Sarga 48
इन्द्रजित्प्रेषणम्—ब्रह्मास्त्रबन्धः, हनूमद्ग्रहणं, रावणसभाप्रवेशः (Indrajit’s Deployment—Brahmāstra Binding, Hanuman’s Capture, Entry into Ravana’s Court)
सुन्दरकाण्ड
அக்ஷனை வதைத்த பின் ராக்ஷசாதிபதி ராவணன் கோபத்தை அடக்கி இந்திரஜித்துக்கு ஆணையிடுகிறான்—சேனையை வீணாக அழிக்காமல் பகைவனை அடக்க வேண்டும்; தன் பலமும் எதிர் பலமும் ஆராய வேண்டும்; அஸ்திரவித்தையை முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். அப்போது பைதாமஹாஸ்திரம் பெற்ற இந்திரஜித் தெய்வ ரதத்தில், நான்கு குதிரை இணைந்த ரதத்துடன் ஹனுமானை நோக்கி புறப்படுகிறான். இரு மகாவேகர்களின் போர் எல்லா உயிர்களையும் கவரும் வகையில் நடைபெறுகிறது; இந்திரஜித்தின் ‘அமோக’ அம்புகளும் இலக்கைத் தாக்க இயலாததை கண்ட அவன் ஹனுமானை பிடிக்க பிரம்மாஸ்திரத்தை ஏவுகிறான். ஹனுமான் பிரம்மாஸ்திர பந்தத்தை அறிந்து, விடுபடும் ஆற்றல் இருந்தும், பிதாமஹனின் ஆணையை மதித்து பந்தத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறான்—தந்திர நன்மைக்காக ராவண தரிசனமும் காரியசித்தியும் பெற. ராக்ஷசர்கள் சணவல்கம், மரப்பட்டைச் சீர் கொண்டு கட்டியபோது, அஸ்திரப் பந்தம் பிற பந்தத்தைத் தாங்காது நீங்குகிறது. இந்திரஜித் ஹனுமானை சபைக்குக் கொண்டு செல்கிறான்; ராக்ஷசர்கள் பல தண்டங்களைப் பற்றி ஆலோசிக்கிறார்கள்; ராவணன் மூத்த அமைச்சர்களிடம் ஹனுமானைப் பற்றி கேட்கிறான். அப்போது ஹனுமான் தன் அறிமுகத்தை அளித்து, தாம் ‘ஹரீஸ்வரன்’ ஸ்ரீராமனின் தூதன் என அறிவிக்கிறான்.
Shlokas
Verse 1
ततस्तु रक्षोधिपतिर्महात्मा हनूमताक्षे निहते कुमारे।मनस्समाधाय सदेवकल्पं समादिदेशेन्द्रजितं सरोषः।।।।
பின்பு மகாத்மையான ராக்ஷசாதிபதி, ஹனுமான் குமாரன் அக்ஷனை வதைத்ததனால் கோபமுற்று, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, தேவரொத்த இந்திரஜித்தை ஆணையிட்டான்.
Verse 2
त्वमस्त्रविच्छस्त्रविदां वरिष्ठस्सुरासुराणामपि शोकदाता।सुरेषु सेन्द्रेषु च दृष्टकर्मा पितामहाराधनसञ्चितास्त्रः।।।।
நீ அஸ்திரவித்தையில் வல்லவன்; ஆயுதவல்லுநர்களில் முதன்மை பெற்றவன்; தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் கூட துயரம் விளைவிப்பவன். இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்களிடமும் உன் வீரச் செயல் நிரூபிக்கப்பட்டது; மேலும் பிதாமகன் பிரம்மாவை ஆராதித்து நீ பல திவ்ய அஸ்திரங்களைச் சேமித்துள்ளாய்।
Verse 3
तवास्त्रबलमासाद्य ससुराः समरुद्गणाः।न शेकुस्समरे स्थातुं सुरेश्वरसमाश्रिताः।।।।
உன் அஸ்திரங்களின் வலிமையை எதிர்கொண்டபோது, இந்திரனைச் சார்ந்திருந்த தேவர்களும் மருத் கணங்களுடன் கூட போரில் நிலைத்து நிற்க இயலவில்லை.
