Sarga 41

Verse 1

अथतस्मिन्निमित्तानिदृष्टवालक्ष्मणपूर्वजः ।सुग्रीवंसम्परिष्वज्यतथावचनमब्रवीत् ।।6.41.1।।

அப்போது லக்ஷ்மணனின் அண்ணனான ஸ்ரீராமன் அந்த நிமித்தங்களைப் பார்த்து, சுக்ரீவனை அணைத்து, இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 2

असन्त्ऱ्यमयासार्थंतदिदंसाहसंकृतम् ।एवंसाहसुक्तानिनकुर्वन्तिजनेश्वराः ।।6.41.2।।

என்னுடன் ஆலோசனை செய்யாமல் இந்தத் துணிச்சலான செயல் செய்யப்பட்டுள்ளது. அரசர்களும் மக்களைக் காக்கும் தலைவர்களும் இவ்வாறு ஆலோசனை இன்றித் துடுக்குச் செயலை மேற்கொள்ளார்।

Verse 3

संशयेस्थाप्यमांचेदंबलंचसविभीषणम् ।कष्टंकृतमिदंवीर साहसंसाहसप्रिय ।।6.41.3।।

வீரனே, துணிச்சலை விரும்புவோனே! உன் இந்தத் திடமான செயல் என்னையும், விபீஷணனுடன் கூடிய இந்தப் படையையும் பெரும் ஐயத்தில் ஆழ்த்தியது; நீ மிகக் கடினமும் அபாயகரமுமான செயலைச் செய்தாய்॥

Verse 4

इदानींमाकृथावीर एवंविधमचिन्तितम् ।त्वयिकिञ्चित्समापन्नेकिंकार्यंसीतयामम ।।6.41.4।।भरतेनमहाबाहो लक्ष्मणेनयवीयसा ।शत्रुघ्नेनचशत्रुघ्नस्वशरीरेणवापुन:।। 6.41.5।।

கிழக்கு வாயிலை அணைந்து, வீரமிக்க வானர சேனாதிபதி நீலன், மைந்தன் மற்றும் த்விவிதனுடன் அங்கே நிலைபெற்று நின்றான்.

Verse 5

इदानींमाकृथावीर एवंविधमचिन्तितम् ।त्वयिकिञ्चित्समापन्नेकिंकार्यंसीतयामम ।।6.41.4।।भरतेनमहाबाहो लक्ष्मणेनयवीयसा ।शत्रुघ्नेनचशत्रुघ्नस्वशरीरेणवापुन:।। 6.41.5।।

இப்போது, வீரனே, இத்தகைய அவிவேகமான செயலைச் செய்யாதே. உனக்கு சிறிதளவும் தீங்கு நேர்ந்தால், எனக்கோ—அல்லது சீதைக்கோ—வாழ்வின் பொருள் என்ன? பெருந்தோளனே, அப்போது பரதன், இளைய லக்ஷ்மணன், சத்ருக்னன்—அல்லது என் உடலே—இவற்றின் பயன் என்ன?

Verse 6

त्वयिचानागतेपूर्वमितिमेनिश्चितामतिः ।जानतश्चापितेवीर्यंमहेन्द्रवरुणोसम ।।6.41.6।।हत्वाऽहंरावणंयुद्धेसपुत्रबलवाहनम् ।अभिषिच्यचलङ्कायांविभीषणमथापिच ।।6.41.7।।भरतेराज्यमावेश्यत्यक्ष्येदेहंमहाबल ।

நீ வருவதற்கு முன்பே இந்தத் தீர்மானம் என் மனத்தில் உறுதியாக இருந்தது; உன் வீரத்தை அறிந்திருந்தாலும்—மகேந்திரன், வருணன் போன்ற வலிமையுடைய வீரனே—அதே முடிவில் நான் நிலைத்திருக்கிறேன்।

Verse 7

त्वयिचानागतेपूर्वमितिमेनिश्चितामतिः ।जानतश्चापितेवीर्यंमहेन्द्रवरुणोसम ।।6.41.6।।हत्वाऽहंरावणंयुद्धेसपुत्रबलवाहनम् ।अभिषिच्यचलङ्कायांविभीषणमथापिच ।।6.41.7।।भरतेराज्यमावेश्यत्यक्ष्येदेहंमहाबल ।

போரில் மகன்கள், படைகள், வாகனங்களுடன் கூடிய ராவணனை வதைத்து, இலங்கையில் விபீஷணனை அபிஷேகம் செய்து, பரதனுக்கு அரசை ஒப்படைப்பேன்; பின்னர், ஓ மகாபலவானே, நான் உடலைத் துறப்பேன்.

Verse 8

तमेवंवादिनंरामंसुग्रीवःप्रत्यभाषत ।।6.41.8।।तवभार्यापहर्तारंदृष्टवाराघव रावणम् ।मर्षयामिकथंवीरजानपौरुषमात्मनः ।।6.41.9।।

ராமர் அவ்வாறு கூறியதும், சுக்ரீவன் பதிலளித்தான்: 'ஓ வீர ராகவா! உன் மனைவியைக் கவர்ந்த ராவணனைக் கண்டும், என் வலிமையை அறிந்தும், நான் எவ்வாறு பொறுத்துக்கொள்வேன்?'

Verse 9

तमेवंवादिनंरामंसुग्रीवःप्रत्यभाषत ।।6.41.8।।तवभार्यापहर्तारंदृष्टवाराघव रावणम् ।मर्षयामिकथंवीरजानपौरुषमात्मनः ।।6.41.9।।

ஓ ராகவ வீரா! உன் மனைவியை அபகரித்த ராவணனைப் பார்த்தபின், என் ஆண்மைப் பராக்கிரமத்தை அறிந்த நான் அதை எவ்வாறு பொறுப்பேன்?

Verse 10

इत्येवंवादिनंवीरमभिनन्द्यचराघवः ।लक्ष्मणंलक्षीसम्पन्नमिदंवचनमब्रवीत् ।।6.41.10।।

இவ்வாறு பேசிய அந்த வீரனைப் பாராட்டி, ராகவன் (ஸ்ரீராமன்) மங்களச் செல்வம் உடைய லக்ஷ்மணனிடம் இச்சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 11

परिगृह्योदकंशीतंवनानिफलवन्तिच ।बलौघंसंविभज्येमंव्यूह्यतिष्ठेमलक्ष्मण ।।6.41.11।।

லக்ஷ்மணா, குளிர்ந்த நீரும் கனிகள் நிறைந்த வனங்களும் உள்ள இடத்தைப் பற்றிக் கொள்வோம்; பின்னர் இந்தப் படைத் தொகுதியை பிரித்து, வியூகம் அமைத்து, தயாராய் நிலைப்போம்।

Verse 12

लोकक्षयकरंभीमंभयंपश्याम्युपस्थितम् ।निबर्हणंप्रवीराणामृक्षवानररक्षसाम् ।।6.41.12।।

உலகநாசம் விளைவிக்கும் அத்துணை பயங்கரமான அச்சம் நெருங்கி வருவதை நான் காண்கிறேன்; அது கரடிகள், வானரர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோரின் முதன்மை வீரர்களை அழிக்கும் பெருஞ்சங்காரம் ஆகும்.

