Sarga 52
दूतधर्म-परामर्शः (Envoy-Immunity and Royal Counsel in Ravana’s Court)
सुन्दरकाण्ड
இந்த சர்கத்தில் ஹனுமானின் உரையை கேட்ட ராவணன் கோபத்தில் மூழ்கி, தூதன் ஹனுமானை கொல்ல ஆணையிடுகிறான். ‘பாவியை கொல்வது பாவமல்ல’ என்றும் அவன் வாதிடுகிறான். அப்போது ராஜதர்மத்தை காக்கும் நெறியறிஞன் விபீஷணன் அந்த ஆணையை ஆதரிக்க மறுக்கிறான். தூதனை வதம் செய்வது ராஜதர்மத்திற்கும் உலகில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட தூதநெறிக்கும், தூதர்ச் சடங்குகளுக்கும் விரோதம்; ஆகவே தூதவதம் தடைசெய்யப்பட்டது என்று அவன் வலியுறுத்துகிறான். தூதருக்கு விதிக்கப்பட்ட மாற்றுத் தண்டனைகள்—அங்கச்சேதம், அடித்தல், மொட்டையடித்தல், உருவவிகாரம் போன்றவை—இருக்கலாம்; ஆனால் மரணதண்டனை அனுமதியில்லை எனக் கூறுகிறான். மேலும் விபீஷணன் யுத்தநீதியையும் எடுத்துரைக்கிறான்: ஹனுமானை கொன்றால் பயன் இல்லை; கடலைத் தாண்டி திரும்பிச் செல்லக்கூடிய ஒரே தூதன் அவனே, அவனை அழித்தால் செய்தி திரும்பும் வாய்ப்பும் போகும்; சாதகமான நிபந்தனைகளில் தீர்மானப் போரை நடத்தும் வாய்ப்பும் வீணாகலாம். ஆகவே தூதனை அல்ல, ராமன்-லக்ஷ்மணன் மீது வலிமையைத் திருப்ப வேண்டும் என்று ஆலோசிக்கிறான். இறுதியில் ராவணன் விபீஷணன் அறிவுரையை ஏற்கிறான்; கோபத்தை யுக்தாயுக்தமான சிந்தனையால் கட்டுப்படுத்துவதே அரசநீதி என்ற பாடம் இச்சர்கத்தில் வெளிப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वानरस्य महात्मनः।आज्ञापयद्वधं तस्य रावणः क्रोधमूर्छितः।।।।
அந்த மகாத்ம வானரனின் சொற்களைக் கேட்ட ராவணன் கோபத்தில் மயங்கி அவனை கொல்ல ஆணையிட்டான்.
Verse 2
वधे तस्य समाज्ञप्ते रावणेन दुरात्मना।निवेदितवतो दौत्यं नानुमेने विभीषणः।।।।
துராத்மனான இராவணன் அவனை வதம் செய்ய ஆணையிட்டபோதும், தூதுப் பணியை அறிவித்திருந்த அவனை கொல்ல விபீஷணன் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை।
Verse 3
तं रक्षोधिपतिं क्रुद्धं तच्च कार्यमुपस्थितम्।विदित्वा चिन्तयामास कार्यं कार्यविधौ स्थितः।।।।
இராட்சசாதிபதி கோபமுற்றிருப்பதையும், அவசரமான நிலை நேர்ந்திருப்பதையும் அறிந்து, செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாதது எனும் நெறியில் நிலைத்த விபீஷணன் என்ன செயல் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று சிந்தித்தான்.
Verse 4
निश्चितार्थस्ततस्साम्ना पूज्यं शत्रुजिदग्रजम्।उवाच हितमत्यर्थं वाक्यं वाक्यविशारदः।।।।
பின்னர் செய்யவேண்டியதை உறுதி செய்து, சொல்வன்மை உடைய விபீஷணன், எதிரிகளை வென்றிடும், வணங்கத்தக்க மூத்த அண்ணனை மெல்லிய சமநீதியால் அணுகி மிகுந்த நன்மை தரும் சொற்களை உரைத்தான்.
