப் பதிந்த அம்புகளின் வலையால் அந்த இரு வேகமிகு மகாவீரரும் ஒளிர்ந்தனர்—மரங்கள் செழித்த மலைகள் போல.

Verse 40

तयोरुधिरसिक्तानिसम्वृतान्तिशरैर्भृशम् ।।6.89.40।।बभ्राजुःसर्वगात्राणिज्वलन्तइवपावकाः ।

அவரிருவரின் உடல் முழுவதும் இரத்தத்தில் நனைந்து, அம்புகளால் அடர்த்தியாக மூடப்பட்டிருந்தது; அக்காயங்கள் தீயின் ஜ்வாலைகள் போலக் கடும் ஒளியுடன் எரிந்தன.

Verse 41

तयोरथमहान् कालोव्यतीयाद्युध्यमानयोः ।।6.89.41।।न च तौयुद्धवैमुख्यंश्रमंवाप्युपजग्मतुः ।

அவ்விருவரும் போரிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் நீண்ட காலம் கடந்தது; ஆயினும் அவர்கள் போரிலிருந்து விலகவில்லை, சோர்வும் அவர்களை அணுகவில்லை।

Verse 42

அப்போது மகாத்மா விபீஷணன், போரின் முன்னணியில் அஜேயனான லக்ஷ்மணனின் நலனை நாடி, அவனுடைய போர்ச் சோர்வை நீக்குவதற்காகப் போர்க்களத்துக்கு வந்து அங்கே நின்றான்।