Sarga 63

Verse 1

ततो मूर्ध्ना निपतितं वानरं वानरर्षभः।दृष्ट्वैवोद्विग्नहृदयो वाक्यमेतदुवाच ह।।।।

அப்போது வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவன், நெற்றியால் தரையைத் தொட்டு தன் பாதங்களருகே விழுந்த வானரனைப் பார்த்தவுடன் மனம் கலங்கி இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 2

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ कस्मात्त्वं पादयोः पतितो मम।अभयं ते भवेद्वीर सर्वमेवाभिधीयताम्।।।।

எழு, எழு; ஏன் என் பாதங்களில் விழுந்தாய்? வீரனே, உனக்கு அபயம் உண்டாகுக; உள்ளதனைத்தையும் யதார்த்தமாகச் சொல்।

Verse 3

स तु विश्वासितस्तेन सुग्रीवेण महात्मना।उत्थाय सुमहाप्राज्ञो वाक्यं दधिमुखोऽब्रवीत्।।।।

மகாத்மா சுக்ரீவன் ஆறுதல் அளித்ததால், மிகுந்த ஞானமுடைய ததிமுகன் எழுந்து இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 4

नैवर्क्षरजसा राजन्न त्वया नापि वालिना।वनं निसृष्टपूर्वं हि भक्षितं तच्च वानरैः।।।।

ஓ அரசே! ருக்ஷராஜன் காலத்திலும், உன் காலத்திலும், வாலியின் காலத்திலும் இந்த வனம் ஒருபோதும் சுதந்திர நுழைவுக்காகத் திறக்கப்படவில்லை; ஆனாலும் வானரர்கள் அதை உண்டு அழித்துவிட்டனர்.

Verse 5

एभिः प्रधर्षिताश्चैव वानरा वनरक्षिभिः।मधून्यचिन्तयित्वेमान् भक्षयन्ति पिबन्ति च।।।।

வனக் காவலர்கள் பலத்தால் தடுத்தபோதும், அந்த வானரர்கள் எங்களைப் பொருட்படுத்தாமல் தேனை உண்டும் பருகியும் கொண்டிருந்தனர்.

Verse 6

शिष्टमत्रापविध्यन्ति भक्षयन्ति तथापरे।निवार्यमाणास्ते सर्वे भ्रुवो वै दर्शयन्ति हि।।।।

சிலர் மீதமுள்ளதைத் தள்ளிவிடுகின்றனர்; சிலர் தொடர்ந்து உண்ணுகின்றனர்; தடுக்கப்படும்போது அவர்கள் அனைவரும் புருவங்களை உயர்த்தி அகந்தை, திமிரை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 7

इमे हि संरब्धतरास्तथा तैस्सम्प्रधर्षिताः।वारयन्तो वनात्तस्मात्क्रुद्धैर्वानरपुङ्गवैः।।।।

அவர்கள் ஏற்கனவே மிகுந்த சீற்றத்தில் இருந்தனர்; காவலர்களால் அவமதிக்கப்பட்டதால் மேலும் கொந்தளித்தனர். அந்த தோட்டத்திலிருந்து தடுத்து விரட்ட முயன்றபோது, கோபமுற்ற வானரத் தலைவர்கள் எதிர்த்து நின்று காவலர்களைத் துன்புறுத்தினர்।

Verse 8

ततस्तैर्बहुभिर्वीरैर्वानरैर्वानरर्षभ।संरक्तनयनैः क्रोधाद्धरयः प्रविचालिताः।।।।

வானரர்களில் சிறந்தவனே! அப்போது கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய பல வீர வானரர்கள் சீற்றத்துடன் காவலர்களை விரட்டியடித்தனர்।

Verse 9

पाणिभिर्निहताः केचित्केचिज्जानुभिराहताः।प्रकृष्टाश्च यथाकामं देवमार्गं च दर्शिताः।।।।

சிலர் கைகளால் அடிக்கப்பட்டனர்; சிலர் முழங்காலால் தாக்கப்பட்டனர். சிலர் விருப்பம்போல் இழுத்துச் செல்லப்பட்டு, வெட்ககரமான அவமதிப்புக்கும் ஆளாக்கப்பட்டனர்।

Verse 10

एवमेते हताश्शूरास्त्वयि तिष्ठति भर्तरि।कृत्स्नं मधुवनं चैव प्रकामं तैः प्रभक्ष्यते।।।।

ஹே ஆண்டவனே! நீர் தலைவனாக இருக்கும்போதே அந்த வீரர்கள் காவலர்களைத் தகர்த்து, தங்கள் விருப்பம்போல் முழு மதுவனத்தையும் உண்டு விட்டனர்.

Verse 11

एवं विज्ञाप्यमानं तं सुग्रीवं वानरर्षभम्।अपृच्छत्तं महाप्राज्ञो लक्ष्मणः परवीरहा।।।।

இவ்வாறு அறிவிக்கப்படுகின்ற வானரர்களில் சிறந்த சுக்ரீவனை, மஹாப்ராஜ்ஞனும் பகை வீரர்களை அழிப்பவனுமான லக்ஷ்மணன் கேள்வி கேட்டான்.