Verse 13

वाताश्चहिपरुषांवान्तिकम्पतेचवसुन्धरा ।पर्वताग्राणिवेपन्तेपतन्तिधरणीधराः ।।6.41.13।।

கடுமையான காற்றுகள் வீசுகின்றன; வஸுந்தரா நடுங்குகிறது; மலைச் சிகரங்கள் அதிர்கின்றன; பூமியைத் தாங்கும் யானைகள் வீழ்கின்றன.

Verse 14

मेघाःक्रवादसङ्काशाःपरुषाःपरुषस्वनाः ।क्रूराःक्रूरंप्रवर्षन्तिमिश्रंशोणितबिन्दुभिः ।।6.41.14।।

மாமிசம் உண்ணும் பறவைகளைப் போல அந்த மேகங்கள் கடுமையானவை, கடுமையான ஒலியுடன் முழங்குகின்றன; அவை இரத்தத் துளிகளுடன் கலந்த கொடூரமான மழையைப் பொழிகின்றன.

Verse 15

रक्तचन्दनसङ्काशासन्ध्यापरमदारुणा ।ज्वलच्चनिपतत्येतदादित्यादग्निमण्डलम् ।।6.41.15।।

செம்மஞ்சள் சந்தனம்போல் ஒளிரும் அந்தச் சந்தியா மிகக் கொடியதாக உள்ளது; சூரியனிலிருந்து எரியும் அக்கினி வட்டம் விழுவது போலத் தோன்றுகிறது.

Verse 16

आदित्यमभिवाश्यन्तिजनयन्तोमहद्भयम् ।दीनादीनस्वराःघोरानप्रशस्तामृगद्विजाः ।।6.41.16।।

சூரியனை நோக்கி அசுபமான மிருகங்களும் பறவைகளும் இரங்கலான, பயங்கரமான குரலில் அலறி, பெரும் அச்சத்தை உண்டாக்குகின்றன.

Verse 17

रजन्यामप्रकाशश्चसन्तापयतिचन्द्रमाः ।कृष्णरक्तांशुपर्यन्तोयथालोकस्यसंक्ष्ये ।।6.41.17।।

இரவில் சந்திரன் ஒளி தராது, மாறாகத் தாபத்தை உண்டாக்குகின்றான்; கருநிறமும் செந்நிறமும் கலந்த கதிர்களால் சூழப்பட்டு, உலகப் பிரளயக் காலம்போல் தோன்றுகின்றான்।

Verse 18

ह्रस्वोरूक्षोऽप्रशस्तश्चपरिवेषस्सुलोहितः ।आदित्यमण्डलेनीलंलक्ष्मलक्ष्मण दृश्यते ।।6.41.18।।

லக்ஷ்மணா! சூரிய மண்டலத்தைச் சுற்றி சிறியதும் கடினத் தோற்றமுடையதும் அசுபமானதும் செம்பொன்-செந்நிறப் பரிவேஷமும் தெரிகிறது; சூரிய வட்டத்தின் உள்ளே நீலக் குறியும் காணப்படுகிறது।

Verse 19

दृश्यन्तेनयथावच्छनक्षत्राण्यभिवर्तते ।युगान्तमिवलोकस्यपश्यलक्ष्मण शंसति ।।6.41.19।।

லக்ஷ்மணா, பார்—நட்சத்திரங்கள் இயல்பாகத் தோன்ற வேண்டியபடி தோன்றவில்லை; வானமும் மூடுபனிபோல் கலங்கியுள்ளது. இது உலகின் யுகாந்தத்தை அறிவிக்கும் குறியெனத் தெரிகிறது।

Verse 20

काकाश्येनास्तथागृध्रानीचैःपरिपतन्तिच ।शिवाश्चाप्यशिवावाचःप्रवदन्तिमहास्वनाः ।।6.41.20।।

காகங்கள், சேனங்கள், கழுகுகள் தாழ்ந்து வட்டமிடுகின்றன; நரிகள் பெருஞ்சத்தத்துடன் அபசகுனச் சொற்களை உச்சரிக்கின்றன।

Verse 21

क्षिप्रमद्यदुराधर्षांलङ्कांरावणपालिताम् ।अभियामजवेनैवसर्वतोहरिभिर्वृताः ।।6.41.21।।

இன்றே விரைவாக—எல்லாத் திசைகளிலும் வானரப் படையால் சூழப்பட்டு—ராவணன் ஆளும், அணுக அரிய லங்கையை நோக்கி வேகமாக முன்னேறுவோம்।

Verse 22

शैलैःशूलैश्चखडगैश्चविमुक्स्सैःकपिराक्षसैः ।भविष्यत्यावृताभूमिर्मांसशोणितकर्दमा ।।6.41.22।।

கபிகளும் ராட்சசர்களும் எறிந்த பாறைகள், திரிசூலங்கள், வாள்கள் ஆகியவற்றால் பூமி மூடப்படும்—மாம்சமும் இரத்தமும் கலந்த சேற்றாக மாறும்।

Verse 23

इत्येवंतुवदवनीर्वोलक्ष्मणंलक्ष्मणाग्रजः ।तस्मादवातरच्छीघ्रंपर्वताग्रान्महाबलः ।।6.41.23।।

இவ்வாறு இலக்குமணனிடம் கூறி, இலக்குமணனின் அண்ணனான அந்த மகாபல வீரன் உடனே மலைச் சிகரத்திலிருந்து இறங்கினான்।

Verse 24

अवतीर्यचधर्मात्मातस्माच्छैलात्सराघवः ।परैःपरमदुर्धर्षंददर्शबलमात्मनः ।।6.41.24।।

அந்த மலையிலிருந்து இறங்கி, தர்மாத்மா ராகவன் தன் படையை நோக்கினான்—எதிரிகளால் தாங்க இயலாத அளவு மிகத் திடமானது.

