Sarga 20

Verse 1

ततोनिविष्टांध्वजिनींसुग्रीवेणाभिपालिताम् ।ददर्शराक्षसोऽभ्येत्यशार्दूलोनामवीर्यवान् ।।।।

அப்போது ‘சார்தூலன்’ எனும் வீரமிகு இராட்சசன் அங்கு வந்து, சுக்ரீவனின் ஆணைக்கீழ் கொடிகளால் குறியிடப்பட்டு முகாமிட்டிருந்த வானர சேனையைப் பார்த்தான்।

Verse 2

चारोराक्षसराजस्यरावणस्यदुरात्मनः ।तांदृष्ट्वासर्वतोव्यग्रंप्रतिगम्यसराक्षसः ।।।।प्रविश्यलङ्कांवेगेनरावणंवाक्यमब्रवीत् ।

துராத்மன் ராட்சசராஜன் ராவணனின் உளவனான அந்த ராட்சசன், எல்லாத் திசைகளிலும் பரபரப்பாக இருந்த படைவீட்டைக் கண்டு திரும்பி, வேகமாக லங்கைக்குள் நுழைந்து ராவணனிடம் உரைத்தான்.

Verse 3

एषवानरऋक्षौघोलङ्कांसमभिवर्तते ।अगाधश्चाप्रमेयश्चद्वितीयइवसागरः ।।।।

இந்த வானர-கரடி பெரும்படை இலங்கையை நோக்கி முன்னேறுகிறது— ஆழமுமளவிடமுடியாததுமாய், இரண்டாம் கடல்போல்.

Verse 4

पुत्रौदशरथस्येमौभ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।।।।उत्तमौरूपसम्पन्नौसीतायाःपदमागतौ ।एतौसागरमासाद्यसन्निविष्टौमहाद्युती ।।।।

தசரதனின் இவ்விரு புதல்வர்கள், சகோதரர்கள் ராமன் லக்ஷ்மணன்—உத்தமரும் அழகுச்சிறப்பும் உடையவர்களாய்—சீதையை அடைய இங்கே வந்துள்ளனர்। கடற்கரையை அடைந்து, அந்த இரு மகாதேஜஸ்வி வீரரும் அங்கே முகாமிட்டு தங்கியுள்ளனர்।

Verse 5

पुत्रौदशरथस्येमौभ्रातरौरामलक्ष्मणौ ।।6.20.4।।उत्तमौरूपसम्पन्नौसीतायाःपदमागतौ ।एतौसागरमासाद्यसन्निविष्टौमहाद्युती ।।6.20.5।।

கடலை அடைந்து, அந்த இரு மகாதேஜஸ்வி வீரரும் அங்கே தங்கியுள்ளனர்।

Verse 6

बलंचामाकाशमावृत्यसर्वतोदशयोजनम् ।तत्त्वभूतंमहाराज क्षिप्रंवेदितुमर्हसि ।।।।

மேலும் அந்த சேனை எல்லாத் திசைகளிலும் பத்து யோஜனை அளவிற்கு ஆகாயத்தை மூடியதுபோல் பரவி நிற்கிறது। ஓ மகாராஜா, உண்மையான நிலையை நீங்கள் உடனே அறிந்துகொள்ள வேண்டும்।

Verse 7

तवदूतामहाराजक्षिप्रमर्हन्त्यवेक्षितुम् ।उपप्रदानंसान्त्वंवाभेदोवात्रप्रयुज्यताम् ।।।।

மகாராஜா, உமது தூதர்கள் விரைந்து சென்று அவர்களை நன்கு ஆராயட்டும். அங்கே உபாயங்கள் செய்யப்படுக—உபபிரதானம் அல்லது சாந்த்வம் அல்லது பேதம்.