Verse 4
न कश्चित्त्रिषु लोकेषु संयुगेन गतश्रमः।भुजवीर्याभिगुप्तश्च तपसा चाभिरक्षितः।।।।देशकालविभागज्ञस्त्वमेव मतिसत्तमः।
மூன்று உலகங்களிலும் போரில் ஈடுபட்டும் உன்னைப் போலச் சோர்வுறாதவர் யாரும் இல்லை; நீ புஜபலத்தால் காக்கப்படுகிறாய், தவத்தால் பாதுகாக்கப்படுகிறாய். இடம்-காலத்தின் உரிய வேறுபாட்டை அறிந்தவன்; அறிவில் சிறந்தவன்—நீயே.
Verse 5
न तेऽस्त्यशक्यं समरेषु कर्मणा न तेऽस्त्यकार्यं मतिपूर्वमन्त्रणे।न सोऽस्ति कश्चित्त्रिषु सङ्ग्रहेषु वै न वेद यस्तेऽस्त्रबलं बलं च ते।।।।
போர்க்களத்தில் செயலில் உமக்கு இயலாதது ஒன்றுமில்லை; முன்னறிவுடனான ஆலோசனையில் உமக்கு அசெயலெனத் தோன்றும் காரியம் இல்லை. மூவுலகிலும் உமது அஸ்திரங்களின் வலிமையையும் உமது சொந்த வலிமையையும் அறியாதவர் எவரும் இல்லை॥
Verse 6
ममानुरूपं तपसो बलं च ते पराक्रमश्चास्त्रबलं च संयुगे।न त्वां समासाद्य रणावमर्दे मनश्श्रमं गच्छति निश्चितार्थम्।।।।
உன் தவவலிமையும், வீரமும், போரில் ஆயுதவலிமையும் எனக்குச் சமமானவை. போர்க்களக் கலக்கத்தில் உன்னை எதிர்கொண்டாலும் என் மனம் சோர்வோ ஐயமோ அடையாது; முடிவு உறுதியானது.
Verse 7
निहताः किङ्करास्सर्वे जम्बुमाली च राक्षसः।अमात्यपुत्रा वीराश्च पञ्च सेनाग्रयायिनः।।।।बलानि सुसमृद्धानि साश्वनागरथानि च।
“அனைத்து கிங்கரர்களும் கொல்லப்பட்டனர்; ராக்ஷசன் ஜம்புமாலியும் வீழ்ந்தான். அமைச்சர்களின் வீரப் புதல்வர்களும், படையின் ஐந்து முன்னணி தலைவர்களும் அழிந்தனர். குதிரை, யானை, தேருடன் கூடிய நன்கு ஆயத்தமான பெரும் படைகளும் நாசமாயின.”
Verse 8
सहोदरस्ते दयितः कुमारोऽक्षश्च सूदितः।।।।न हि तेष्वेव मे सारो यस्त्वय्यरिनिषूदन।
உன் அன்புச் சகோதரன், இளவரசன் அக்ஷனும் கொல்லப்பட்டான். ஓ பகைநாசகனே, என் நம்பிக்கை அவர்கள்மேல் அல்ல; என் உண்மையான சாரமும் ஆதாரமும் உன்னிடமே நிலைத்துள்ளது॥
Verse 9
इदं हि दृष्ट्वा मतिमन्महद्बलं कपेः प्रभावं च पराक्रमं च।त्वमात्मनश्चापि समीक्ष्य सारं कुरुष्व वेगं स्वबलानुरूपम्।।।।
அறிவுடையவனே, இந்த வானரனின் மாபெரும் வலிமை, தாக்கம், வீரத்தைப் பார்த்து, உன் உண்மையான திறனையும் ஆராய்ந்து, உன் வலிமைக்கு ஏற்ற வேகத்தையும் வலத்தையும் செலுத்து॥
Verse 10
बलावमर्थस्तयि सन्निकृष्टे यथा गते शाम्यति शान्तशत्रौ।तथा समीक्ष्यात्मबलं परं च समारभस्वास्त्रविदां वरिष्ठ।।।।
ஏவுகணை-அஸ்திர வித்தையில் முதன்மையானவனே! நீ அருகில் சென்றபோது பகைவரின் வலிமையை அப்படியே கணித்து, மேலும் அழிவு ஏற்படாமல் அவனை அடக்கச் செய். உன் வலமும் எதிரியின் வலமும் அளந்து பார்த்த பின் போரைக் தொடங்கு.