Verse 5
क्षमस्व रोषं त्यज राक्षसेन्द्र प्रसीद मद्वाक्यमिदं शृणुष्व।वधं न कुर्वन्ति परावरज्ञा दूतस्य सन्तो वसुधाधिपेन्द्राः।।।।
ஹே இராட்சசேந்திரா! இந்தக் கோபத்தை மன்னித்து அதை விட்டுவிடு; அமைதியடைந்து என் சொற்களை கேள். தர்ம-அதர்மம் அறிந்த சத்புருஷ அரசர்கள் தூதனை கொல்லார்.
Verse 6
राजधर्मविरुद्धं च लोकवृत्तेश्च गर्हितम्।तव चासदृशं वीर कपेरस्य प्रमापणम्।।।।
இந்த கபியை வதம் செய்வது அரசதர்மத்திற்கு விரோதம்; உலக மரபில் நிந்தைக்குரியது; ஓ வீரா, அது உமக்குச் சாலவும் ஒவ்வாதது.
Verse 7
धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च राजधर्मविशारदः।परावरज्ञो भूतानां त्वमेव परमार्थवित्।।।।
நீர் தர்மஞானி, நன்றியறிவாளர், விவேகி; அரசதர்மத்தில் தேர்ந்தவர்; உயிர்களில் உயர்வு-தாழ்வு அறிந்தவர்—உண்மையில் நீரே பரமார்த்தத்தை அறிந்தவர்.
Verse 8
गृह्यन्ते यदि रोषेण त्वादृशोऽपि विचक्षणः।तत श्शास्त्रविपश्चित्त्वं श्रम एव हि केवलम्।।।।
உம்மைப் போன்ற விவேகியும் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டால், சாஸ்திரப் புலமைவும் அறிவும் வெறும் வீணான உழைப்பாகவே முடியும்.
Verse 9
तस्मात्प्रसीद शत्रुघ्न राक्षसेन्द्र दुरासद।युक्तायुक्तं विनिश्चित्य दूतदण्डो विधीयताम्।।।।
ஆகையால், ஓ பகைவரை அழிப்பவனே, ஓ அணுக இயலாத ராக்ஷசேந்திரனே, அமைதியுறு. உரியது-அல்லாதது எனத் தீர்மானித்து தூதனுக்குத் தக்க தண்டனை விதிக்கப்படுக.
Verse 10
विभीषणवचः श्रुत्वा रावणो राक्षसेश्वरः।रोषेण महताविष्टो वाक्यमुत्तरमब्रवीत्।।।।
விபீஷணனின் சொல்லைக் கேட்ட ராக்ஷசேஸ்வரன் ராவணன் பெருங் கோபத்தில் ஆவேசமடைந்து பதில்சொல்லை உரைத்தான்.
Verse 11
न पापानां वधे पापं विद्यते शत्रुसूदन।तस्मादेनं वधिष्यामि वानरं पापचारिणम्।।।।
ஓ பகைவரை அழிப்பவனே! பாவிகளை வதைத்தலில் பாவம் இல்லை; ஆகையால் இந்தப் பாபாசாரி வானரனை நான் வதம் செய்வேன்.
Verse 12
अधर्ममूलं बहुदोषयुक्तमनार्यजुष्टं वचनं निशम्य।उवाच वाक्यं परमार्थतत्त्वं विभीषणो बुद्धिमतां वरिष्ठः।।।।
அதர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டதும், பல குற்றங்களால் நிறைந்ததும், ஆரியர்க்கு ஏற்றதல்லாததுமான அந்தச் சொற்களை கேட்டபின், ஞானிகளில் சிறந்த விபீஷணன் பரமார்த்தத் தத்துவத்திற்கேற்ற உரையை உரைத்தான்.
Verse 13
प्रसीद लङ्केश्वर राक्षसेन्द्र धर्मार्थयुक्तं वचनं शृणुष्व।दूतानवध्यान् समयेषु राजन् सर्वेषु सर्वत्र वदन्ति सन्तः।।।।
ஓ லங்காதிபதியே, ஓ ராக்ஷசேந்திரனே! அமைதியடைந்து தர்மமும் அரசநீதியும் பொருந்திய சொல்லை கேள். ஓ அரசனே! சான்றோர் எப்போதும் எங்கும் தூதரை வதம் செய்யக் கூடாது என்று கூறுவர்.