Verse 8

शार्दूलस्यवचश्श्रुत्वारावणोराक्षसेश्वरः ।उवाचसहसाव्यग्रस्सम्प्रधार्यार्थमात्मनः ।।।।शुकंनामतदारक्षोवाक्यमर्थविदांवरम् ।

சார்தூலனின் சொற்களை கேட்ட ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணன் உடனே கலங்கினான். தன் செயல்வழியை ஆராய்ந்து, பொருளுணர்வில் வல்லவர்களில் சிறந்த ‘சுக’ என்னும் ராக்ஷசனிடம் அப்போது உரைத்தான்.

Verse 9

सुग्रीवंब्रूहिगत्वाशुराजानंवचनान्मम ।यथासन्देशमक्लीबंश्लक्ष्णयापरयागिरा ।।।।

விரைந்து சென்று என் சார்பாக அரசன் சுக்ரீவனிடம் கூறு. சொல்லப்பட்ட செய்தியை அஞ்சாது, ஆனால் மிக மென்மையான, நயமான மொழியில் அறிவி.

Verse 10

त्वंवैमहाराजकुलप्रसूतोमहाबलश्चर् क्षरजस्सुतश्च ।नकश्चिदार्थस्तवनास्त्यनर्थस्तथाहिमेभ्रातृसमोहरीश ।।।।

வானராதிபதி! நீ மெய்யாகவே அரசகுலத்தில் பிறந்தவன்; மாபெரும் பலமுடையவன்; ரிக்ஷராஜனின் புதல்வன். உனக்குக் குறையென எந்த நன்மையும் இல்லை; என் காரணமாக உனக்கு எந்தத் தீங்கும் நிகழவில்லை; ஏனெனில் நீ எனக்கு சகோதரன் போன்றவன்।

Verse 11

अहंयद्यहरंभार्यांराजपुत्रस्यधीमतः ।किंतत्रतवसुग्रीव: किष्किन्धांप्रतिगम्यताम् ।।।।

அந்த அறிவுமிகு அரசகுமாரனின் மனைவியை நான் கடத்தினாலும், அதில் உனக்கென்ன, சுக்ரீவா? கிஷ்கிந்தைக்குத் திரும்பிச் செல்—அங்கேயே மீளச் செல்।

Verse 12

नहीयंहरिभिर्लङ्काशक्याप्राप्तुंकथञ्चन ।देवैरपिसगन्धर्वैःकिंपुनर्नरवानरैः ।।।।

இந்த லங்கையை வானரர்கள் எவ்விதத்திலும் அடைய இயலாது; தேவர்களும் கந்தர்வர்களுடன் கூட இதை அடைய முடியாது—அப்படியிருக்க மனிதரும் வானரரும் எவ்வாறு?!

Verse 13

सतथाराक्षसेन्द्रेणसन्दिष्टोरजनीचरः ।शुकोविहङ्गमोभूत्वातूर्णमाप्लुत्यचाम्बरम् ।।।।

இவ்வாறு இராட்சசேந்திரனால் ஆணையிடப்பட்ட அந்த இரவுலாவி சுகன் பறவையாக மாறி, விரைவாகத் தாவி ஆகாயத்தில் பறந்தான்।

Verse 14

सगत्वादूरमध्वानमुपर्युपरिसागरम् ।संस्थितोह्यम्बरेवाक्यंसुग्रीवमिदमब्रवीत् ।।।।

அவன் நீண்ட தூரப் பாதையைச் சென்று, கடலின் மேலே மேலே உயர்ந்து, ஆகாயத்தில் நிலைத்து சுக்ரீவனிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 15

सर्वमुक्तंयथादिष्टंरावणेनदुरात्मना ।तंप्रापयन्तंवचनंतूर्णमाप्लुत्यवानराः ।।।।प्रापद्यन्तदिवंक्षिप्रंलोप्तुंहन्तुंचमुष्टिभि: ।

துராத்மன் ராவணன் ஆணையிட்டபடியே அவன் அனைத்தையும் முழுமையாகச் சொன்னான். அவன் செய்தியைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையில் வானரர்கள் உடனே தாவி விரைவாக ஆகாயத்திற்கேறி, குத்துகளால் அடித்து அவனை அழிக்கவும் கொல்லவும் முயன்றனர்.

