Sarga 60

Verse 1

सप्रविश्यपुरींलङ्कांरामबाणभयार्धितः ।भग्नदर्पस्तदाराजाबभूवव्यथितेन्द्रियः ।।।।

ராமனின் அம்புகளின் அச்சத்தால் துன்புற்ற அந்த அரசன் லங்காபுரிக்குள் நுழைந்தான்; அப்போது அவன் அகந்தை சிதைந்தது, அவன் உணர்வுகள் கலங்கி நிலையற்றனவாயின।

Verse 2

मातङ्गइवसिंहेनगरुडेनेवपन्नगः ।अभिभूतोऽभवद्राजाराघवेणमहात्मना ।।।।

மகாத்மா ராகவன் (ராமன்) அடக்கிவிட்டதால் அந்த அரசன் (ராவணன்) தாழ்ந்து நின்றான்—சிங்கத்தால் கட்டுப்படும் யானைபோல், கருடனால் அடக்கப்படும் பாம்புபோல்.

Verse 3

ब्रह्मदण्डप्रतीकानांविद्युत्सदृशवर्चसाम् ।स्मरन्राघवबाणानांविव्यथेराक्षसेश्वरः ।।।।

பிரம்மதண்டம் போன்ற பேரழிவு வடிவமும், மின்னலைப் போன்ற ஒளிவீச்சும் உடைய ராகவனின் அம்புகளை நினைத்தவுடன் ராட்சசாதிபதி ராவணன் மனம் கலங்கி வேதனைப்பட்டான்.

Verse 4

नकाञ्चनमयंदिव्यमाश्रित्यपरमासनम् ।विप्रेक्षमाणोरक्षांसिरावणोवाक्यमब्रवीत् ।।।।

தெய்வீகமான பொன்னால் ஆன உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்து, இராட்சசர்களை நோக்கிக் கவனித்த ராவணன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 5

सर्वंतत्खलुमेमोघंयत्तप्तंपरमंतपः ।यत्समानोमहेन्द्रेणमानुषेणास्मिर्जितः ।।।।

உண்மையாகவே, நான் செய்த அந்த உன்னதத் தவம் அனைத்தும் வீணாயிற்று; ஏனெனில் மகேந்திரனுக்கு நிகரென எண்ணிய நான், ஒரு மனிதனால் தோற்கடிக்கப்பட்டேன்॥

Verse 6

इदंतद्ब्रह्मणोघोरंवाक्यंमामभ्युपस्थितम् ।मानुषेभ्योविजानीहिभयंत्वमितितत्तथा ।।।।

இதுவே பிரம்மாவின் அந்தக் கடுமையான வாக்கு என்மேல் வந்து நிற்கிறது—‘மனிதர்களிடமிருந்தே உனக்கு அச்சம் உண்டாகும்’ என்று; அது அப்படியே உண்மையாயிற்று।

Verse 7

देवदानवगन्धर्वैर्यक्षराक्षसपन्नगैः ।अवध्यत्वंमयाप्राप्तंमानुषेभ्योनयाचितम् ।।।।

தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள், பன்னகர்கள் ஆகியோரிடமிருந்து அவத்யத்துவ வரத்தை நான் பெற்றேன்; ஆனால் மனிதர்களிடமிருந்து அதை நான் வேண்டவில்லை.

Verse 8

विदितंमानुषंमन्येरामंदशरथात्मजम् ।इक्ष्वाकुकुलजातेनअनरण्येनयत्पुरा ।।।।उत्पत्स्यतेहिमद्वंशेपुरुषोराक्षसाधनु ।यस्त्वांसपुत्रंसामात्यंसबलंसाश्वसारथिम् ।।।।निहनिष्यतिसङ्ग्रामेत्वांकुलाधम दुर्मते ।

இப்போது எனக்குத் தெளிவாயிற்று—தசரதநந்தனனான மனிதன் ஸ்ரீராமனே; இக்ஷ்வாகுகுலத்தில் பிறந்த அனரண்யன் முன்பு எனக்குச் சொன்னது இதுவே—“என் வம்சத்தில் ஒருவன் நிச்சயம் பிறப்பான்; அவன் போரில் உன்னை, ஓ ராக்ஷசாதமா, உன் புதல்வர்கள், அமைச்சர்கள், சேனை, குதிரைகள், சாரதிகள் உடனே அழித்துவிடுவான்; ஓ குலக்கழிவு, துர்மதி!”

Verse 9

विदितंमानुषंमन्येरामंदशरथात्मजम् ।इक्ष्वाकुकुलजातेनअनरण्येनयत्पुरा ।।6.60.8।।उत्पत्स्यतेहिमद्वंशेपुरुषोराक्षसाधनु ।यस्त्वांसपुत्रंसामात्यंसबलंसाश्वसारथिम् ।।6.60.9।।निहनिष्यतिसङ्ग्रामेत्वांकुलाधम दुर्मते ।

இப்போது எனக்குத் தெளிவாயிற்று—தசரதநந்தனனான மனிதன் ஸ்ரீராமனே; இக்ஷ்வாகுகுலத்தில் பிறந்த அனரண்யன் முன்பு எனக்குச் சொன்னது இதுவே—“என் வம்சத்தில் ஒருவன் நிச்சயம் பிறப்பான்; அவன் போரில் உன்னை, ஓ ராக்ஷசாதமா, உன் புதல்வர்கள், அமைச்சர்கள், சேனை, குதிரைகள், சாரதிகள் உடனே அழித்துவிடுவான்; ஓ குலக்கழிவு, துர்மதி!”

Verse 10

शप्तोऽहंवेदवत्याचयदासाधर्षितापुरा ।।।।सेयंसीतामहाभागाजाताजनकनन्दिनी ।

முன்பு நான் வேதவதியை அவமதித்து துன்புறுத்தியபோது, அவள் என்னைச் சபித்தாள். அதே மகாபாக்யவதி இப்போது ஜனகனந்தினி, புனித சீதையாகப் பிறந்தாள்।

Verse 11

उमानन्दीश्वरश्चापिरम्भावरुणकन्यका ।।।।यथोक्तास्तन्मयाप्राप्तंनमिथ्याऋषिभाषितम्

உமா, நந்தீஸ்வரன், ரம்பை, வருணனின் மகளும் முன் கூறியபடியே உரைத்தனர்; நானும் அதையே கண்டடைந்தேன்—முனிவர்களின் வாக்கு பொய்யல்ல.