Verse 12

किमयं वानरो राजन् वनपः प्रत्युपस्थितः।कं चार्थमभिनिर्दिश्य दुःखितो वाक्यमब्रवीत्।।।।

ஹே அரசே! இந்த வானரன்—வனத்தின் காவலன்—ஏன் உம்முன் வந்துள்ளான்? துயருற்று எந்த விஷயத்தைச் சுட்டிக் கூறி இவ்வாறு பேசுகிறான்?

Verse 13

एवमुक्तस्तु सुग्रीवो लक्ष्मणेन महात्मना।लक्ष्मणं प्रत्युवाचेदं वाक्यं वाक्यविशारदः।।।।

மகாத்மா லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு கூறியபோது, வாக்கில் நிபுணனான சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனை நோக்கி இவ்வசனத்தைப் பதிலாக உரைத்தான்।

Verse 14

आर्य लक्ष्मण सम्प्राह वीरो दधिमुखः कपिः।अङ्गदप्रमुखैर्वीरैर्भक्षितं मधु वानरैः।।।।विचित्य दक्षिणामाशामागतैर्हरिपुङ्गवैः।

ஆர்ய லக்ஷ்மணா, வீர கபி ததிமுகன் அறிவித்தான்—தென் திசையை ஆராய்ந்து திரும்பிய அங்கதன் தலைமையிலான வீர வானரர்கள், அந்த ஹரிசிறந்தோர், மதுவை உண்டுவிட்டனர்।

Verse 15

नैषामकृत्यानामीदृशस्स्यादुपक्रमः।।।।आगतैश्च प्रमथितं यथा मधुवनं हि तैः।धर्षितं च वनं कृत्स्नमुपयुक्तं च वानरैः।।।।

அவர்களின் காரியம் நிறைவேறாமல் இருந்தால், இத்தகைய நடத்தை அவர்களிடம் தோன்றியிருக்காது।

Verse 16

नैषामकृत्यानामीदृशस्स्यादुपक्रमः।।5.63.15।।आगतैश्च प्रमथितं यथा मधुवनं हि तैः।धर्षितं च वनं कृत्स्नमुपयुक्तं च वानरैः।।5.63.16।।

திரும்பி வந்த அந்த வானரர்கள் மதுவனத்தை மத்தித்ததுபோல் கலக்கினர்; முழு வனமும் துன்புறுத்தப்பட்டு, வானரர்களால் அனுபவிக்கப்பட்டும் விட்டது।

Verse 17

वनं यदाऽभिपन्नास्ते साधितं कर्म वानरैः।दृष्टा देवी न सन्देहो न चान्येन हनूमता।।।।

அவர்கள் அந்த முறையில் அந்த வனத்திற்குள் சென்றிருந்தால், வானரர்களின் பணி நிச்சயமாக நிறைவேறியது. ஐயமில்லை—தேவியை கண்டது வேறு யாரும் அல்ல, ஹனுமான் தான்॥

Verse 18

न ह्यन्यस्साधने हेतुः कर्मणोऽस्य हनूमतः।कार्यसिद्धिर्मतिश्चैव तस्मिन्वानरपुङ्गवे।।।।व्यवसायश्च वीर्यं च श्रुतं चापि प्रतिष्ठितम्।

இந்தப் பணியை நிறைவேற்ற உண்மையான சாதனம் வேறு யாரும் அல்ல; ஹனுமான் ஒருவரே போதுமானவர். அந்த வானரச் சிறந்தவரில் செயல்-வெற்றி, நல்ல அறிவு, உறுதியான முயற்சி, வீரியம், மற்றும் சோதிக்கப்பட்ட திறன் உறுதியாக நிலைத்துள்ளன॥

Verse 19

जाम्बवान्यत्र नेता स्यादङ्गदश्च महाबलः।।।।हनुमांश्चाप्यधिष्ठाता न तस्य गतिरन्यथा।

எங்கே ஜாம்பவான் தலைவராகவும், மாபெரும் வலிமையுடைய அங்கதன் துணையாகவும், ஹனுமான் வழிநடத்துபவராகவும் இருக்கிறாரோ, அங்கே வெற்றியைத் தவிர வேறு முடிவு இல்லை॥

Verse 20

अङ्गदप्रमुखैर्वीरैर्हतं मधुवनं किल।।5.63.20।।वारयन्तश्च सहितास्तदा जानुभिराहताः।

அங்கதனை முன்னணியாகக் கொண்ட வீரர்கள் மதுவனத்தை அழித்தனர் என்று சொல்லப்படுகிறது. அவர்களைத் தடுக்க காவலர்கள் ஒன்றுகூடி வந்தபோது, அவர்கள் முழங்கால் அடிகளால் வீழ்த்தப்பட்டனர்॥