Verse 16

सतैःप्लवङ्गैःप्रसभंनिगृहीतोनिशाचरः ।गगनाद्भूतलेचाशुपरिगृह्यनिपातितः ।।।।

நூற்றுக்கணக்கான வானரர்கள் அந்த நிசாசரனை வலியுடன் பிடித்து, ஆகாயத்திலிருந்து உடனே இழுத்து நிலத்தில் வீழ்த்தினர்.

Verse 17

वानरैःपीड्यमानस्तुशुकोवचनमब्रवीत् ।नदूतान्घ्नन्तिकाकुत्स्थ वार्यन्तांसाधुवानराः ।।।।

வானரர்களால் கடுமையாக அழுத்தப்பட்ட சுகன் கூறினான்— “ஹே காகுத்ஸ்த ராமா! தூதர்களை கொல்லுதல் தர்மமல்ல; இவ்வானரர்களை முறையாகத் தடுத்து நிறுத்துக।”

Verse 18

यस्तुहित्वामतंभर्तुस्स्वमतंसम्प्रभाषते ।अनुक्तवादीदूतस्सन् सदूतोवधमर्हति ।।।।

தன் ஆண்டவனின் கருத்தை விட்டு, தன் கருத்தையே உரைத்து, அரசன் அனுமதிக்காத சொற்களைச் சொல்லும் தூதன்—அத்தகைய ‘தூதன்’ மரணத் தண்டனைக்கு உரியவன்.

Verse 19

शुकस्यवचनंश्रुत्वारामस्तुपरिदेवितम् ।उवाचमावधिष्टेतिघ्नतश्शाखामृगर्षभान् ।।।।

சுகனின் இரங்கல் மொழியைக் கேட்ட ராமன், அடிக்கத் துடித்து அழுது கொண்டிருந்த சிறந்த வானரர்களிடம்—“இவனை கொல்லாதீர்கள்” என்று கூறினான்.

Verse 20

सचपत्रलघुर्भूत्वाहरिभिर्दर्शितेभये ।अन्तरिक्षेस्थितोभूत्वापुनर्वचनमब्रवीत् ।।।।

அப்போது சுகன் இறகுபோல் இலகுவாகி, வானரர்கள் காட்டிய அச்சம் நீங்கியதும், வெளி ஆகாயத்தில் நிலைத்து மீண்டும் பேசத் தொடங்கினான்.

Verse 21

सुग्रीव:स त्त्वसम्पन्न: महाबलपराक्रम: ।किंमयाखलुवक्तव्योरावणोलोकरावणः ।।।।

“சுக்ரீவா! நீ வீரத்தால் நிறைந்தவன், மாபெரும் வலமும் பராக்கிரமமும் உடையவன்; உலகை அழவைக்கும் ராவணனிடம் நான் உன் சார்பாக என்ன சொல்ல வேண்டும்?”

Verse 22

सएवमुक्तःप्लवगाधिपस्तदाप्लवङ्गमानामृषभोमहाबलः ।उवाचवाक्यंरजनीचरस्यचारंशुकंतूर्णमदीनसत्त्वः ।।।।

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், வானராதிபதி, பிளவங்கர்களில் சிறந்தவன், மாபெரும் வலமுடைய, அஞ்சாத உள்ளத்தையுடைய சுக்ரீவன், ராக்ஷசனின் உளவாளியான சுகனிடம் விரைவாகத் தன் உரையைச் சொன்னான்.

Verse 23

नमेऽसिमित्रंनतथानुकम्प्योनचोपकर्तापिनमेप्रियोऽसि ।अरिश्चरामस्यसहानुबन्धस्ततोऽसिवालीववधार्हवध्यः ।।।।

நீ எனக்கு நண்பன் அல்ல; இரக்கத்திற்குரியவனும் அல்ல; உதவியாளனும் அல்ல; எனக்குப் பிரியனும் அல்ல. ராமனின் பகைவனோடு பிணைந்த பகைவன் நீ; ஆகவே வாலியைப் போல நீ வதத்திற்குரியவன்.