Verse 11
न वीरसेना गणशोच्यवन्ति न वज्रमादाय विशालसारम्।न मारुतस्यास्य गतेः प्रमाणं न चाग्निकल्पः करणेन हन्तुम्।।।।
வீரர்களின் படைகளை கூட்டமாக அனுப்புவதும் பயனில்லை; மிகுந்த வலிமையுடைய வஜ்ரமும் இங்கு உதவாது. இவனின் வேகம் காற்றைப் போல அளவிட முடியாதது; மேலும் இவன் அக்கினியைப் போன்றவன்—சாதாரண ஆயுதங்களால் அவனை வீழ்த்த இயலாது.
Verse 12
तमेवमर्थं प्रसमीक्ष्य सम्यक् स्वकर्मसाम्याद्धि समाहितात्मा।स्मरंश्च दिव्यं धनुषोऽस्त्रवीर्यं व्रजाक्षतं कर्म समारभस्व।।।।
இந்த காரியத்தை நன்கு ஆராய்ந்து, ஒருமித்த மனத்துடனும் சரியான விவேகத்துடனும், வில்லும் அஸ்திரங்களும் கொண்ட தெய்வீக வலிமையை நினைவு கூர்; நடுவில் நீ அழியாதபடி முறையாகச் செயலைத் தொடங்கு.
Verse 13
न खल्वियं मतिश्श्रेष्ठा यत्त्वां सम्प्रेषयाम्यहम्।इयं च राजधर्माणां क्षत्रियस्य मतिर्मता।।।।
உண்மையில் உன்னை அனுப்புவது எனக்கு மிகச் சிறந்த முடிவு அல்ல; ஆயினும் அரசதர்மத்தின் படி க்ஷத்திரியனுக்குரிய தீர்மானமாக இதுவே ஏற்றதாகக் கருதப்படுகிறது.
Verse 14
नानाशस्त्रेषु सङ्ग्रामे वैशारद्यमरिन्दम।अवश्यमेव बोद्धव्यं काम्यश्च विजयो रणे।।।।
எதிர்களை அடக்கும் வீரனே! பலவகை ஆயுதங்களுடன் போரில் நீ மிகுந்த தேர்ச்சி உடையவன். ஆகவே உறுதியாக அறிந்துகொள்—போரில் நான் நாடுவது உன் வெற்றியே.
Verse 15
ततः पितुस्तद्वचनं निशम्य प्रदक्षिणं दक्षसुतप्रभावः।चकार भर्तारमदीनसत्त्वो रणाय वीरः प्रतिपन्नबुद्धिः।।।।
அப்போது தந்தையின் சொல்லைக் கேட்ட அந்த வீரன்—தக்ஷசுதனின் ஒளிபோல் வல்லமை உடையவன், மனம் தளராதவன்—போருக்குத் தீர்மானித்து தன் ஆண்ட தந்தையை வலம் வந்து வணங்கினான்.
Verse 16
ततस्तै स्स्वगणैरिष्टैरिन्द्रजित् प्रतिपूजितः।युद्धोद्धतः कृतोत्साहस्सङ्ग्रामं प्रत्यपद्यत।।।।
பின்னர் தன் அன்பான சுற்றத்தாரால் போற்றப்பட்ட இந்திரஜித் போருக்குத் துடித்தெழுந்து, உற்சாகம் நிறைந்து, போர்க்களத்தை நோக்கி முன்னேறினான்.
Verse 17
श्रीमान्पद्मपलाशाक्षो राक्षसाधिपतेस्सुतः।निर्जगाम महातेजास्समुद्र इव पर्वसु।।।।
திருமிகு ஒளியுடன், தாமரை இதழ் போன்ற கண்கள் உடைய, ராக்ஷசாதிபதியின் மகனான அந்த மகாதேஜஸ்வி, பண்டிகைக் காலத்தில் கடல் பெருகுவது போல வெளிப்பட்டான்.