Verse 25

सन्नह्यतुससुग्रीवःकपिराजबलंमहत् ।कालज्ञोराघवःकालेसंयुगायाभ्यचोदयत् ।।6.41.25।।

வானரராஜன் சுக்ரீவன் மகத்தான வானரசேனையை ஆயத்தப்படுத்துக. காலத்தை அறிந்த ராகவன் உரிய நேரத்தில் போருக்காக அவர்களைத் தூண்டினான்॥

Verse 26

ततःकालेमहाबाहुर्बलेनमहतावृतः ।प्रस्थितःपुरतोधवनीलङ्कामभिमुखःपुरीम् ।।6.41.26।।

பின்னர் குறித்த நேரத்தில், பெருந்தோளன் ராமன் மகத்தான படையால் சூழப்பட்டு, முன்னணியில் சென்று லங்காபுரியை நோக்கிப் புறப்பட்டான்॥

Verse 27

तंविभीषणसुग्रीवौहनूमाञ्जाम्बवान्नळ ।ऋक्षराजस्तथानीलोलक्ष्मणश्चान्वयुस्तदा ।।6.41.27।।

அப்போது விபீஷணனும் சுக்ரீவனும்—அனுமான், ஜாம்பவான், நலன், கரடிகளின் அரசன், நீலன், மேலும் லக்ஷ்மணனும்—அவரைத் தொடர்ந்து சென்றனர்॥

Verse 28

ततःपशचात्सुमहतीपृतनर् क्षवनौकसाम् ।प्रच्छाद्यमहतींभूमिमनुयातिस्मराघवम् ।।6.41.28।।

அதன்பின் கரடிகளும் வானரர்களும் கொண்ட மிகப் பெரும் படை, பரந்த நிலப்பரப்பை மூடிக்கொண்டு, ராகவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றது॥

Verse 29

शैलशृङ्गाणिशतशःप्रवृद्धांश्चमहीरुहान् ।जगृहुःकुञ्जरप्रख्यावानराःपरवारणाः ।।6.41.29।।

யானையைப் போன்ற பெருங்காயமும் பகைவரைத் தடுக்க வல்லமையும் உடைய அந்த வானரர்கள் நூற்றுக்கணக்கான மலைச் சிகரங்களையும் முழுவளர்ந்த பேர்மரங்களையும் பற்றிக் கொண்டனர்।

Verse 30

तौत्वदीर्घेणकालेनभ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।रावणस्यपुरींलङ्कामसेदतुररिन्दमौ ।।6.41.30।।

நீண்ட நேரமின்றியே, பகைவரை அடக்கும் இரு சகோதரர்கள்—ராமனும் இலக்குவனும்—இராவணனின் நகரமான இலங்கையை அடைந்தனர்।

Verse 31

पताकामालिनींरम्यामुद्यानवनशोभिताम् ।चित्रवप्रासुदुष्प्रापमुच्चैःप्राकारतोरणाम् ।।6.41.31।।तांसुरैरपिदुर्धर्षांरामवाक्यप्रचोदिताः ।यथानिदेशंसम्पीड्यन्यविशन्तवनौकसः ।।6.41.32।।

அவர்கள் அழகிய இலங்கையைப் பார்த்தனர்—கொடிகளின் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, தோட்டங்களும் வனப்பூங்காக்களும் பொலிவூட்ட; ஆனால் வியத்தகு மதில்களும் உயர்ந்த கோட்டைகளும் வாயில்தோரணங்களும் காரணமாக அணுக அரிதானது।

Verse 32

पताकामालिनींरम्यामुद्यानवनशोभिताम् ।चित्रवप्रासुदुष्प्रापमुच्चैःप्राकारतोरणाम् ।।6.41.31।।तांसुरैरपिदुर्धर्षांरामवाक्यप्रचोदिताः ।यथानिदेशंसम्पीड्यन्यविशन्तवनौकसः ।।6.41.32।।

ராமனின் கட்டளையால் ஊக்கமுற்ற வனவாசி வானரர்கள்—தேவர்களாலும் தாக்க இயலாத அந்த நகரில்—ஆணைப்படி தங்கள் நிலைகளை உறுதியாகப் பிடித்துக் கொண்டு நுழைந்தனர்।

Verse 33

लङ्कायास्तूत्तरंद्वारंशैलशृङ्गमिवोन्नतम् ।रामःसहानुजोधन्वीजुगोपचरुरोधच ।।6.41.33।।

இலங்கையின் வடக்கு வாயில் மலைச் சிகரம் போல உயர்ந்திருந்தது; வில்லேந்திய ராமன் தம்பியுடன் அதை பாதுகாத்தும் தடுத்து நிறுத்தியும் வைத்தான்।

Verse 34

लङ्कामुपनिविष्टस्तुरामोदशरथात्मजः ।लक्ष्मणानुचरोवीरःपुरींरावणपालिताम् ।।6.41.34।।उत्तरद्वारमासाद्ययत्रतिष्ठतिरावणः ।नान्योरामाद्धितद् द्वारंसमर्थःपरिरक्षितुम् ।।6.41.35।।सायुथैराक्षसैर्भीमैरभिगुप्तंसमन्ततः ।लघूनांत्रासजननंपाताळमिवदानवैः ।।6.41.36।।

தசரதன் புதல்வனான வீரன் ஸ்ரீராமன், லக்ஷ்மணன் உடன் தொடர்ந்து, ராவணன் காத்த லங்காபுரியின் முன் நிலை கொண்டான்.

Verse 35

लङ्कामुपनिविष्टस्तुरामोदशरथात्मजः ।लक्ष्मणानुचरोवीरःपुरींरावणपालिताम् ।।6.41.34।।उत्तरद्वारमासाद्ययत्रतिष्ठतिरावणः ।नान्योरामाद्धितद् द्वारंसमर्थःपरिरक्षितुम् ।।6.41.35।।सायुथैराक्षसैर्भीमैरभिगुप्तंसमन्ततः ।लघूनांत्रासजननंपाताळमिवदानवैः ।।6.41.36।।

ராவணன் நின்றிருந்த வடக்கு வாயிலை அணைந்தபோது, அந்த வாயிலைத் தாங்கி காத்திட ராமனைத் தவிர வேறு யாரும் வல்லவர் அல்ல என்பது தெளிந்தது.

Verse 36

लङ्कामुपनिविष्टस्तुरामोदशरथात्मजः ।लक्ष्मणानुचरोवीरःपुरींरावणपालिताम् ।।6.41.34।।उत्तरद्वारमासाद्ययत्रतिष्ठतिरावणः ।नान्योरामाद्धितद् द्वारंसमर्थःपरिरक्षितुम् ।।6.41.35।।सायुथैराक्षसैर्भीमैरभिगुप्तंसमन्ततः ।लघूनांत्रासजननंपाताळमिवदानवैः ।।6.41.36।।

அது எங்கும் பயங்கர ராக்ஷசக் கூட்டங்களால் கடுமையாகக் காக்கப்பட்டது; இலகு ஆயுதமுடையோருக்கு அச்சம் விளைவிப்பது—தானவர்களால் நிரம்பிய பாதாளம் போல.