Verse 12

एतदेवाभ्युपागम्ययत्नंकर्तुमहार्हथ ।।।।राक्षसाश्चापितिष्ठन्तुचर्यागोपुरमूर्थसु ।

இந்த நிலையையே உணர்ந்து நீங்கள் உரிய முயற்சியைச் செய்ய வேண்டும்; ராட்சசர்களும் வாயில்-கோபுரங்களின் உச்சிகளில் நின்று காவல் காக்கட்டும்.

Verse 13

सचाप्रतिमगाम्भीर्योदेवदानवदर्पहा ।।।।ब्रह्मशापाभिभूतस्तुकुम्भकर्णोविबोध्यताम् ।

ஒப்பற்ற ஆழமுடையவன், தேவர்-தானவர்களின் அகந்தையை நசைக்கும் வல்லவன்; ஆனால் பிரம்ம சாபத்தால் அடக்கப்பட்ட கும்பகர்ணன்—அவனை எழுப்புக.

Verse 14

सपराजितमात्मानंप्रहस्तंचनिषूदितम् ।।।।ज्ञात्वारक्षोबलंभीममादिदेशमहाबलः ।

தன்னைத் தள்ளப்பட்டவனாகவும், பிரஹஸ்தன் கொல்லப்பட்டவனாகவும் அறிந்து, அந்த மகாபலவன் பயங்கர ராட்சசப் படைக்கு ஆணையிட்டான்.

Verse 15

द्वारेषुयत्नःक्रियतांप्राकारश्चाधिरुह्यताम् ।।।।निद्रावशसमाविष्टःकुम्भकर्णोविबोद्यताम् ।

வாயில்களில் தீவிர முயற்சி செய்யப்படுக; மதில்மேடைகளில் ஏறி காவல் நிலை கொள்ளப்படுக; மேலும் நித்திரையின் ஆட்பட்ட கும்பகர்ணன் எழுப்பப்படுக.

Verse 16

सुखंस्वपितिनिश्चिन्तःकालोपहतचेतनः ।।।।नवषट् सप्तचाष्टौचमासान् स्वपितिराक्षसः ।

அந்த இராட்சசன் கவலையின்றி இன்பமாக உறங்குகிறான்; காலத்தின் தாக்கத்தால் அவன் உணர்வு மந்தமாயிற்று. ஆறு, ஏழு, எட்டு—அல்லது ஒன்பது மாதங்கள்வரை கூட அவன் தொடர்ந்து உறங்குவான்.

Verse 17

मन्त्रयित्वाप्रसुप्तोऽयमितस्तुनवमेऽहनि ।।।।तंतुबोधयतक्षिप्रंकुम्भकर्णंमहाबलम् ।

ஆலோசனை செய்து இவன் இங்கிருந்து ஒன்பதாம் நாள்வரை உறங்கிக் கிடக்கிறான்; ஆகவே மகாபலன் கும்பகர்ணனை விரைவில் எழுப்புங்கள்.

Verse 18

सतुसङ् ख्येमहाबाहुःककुदस्सर्वरक्षसाम् ।।।।वानरान् राजपुत्रौचक्षिप्रमेवहनिष्यति

போர்க்களத்தில் அந்த மகாபாகு—எல்லா இராட்சசர்களிலும் முதன்மை—வானரர்களையும், இரு அரசகுமாரர்களையும் (ராமன்-லக்ஷ்மணன்) கூட விரைவில் அழித்துவிடுவான்.

Verse 19

एषःकेतुःपरंसङ् ख्येमुख्योवैसर्वरक्षसाम् ।।।।कुम्भकर्णःसदाशेतेमूढोग्राम्यसुखेरतः ।

இவன் போரில் உயர்ந்த கேது; உண்மையிலே எல்லா இராட்சசர்களிலும் முதன்மை—கும்பகர்ணன். ஆனால் மயக்கத்தில், உறக்கமெனும் சாதாரண இன்பத்தில் பற்றுடையவனாய் எப்போதும் உறங்கிக் கிடப்பான்.

Verse 20

रामेणहिनिरस्तस्यसङ्ग्रामेऽस्मिन् सुदारुणे ।।।।भविष्यतिनमेशोकःकुम्भकर्णेविबोधिते ।

இந்த மிகக் கொடியப் போரில் ராமனால் நான் வீழ்த்தப்பட்டாலும், கும்பகர்ணன் விழித்தெழுந்தவுடன் எனக்கு இனி எந்தத் துயரும் இருக்காது।

Verse 21

किंकरिष्याम्यहंतेनशक्रतुल्यबलेनहि ।।।।ईदृशेव्यसनेघोरेयोनसाह्यायकल्पते ।

அவனுடைய வலிமை இந்திரனுக்கு ஒப்பானதாக இருந்தாலும், இத்தகைய கொடிய நெருக்கடியில் எனக்கு உதவாதவனைக் கொண்டு நான் என்ன சாதிக்க முடியும்?

Verse 22

तेतुतद्वचनंश्रुत्वाराक्षसेन्द्रस्यराक्षसाः ।।।।जग्मुःपरमसम्भ्रान्ताःकुम्भकर्णनिवेशनम् ।

ராக்ஷசர்களின் அரசனின் சொற்களைக் கேட்ட ராக்ஷசர்கள் மிகுந்த கலக்கத்துடன் கும்பகர்ணனின் இல்லத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 23

तांप्रविश्यमहाद्वारंसर्वतोयोजनायताम् ।।।।कुम्भकर्णगुहांरम्यांसर्वगन्धप्रवाहिनीम् ।कुम्भकर्णस्यनिःश्वासादवधूतामहाबलाः ।।।।प्रतिष्ठमानाःकृच्छ्रेणयत्नात्प्रविविशुर्गुहाम् ।

அவர்கள் அந்த இனிய கும்பகர்ணன் குகைக்குள் நுழைந்தனர்—மாபெரும் வாயில்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஒரு யோஜனை அளவு விரிந்ததும், எல்லா நறுமணங்களின் ஓடைகள் பாய்ந்ததும். கும்பகர்ணனின் மூச்சால் அந்த மாபெரும் வீரர்கள் தள்ளப்பட்டபோதும், மிகுந்த சிரமத்துடன் கால்களை நிலைநிறுத்தி, முயன்று குகைக்குள் முன்னேறி நுழைந்தனர்।