Verse 24

निह्नन्म्यहंत्वांससुतंसबन्धुंसज्ञातिवर्गरजनीचरेश ।लङ्काञ्चसर्वांमहताबलेनक्षिप्रंकरिष्यामिसमेत्यभस्म ।।।।

இராத்திரிச் சரர்களின் தலைவனே! உன்னை உன் மக்களோடும், உறவினரோடும், முழுக் குலத்தோடும் சேர்த்து நான் வதம் செய்வேன். மேலும் பெரும் வலிமையுடன் விரைந்து வந்து முழு இலங்கையையும் சாம்பலாக்குவேன்.

Verse 25

नमोक्षयसेरावण: राघवस्यसुरैस्सहेन्द्रैदपिमूढगुप्तः ।अन्तर्हितस्सूर्यपथंगतोऽवा ।तथैवपातालमनुप्रविष्टः ।।।।गिरीशपादम्बुजसङ्गतोवाहतोऽसिरामेणसहानुजस्त्वम् ।।।।

மூட ராவணா! இந்திரனுடன் தேவர்கள் காத்தாலும், ராகவனிடமிருந்து நீ தப்பமுடியாது. நீ மறைந்துவிடினும், சூரியப் பாதையில் ஓடினும், பாதாளத்தில் புகினும்; அல்லது கிரீசன் (சிவன்) திருவடித் தாமரைகளைப் பற்றிக் கொண்டாலும்—ராமன் உன்னை உன் இளையோனுடன் சேர்த்து வதம் செய்வான்.

Verse 26

नमोक्षयसेरावण: राघवस्यसुरैस्सहेन्द्रैदपिमूढगुप्तः ।अन्तर्हितस्सूर्यपथंगतोऽवा ।तथैवपातालमनुप्रविष्टः ।।6.20.25।।गिरीशपादम्बुजसङ्गतोवाहतोऽसिरामेणसहानुजस्त्वम् ।।6.20.26।।

மூட ராவணா! இந்திரனுடன் தேவர்கள் காத்தாலும், ராகவனிடமிருந்து நீ தப்பமுடியாது. நீ மறைந்துவிடினும், சூரியப் பாதையில் ஓடினும், பாதாளத்தில் புகினும்; அல்லது கிரீசன் (சிவன்) திருவடித் தாமரைகளைப் பற்றிக் கொண்டாலும்—ராமன் உன்னை உன் இளையோனுடன் சேர்த்து வதம் செய்வான்.

Verse 27

तस्यतेत्रिषुलोकेषुनपिशाचंनराक्षसम् ।त्रातारमनुपश्यामिनगन्धर्वंनचासुरम् ।।।।

உனக்காக மூன்று உலகங்களிலும் எந்தக் காப்பாளனையும் நான் காணவில்லை— பிசாசும் அல்ல, இராட்சசனும் அல்ல, கந்தர்வனும் அல்ல, அசுரனும் அல்ல.

Verse 28

अवधीर्यजरावृद्दंगृध्रराजंजटायुषम् ।किंनुतेरामसान्निध्येसकाशेलक्ष्मणस्यवा ।।।।हृतासीताविशालाक्षीयांत्वंगृह्यनबुध्यसे ।

முதுமையுற்ற கழுகரசன் ஜடாயுவை அலட்சியப்படுத்தி நீ விசாலநேத்திரி சீதையை அபகரித்தாய்; ஆனாலும் நீ உணரவில்லை—ராமன் அருகிலிருந்தபோதே, இலக்குமணன் முன்னிலையிலும், அவளைப் பறிக்க நீ எவ்வாறு துணிந்தாய்?

Verse 29

महाबलंमहात्मानंदुर्धर्षममरैरपि ।नबुध्यसेरघुश्रेष्ठंयस्तेप्राणान्हरिष्यति ।।।।

நீ ரகுகுலச் சிறந்தவரை அறியவில்லை—அவர் மகாபலன், மகாத்மா, அமரராலும் வெல்ல இயலாதவர்; அவரே உன் உயிரை பறிப்பார்.