Verse 18
स पक्षिराजोपमतुल्यवेगैर्व्याळैश्चतुर्भिः सिततीक्षणदंष्ट्रैः।रथं समायुक्तमसहयवेगं समारुरोहेन्द्रजिदिन्द्रकल्पः।।।।
இந்திரனுக்கு ஒப்பான வீரன் இந்திரஜித், கருடனுக்கு நிகரான வேகமுடைய, வெண்மையும் கூர்மையான பற்களும் கொண்ட நான்கு கொடிய மிருகங்கள் பூட்டப்பட்ட, தடுக்கமுடியாத வேகமுள்ள ரதத்தில் ஏறினான்।
Verse 19
स रथी धन्विनां श्रेष्ठः शस्त्रज्ञोस्त्रविदां वरः।रथेनाभिययौ क्षिप्रं हनुमान्यत्र सोऽभवत्।।।।
அவன் ரதிகன்; வில்லாளர்களில் சிறந்தவன், ஆயுதங்களில் நிபுணன், அஸ்திரவித்தையில் முதன்மை பெற்றவன்; ரதத்தில் விரைந்து ஹனுமான் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 20
स तस्य रथनिर्घोषं ज्यास्वनं कार्मुकस्य च।निशम्य हरिवीरोऽसौ संप्रहृष्टतरोऽभवत्।।।।
அவனது ரதத்தின் முழக்கம், வில்லின் நாணின் திண்ணென்ற ஒலி ஆகியவற்றைக் கேட்ட அந்த வானர வீரன் இன்னும் அதிகமாக மகிழ்ச்சியடைந்தான்।
Verse 21
सुमहच्चापमादाय शितशल्यांश्च सायकान्।हनुमन्तमभिप्रेत्य जगाम रणपण्डितः।।।।
போரில் தேர்ந்தவன் அவன் மிகப் பெரிய வில்லையும் கூர்முனை அம்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டு, ஹனுமானை நோக்கி யுத்தத்திற்காக முன்னே சென்றான்।
Verse 22
तस्मिंस्ततः संयति जातहर्षे रणाय निर्गच्छति चापपाणौ।दिशश्च सर्वाः कलुषा बभूवु र्मृगाश्च रौद्रा बहुधा विनेदुः।।।।
அப்போது போரில் மகிழ்ச்சி பொங்க, வில் கையில் கொண்டு அவன் யுத்தத்திற்குப் புறப்பட்டான். உடனே எல்லாத் திசைகளும் மாசடைந்து கலங்கின; காட்டுமிருகங்கள் பலவிதமாக அச்சமூட்டும் ஒலியெழுப்பின॥
Verse 23
समागतास्तत्र तु नागयक्षा महर्षयश्चक्रचराश्च सिद्धाः।नभस्समावृत्य च पक्षिसङ्घा विनेदुरुच्चैः परमप्रहृष्टाः।।।।
அங்கே நாகரும் யக்ஷரும், மகரிஷிகளும், விண்வழியில் உலாவும் சித்தர்களும் கூடினர். பறவைக் கூட்டங்கள் வானத்தை மூடி, பேரானந்தத்தில் உயர்ந்த குரலில் கீச்சிட்டன॥
Verse 24
आयान्तं सरथं दृष्ट्वा तूर्णमिन्द्रजितं कपिः।विननाद महानादं व्यवर्धत च वेगवान्।।।।
ரதத்தில் விரைந்து வரும் இந்திரஜித்தைக் கண்ட அந்த வானரன்—காற்றின் வேகமுடையவன்—தன் உடலை விரித்து, பேரொலியுடன் கர்ஜித்தான்॥
Verse 25
इन्द्रजित्तु रथं दिव्यमास्थितश्चित्रकार्मुकः।धनुर्विष्फारयामास तटिदूर्जितन्निस्स्वनम्।।।।
தெய்வ ரதத்தில் ஏறி, அழகிய வில் தாங்கிய இந்திரஜித் வில்லின் நாணை இழுத்து ஒலிக்கச் செய்தான்; அது மின்னலின் இடியென முழங்கியது॥
Verse 26
ततस्समेतावतितीक्ष्णवेगौ महाबलौ तौ रणनिर्विशङ्कौ।कपिश्च रक्षोधिपतेस्तनूजः सुरासुरेन्द्राविव बद्धवैरौ।।।।
பின்னர் அளவிலா கூர்மையான வேகமும் மாபெரும் வலிமையும் கொண்டு, போரில் அஞ்சாத அந்த இருவர்—வானரன் ஹனுமான் மற்றும் ராக்ஷசாதிபதியின் புதல்வன்—பரஸ்பர பகை உறுதியான தேவர்-அசுரத் தலைவர்களைப் போல நேருக்கு நேர் மோதினர்॥
Verse 27
स तस्य वीरस्य महारथस्य धनुष्मतः संयति सम्मतस्य।शरप्रवेगं व्यहनत्प्रवृद्ध श्चचार मार्गे पितुरप्रमेयः।।।।
அப்போது அளவிடமுடியாத வலிமையுடைய ஹனுமான் தன் உருவத்தைப் பெரிதாக்கி, தந்தை வாயுவின் பாதையில் விரைந்து சென்று, அந்த வீரமும் புகழும் பெற்ற மகாரதன் வில்லாளன் போரில் விட்ட அம்புகளின் வேகத்தை வீணாக்கினான்.