Verse 24

तांप्रविश्यमहाद्वारंसर्वतोयोजनायताम् ।।6.60.23।।कुम्भकर्णगुहांरम्यांसर्वगन्धप्रवाहिनीम् ।कुम्भकर्णस्यनिःश्वासादवधूतामहाबलाः ।।6.60.24।।प्रतिष्ठमानाःकृच्छ्रेणयत्नात्प्रविविशुर्गुहाम् ।

அந்த இனிய குகைக்குள்—மங்கலமாய், பொன்னால் பதிக்கப்பட்ட தரையுடன்—நுழைந்து, அவர்கள் ராக்ஷசர்களில் புலியான, அச்சமூட்டும் தோற்றத்துடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்த கும்பகர்ணனை கண்டனர்।

Verse 25

तांप्रविश्यगुहांरम्यांशुभांकाञ्चनकुट्टिमाम् ।।।।ददृशुर्नैरृतव्याघ्रंशयानंभीमविदर्शनम् ।

அந்த இனிய குகைக்குள்—மங்கலமாய், பொன்னால் பதிக்கப்பட்ட தரையுடன்—நுழைந்து, அவர்கள் ராக்ஷசர்களில் புலியான, அச்சமூட்டும் தோற்றத்துடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்த கும்பகர்ணனை கண்டனர்।

Verse 26

तेतुतंविकृतंसुप्तंविकीर्णमिवपर्वतम् ।।।।कुम्भकर्णंमहानिद्रंसहिताःप्रत्यबोधयन् ।

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, விகாரமான உருவத்துடன் பரவிக் கிடக்கும் மலைபோல் மகாநித்திரையில் மூழ்கிய கும்பகர்ணனை எழுப்ப முயன்றனர்.

Verse 27

ऊर्ध्वरोमाञ्चिततनुंश्वसन्तमिवपन्नगम् ।भ्रामयन्तम् न्विश्श्वसैःशयानम् भीमविदर्शमम् ।।।।भीमनासापुटंतंतुपातालोविपुलाननम् ।शयनेन्यस्तसर्वाङ्गंमेदोरुधिरगन्धिनम् ।।।।काञ्चनाङ्गदनद्धाङ्गंकिरीटिनमरिन्दमम् ।ददृशुर्नैरृतव्याघ्रंकुम्भकर्णमरिन्दमम् ।।।।

அவர்கள் கும்பகர்ணனை உறங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டனர்—உடலில் ரோமங்கள் எழுந்து நின்று, பாம்புபோல் மூச்செடுத்து, கனமான நிசுவாசங்களால் அவன் பெருஞ்சரீரம் அசைவதுபோல்; பார்ப்பதற்கே அச்சமூட்டுவான்.

Verse 28

ऊर्ध्वरोमाञ्चिततनुंश्वसन्तमिवपन्नगम् ।भ्रामयन्तम् न्विश्श्वसैःशयानम् भीमविदर्शमम् ।।6.60.27।।भीमनासापुटंतंतुपातालोविपुलाननम् ।शयनेन्यस्तसर्वाङ्गंमेदोरुधिरगन्धिनम् ।।6.60.28।।काञ्चनाङ्गदनद्धाङ्गंकिरीटिनमरिन्दमम् ।ददृशुर्नैरृतव्याघ्रंकुम्भकर्णमरिन्दमम् ।।6.60.29।।

அவனுடைய நாசித்துளைகள் பயங்கரமானவை; முகம் பாதாளம்போல் விரிந்தது; படுக்கையில் எல்லா அங்கங்களும் விரிந்தபடி கிடந்து, கொழுப்பு மற்றும் இரத்தத்தின் நாற்றம் வீசியது.

Verse 29

ऊर्ध्वरोमाञ्चिततनुंश्वसन्तमिवपन्नगम् ।भ्रामयन्तम् न्विश्श्वसैःशयानम् भीमविदर्शमम् ।।6.60.27।।भीमनासापुटंतंतुपातालोविपुलाननम् ।शयनेन्यस्तसर्वाङ्गंमेदोरुधिरगन्धिनम् ।।6.60.28।।काञ्चनाङ्गदनद्धाङ्गंकिरीटिनमरिन्दमम् ।ददृशुर्नैरृतव्याघ्रंकुम्भकर्णमरिन्दमम् ।।6.60.29।।

அவர்கள் கும்பகர்ணனை கண்டனர்—பொன்னான அங்கதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன், கிரீடம் தரித்தவன், பகைவரை அடக்கும் வீரன்; இராட்சசர்களில் புலிபோன்ற ‘நைருத-வ்யாக்ரன்’, அரிந்தமன்.

Verse 30

ततश्चक्रुर्महात्मानंकुम्भकर्णाग्रतस्तदाचाग्रतः ।।।।मांसानांमेरुसङ्काशंराशिंपरमतर्पणम् ।

பின்னர் கும்பகர்ணனின் முன்னே, மேருமலை போன்ற மாபெரும், மிகுந்த திருப்தி அளிக்கவல்ல மாம்சக் குவியலை வைத்தனர்—அவனை எழுப்பி நிறைவுறச் செய்ய.

Verse 31

मृगाणांमहिषाणांचवराहाणांचसञ्चयान् ।।।।चक्रुर्नैरृतशार्दूलाराशिमन्नस्यचाद्भुतम् ।

புலிகளைப் போன்ற அந்த ராட்சசர்கள் மான்கள், எருமைகள், வராகங்கள் ஆகியவற்றை குவித்து, உணவின் ஒரு அதிசயமான பெருந்தொகையை அமைத்தனர்.

Verse 32

ततश्शोणितकुम्भांश्चमद्यानिविविधानिच ।।।।पुरस्तात्कुम्भकर्णस्यचक्रुस्त्रिदशशत्रवः ।

பின்னர் தேவர்களின் பகைவரான அவர்கள் கும்பகர்ணனின் முன் இரத்தம் நிறைந்த குடங்களையும், பலவகை மதுபானங்களையும் வைத்தனர்.

Verse 33

लिलिपुश्चपरार्ध्येनचन्दनेनपरन्तपम् ।।।।दिव्यैराश्वासयामामासुर्माल्यैर्गन्धैस्सुगन्धिभिः ।

அவர்கள் அந்தப் பரந்தப வீரனை உயர்மதிப்புள்ள சந்தனக் குழம்பால் பூசி, தெய்வீகமான மணமிகு மாலைகளாலும் நறுமணத் திரவியங்களாலும் அவனைத் தூண்டி புத்துணர்வூட்ட முயன்றனர்.