Verse 30

ततोऽब्रवीद्वालिसुतस्त्वङ्गदोहरिसत्तमः ।नायंदूतोमहाराजचारिकःप्रतिभातिमे ।।।।

அப்போது வானரர்களில் சிறந்த வாலியின் மகன் அங்கதன் கூறினான்—“மகாராஜா, இவன் தூதன் அல்ல; எனக்குத் தோன்றுவது இவன் உளவாளி (சாரி) என்பதே.”

Verse 31

तुलितंहिबलंसर्वमनेनात्रैवतिष्ठता ।गृह्यतांमागमल्लङ्कामेतद्दिममरोचते ।।।।

இவன் இங்கேயே நின்றபடியே நமது முழுப் பலத்தையும் அளந்து அறிந்துவிட்டான். இவனைப் பிடியுங்கள்; இலங்கைக்குத் திரும்ப விடாதீர்கள்—இதுவே எனக்குச் சிறந்ததாகத் தோன்றுகிறது.

Verse 32

ततोराज्ञासमादिष्टास्समुत्पत्यवलीमुखाः ।जगृहुश्चबबन्धुश्चविलपन्तमनाथवत् ।।।।

அப்போது அரசன் ஆணையிட்டதும் வானரத் தலைவர்கள் தாவி எழுந்தனர்; அவர்கள் அவனைப் பிடித்து கட்டினர், அவன் ஆதரவற்றவனைப் போல அழுது புலம்பினான்.

Verse 33

शुकस्तुवानरैश्चण्डैस्तत्रतैस्सम्प्रपीडितः ।व्याचुक्रोशमहात्मानंरामंदशरथात्मजम् ।।।।

அங்கே அந்தக் கடுஞ்சின வானரர்களால் கடுமையாக நெருக்கப்பட்ட சுகன், மகாத்மாவான தசரதநந்தனன் ஸ்ரீராமனை நோக்கி உரக்கக் கதறி அழைத்தான்।

Verse 34

लुप्येतेमेबलात्पक्षौभिद्येतेमेतथाऽक्षिणी ।।।।यांचरात्रिंमरिष्यामिजायेरात्रिंचयामहम् ।एतस्मिन्नन्तरेकालेयन्मयाह्यशुभंकृतम् ।।।।सर्वंत्वमुपपद्येधाजह्यांचेद्यदिजीवितम् ।

வலுக்கட்டாயமாக என் இறகுகள் பறிக்கப்படவும், என் கண்களும் அதுபோல கிழிக்கப்படவும் செய்தால், நான் பிறந்த இரவிலிருந்து நான் இறக்கும் இரவு வரை உள்ள இடைக்காலத்தில் நான் செய்த எந்த அசுபச் செயலும்—அவை அனைத்தும் உனக்கே வந்து சேர்க; எனக்கு உயிர் துறக்க வேண்டியிருந்தாலும் சரி.

Verse 35

लुप्येतेमेबलात्पक्षौभिद्येतेमेतथाऽक्षिणी ।।6.20.34।।यांचरात्रिंमरिष्यामिजायेरात्रिंचयामहम् ।एतस्मिन्नन्तरेकालेयन्मयाह्यशुभंकृतम् ।।6.20.35।।सर्वंत्वमुपपद्येधाजह्यांचेद्यदिजीवितम् ।

கடலை அடைந்து, அந்த இரு மகாதேஜஸ்வி வீரரும் அங்கே தங்கியுள்ளனர்।

Verse 36

नाघातयत्तदारामश्श्रुत्वातत्परिदेवनम् ।वानरानब्रवीद्रामोमुच्यतांदूतआगतः ।।।।

அந்த புலம்பலைக் கேட்ட ஸ்ரீராமன் அப்போது அவனை அடிக்க வேண்டாம் என்று தடுத்தார்; வானரர்களிடம்—“தூதன் வந்துள்ளான்; அவனை விடுவியுங்கள்” என்று கூறினார்.