Verse 14
असंशयं शत्रुरयं प्रवृद्धः कृतं ह्यनेनाप्रियमप्रमेयम्।न दूतवध्यां प्रवदन्ति सन्तो दूतस्य दृष्टा बहवो हि दण्डाः।।।।
ஐயமின்றி இவன் வலிமைமிக்க பகைவன்; இவன் அளவிட முடியாத அளவு பெரும் தீங்கையும் துயரத்தையும் செய்தான். ஆயினும் சான்றோர் தூதனை வதம் செய்வதை ஏற்கார்; தூதனுக்கென பல தண்டனைகள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன.
Verse 15
वैरूप्यमङ्गेषु कशाभिघातो मौण्ड्यं तथा लक्षणसन्निपातः।एतान् हि दूते प्रवदन्ति दण्डान् वधस्तु दूतस्य न नः श्रुतोऽस्ति।।।।
உடலுறுப்புகளை விகாரப்படுத்துதல், சாட்டையால் அடித்தல், தலை மொட்டையடித்தல், அடையாளங்களைச் சிதைத்தல்—இவையே தூதனுக்குரிய தண்டனைகள் எனச் சொல்லப்படுகின்றன; ஆனால் தூதனை வதம் செய்வது நியாயமென நாம் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை।
Verse 16
कथं च धर्मार्थविनीतबुद्धिः परावरप्रत्ययनिश्चितार्थः।भवद्विधः कोपवशे हि तिष्ठेत् कोपं नियच्छन्ति हि सत्त्ववन्तः।।।।
தர்மமும் அரசியலும் அறிந்து பண்புற்ற புத்தியுடன், நன்மை–தீமை தீர்மானிக்க வல்ல உம்மைப் போன்றவர் கோபத்தின் வசத்தில் எவ்வாறு நிற்பார்? சத்துவமுள்ளோர் கோபத்தை அடக்குவர்।
Verse 17
न धर्मवादे न च लोकवृत्ते न शास्त्रबुद्धिग्रहणेषु चापि।विद्येत कश्चित्तव वीर तुल्य स्त्वंह्युत्तमस्सर्वसुरासुराणाम्।।।।
வீரனே! தர்மவாதத்தில், உலகநடையிலும் அரசநீதியிலும், சாஸ்திரங்களின் நுண்ணிய பொருளை உணர்வதிலும் உமக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை. நீர் எல்லா தேவர்களும் அசுரர்களும் இடையிலும் முதன்மையானவர்।
Verse 18
शूरेण वीरेण निशाचरेन्द्र सुरासुराणामपि दुर्जयेन।त्वया प्रगल्भाः सुरदैत्यसङ्घा जिताश्च युद्धेष्वसकृन्नरेन्द्राः।।।।
நிசாசரேந்திரனே! நீர் வீரமும் சூரமும் உடையவர்; தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட வெல்ல இயலாதவர். உம்மால் போரில் துணிவுற்ற தேவர்–தைத்யக் கூட்டங்களும், பல அரசர்களும் மீண்டும் மீண்டும் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்।
Verse 19
न चाप्यस्य कपेर्घाते कञ्चित्पश्याम्यहं गुणम्।तेष्वयं पात्यतां दण्डो यैरयं प्रेषितः कपिः।।।।
இந்த குரங்கை வதம் செய்வதில் எனக்கு எந்த நன்மையும் தெரியவில்லை. தண்டனை இக்குரங்கை அனுப்பியவர்கள்மேலே விழட்டும்।
Verse 20
साधुर्वा यदि वाऽसाधुः परैरेष समर्पितः।ब्रुवन् परार्थं परवान्न दूतो वधमर्हति।।।।
அவன் நல்லவனாக இருந்தாலும் கெட்டவனாக இருந்தாலும், பிறரால் அனுப்பப்பட்டவன்; பிறரின் நோக்கையே சொல்லி பிறரின் ஆணைக்குட்பட்ட தூதன் வதத்திற்குரியவன் அல்ல।
Verse 21
अपि चास्मिन् हते राजन्नान्यं पश्यामि खेचरम्।इह यः पुनरागच्छेत्परं पारं महोदधेः।।।।
மேலும் அரசே, இவன் கொல்லப்பட்டால், இந்தப் பெருங்கடலின் அப்பால் தூரக் கரையை வான்வழியாகக் கடந்து மீண்டும் இங்கு வரக்கூடிய வேறு ஒருவன் எனக்குத் தெரியவில்லை।
Verse 22
तस्मान्नास्य वधे यत्नः कार्य: परपुरञ्जय।भवान् सेन्द्रेषु देवेषु यत्नमास्थातुमर्हति।।।।