Verse 28
ततश्शरानायततीक्ष्णशल्यान् सुपत्रिणः काञ्चनचित्रपुङ्खान्।मुमोच वीरः परवीरहन्ता सुसन्नतान् वज्रनिपातवेगान्।।।।
பின்னர் பகை வீரர்களை அழிப்பவன் ஆன அந்த வீரன், கூர்மையான முனையுள்ள, நன்றாக இறகுகள் பொருந்திய, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய புங்குகளுடன், சிறிது வளைந்தும் இடியடி வேகத்திலும் வீழும் நீண்ட அம்புகளை விடுத்தான்.
Verse 29
ततस्तु तत्स्यन्दननिस्स्वनं च मृदङ्गभेरीपटहस्वनं च।विकृष्यमाणस्य च कार्मुकस्य निशम्य घोषं पुनरुत्पपात।।।।
அப்போது தேரின் முழக்கம், மிருதங்கம்-பேரி-படஹம் ஆகியவற்றின் ஒலி, மேலும் இழுக்கப்படும் வில்லின் பெரும் டங்காரம் ஆகியவற்றைக் கேட்டு ஹனுமான் மீண்டும் தாவி எழுந்தான்.
Verse 30
शराणामन्तरेष्वाशु व्यवर्तत महाकपिः।हरिस्तस्याभिलक्ष्यस्य मोघयन्लक्ष्यसंग्रहम्।।।।
மகாகபி ஹனுமான் அம்புகளுக்கிடையிலான இடைவெளிகளில் விரைவாகச் சுழன்று, அந்த வில்லாளனின் குறிவைப்பைத் தகர்த்து அவன் குறித்த அம்புவீச்சுகளை வீணாக்கினான்.
Verse 31
शराणामग्रतस्तस्य पुनः समभिवर्तत।प्रसार्य हस्तौ हनुमानुत्पपातानिलात्मजः।।।।
அவன் மீண்டும் அந்த அம்புகளின் முன்னே நேராக வந்தான். வாயுதேவனின் புதல்வன் அனுமான் இரு கைகளையும் விரித்து மேலே தாவினான்॥
Verse 32
तावुभौ वेगसम्पन्नौ रणकर्मविशारदौ।सर्वभूतमनोग्राहि चक्रतुर्युद्धमुत्तमम्।।।।
அவர்கள் இருவரும் வேகமிக்கவர்களும் போர்க் காரியத்தில் தேர்ந்தவர்களும் ஆவர். எல்லா உயிர்களின் மனத்தையும் ஈர்க்கும் சிறந்த போரை நிகழ்த்தினர்॥
Verse 33
हनुमतो वेद न राक्षसोऽन्तरं न मारुतिस्तस्य महात्मनोऽन्तरम्।परस्परं निर्विषहौ बभूवतुः समेत्य तौ देवसमानविक्रमौ।।।।
ராட்சசனுக்கு அனுமானுக்கு எதிராக எந்த இடைவெளியும் கிடைக்கவில்லை; மாருதியுக்கும் அந்த மகாத்ம வீரனுக்கு எதிராக எந்த வாய்ப்பும் கிடைக்கவில்லை. தேவர்களுக்குச் சமமான வலிமையுடைய அவர்கள் நேரில் மோதிப் பரஸ்பரம் தாங்கமுடியாதவர்களாயினர்॥
Verse 34
ततस्तु लक्ष्ये स विहन्यमाने शरेष्वमोघेषु च संपतत्सु।जगाम चिन्तां महतीं महात्मा समाधिसंयोगसमाहितात्मा।।।।
அப்போது இலக்கு தொடர்ந்து தப்பிச் செல்லவும், தவறாத அம்புகளும் வீணாகப் பாய்ந்து விழவும், அந்த மகாத்ம வீரன் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்; சமாதி யோகத்தில் மனம் ஒருமுகப்பட்டது॥
Verse 35
ततो मतिं राक्षसराजसूनु श्चकार तस्मिन् हरिवीरमुख्ये।अवध्यतां तस्य कपेस्समीक्ष्य कथं निगच्छेदिति निग्रहार्थम्।।।।