Verse 34

धूपंसुगन्धांश्चससृजुस्तुष्टवुश्चपरन्ततम् ।।।।जलदाइवचानेदुर्यातुधानास्ततस्ततः ।

அவர்கள் மகிழ்ந்து நறுமணத் தூபத்தைப் பரப்பி, பரந்தப வீரனைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். யாதுதான ராட்சசர்கள் மேகங்கள் போல் இடமிடமாகக் கர்ஜித்து முழங்கினர்॥

Verse 35

शङ्खांनापूरयामासुश्शशाङ्कसदृशप्रभान् ।।।।तुमुलंयुगपच्छापिविनेदुश्चाप्यमर्षिताः ।

நிலவுபோல் ஒளிவிடும் சங்குகளை அவர்கள் ஊதினர். கோபம் கொண்ட அவர்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் பேரொலியுடன் கொந்தளிப்பை எழுப்பினர்॥

Verse 36

नेदुरास्फोटयामासुश्चिक्षिपुस्तेनिशाचराः ।।।।कुम्भकर्णविबोधार्थंचक्रुस्तेविपुलंस्वनम् ।

இரவு உலாவும் ராட்சசர்கள் அருகே வந்து முழங்கினர்; கைத்தட்டியும் அடித்தும் குதித்தும் செய்தனர். கும்பகர்ணனை எழுப்புவதற்காக அவர்கள் பெரும் ஒலியைக் கிளப்பினர்॥

Verse 37

सशङ्खभेरीपणवप्रणादमास्फोटितक्षेवळितसिंहनादम् ।दिशोद्रवन्तस्त्रिदिवंकीरन्तःश्रुत्वाविहंगाःसहसानिपेतुः ।।।।

சங்கு, பேரி, பணவம் ஆகியவற்றின் முழக்கம், கைத்தட்டல்-அடித்தலின் ஆரவாரம், சிங்கநாதம் போன்ற கர்ஜனை ஆகியவற்றைக் கேட்டு, ஆகாயத்தில் பறந்த பறவைகள் திசைதிசையாகச் சிதறி, திடீரென கீழே விழுந்தன॥

Verse 38

यदाभृशंतैर्निनदैर्महात्मानकुम्बकर्णोबुबुधेप्रसुप्तः ।ततोमुसुण्ठीर्मुसलानिसर्वेरक्षोगणास्तेजगृहुर्गदाश्च ।।।।

அத்தனை கடும் ஆரவாரத்திலும் மகாகாயன் கும்பகர்ணன் உறக்கத்திலிருந்து விழிக்கவில்லை. அப்போது அந்த ராட்சசக் கூட்டங்கள் முசுண்டி, முசலம், கதைகள் ஆகியவற்றை எடுத்துக் கொண்டன॥

Verse 39

तंशैलशृङ्गैर्मुसलैर्गदाभिर्वृक्षैस्तरैर्मुद्गरमुष्टिभिश्च ।सुखप्रसुप्तंभुविकुम्भकर्णंरक्षांस्युदग्राणितदानिजघ्नुः ।।।।

அப்போது உக்கிரமான இராட்சசர்கள், தரையில் சுகமாக உறங்கிய கும்பகர்ணனை மலைச் சிகரங்கள், உலக்கைகள், கதைகள், மரங்கள், சுத்திகள், மேலும் தங்கள் குத்துகளாலும் அடித்து நொறுக்கினர்.

Verse 40

तस्यनिःश्वासवातेनकुम्भकर्णस्यरक्षसः ।राक्षसाबलवन्तोऽपिस्थातुनाशक्नुवन्पुरः ।।।।

அந்த இராட்சசன் கும்பகர்ணனின் மூச்சுக் காற்றின் வேகத்தால், வலிமைமிக்க இராட்சசர்களும் அவன் முன் நில்ல இயலவில்லை.

Verse 41

ततःपरिहितागाढंराक्षसाभीमविक्रमाः ।मृदङ्गपणवान् भेरीश्शङ्खकुम्भगणांस्तथा ।।।।

பின்னர் பயங்கர வீரத்தையுடைய இராட்சசர்கள், அங்கே கிடந்த வாத்தியங்களை உறுதியாக எடுத்தனர்—மிருதங்கம், பணவம், பேரி, மேலும் சங்கம் போன்ற கும்பங்களின் கூட்டங்களையும்.

Verse 42

दशराक्षससाहस्रंयुगपत्पर्यवारयन् ।नीलाञ्जनचयाकारंतेतुतंप्रत्यबोधयन् ।।।।अभिघ्नन्तोनदन्तश्चनैवसंविविदेतुसः ।

பத்தாயிரம் இராட்சசர்கள் ஒரே நேரத்தில் அவனைச் சூழ்ந்தனர்—கருநீல அஞ்சனக் குவியல்போல் தோன்றிய அவனை—அவனை எழுப்ப முயன்றனர்; அடித்தும் கத்தியும் இருந்தும், அவன் சிறிதும் உணரவில்லை.

Verse 43

यदाचैनंनशेकुस्तेप्रतिबोधयितुंतदा ।।।।ततोगुरुतरंयत्नंदारुणंसमुपाक्रमन् ।

அப்போதும் அவனை எழுப்ப இயலாதபோது, அவர்கள் அதைவிடவும் மிகப் பாரமானதும் கடுமையானதுமான முயற்சியைத் தொடங்கினர்.

Verse 44

आश्वानुष्ट्रान् खरन्नागान् जघ्नुर्दण्डकशाङ्कुशैः ।।।।भेरीशङ्खमृदङ्गांश्चसर्वप्राणैरवादयन् ।

தண்டுகள், சாட்டைகள், அங்குசங்களால் அவர்கள் குதிரை, ஒட்டகம், கழுதை, யானை ஆகியவற்றை ஓட்டினர்; மேலும் முழு மூச்சும் வலிமையும் கொண்டு பேரி, சங்கம், மிருதங்கம் ஆகியவற்றை முழங்கச் செய்தனர்.