Verse 37

विन्यस्तानिचयोधानांबहूनिविविधानिच ।ददर्शाऽयुधजालानितत्रैवकवचानिच ।।6.41.37।।

அங்கே அவர் போர்வீரர்களுக்காக அடுக்கி வைக்கப்பட்ட பலவகை ஆயுதக் கூட்டங்களையும், அதே இடத்தில் தயார் நிலையில் வைத்திருந்த கவசங்களையும் கண்டார்.

Verse 38

पूर्वंतुद्वारमासाद्यनीलोहरिचमूपतिः ।अतिष्ठत्सहमैन्देनद्विविदेनचवीर्यवान् ।।6.41.38।।

கிழக்கு வாயிலை அணைந்து, வீரமிக்க வானர சேனாதிபதி நீலன், மைந்தன் மற்றும் த்விவிதனுடன் அங்கே நிலைபெற்று நின்றான்.

Verse 39

अङ्गदोदक्षिणद्वारंजग्राहसुमहाबलः ।ऋषभेणगवाक्षेणगजेनगवयेनच ।।6.41.39।।

மிகுந்த வலிமை உடைய அங்கதன் தெற்கு வாயிலைப் பொறுப்பேற்றான்; அவனுடன் ரிஷபன், கவாக்ஷன், கஜன், கவயன் ஆகியோரும் இருந்தனர்.

Verse 40

हनुमान् पश्चिमद्वारंररक्षबलवान्कपिः ।प्रमाथिप्रषुभ्यांचवीरैरन्यैश्चसङ्गतः ।।6.41.40।।

வலிமைமிக்க கபி ஹனுமான் மேற்கு வாயிலை காவல் செய்தான்; அவனுடன் பிரமாதி, பிரஷு மற்றும் பிற வீரர்களும் சேர்ந்திருந்தனர்.

Verse 41

मध्यमेचस्वयंगुल्मेसुग्रीवस्समतिष्ठत ।सहसर्वैर्हरिश्रेष्ठैस्सुपर्णश्वसनोपमैः ।।6.41.41।।

நடுப்பகுதி அணியில் சுக்ரீவன் தானே நிலைபெற்றான்; அவனுடன் எல்லா சிறந்த வானரர்களும் இருந்தனர்—கருடனைப் போல வேகமுடையவர்களாய், காற்றைப் போல துரிதமுடையவர்களாய்.

Verse 42

वानराणांतुषटित्रंशत्कोट्यःप्रख्यातयूथपाः ।निपीड्योपनिविष्टाश्चसुग्रीवोयत्रवानरः ।।6.41.42।।

வானரராஜன் சுக்ரீவன் இருந்த இடத்தில், புகழ்பெற்ற யூதபதிகளும் முப்பத்தாறு கோடி வானரசேனைகளும் நெருக்கமாகக் கூடி முகாமிட்டு அமர்ந்திருந்தனர்.

Verse 43

शासनेनतुरामस्यलक्ष्मणस्सविभीषणः ।द्वारेद्वारेहरीणांतुकोटिंकोटिंन्यवेशयेत् ।।6.41.43।।

ராமனின் ஆணையின்படி, விபீஷணனுடன் கூடிய லக்ஷ்மணன் ஒவ்வொரு வாயிலிலும் வானரசேனையை கோடி கோடியாக நிறுத்தினான்.

Verse 44

पश्चिमेनतुरामस्यसुषेणःसहजाम्बवान् ।।6.41.44।।आदूरान्मध्यमेगुल्मेतस्थौबहुबलानुगः ।

ராமனின் ஆணையின்படி, விபீஷணனுடன் கூடிய லக்ஷ்மணன் ஒவ்வொரு வாயிலிலும் வானரசேனையை கோடி கோடியாக நிறுத்தினான்.

Verse 45

तेतुवानरशार्धूलाःशार्दूलाइवदंष्ट्रिणः ।।6.41.45।।गृहीत्वाद्रुमशैलाग्रान्हृष्टायुद्धायतस्थिरे ।

அந்த வானர-சார்தூலர்கள் புலிகளைப் போல கூர்மையான பற்களுடன், பிடுங்கிய மரங்களையும் மலைச்சிகரப் பாறைகளையும் பற்றிக் கொண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் போருக்கு நின்றனர்.

Verse 46

सर्वेविकृतलाङ्गूलास्सर्वेदंष्ट्रानखायुधा:।। 6.41.46।।सर्वेविकृतचित्राङ्गास्सर्वेचविकृताननाः ।

அவர்களெல்லாரின் வால்களும் உயர்ந்து மிரளச் சுழன்றன; அவர்களுடைய பற்களும் நகங்களும் ஆயுதங்களாயின. அவர்களுடைய உடல்களில் வித்தியாசமான அச்சமூட்டும் குறியீடுகள்; முகங்கள் கோபத்தால் விகாரமடைந்திருந்தன.

Verse 47

दशनागबलाःकेचित्केचिद्धशगुणोत्तराः ।।6.41.47।।केचिन्नागसहस्रस्यबभूवुस्तुल्यविक्रमाः ।

சிலருக்கு பத்து யானைகளின் வலிமை இருந்தது; சிலருக்கு அதைவிட பத்துமடங்கு அதிகம்; மேலும் சிலரின் வீரத்திறன் ஆயிரம் யானைகளுக்கு ஒப்பானதாக இருந்தது.

Verse 48

सन्तिचौघबलाःकेचित्केचिच्छतगुणोत्तराः ।।6.41.48।।अप्रमेयबलाश्चान्येतत्रासन्हरियूथपाः

சில வானரர்களின் வலிமை பொங்கும் பெருக்கென இருந்தது; சிலர் நூறு மடங்கு மேலான பராக்கிரமம் உடையோர். அங்கே மற்ற ஹரி-யூதபதிகளும் நின்றனர்; அவர்களின் வலிமை அளவிட இயலாதது.

Verse 49

अद्भुतश्चविचित्रश्चतेषामासीत्समागमः ।।6.41.49।।तत्रवानरसैन्यानांशलभानामिवोद्यमः ।

அவர்களின் கூடுகை அதிசயமும் வியப்புமாயிருந்தது. அங்கே வானர சேனையின் எழுச்சி வெட்டுக்கிளி கூட்டம்போல் பொங்கிப் பாய்ந்தது.

Verse 50

प्रतिपूर्णमिवाकाशंसञ्छन्नेवचमेदिनी ।।6.41.50।।लङ्कापुमनिविष्टैश्चसम्पतद्भिश्चवानरैः ।

லங்கையைச் சுற்றி சில வானரர்கள் ஏற்கெனவே நிலை கொண்டிருந்தனர்; இன்னும் சிலர் வேகமாய் வந்து சேர்ந்தனர். அதனால் ஆகாயம் நிரம்பியதுபோலும், பூமி முழுதும் மூடப்பட்டதுபோலும் தோன்றியது.