ஆகையால் பகை நகரங்களை வெல்வோனே, இவனை வதம் செய்ய முயற்சி வேண்டாம்; நீர் இந்திரன் உட்பட தேவர்கள்மீதும் முயற்சி செலுத்தத் தகுதியுடையவர்।
Verse 23
अस्मिन्विनष्टे न हि वीरमन्यं पश्यामि यस्तौ वरराजपुत्रौ।युद्धाय युद्धप्रियदुर्विनीतावुद्योजयेद्धीर्घपथावरुद्धौ।।।।
இவன் அழிந்தால், நீண்ட பாதையின் தடையால் தடுக்கப்பட்டுள்ள, போர் விரும்பியும் கட்டுப்பாடற்றவர்களுமான அந்த இரு சிறந்த அரசகுமாரர்களை போருக்கு ஊக்குவிக்கக் கூடிய வேறு வீரனை நான் காணவில்லை।
Verse 24
पराक्रमोत्साहमनस्विनां च सुरासुराणामपि दुर्जयेन।त्वया मनोनन्दन नैतानां युद्धायतिर्नाशयतुं न युक्ता।।।।
ஹே மனமகிழ்விப்பவனே! பராக்கிரமம், உற்சாகம், உயர்ந்த மனத்துடன் கூடிய தேவர்கள்-அசுரர்களாலும் வெல்ல இயலாத அஜேயனான நீ, இவ்விராட்சசர்களுக்காகப் போரின் இவ்வாய்ப்பை வீணாக்குவது உகந்ததல்ல.
Verse 25
हिताश्च शूराश्च समाहिताश्च कुलेषु जाताश्च महागुणेषु।मनस्विनश्शस्त्रभृतां वरिष्ठाः कोट्यग्रतस्ते सुभृताश्च योधाः।।।।
உன் முன்னிலையில் கோடிக்கணக்கான வீரர்கள் முன்னணியில் நிற்கின்றனர்—நலன் நாடுவோர், சூரர்கள், கட்டுப்பாடும் நிலைத்த மனமும் உடையோர், மாபெரும் குணங்கள் நிறைந்த குலங்களில் பிறந்தோர்; உயர்ந்த மனத்தினர், ஆயுததாரிகளில் தலைசிறந்தோர், உரிய ஊதியத்தால் பேணப்பட்ட போராளிகள்.
Verse 26
तदेकदेशेन बलस्य तावत्केचित्तवाऽऽदेशकृतोऽभियान्तुतौ राजपुत्रौ विनिगृह्य मूढौ परेषु ते भावयितुं प्रभावम्।।।।
அப்போது உமது ஆணைப்படி சில வீரர்கள் படையின் ஒரு பகுதியுடன் முன்னே சென்று, அந்த இரு மூட ராஜகுமாரர்களையும் பிடித்து வரட்டும்; பகைவர்முன் உமது பெருமை வெளிப்படும்படியாக.
Verse 27
निशाचराणामधिपोऽनुजस्य विभीषणस्योत्तमवाक्यमिष्टम्।जग्राह बुद्ध्या सुरलोकशत्रु र्महाबलो राक्षसराजमुख्यः।।।।
நிசாசரர்களின் அதிபதி, தேவருலகத்தின் பகைவன், மாபெரும் வலிமை கொண்ட ராட்சசராஜன் ராவணன், தன் இளையோன் விபீஷணன் கூறிய பிரியமும் நலமும் தரும் சிறந்த ஆலோசனையை அறிவுடன் ஏற்றுக்கொண்டான்।
Frequently Asked Questions
Rāvaṇa orders the killing of Hanumān despite his declared status as an envoy; Vibhīṣaṇa challenges this as a breach of rājadharma and dūta-dharma, insisting that an emissary is not to be executed even when the message is offensive.
Authority must be governed by restraint: anger-driven justice corrupts policy, while dharma requires distinguishing proper from improper (युक्तायुक्त) and selecting proportionate, lawful penalties—especially where diplomatic norms protect emissaries.
The great ocean (महोदधि) functions as a strategic landmark underscoring Hanumān’s unique mobility; culturally, the sarga foregrounds courtly statecraft traditions—envoy-protocol (दूतधर्म) and the catalog of sanctioned non-lethal punishments (दूतदण्ड).
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.