Verse 45

निजघ्नुश्चास्यगात्राणिमहाकाष्ठकङ्करैः ।।।।मुद्गरैर्मुसलैश्चापिसर्वप्राणसमुद्यतैः ।

அவனை எழுப்புவதற்காக அவர்கள் எல்லா வலிமையையும் திரட்டி, பெரிய மரத்தடிகள், கனமான கதைகள், உலக்கைகள் ஆகியவற்றால் அவன் அங்கங்களைத் தாக்கினர்.

Verse 46

तेननादेवमहतालङ्कासमभिपूरिता ।।।।सपर्वतवनासर्वासोऽपिनैवप्रबुध्यते ।

அந்த பேரொலியால் மலைகளும் காடுகளும் உடைய முழு இலங்கை நிறைந்தது; ஆயினும் அவன் அப்போதும் விழித்தெழவில்லை.

Verse 47

ततस्सहस्रंभेरीणांयुगसत्समहन्यत ।।।।मृष्टकाञ्चनकोणानामासक्तानांसमन्ततः ।

பின்னர் எல்லாத் திசைகளிலும் மெருகூட்டிய பொன் முனையுள்ள அடிப்பாளங்களுடன் கூடிய, சேர்க்கப்பட்ட ஆயிரம் போர் பேரிகள் இடைவிடாது முழங்கின.

Verse 48

एवमप्यन्तिद्रिस्तुयदानैवप्रबुध्यत ।।।।शापस्यवशमापन्नस्ततःक्रुद्धानिशाचराः ।

இவ்வளவு செய்தும், சாபத்தின் வசத்தில் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இருந்தவன் விழிக்காதபோது, அந்த நிசாசர ராட்சசர்கள் கோபத்தால் கொதித்தெழுந்தனர்॥

Verse 49

महाक्रोधसमाविष्टास्सर्वेभीमपराक्रमाः ।।।।तद्रक्षोबोधयिष्यन्तश्चक्रुरन्येपराक्रमम् ।

மகாக்ரோதத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட, பயங்கரப் பராக்கிரமம் உடைய அவர்கள் அனைவரும் அந்த ராட்சசனை எழுப்ப இன்னொரு வலிமையான முயற்சியை மேற்கொண்டனர்॥

Verse 50

अन्येभेरीस्समाजघ्नुरन्येचक्रुर्महास्वनम् ।।।।केशानन्येप्रलुलुपुःकर्णावन्येदशन्तिच ।

சிலர் பேரிகளை முழக்கினர்; சிலர் பெரும் ஆரவாரம் எழுப்பினர்; சிலர் அவன் தலைமுடியை இழுத்தனர்; இன்னும் சிலர் அவன் காதுகளைப் பறித்துக் கடித்தனர்॥

Verse 51

उदकुम्बशतान्यन्येसमसिञ्चन्तकर्णयोः ।।।।नकुम्भकर्णःपस्पन्देमहानिद्रावशंगतः ।

சிலர் நூற்றுக்கணக்கான நீர்க்குடங்களை அவன் காதுகளில் ஊற்றினர்; ஆயினும் ஆழ்ந்த நித்திரையின் வசத்தில் இருந்த கும்பகர்ணன் சிறிதும் அசையவில்லை॥

Verse 52

अन्येचबलिनस्तस्यकूटमुद्गरपाणयः ।।।।मूर्ध्निवक्षसिगात्रेषुपातन् कूटमुद्गरान् ।

மேலும் சில வலிமைமிக்கோர் கூடமுத்கரங்களை ஏந்தி, அவன் தலை, மார்பு, அங்கங்கள் மீது அந்த கனமான முத்கரங்களை வீழ்த்தினர்.

Verse 53

रज्जुबन्धनबद्धाभिश्शतघ्नीभिश्चसर्वशः ।।।।वध्यमानोमहाकायोनप्राबुध्यतराक्षसः ।

கயிறுகளால் இறுகக் கட்டப்பட்டும், எங்கும் சதக்னிகளால் தாக்கப்பட்டும், அந்தப் பெருங்காய ராட்சசன் விழித்தெழவில்லை.

Verse 54

वारणानांसहस्रंचशरीरेऽस्यप्रधावितम् ।।।।कुम्बकर्णस्तदाबुद् ध्वास्पर्शंपरमबुध्यत ।

அவன் உடலின் மேல் ஆயிரம் யானைகள் ஓடச் செய்யப்பட்டது; அப்போது கும்பகர்ணன் அந்தத் தொடுதலை உணர்ந்தான், ஆனால் அது என்னவென்று அறியவில்லை.

Verse 55

सपात्यमानैर्गिरिशृङ्गवृक्षैरचिन्तयंस्तान्विपुलान् प्रहारान् ।निद्राक्ष्यात् क्षुद्भयपीडितश्चविजृम्भमाणस्सहसोत्पपाप ।।।।

வீழும் மலைச்சிகரங்களும் மரங்களும் அளித்த பெரும் அடிகளைக் கூட அவன் பொருட்படுத்தவில்லை; ஆனால் உறக்கம் குன்றி, பசியின் அச்சத்தால் வாடி, கொட்டாவி விடுத்தவாறே திடீரென எழுந்தான்.

Verse 56

सनागभोगाचलशृङ्गकल्पौविक्षिप्यबाहूगिरशृङ्गसारौ ।निवृत्यवक्त्रंवडवामुखाभंनिशाचरोऽसौविकृतंजजृम्भे ।।।।

பாம்புக் குண்டலங்கள் சுற்றிய மலைச்சிகரங்களைப் போலவும், பாறைச் சிகரம்போல் கடினமுமான தன் இரு கரங்களையும் வீசி, அந்த நிசாசரன் முகத்தைத் திருப்பினான்; வடவாமுகத் தீயைப் போல அவன் வாய் அச்சமூட்டும் கொட்டாவியில் விரிந்தது.