Verse 51

शतंशतसहस्राणांपृथगृक्षवनौकसाम् ।।6.41.51।।लङ्काद्वाराङयुपाजग्मुरन्येयोद्धुंसमन्ततः ।

மற்றவர்கள்—கரடிகளும் வனவாசி வானரர்களும் தனித்தனிக் குழுக்களாய், நூறு நூறு ஆயிரங்களெனப் பெருந்தொகையாய்—போரிடுவதற்காக எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் லங்கையின் வாயில்களை நோக்கி முன்னேறினர்.

Verse 52

आवृतस्सगिरिस्सर्वैस्सैस्समन्तात् प्लवङ्गमैः ।।6.41.52।।अयुतानांसहस्रंचपुरींतामभ्यवर्तत ।

அந்த மலை அந்தப் பிளவங்கம்களால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டது. அவர்கள் அந்த நகரை நோக்கி நெருங்கினர்; அதன் பாதுகாப்புப் பரப்பு பத்தாயிரங்களின் ஆயிரமெனப் பெரிதாய் விரிந்திருந்தது.

Verse 53

वानरैर्बलवद्भिश्चबभूवद्रुमपाणिभिः ।।6.41.53।।सम्वृतासर्वतोलङ्कादुष्प्रवेशाऽपिवायुना ।

கைகளில் மரங்களை ஏந்திய வலிமைமிகு வானரர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் லங்கையைச் சூழ்ந்தனர்; அப்படிச் சீலமிட்டதால் காற்றுக்கே கூட உள்ளே புகுதல் அரிதாயிற்று.

Verse 54

राक्षसाविस्मयंजग्मुःसहसाऽभिनिपीडिताः ।।6.41.54।।वानरैर्मेघसङ्काशैश्शक्रतुल्यपराक्रमैः ।

மேகக் கூட்டம்போல் திரளாகவும், இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரத்துடனும் இருந்த வானர வீரர்கள் திடீரென கடுமையாக அழுத்தியதால், ராக்ஷசர்கள் வியப்பில் உறைந்து கலங்கி பின்வாங்கினர்.

Verse 55

महान् शब्दोऽभवत्तत्रबलौघस्याभिवर्ततः ।।6.41.55।।सागरस्येवभिन्नस्ययथास्यात्सलिलस्वनः ।

அங்கே படைத் திரள் முன்னேறியபோது பேரொலி எழுந்தது—கடலின் எல்லை உடைந்து நீர் பாயும் போது எழும் இடிமுழக்கமான நீரொலிபோல்.

Verse 56

तेनशब्देनमहतासप्राकारासतोरणा ।।6.41.56।।लङ्काप्रचलितासर्वासशैलवनकानना ।

அந்த மாபெரும் ஒலியால் லங்கை முழுவதும் அதிர்ந்தது—மதில்களும் வாயில்தோரணங்களும் உடன்; மலைகளும் காடுகளும் தோப்புகளும் அனைத்தும் ஒருசேர நடுங்கின.

Verse 57

रामलक्ष्मणगुप्तासासुग्रीवेणचवाहिनी ।।6.41.57।।बभूवदुर्धर्षतरासर्वैरपिसुरासुरैः ।

ராமன்-லக்ஷ்மணன் காப்பிலும், சுக்ரீவனின் தலைமையிலும் அந்த வானர சேனை மேலும் மேலும் துர்தர்ஷமாகியது—தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட அணுகமுடியாததாக।

Verse 58

राघवःसन्निवेश्यैवंस्वसैन्यंरक्षसांवधे ।।6.41.58।।सम्मन्त्ऱ्यमन्त्रिभिस्सार्थंनिश्चित्यचपुनःपुनः ।आनन्तर्यमभिप्रेप्सुःक्रमयोगार्थतत्त्ववित् ।।6.41.59।।विभीषणस्यानुमतेराजधर्ममनुस्मरन् ।अङ्गदंवालितनयंसमाहूयेदमब्रवीत् ।।6.41.60।।

ராகவன் ராக்ஷஸ வதத்திற்காகத் தன் சேனையைச் சீராக அமைத்து, அமைச்சர்களுடன் மீண்டும் மீண்டும் ஆலோசித்து உறுதியான முடிவை எடுத்தான்।

Verse 59

राघवःसन्निवेश्यैवंस्वसैन्यंरक्षसांवधे ।।6.41.58।।सम्मन्त्ऱ्यमन्त्रिभिस्सार्थंनिश्चित्यचपुनःपुनः ।आनन्तर्यमभिप्रेप्सुःक्रमयोगार्थतत्त्ववित् ।।6.41.59।।विभीषणस्यानुमतेराजधर्ममनुस्मरन् ।अङ्गदंवालितनयंसमाहूयेदमब्रवीत् ।।6.41.60।।

அடுத்து என்ன நிகழ வேண்டும் என்ற ஒழுங்கான தொடர்ச்சியை நாடி, செயல்-ஒழுங்கின் தத்துவத்தை அறிந்த அவர் அடுத்த படியை முன்நோக்கி எண்ணினார்।

Verse 60

राघवःसन्निवेश्यैवंस्वसैन्यंरक्षसांवधे ।।6.41.58।।सम्मन्त्ऱ्यमन्त्रिभिस्सार्थंनिश्चित्यचपुनःपुनः ।आनन्तर्यमभिप्रेप्सुःक्रमयोगार्थतत्त्ववित् ।।6.41.59।।विभीषणस्यानुमतेराजधर्ममनुस्मरन् ।अङ्गदंवालितनयंसमाहूयेदमब्रवीत् ।।6.41.60।।

விபீஷணனின் ஒப்புதலுடன், அரச தர்மத்தை நினைந்து, ராகவன் வாலியின் புதல்வன் அங்கதனை அழைத்து இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 61

गत्वासौम्य दशग्रीवंब्रूहिमद्वचनात्कपे ।लङ्घयित्वापुरींलङ्कांभयंत्यक्त्वागतव्यधः ।।6.41.61।।भ्रष्टश्रीक गतैश्वर्य मुमूर्षो नष्टचेतनः ।

அருமை கபியே! சென்று என் வாக்கினால் தசக்ரீவனிடம் கூறு. லங்காபுரியைத் தாண்டி, அச்சமும் துயரும் நீக்கி, ஒளி குன்றி, ஆட்சிச் செல்வம் இழந்து, மனம் சிதைந்து, மரணத்தை நோக்கி ஓடும் அவனிடம் உரை செய்.