அப்போது ராட்சசராஜனின் மகன் அந்த வானர வீரர்களில் முதன்மையானவனிடம் தன் எண்ணத்தைச் செலுத்தினான். அந்த கபி கொல்லப்படாதவன் என்பதை உணர்ந்து, அவனை எவ்வாறு அடக்கிப் பிடிக்கலாம் என்று சிந்தித்தான்॥
Verse 36
ततः पैतामहं वीरः सोऽस्त्रमस्त्रविदां वरः।संदधे सुमहत्तेजा: तं हरिप्रवरं प्रति।।।।
அப்போது பேரொளி கொண்ட அந்த வீரன்—அஸ்திரவித்தையில் சிறந்தவன்—பைதாமஹ (பிரம்மாஸ்திர) மகாஸ்திரத்தைச் சந்தித்து, வானரர்களில் முதன்மையான ஹனுமான் மீது செலுத்தினான்।
Verse 37
अवध्योऽयमिति ज्ञात्वा तमस्त्रेणास्त्रतत्त्ववित्।निजग्राह महाबाहुर्मारुतात्मजमिन्द्रजित्।।।।
“இவன் அவத்யன்” என்று அறிந்து, அஸ்திரத் தத்துவம் அறிந்த மகாபாகு இந்திரஜித், அந்த அஸ்திரத்தால் மாருதாத்மஜன் ஹனுமானை கட்டிப் பிடித்தான்।
Verse 38
तेन बद्धस्ततोऽस्त्रेण राक्षसेन स वानरः।अभवन्निर्विचेष्टश्च पपात स महीतले ।।।।
அந்த ராக்ஷசனின் அஸ்திரத்தால் கட்டப்பட்ட அந்த வானரன் (ஹனுமான்) அப்போது அசைய இயலாமல் நிச்சலனாய் மண்ணில் விழுந்தான்।
Verse 39
ततोऽथ बुद्ध्वा स तदस्त्रबन्धं प्रभोः प्रभावाद्विगतात्मवेगः।पितामहानुग्रहमात्मनश्च विचिन्तयामास हरिप्रवीरः।।।।
அப்போது வானரப் பிரவீரன் ஹனுமான், ஆண்டவனின் பிரபாவத்தால் இந்த அஸ்திரப் பந்தம் தன் இயல்பான வேகத்தைத் தடுத்ததை உணர்ந்து, பிரம்மாவின் அனுகிரகத்தையும் தன் வரத்தையும் நினைந்து சிந்தித்தான்।
Verse 40
तत स्स्वायम्बुवैर्मन्त्रैर्ब्रह्मास्त्रमभिमन्त्रितम्।हनुमांश्चिन्तयामास वरदानं पितामहात्।।।।
அப்போது ஹனுமான், இந்தப் பிரம்மாஸ்திரம் ஸ்வயம்பூ பிரம்மாவின் மந்திரங்களால் அபிமந்திரிக்கப்பட்டது என்று சிந்தித்து, பிதாமஹனான பிரம்மாவிடமிருந்து பெற்ற வரத்தை நினைவுகூர்ந்தான்॥
Verse 41
न मेऽस्त्रबन्धस्य च शक्तिरस्ति विमोक्षणे लोकगुरोः प्रभावात्।इत्येव मत्वा विहितोऽस्त्रबन्धो मयात्मयोनेरनुवर्तितव्यः।।।।
‘உலககுருவான பிரம்மாவின் பேராற்றலால் இந்த அஸ்திரப் பந்தத்தை விடுவிக்கும் சக்தி எனக்கு இல்லை’ என்று எண்ணி, ‘ஆத்மயோனியான பிரம்மா விதித்த இந்த அஸ்திரப் பந்தத்தை நான் ஏற்று அனுசரிக்க வேண்டும்’ என்று தீர்மானித்தான்॥
Verse 42
स वीर्यमस्त्रस्य कपिर्विचार्य पितामहानुग्रहमात्मनश्च।विमोक्षशक्तिं परिचिन्तयित्वा पितामहाज्ञामनुवर्तते स्म।।।।
அந்த கபி அஸ்திரத்தின் வலிமையை ஆராய்ந்து, பிதாமஹ பிரம்மாவின் அருளையும் தன் விடுதலைச் சக்தியையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்து, இறுதியில் பிதாமஹனின் ஆணையையே பின்பற்றினான்॥
Verse 43
अस्त्रेणापि हि बद्धस्य भयं मम न जायते।पितामहमहेन्द्राभ्यां रक्षितस्यानिलेन च।।।।