Verse 57

तस्यजाजृम्भमाणस्यवक्त्रंपातालसन्निभम् ।ददृशेमेरुशृङ्गाग्रेदिवाकरइवोदितः ।।।।

அவன் கொட்டாவி விடும் போது அவன் வாய் பாதாளம் போன்றதாய் தோன்றியது; மேரு சிகரத்தின் மேல் சூரியன் உதித்ததுபோல் அது விளங்கியது।

Verse 58

सजृम्भमाणोऽतिबलःप्रद्धोनिशाचरः ।निःश्वासश्चास्यसञ्जज्ञेपर्वतादिवमारुतः ।।।।

கொட்டாவி விட்டபடியே முழுதும் விழித்த அந்த மிகவலிமைமிக்க இராக்கசன் மூச்சை வெளியிட்டான்; அது மலைமீது இருந்து வீசும் காற்றுபோல் எழுந்தது।

Verse 59

रूपमुत्तिष्ठतस्तस्यकुम्भकर्णस्यतद्बभौ ।तपान्तेसबलाकस्यमेघस्येवविवर्षतः ।।।।

எழுந்து நிற்கும் கும்பகர்ணனின் உருவம், கோடை முடிவில் கொக்குகளுடன் கூடி மழை பொழியும் கருமையான கனமேகம்போல் தோன்றியது।

Verse 60

तस्यदीप्ताग्निसदृशेविद्युत्सदृशवर्चसी ।ददृशातेमहानेत्रेदीप्ताविवमहाग्रहौ ।।।।

அவனுடைய பெரும் கண்கள் தீப்போல் எரிந்து, மின்னலைப்போல் ஒளிர்ந்தன—இரு மகாகிரகங்கள் பிரகாசிப்பதுபோல் தோன்றின।

Verse 61

ततस्त्वदर्शयन् सर्वान्भक्ष्यांश्चविविधान् बहून् ।वराहान्महिषांश्चैवबभक्षसमहाबलः ।।।।

பின்பு பலவகையான மிகுந்த உணவுகள் காட்டப்பட்டதைப் பார்த்த அந்த மகாபலன், வராகங்களையும் மகிஷங்களையும் கூட உண்டான்।

Verse 62

आददुन्भुक्षितोमांसंशोणितंतृषितःपिबन् ।मेदःकुम्भांश्चमद्यांश्चपपौशक्ररिपुस्तदा ।।।।

மாம்சத்தை உண்டு தாகமுற்ற அந்த இந்திரன் பகைவன் இரத்தத்தைப் பருகினான்; பின்னர் கொழுப்பு நிறைந்த குடங்களையும் மதுவையும் கூட அருந்தினான்।

Verse 63

ततस्तृप्तइतिज्ञात्वासमुत्पेतुर्निशाचराः ।शिरोभिश्चप्रणम्यैनंसर्वतःपर्यवारयन् ।।।।

அவன் திருப்தியடைந்தான் என்று அறிந்து நிசாசர ராக்ஷசர்கள் எழுந்தனர்; தலைகளைத் தாழ்த்தி வணங்கி, எல்லாத் திசைகளிலும் அவனைச் சூழ்ந்தனர்।

Verse 64

निद्राविशदनेत्रस्तुकलुषीकृतलोचनः ।चारयन् सर्वतोदृष्टिंतान् ददर्शनिशाचरान् ।।।।

உறக்கத்தால் கண்கள் இன்னும் மந்தமாய் மங்கியிருந்தன; அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் பார்வையைச் செலுத்தி, அந்த நிசாசரர்களைக் கண்டான்।

Verse 65

ससर्वान् सान्त्वयामासनैरृतान् नैरृतर्षभः ।बोधनाद्विस्मितश्चापिराक्षसानिदमब्रवीत् ।।।।

ராக்ஷசர்களில் முதன்மையான அந்த நைர்ருதன், அனைவரையும் ஆறுதல் கூறினான்; எழுப்பப்பட்டதனால் வியந்து, ராக்ஷசர்களிடம் இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 66

किमर्थमहमादृत्यभवद्भिःप्रतिबोधितः ।कच्छित्सुकुशलंराज्ञोभयंवानेषनकिम् ।।।।

நீங்கள் இவ்வளவு அவசரத்தோடும் மரியாதையோடும் என்னை ஏன் எழுப்பினீர்கள்? அரசர் நலமாக உள்ளாரா—அவர்மேல் எந்த அச்சமோ ஆபத்தோ இல்லையா?

Verse 67

अथवाध्रुवमन्येभ्योभयंपरमुपस्थितम् ।यदर्थमेवत्वरितैर्भवद्भिःप्रतिबोधितः ।।।।

அல்லது நிச்சயமாக எதிரிகளிடமிருந்து பெரிய அச்சம் எழுந்துள்ளது; அதனால்தான் நீங்கள் அவசரமாக என்னை எழுப்பினீர்கள்.

Verse 68

अद्यराक्षसराजस्यभयमुत्पाटयाम्यहम् ।दारयिष्येमहेन्द्रंवाशातयिष्येतथानलम् ।।।।

இன்று நான் ராக்ஷசராஜனின் அச்சத்தைப் பறித்தெறிவேன். மகேந்திரப் பர்வதத்தையும் பிளக்க வல்லவன்; அக்கினியையும் அடக்க வல்லவன்.

Verse 69

नह्यल्पकारणेसुप्तंबोधयिष्यतिमांगुरुः ।तदाख्यातार्थतत्त्वेनमत्प्रबोधनकारणम् ।।।।

அற்ப காரணத்திற்காக என் மூத்தோர் உறங்கும் என்னை எழுப்பமாட்டார்கள். ஆகவே என்னை எழுப்பிய உண்மையான காரணத்தைத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 70

एवंब्रुवाणंसम्रब्धंकुम्भकर्णमरिन्दमम् ।यूपाक्षःसचिवोराज्ञःकृताञ्जलिरभाषत ।।।।

இவ்வாறு கோபத்துடன் உரைத்த பகைவரை அடக்கும் கும்பகர்ணனை நோக்கி, அரசனின் அமைச்சன் யூபாக்ஷன் கைகூப்பி மறுமொழி கூறினான்.

Verse 71

ननोदेवकृतंकिञ्चिद्भयमस्तिकदाचन ।मानुषान्नोभयंराजंस्तुमुलंसम्प्रबाधते ।।।।

அரசே, தேவர்களால் உண்டாகும் அச்சம் எமக்கு எப்போதும் இல்லை; ஆனால் மனிதரிடமிருந்து எழுந்த இந்தக் கடும் பயம் இப்போது எங்களை மிகுந்து நெருக்குகிறது.

Verse 72

नदैत्यदानवेभ्योवाभयमस्तिहितादृशम् ।यादृशंमानुषंराजन् भयमस्मानुपस्थितम् ।।।।

அரசே, தைத்யர் அல்லது தானவரிடமிருந்தும் இத்தகைய அச்சம் எமக்கு ஒருபோதும் இல்லை; இப்போது ஒரு மனிதனால் எழுந்த இந்தப் பயமே எம்முன் வந்து நிற்கிறது.