Verse 62

ऋषीणांदेवतानांचगन्धर्वाप्सरसांतथा ।।6.41.62।।नागानामथयक्षाणांराज्ञांचरजनीचर ।यच्चपापंकृतंमोहादवलिप्तेनराक्षस ।।6.41.63।।नूनंतेविगतोदर्पःस्वयम्भुवरदानजः ।तस्यपापस्यसम्प्राप्ताव्युष्टिरद्यदुरसदा ।।6.41.64।।

இராத்திரிச் சரனே! முனிவர்கள், தேவர்கள், கந்தர்வர்-அப்ஸரைகள், நாகர், யட்சர், அரசர்கள்—இவர்களுக்கு எதிராக மயக்கமும் அகந்தையும் கொண்டு நீ செய்த பாவத்தின் கடினமும் தவிர்க்க முடியாததுமான பலன் இன்று வந்து சேர்ந்தது. சுயம்பூ (பிரம்மா) அளித்த வரத்தால் எழுந்த உன் திமிரும் இன்று நிச்சயம் நொறுங்கும்.

Verse 63

ऋषीणांदेवतानांचगन्धर्वाप्सरसांतथा ।।6.41.62।।नागानामथयक्षाणांराज्ञांचरजनीचर ।यच्चपापंकृतंमोहादवलिप्तेनराक्षस ।।6.41.63।।नूनंतेविगतोदर्पःस्वयम्भुवरदानजः ।तस्यपापस्यसम्प्राप्ताव्युष्टिरद्यदुरसदा ।।6.41.64।।

இராத்திரிச் சுற்றும் ராட்சசனே! நாகர், யட்சர், அரசர்கள் மீது மயக்கமும் அகந்தையும் கொண்டு நீ செய்த பாவத்திற்கு உரிய பழிவாங்கும் காலம் இப்போது நெருங்கிவிட்டது.

Verse 64

ऋषीणांदेवतानांचगन्धर्वाप्सरसांतथा ।।6.41.62।।नागानामथयक्षाणांराज्ञांचरजनीचर ।यच्चपापंकृतंमोहादवलिप्तेनराक्षस ।।6.41.63।।नूनंतेविगतोदर्पःस्वयम्भुवरदानजः ।तस्यपापस्यसम्प्राप्ताव्युष्टिरद्यदुरसदा ।।6.41.64।।

சுயம்பூ (பிரம்மா) அளித்த வரத்தால் எழுந்த உன் அகந்தை இன்று நிச்சயம் அழியும்; ஏனெனில் அந்தப் பாவத்தின் தவிர்க்க முடியாத, அச்சமூட்டும் பலன் இப்போது உன்னை வந்தடைந்துள்ளது.

Verse 65

तस्यदण्डधरस्तेऽहंदाराहरकर्शितः ।दण्डंधारयमाणस्तुलङ्काद्वारेव्यवस्थितः ।।6.41.65।।

மனைவி அபகரிப்பால் துயருற்ற நான் உனக்குத் தண்டம் ஏந்திய தண்டதாரி. தண்டத்தைத் தாங்கி லங்கையின் வாயிலில் நின்றிருக்கிறேன்—உனக்கு தண்டனை அளிக்க.

Verse 66

पदवींदेवतानांचमहर्षीणांचराक्षस ।राजर्षीणांचसर्वेषांगमिष्यसिमयाहतः ।।6.41.66।।

ஓ ராக்ஷசா! என்னால் கொல்லப்பட்டபின், தேவர்கள், மகரிஷிகள், எல்லா ராஜரிஷிகளும் அடையும் அந்தப் பரம நிலையையே நீயும் அடைவாய்.

Verse 67

बलेनयेनवैसीतांमाययाराक्षसाधम ।यामतिक्रामयित्वात्वंहृतवांस्तद्विदर्शय ।।6.41.67।।

ஹே ராக்ஷசாதமா! எந்த வலத்தாலும் எந்த மாயையாலும் என்னை மீறி சீதையை அபகரித்தாயோ, அதனை இப்போது வெளிப்படுத்து.

Verse 68

अराक्षसमिमंलोकंकर्तास्मिनिशितैःशरैः ।नचेच्छरणमभ्येषितामादायतुमैथिलीम् ।।6.41.68।।

என் கூரிய அம்புகளால் இந்த உலகை ராக்ஷசர் அற்றதாக ஆக்குவேன்—நீ சரணடையாமல், மைதிலி (சீதையை) மீட்டளிக்காவிட்டால்.

Verse 69

धर्मात्माराक्षसश्रेष्ठःसम्प्राप्तोऽयंविभीषणः ।लङ्कैश्वर्यंधृवंश्रीमानयंप्राप्नोत्यकण्डकम् ।।6.41.69।।

தர்மாத்மாவும் ராக்ஷசர்களில் சிறந்தவனுமான இந்த விபீஷணன் என்னிடம் வந்துள்ளான்; இவன் நிச்சயமாக இடையூறு அற்ற செழிப்புடன் இலங்கையின் அரசாட்சியைப் பெறுவான்.

Verse 70

नहिराज्यमधर्मेणभोक्तुंक्षणमपित्वया ।शक्यंमूर्खसहायेनपापेनाविदितात्मना ।।6.41.70।।

அதர்மத்தின் வழி அரசாட்சியை நீ ஒரு கணம்கூட அனுபவிக்க இயலாது; மூடர்களின் துணையுடன், பாவியாகவும் ஆத்மஞானமற்றவனாகவும் இருந்து அதை நீ அனுபவிக்க முடியாது.

Verse 71

युध्यस्ववाधृतिंकृत्वाशौर्यमालम्ब्यराक्षस ।मच्छरैस्त्वंरणेशान्तस्ततःशान्तोभविष्यसि ।।6.41.71।।

ஏ ராக்ஷசா! திடநம்பிக்கையை உறுதிசெய்து, வீரத்தைப் பற்றிக்கொண்டு போரிடு; போர்க்களத்தில் என் அம்புகள் உன்னை ‘அமைதியாக’ ஆக்கும்; அதன் பின் நீ ‘அமைதி’ (மரணம்) அடைவாய்.

Verse 72

यद्वाविशसिलोकांस्त्रीन्पक्षीभूतोमनोजवः ।ममचक्षुष्पथंप्राप्यनजीवन्प्रतियास्यसि ।।6.41.72।।

ஏ வேகமான மனத்தையுடையவனே! நீ பறவையாகி மூன்று உலகங்களிலும் புகுந்தாலும், என் பார்வை எல்லைக்குள் வந்தவுடன் நீ உயிருடன் திரும்ப முடியாது.