‘அஸ்திரத்தால் கட்டப்பட்டிருந்தாலும் எனக்கு அச்சம் எழாது; ஏனெனில் பிதாமஹ பிரம்மா, மகேந்திரன் இந்திரன், மேலும் வாயுதேவன் எனைக் காக்கின்றனர்.’॥
Verse 44
ग्रहणे चापि रक्षोभिर्महन्मे गुणदर्शनम्।राक्षसेन्द्रेण संवादस्तस्माद्गृह्णन्तु मां परे।।।।
‘ராட்சசர்கள் என்னைப் பிடித்தாலும் அது எனக்கு மிகப் பயன்—அவர்கள் என் குணங்களை நேரில் காண்பார்கள்; மேலும் ராட்சசேந்திரனுடன் உரையாடும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். ஆகவே பகைவர்கள் என்னைப் பிடிக்கட்டும்.’॥
Verse 45
स निश्चितार्थः परवीरहन्ता समीक्ष्यकारी विनिवृत्तचेष्टः।परैः प्रसह्याभिगतैर्निगृह्य ननाद तैस्त्रै: परिभर्त्स्यमानः।।।।
அவன் உறுதி கொண்டவன்; பகை வீரர்களை அழிப்பவன்; ஆராய்ந்து செயல்படுபவன்; தன் அசைவுகளைத் தடுத்து அமைதியாய் நின்றான். பின்னர் பகைவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக அருகே வந்து அவனைப் பிடித்து ஆயுதங்களால் மிரட்டி இகழ்ந்தபோது, அவன் சிங்கநாதம் போல் கர்ஜித்தான்।
Verse 46
ततस्तं राक्षसा दृष्ट्वा निर्विचेष्टमरिंदमम्।बबन्धुश्शणवल्कैश्च द्रुमचीरैश्च संहतैः।।।।
அப்போது ராக்ஷசர்கள் அவனை—அசையாது நின்ற பகைஅடக்குவனை—கண்டு, சணல் கயிறுகளாலும் வலிமையான மரப்பட்டைத் துண்டுகளாலும் இறுக்கமாகக் கட்டினர்।
Verse 47
स रोचयामास परैश्च बन्धनं प्रसह्य वीरैरभिनिग्रहं च।कौतूहलान्मां यदि राक्षसेन्द्रो द्रष्टुं व्यवस्येदिति निश्चितार्थः।।।।
அனுமான் பகை வீரர்கள் வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து கட்டுவதைத் தானே ஏற்றுக் கொண்டான்; “ராக்ஷசேந்திரன் ஆர்வத்தால் என்னைக் காண விரும்பினால், அப்படியே ஆகட்டும்” என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்தான்।
Verse 48
स बद्धस्तेन वल्केन विमुक्तोऽस्त्रेण वीर्यवान्।अस्त्रबन्धः स चान्यं हि न बन्धमनुवर्तते।।।।
அந்த வீரன் மரப்பட்டை கயிறுகளால் கட்டப்பட்டிருந்தாலும், அஸ்திரத்தின் பந்தத்திலிருந்து உண்மையில் விடுபட்டிருந்தான்; ஏனெனில் தெய்வ அஸ்திரப் பந்தம் மற்ற சாதாரண பந்தத்துடன் சேர்ந்து நிலைத்திருக்காது।
Verse 49
अथेन्द्रजित्तु द्रुमचीरबद्धं विचार्य वीरः कपिसत्तमं तम्।विमुक्तमस्त्रेण जगाम चिन्तां नान्येन बद्धो ह्यनुवर्ततेऽस्त्रम्।।।।
பின்னர் வீரன் இந்திரஜித் அந்தக் கபிசிறந்தவனை—மரப்பட்டைத் துணிகளால் கட்டப்பட்டிருந்தும் அஸ்திரப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டவனை—ஆராய்ந்து சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்: “வேறு பந்தம் இடப்பட்டால் அஸ்திரப் பந்தம் தொடராது.”