Verse 73

वानरैःपर्वताकारैर्लङ्केयंपरिवारिता ।सीताहरणसन्तप्ताद्रामान्नस्तुमुलंभयम् ।।।।

மலைவடிவ வானரர்கள் இந்த இலங்கையைச் சூழ்ந்து நிற்கின்றனர்; சீதாபஹரணத் துயரால் தகித்த ராமனிடமிருந்து எமக்கு கடும் அச்சம் எழுந்துள்ளது.

Verse 74

एकेनवानरेणेयंपूर्वंदग्धामहापुरी ।कुमारोनिहतश्चाक्षस्सानुयात्रःसकुञ्जरः ।।।।

முன்னர் ஒரே ஒரு வானரன் இந்த மாபெரும் நகரை எரித்தான்; மேலும் இளவரசன் அக்ஷன் தன் பரிவாரங்களோடும், யானைகளோடும் சேர்ந்து கொல்லப்பட்டான்.

Verse 75

स्वयंरक्षोधिपश्चापिपौलस्त्योदेवकण्टकः ।मृतेतिसंयुगेमुक्तोरामेणादित्यतेजसा ।।।।

ராட்சசாதிபதி பௌலஸ்த்யன்—தேவர்களுக்கு கண்ணாகியவன்—போரில் மரணத்திற்குச் சமமாக இருந்தான்; ஆயினும் ஆதித்யன் போன்ற தேஜஸுடைய ஸ்ரீராமன் அவனை அந்நிலையிலிருந்தே விடுவித்தான்.

Verse 76

यन्नदेवैःकृतोराजानापिदैत्यैर्नदानवैः ।कृतःसइहरामेणविमुक्तःप्राणसंशयात् ।।।।

அரசே! தேவர்களாலும், தைத்தியர்களாலும், தானவர்களாலும் செய்ய முடியாததை இங்கே ஸ்ரீராமன் செய்தான்; அந்த அரசனை உயிர்-சந்தேகத்தின் விளிம்பிலிருந்து விடுவித்தான்.

Verse 77

सयूपाक्ष्वचश्श्रुत्वाभ्रातुर्युधिपराभवम् ।कुम्भकर्णोविवृत्ताक्षोयूपाक्षमिदमब्रवीत् ।।।।

யூபாக்ஷனின் சொற்களால் போரில் தன் சகோதரன் தோல்வியுற்ற செய்தியை கேட்ட கும்பகர்ணன், கோபத்தில் கண்கள் சுழல, யூபாக்ஷனை நோக்கி இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 78

सर्वमद्यैवयूपाक्षहरिसैन्यंसलक्ष्मणम् ।राघवंचरणेजित्वाततोद्रक्ष्यामिरावणम् ।।।।

யூபாக்ஷா! இன்று இன்றே நான் இலக்குமணனுடன் கூடிய முழு வானர சேனையையும், ராகவனையும் போரில் வென்று, பின்னர் ராவணனைச் சென்று காண்பேன்.

Verse 79

राक्षसांस्तर्पयिष्यामिहरीणांमांसशोणितैः ।रामलक्ष्मणयोश्चापिस्वयंपास्यामिशोणितम् ।।।।

வானரர்களின் மாம்சமும் இரத்தமும் கொண்டு நான் ராட்சசர்களைத் திருப்திப்படுத்துவேன்; ராமன்-இலக்குமணன் இரத்தத்தையும் நான் தானே அருந்துவேன்.

Verse 80

तत्तस्यवाक्यंब्रुवतोनिशम्यसगर्वितंरोषविवृद्धदोषम् ।महोदरोनैरृतयोधमुख्यःकृताञ्जलिर्वाक्यमिदंबभाषे ।।।।

அவன் அகந்தையால் வீங்கியும் கோபத்தால் மேலும் கடுமையடைந்தும் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்டதும், ராக்ஷச வீரர்களில் முதன்மையான மகோதரன் கைகூப்பி இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 81

रावणस्यवचःश्रुत्वागुणदोषौविमृश्यच ।पश्चादपिमहाबाहो शत्रून्युधिविजेष्यसि ।।।।

ஓ மகாபாகுவே! ராவணனின் சொற்களை கேட்டுப் அதன் நன்மை-தீமைகளை நன்கு ஆராய்ந்து பின்பு தான் நீ போரில் பகைவர்களை வெல்வாய்.

Verse 82

महोदरवचश्श्रुत्वाराक्षसैःपरिवारितः ।कुम्भकर्णोमहातेजास्सम्प्रतस्थेमहाबलः ।।।।

மகோதரன் சொன்னதை கேட்டதும், ராக்ஷசர்கள் சூழ்ந்திருக்க, மகாதேஜஸும் மகாபலமும் உடைய கும்பகர்ணன் புறப்பட்டான்.

Verse 83

सुप्तमुत्थाप्यभीमाक्षंभीमरूपपराक्रमम् ।राक्षसास्त्वरिताजुग्मर्दशग्रीन्विवेशनम् ।।।।

தூங்கிக் கொண்டிருந்த பயங்கரக் கண்களும் பயங்கர வடிவமும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடைய கும்பகர்ணனை எழுப்பி, ராக்ஷசர்கள் விரைந்து தசக்ரீவனின் இல்லத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 84

ततोगत्वादशग्रीवमासीनंपरमासने ।ऊचुर्बद्धाञ्जलिपुटास्सर्वएवनिशाचराः ।।।।

அப்போது எல்லா நிசாசரரும் கைகூப்பி, உயரிய ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த தசக்ரீவனை அணுகி பணிவுடன் உரைத்தனர்।

Verse 85

प्रबुद्धोऽयंकुम्भकर्णभ्रातातेराक्षसेश्वर ।कथंतत्रैवनिर्यातुद्रक्ष्यसेतमिहागतम् ।।।।

ராட்சசேஸ்வரா! உமது சகோதரன் கும்பகர்ணன் விழித்தெழுந்து இங்கே வந்துள்ளான். அவன் அங்கிருந்து எவ்வாறு புறப்பட வேண்டும்—இங்கே வந்த அவனை நீர் எவ்வாறு காண விரும்புகிறீர்?