Verse 73

ब्रवीमित्वांहितंवाक्यंक्रियतामौर्ध्वदैहिकम् ।सुदृष्टाक्रियतांलङ्काजीवितंतेमयिस्थितम् ।।6.41.73।।

உன் நலனுக்காகச் சொல்கிறேன்—மரணத்திற்குப் பிந்தைய சடங்குகள் (ஔர்த்வதைஹிகம்) செய்யத் தயாராகு. லங்கையும் முறையாக ஏற்பாடு செய்யட்டும்; உன் உயிர் இப்போது என் கையில் உள்ளது.

Verse 74

इत्युक्तःसतुतारेयोरामेणाक्लिष्टकर्मणा ।जगामाकाशामाविश्यमूर्तिमानिवहव्यवाट् ।।6.41.74।।

அயராத செயல்களையுடைய ஸ்ரீராமன் இவ்வாறு கூறியதும் தாரையின் புதல்வன் (அங்கதன்) ஆகாயத்தில் புகுந்து சென்றான்—உடலெடுத்த தீப்பொலிவைப் போல ஒளிர்ந்து.

Verse 75

सोऽतिपत्यमुहूर्तेनश्रीमान्रावणमन्दिरम् ।ददर्शासीनमव्यग्रंरावणंसचिवैःसह ।।6.41.75।।

ஒரு கணப்பொழுதிலேயே அந்தப் பெருமைமிகு வீரன் ராவண மாளிகையை அடைந்து, அமைச்சர்களுடன் அமர்ந்திருந்த, கலக்கமற்ற ராவணனை கண்டான்।

Verse 76

ततस्तस्य I विदूरेणनिपत्यसहरिपुङ्गवः ।दीप्ताग्निसदृशस्तस्थावङ्गदःकनकाङ्गदः ।।6.41.76।।

பின்னர் வானரங்களில் முதன்மையான, பொன் வளையங்கள் அணிந்த அங்கதன் அவனுக்கு அருகிலேயே இறங்கி, எரியும் தீயைப் போல ஒளிர்ந்து நின்றான்।

Verse 77

तद्रामवचनंसर्वमन्यूनाधिकमुत्तमम् ।सामात्यंश्रावयामासनिवेद्यात्मानमात्मना ।।6.41.77।।

தன்னைத் தானே அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, ராமனின் சிறந்த சொற்களை ஒன்றும் குறையாமல் ஒன்றும் கூடாமல் ராவணனுக்கும் அவன் அமைச்சர்களுக்கும் உரைத்தான்।

Verse 78

दूतोऽहंकोशलेन्द्रस्यरामस्याक्लिष्टकर्मणः ।वालिपुत्रोऽङ्गदोनामयदितेश्रोत्रमागतः ।।6.41.78।।

நான் கோசல நாட்டின் அரசன், அயராத செயல்மிகு ஸ்ரீராமனின் தூதன்; வாலியின் மகன் ‘அங்கதன்’—என்று நீ கேட்டிருப்பாய்।

Verse 79

अहत्वांराघवोरामःकौसल्यानन्दवर्धनः ।निष्पत्यप्रतियुध्यस्वनृशंस पुरुषोभव ।।6.41.79।।

கௌசல்யையின் ஆனந்தத்தை வளர்க்கும் ராகவ ராமன் உனக்குச் சொல்கிறான்—வெளியே வந்து எதிர்த்து யுத்தம் செய்; கொடூரனே, ஆண்மையுடன் இரு.

Verse 80

हन्तास्मित्वांसहामात्यंसपुत्रज्ञातिबान्धवम् ।निरुद्विग्नास्त्रयोलोकाभविष्यन्तिहतेत्वयि ।।6.41.80।।

மந்திரிகள், புதல்வர்கள் மற்றும் உறவினர்களுடன் உன்னை நான் கொல்வேன். நீ கொல்லப்பட்டால் மூன்று உலகங்களும் அச்சமின்றி இருக்கும்.

Verse 81

देवदानवयक्षाणांगन्धर्वोरगरक्षसाम् ।शत्रुमद्योद्धरिष्यामित्वामृषीणांचकण्टकम् ।।6.41.81।।

தேவர்கள், தானவர்கள், யட்சர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் மற்றும் அரக்கர்களின் எதிரியும், முனிவர்களுக்கு முள்ளாக இருப்பவனுமான உன்னை இன்று நான் வேரறுப்பேன்.

Verse 82

विभीषणस्यचैश्वर्यंभविष्यतिहतेत्वयि ।नचेत्सत्कृत्यवैदेहींप्रणिपत्यप्रदास्यसि ।।6.41.82।।

நீ வைதேகியை (சீதையை) மரியாதையுடன் வணங்கித் தரவில்லை என்றால், நீ கொல்லப்பட்ட பின் இந்த அரசுரிமை விபீஷணனைச் சேரும்.

Verse 83

इत्येवंपरुषंवाक्यंब्रुवाणेहरिपुङ्गवे ।अमर्षवशमापन्नोनिशाचरगणेश्वरः ।।6.41.83।।

வானரத் தலைவன் இத்தகைய கடுமையான வார்த்தைகளைக் கூறியபோது, அரக்கர்களின் தலைவன் கட்டுக்கடங்காத கோபத்திற்கு ஆளானான்.

Verse 84

ततस्सरोषताम्राक्षश्शशापसचिवांन्नोस्तदा ।गृह्यतामेषदुर्मेधावध्यतामितिचासकृत् ।।6.41.84।।

அப்போது கோபத்தால் செந்நிறம் கொண்ட கண்களுடைய அந்த இராட்சசன் தன் அமைச்சர்களை மீண்டும் மீண்டும் சபித்தான்— “இந்த துர்மேதையைப் பிடியுங்கள்; கொன்று விடுங்கள்!”

Verse 85

रावणस्यवच्शुत्वादीप्ताग्निसमतेजसा ।जगृहुस्तंततोघोराश्चत्वारोरजनीचराः ।।6.41.85।।

ராவணனின் கட்டளையைக் கேட்டதும், தீப்பொறிபோல் ஒளிரும் தேஜஸுடைய அங்கதனை நான்கு கொடிய இரவுலாவிகள் பிடித்தனர்.

Verse 86

ग्राहयामासतारेयस्स्वयमात्मनमात्मवान् ।बलंदर्शयितुंवीरोयातुधानगणेतदा ।।6.41.86।।

அப்போது வீரனான தாரையின் புதல்வன் அங்கதன், தன்னடக்கமுடையவனாய், இராட்சசக் கூட்டத்தின் நடுவே தன் வலிமையை வெளிப்படுத்தத் தானே பிடிக்கப்பட அனுமதித்தான்.

Verse 87

सतान्बाहुद्वयासक्तानादायपतगानिव ।प्रासादंशैलसङ्कामुत्पपाताङ्गदस्तदा ।।6.41.87।।

அப்போது அங்கதன், தன் இரு கரங்களிலும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த அவர்களைப் பறவைகளைப் போலத் தூக்கிக்கொண்டு, மலைபோல் உயர்ந்த அரண்மனைமேல் தாவினான்.