Verse 21

एतदर्थमयं प्राप्तो वक्तुं मधुरवागिह।।।।नाम्ना दधिमुखो नाम हरिः प्रख्यातविक्रमः।

இதற்காகவே இங்கு வந்து சொல்லும் இந்த இனிய மொழியுடைய வானரன்—ததிமுகன் என்னும் பெயருடையவன், வீரத்தில் புகழ்பெற்றவன்॥

Verse 22

दृष्टा सीता महाबाहो सौमित्रे पश्य तत्त्वतः।।।।अभिगम्य तथा सर्वे पिबन्ति मधु वानराः।

ஓ மகாபாகு சௌமித்ரி! உண்மையைப் பார்—சீதையின் தரிசனம் கிடைத்தது; ஆகவே எல்லா வானரரும் திரும்பி வந்து தேனைப் பருகுகின்றனர்.

Verse 23

न चाप्यदृष्ट्वा वैदेहीं विश्रुताः पुरुषर्षभ।।।।वनं दत्तवरं दिव्यं धर्षयेयुर्वनौकसः।

ஓ புருஷரிஷபா! வைதேஹியைத் தரிசிக்காமல், புகழ்பெற்ற வனவாசிகள் வரமாக அளிக்கப்பட்ட அந்தத் தெய்வீகத் தோட்டத்தை மீறியிருக்க மாட்டார்கள்.

Verse 24

ततः प्रहृष्टो धर्मात्मा लक्ष्मणस्सह राघवः।।।।श्रुत्वा कर्णसुखां वाणीं सुग्रीववदनाच्च्युताम्।प्राहृष्यत भृशं रामो लक्ष्मणश्च महाबलः।।।।

அப்போது சுக்ரீவனின் வாயிலிருந்து வந்த செவிக்கு இனிய சொற்களை கேட்டதும், தர்மாத்மா ராகவனான ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான்; மகாபலன் லக்ஷ்மணனும் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தான்.

Verse 25

ततः प्रहृष्टो धर्मात्मा लक्ष्मणस्सह राघवः।।5.63.24।।श्रुत्वा कर्णसुखां वाणीं सुग्रीववदनाच्च्युताम्।प्राहृष्यत भृशं रामो लक्ष्मणश्च महाबलः।।5.63.25।।

ஓ அரசே! ருக்ஷராஜன் காலத்திலும், உன் காலத்திலும், வாலியின் காலத்திலும் இந்த வனம் ஒருபோதும் சுதந்திர நுழைவுக்காகத் திறக்கப்படவில்லை; ஆனாலும் வானரர்கள் அதை உண்டு அழித்துவிட்டனர்.

Verse 26

श्रुत्वा दधिमुखस्येदं सुग्रीवस्सम्प्रहृष्य च।वनपालं पुनर्वाक्यं सुग्रीवः प्रत्यभाषत।।।।

ததிமுகனின் இந்த செய்தியை கேட்டதும் சுக்ரீவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து, மீண்டும் தோட்டக் காவலனிடம் பதிலுரைத்தான்.

Verse 27

प्रीतोऽस्मि सोऽहं यद्भुक्तं वनं तैः कृतकर्मभिः।मर्षितं मर्षणीयं च चेष्टितं कृतकर्मणाम्।।।।

கடமையை நிறைவேற்றிய அவர்கள் இந்த தோட்டத்தை அனுபவித்ததனால் நான் மகிழ்கிறேன். கடமை முடித்தோரின் இத்தகைய செயல் மன்னிக்கத்தக்கது; நான் அதை மன்னித்தேன், அது மன்னிக்கவே உரியது.

Verse 28

इच्छामि शीघ्रं हनुमत्प्रधानान् शाखामृगांस्तान् मृगराजदर्पान्।द्रष्टुं कृतार्थान् सह राघवाभ्यां श्रोतुं च सीताधिगमे प्रयत्नम्।।5.63.28।।

நான் உடனே ஹனுமான் தலைமையிலுள்ள அந்த கிளைமர வானரர்களை—சிங்கம்போல் திமிருடன், இலக்கை அடைந்தவர்களை—காண விரும்புகிறேன்; மேலும் இரு ராகவர்களுடன் சேர்ந்து சீதையை அடைவதற்காக அவர்கள் செய்த முயற்சியையும் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 29

प्रीतिस्फीताक्षौ सम्प्रहृष्टौ कुमारौ दृष्ट्वा सिद्धार्थौ वानराणां च राजा।अङ्गैः संहृष्टैः कर्मसिद्धिं विदित्वा बाह्वोरासन्नां सोऽतिमात्रं ननन्द।।।।

இலக்கு நிறைவேறியதால் பேருவகையுடன், அன்பால் நிரம்பிய கண்களுடன் இருந்த ராமன்–லக்ஷ்மணன் ஆகிய இரு குமாரர்களைக் கண்ட வானரராஜனும், காரியசித்தி அருகிலென்று உணர்ந்தான். அங்கமெங்கும் புலகிதமடைந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியுற்றான்।