Verse 86

रावणस्त्वब्रवीद्धृष्टोराक्षसांस्तानुपस्थितान् ।द्रष्टुमेनमिहेच्छामियथान्यायंचपूज्यताम् ।।।।

அப்போது உற்சாகமுற்ற ராவணன் முன் நின்ற ராட்சசர்களிடம் கூறினான்—“இவனை இப்போதே இங்கே காண விரும்புகிறேன்; முறையின்படி அவனுக்கு உரிய மரியாதை செய்து போற்றுங்கள்।”

Verse 87

तथेत्युक्त्वातुतेसर्वेपुनरागम्यराक्षसाः ।कुम्भकर्णमिदंवाक्यमूचूरावणचोदिताः ।।।।

“அப்படியே” என்று கூறி அந்த ராட்சசர்கள் அனைவரும் மீண்டும் வந்து, ராவணனின் ஆணையால் கும்பகர்ணனிடம் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தனர்।

Verse 88

द्रष्टुंत्वांकांक्षतेराजासर्वराक्षसपुङ्गवः ।गमनेक्रियतांबुद्धिर्भ्रातरंसम्प्रहर्षयः ।।।।

“அனைத்து ராட்சசர்களிலும் முதன்மையான அரசன் உம்மைக் காண ஆவல்கொள்கிறான். புறப்படத் தீர்மானித்து, உமது சகோதரனை மகிழ்வியுங்கள்।”

Verse 89

कुम्भकर्णस्तुदुर्धर्षोभ्रातुराज्ञायशासनम् ।तथेत्युक्त्वामहावीर्यश्शयनादुत्पपातह ।।।।

துர்தர்ஷனும் மகாவீரனுமான கும்பகர்ணன் அண்ணனின் ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று “ததாஸ்து” என்று சொல்லி படுக்கையிலிருந்து திடீரென எழுந்தான்.

Verse 90

प्रक्षाळ्यवदनंहृष्टस्स्नातःपरमभूषितः ।पिपासुस्त्वरयामासपानंबलसमीरणम् ।।।।

மகிழ்ச்சியுடன் முகம் கழுவி, நீராடி, சிறந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தாகமுற்றவன் வலத்தைத் தூண்டும் பானத்தை உடனே கொண்டுவரச் சொன்னான்.

Verse 91

ततस्तेत्वरितास्तत्रराक्षसारावणाज्ञया ।मद्यकुम्भांश्चविविधान् क्षिप्रमेवोपहारयन् ।।।।

அப்போது ராவணனின் ஆணையின்படி அங்கிருந்த ராக்ஷஸர்கள் விரைந்து பலவகை மதுக் குடங்களை உடனே கொண்டு வந்து வைத்தனர்.

Verse 92

पीत्वाघटसहस्रेद्वेगमनायोपचक्रमे ।ईषत्समुत्कटोमत्तस्तेजोबलसमन्वितः ।।।।

இரண்டு ஆயிரம் குடங்களைப் பருகி அவன் புறப்படத் தொடங்கினான்; சிறிது மயக்கமுற்றிருந்தாலும், தேஜஸும் வலமும் நிறைந்தவனாய் இருந்தான்.

Verse 93

कुम्भकर्णोबभौहृष्टःकालान्तकयमोपमः ।भ्रातुस्सभवनंगच्छन्रक्षोबलसमन्वितः ।।।।कुम्भकर्णःपदन्यासैरकम्पयतमेन्दिीम् ।

மகிழ்ச்சியுற்ற கும்பகர்ணன் காலாந்தத்தில் அழிப்பவனான யமனைப் போலத் தோன்றினான். ராட்சசப் படையால் சூழப்பட்டு அவன் தன் அண்ணனின் அரண்மனை நோக்கிச் சென்றான்; அவன் அடியெடுப்பால் பூமி நடுங்கியது।

Verse 94

सराजमार्गंवपुषाप्रकाशयन् सहस्ररश्मिर्धरणीमिवांशुभिः ।जगामतत्राञ्जलिमालयावृतश्शतक्रतुर्गेहमिवस्वयम्भुवः ।।।।

ஆயிரம் கதிர்கள் கொண்ட சூரியன் தன் கதிர்களால் பூமியை ஒளிரச் செய்வதுபோல், தன் உடல் ஒளியால் அரசவீதியைப் பிரகாசப்படுத்திக் கொண்டு அவன் சென்றான். கைகூப்பிய ராட்சசர்கள் மாலையெனச் சூழ, சதக்ரது இந்திரன் சுயம்பூ பிரம்மாவின் இல்லத்திற்குச் செல்கிறதுபோல் அவன் தோன்றினான்।

Verse 95

तंराजमार्गस्थममित्रघातिनंवनौकसस्तेसहसाबहिस्स्थिताः ।दृष्टवाऽप्रमेयंगिरिशृङ्गकल्पंवितत्रसुस्तेहरियूथपालाः ।।।।

அரசவீதியில் நின்ற அந்த பகைவரை அழிப்பவனை—அளவிட முடியாத பெருமையுடன் மலைச்சிகரம்போல் உயர்ந்தவனை—கண்டு, வெளியே காவலில் இருந்த வானரர்கள் தங்கள் கூட்டத் தலைவர்களுடன் திடீரென அச்சமடைந்தனர்।

Verse 96

केचिच्छरण्यंशरणंस्मरामंव्रजन्तिकेचिद् व्यथिताःपतन्ति ।केचिद्धशस्मव्यथिताःपतन्तिकेचिद्भयार्ताभुविशेरतेस्म ।।।।

சிலர் ‘அடைக்கலமளிப்பவன் ராமன்’ என்று நினைத்து அவரிடமே ஓடினர்; சிலர் கலக்கமுற்று விழுந்தனர். சிலர் துயரால் திணறி எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறி ஓடினர்; சிலர் அச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு தரையிலேயே படுத்தனர்।

Verse 97

तमद्रिशृङ्गप्रतिमंकिरीटिनंस्पृशन्तमादित्यमिवाऽत्मतेजसा ।वनौकसःप्रेक्ष्यविवृद्धमद्भुतं 3 भयार्धितादुद्रुविरेततस्ततः ।।।।

மலைச்சிகரம்போல் உயர்ந்தவன், கிரீடம் தரித்தவன், தன் ஒளியால் சூரியனைத் தொடுவதைப் போல—அற்புதமாகப் பெரிதாய் வளர்ந்த அவனைப் பார்த்த வானரர்கள் அச்சத்தால் நெருக்கப்பட்டு அங்கும் இங்கும் சிதறி ஓடினர்।