Verse 88

तेन्तरिक्षाद्विनिर्धूतास्तस्यवेगेनराक्षसाः ।भूमौनिपतिताःसर्वेराक्षसेन्द्रस्यपश्यतः ।।6.41.88।।

அவனுடைய வேகத்தால் ஆகாயத்திலிருந்து தள்ளப்பட்ட அந்த இராட்சசர்கள் அனைவரும், இராட்சசேந்திரன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில், தரையில் விழுந்தனர்.

Verse 89

ततःप्रासादशिखरंशैलशृङ्गमिवोन्नतम् ।ददर्शराक्षसेन्द्रस्यवालिपुत्रःप्रतापवान् ।।6.41.89।।

அப்போது வீரப் பராக்கிரமமுடைய வாலியின் புதல்வன், மலைச் சிகரம்போல் உயர்ந்து நின்ற ராட்சசராஜனின் அரண்மனைச் சிகரத்தை கண்டான்.

Verse 90

तत्पफालपदाक्रान्तंदशग्रीवस्यपश्यतः ।पुराहिमवतश्शृङ्गंवज्रिणेवविदारितम् ।।6.41.90।।

தசக்ரீவன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், அவன் கால்தாக்குதலால் அந்த அரண்மனைச் சிகரம் பிளந்தது—முன்னொரு காலத்தில் வஜ்ரதாரி இந்திரன் ஹிமவானின் சிகரத்தைப் பிளந்ததுபோல்.

Verse 91

भङ् क्त्वाप्रासादशिखरंनामविश्राव्यचात्मनः ।विनद्यसुमहानादमुत्पपातविहायसम् ।।6.41.91।।

அரண்மனைச் சிகரத்தை உடைத்து, தன் பெயரை அறிவித்தான்; பின்னர் பேரொலியுடன் கர்ஜித்து வானில் பாய்ந்தான்.

Verse 92

व्यथयन्राक्षसान्सर्वान्हर्षयंश्चापिवानरान् ।सवानराणांमध्येतुरामपार्श्वमुपागतः ।।6.41.92।।

அவன் எல்லா ராட்சசர்களையும் கலங்கச் செய்து, வானரர்களை மகிழ்வித்து, வானரக் கூட்டத்தின் நடுவே திரும்பி வந்து ஸ்ரீராமரின் அருகில் சேர்ந்தான்.

Verse 93

रावणस्तुपरंचक्रेक्रोधंप्रासादधर्षणात् ।विनाशंचात्मनःपश्यन्निश्श्वासपरमोऽभवत् ।।6.41.93।।

அரண்மனை அவமதிக்கப்பட்டதனால் ராவணன் பேர்கோபத்தில் எரிந்தான். தன் அழிவை முன்னரே கண்டு, ஆழ்ந்த நீண்ட பெருமூச்சுகளில் மூழ்கினான்॥

Verse 94

रामस्तुबहुभिर्हृष्टर्निनदद्भिःप्लवङ्गमैः ।वृतोरिपुवधाकाङ्क्षीयुद्धायैवाभ्यवर्तत ।।6.41.94।।

மகிழ்ந்து முழங்கும் பல வானரர்கள் சூழ, பகைவரை அழிக்க விரும்பிய ராமன், போர் வரவேண்டுமெனத் தயாராய் நின்றான்॥

Verse 95

सुषेणस्तुमहावीर्योगिरिकूटोपमोहरिः ।बहुभिःसम्वृतस्तत्रवानरैःकामरूपिभिः ।।6.41.95।।

அங்கே மாபெரும் வீரனான வானரன் சுஷேணன், மலைச்சிகரம் போல் வலிமைமிக்கவன், விரும்பிய வடிவம் எடுக்கும் பல வானரர்கள் சூழ நின்றான்॥

Verse 96

सचतुर्द्वाराणिसर्वाणिसुग्रीववचनात्कपिः ।पर्यक्रामतदुर्धर्षोनक्षत्राणीवचन्द्रमाः ।।6.41.96।।

சுக்ரீவனின் ஆணையால் அந்த அணுகமுடியாத வானரன் நான்கு வாயில்களையும் சுற்றிவந்தான்—நட்சத்திரங்களிடையே சந்திரன் நகர்வதுபோல்॥

Verse 97

तेषामक्षौहिणिशतंसमवेक्ष्यवनौकसाम् ।लङ्कामुपनिविष्टानांसागरंचानिवर्तताम् ।।6.41.97।।राक्षसाविस्मयंजग्मुस्त्रासंजग्मुस्तथापरे ।अपरेसमरोध्धर्षाद्धर्षमेवप्रपेदिरे ।।6.41.98।।

லங்கைக்கு அருகே முகாமிட்டு, பின்வாங்காமல் கடல்வரை விரிந்திருந்த வனவாசிகளின் அந்த நூறு அக்ஷௌஹிணி படையைக் கண்டு—

Verse 98

तेषामक्षौहिणिशतंसमवेक्ष्यवनौकसाम् ।लङ्कामुपनिविष्टानांसागरंचानिवर्तताम् ।।6.41.97।।राक्षसाविस्मयंजग्मुस्त्रासंजग्मुस्तथापरे ।अपरेसमरोध्धर्षाद्धर्षमेवप्रपेदिरे ।।6.41.98।।

ராக்ஷசர்கள் வியப்பில் திளைத்தனர்; சிலர் அச்சத்தில் நடுங்கினர். இன்னும் சிலர் போரின் உற்சாகத்தால் பொங்கிப் பெருமகிழ்ச்சியில் மூழ்கினர்.

Verse 99

कृत्स्नंहिकपिभिर्व्याप्तंप्राकारपरिखान्तरम् ।ददृशूराक्षसादीनाःप्राकारंनानरीकृतम् ।।6.41.99।।हाहाकारंप्रकुर्वन्तिराक्षसाभयमोहिताः ।

ராக்ஷசர்கள் கண்டனர்—மதிலும் அகழியும் இடையிலுள்ள முழு இடமும் கபிகளால் நிரம்பியது; மதிலே வானரக் கூட்டமாக மாறியதுபோல் தோன்றியது. அச்சத்தால் மயங்கிய ராக்ஷசர்கள் அலறி ஆரவாரம் செய்தனர்.

Verse 100

ராக்ஷசர்களின் அரசநகரில் அந்த மிகக் கொடிய ஆரவாரம் எழுந்தபோது, ராக்ஷசர்கள் தம்மைக் காக்கப் பெரும் ஆயுதங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, யுகாந்தக் காற்றுபோல் வெளியே புறப்பட்டனர்।