Verse 50
अहो महत्कर्म कृतं निरर्थकम्कं न राक्षसैर्मन्त्रगतिर्विमृष्टा।पुनश्च मन्त्रे विहतेऽस्त्रमन्यत्प्रवर्तते संशयिता स्स्मसर्वे।।।।
அய்யோ! இந்த மகத்தான செயல் வீணாயிற்று; ராக்ஷசர்கள் மந்திரத்தின் நடைமுறையைச் சிந்திக்கவே இல்லை. மந்திரத்தின் வலிமை தடுக்கப்பட்டால், பிற அஸ்திரமும் மீண்டும் முறையாகச் செயல்படாது; நாமெல்லாம் அபாயத்தில் ஆழ்ந்தோம்॥
Verse 51
अस्त्रेण हनुमान्मुक्तो नात्मानमवबुध्यत।कृष्यमाणस्तु रक्षोभि स्तौश्च बन्धैर्निपीडितः।।।।
அஸ்திரப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்ட ஹனுமான் அதை உணரவில்லை. ராக்ஷசர்கள் இழுத்துச் செல்ல, அந்தக் கட்டுகளால் வலியுற்றும் அவர் மௌனமாகத் தாங்கினார்॥
Verse 52
हन्यमानस्ततः क्रूरै राक्षसैः काष्ठमुष्टिभिः।समीपं राक्षसेन्द्रस्य प्राकृष्यत स वानरः।।।।
பின்னர் கொடிய ராக்ஷசர்கள் குச்சிகளாலும் குத்துகளாலும் அடித்துக்கொண்டே, அந்த வானரனை இழுத்துச் சென்று ராக்ஷசேந்திரனின் அருகே கொண்டுவந்தனர்॥
Verse 53
अथेन्द्रजित्तं प्रसमीक्ष्य मुक्तमस्त्रेण बद्धं द्रुमचीरसूत्रैः।न्यदर्शयत्तत्र महाबलं तं हरिप्रवीरं सगणाय राज्ञे।।।।
அப்போது இந்திரஜித் அந்த மாபெரும் வலிமையுடைய குரங்கு வீரனைப் பார்த்தான்—அஸ்திரப் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டிருந்தாலும் மரப்பட்டைத் தாள்களால் கட்டப்பட்டவனை—தன் பரிவாரத்துடன் சபையில் அரசன் முன் கொண்டு வந்து காட்டினான்॥
Verse 54
तं मत्तमिव मातङ्गं बद्धं कपिवरोत्तमम्।राक्षसा राक्षसेन्द्राय रावणाय न्यवेदयन्।।।।
ராட்சசர்கள், கட்டப்பட்டிருந்தாலும் மதயானை போல அடங்காத வலிமையுடைய அந்த கபிச்ரேஷ்டனை ராட்சசாதிபதி ராவணனின் முன் கொண்டு வந்து சமர்ப்பித்தனர்।
Verse 55
कोऽयं कस्य कुतोवात्र किं कार्यं को व्यपाश्रयः।इति राक्षसवीराणां तत्र सञ्जज्ञिरे कथाः।।।।
“இவன் யார்? யாருடையவன்? இங்கே எங்கிருந்து வந்தான்? இவனுடைய நோக்கம் என்ன? யாரைச் சார்ந்திருக்கிறான்?”—இத்தகைய பேச்சுகள் அங்கே ராட்சச வீரர்களிடையே எழுந்தன।
Verse 56
हन्यतां दह्यतां वापि भक्ष्यतामिति चापरे।राक्षसास्तत्र सङ्क्रुद्धा: परस्परमथाब्रुवन्।।।।
அப்போது மற்ற ராட்சசர்கள் கோபமுற்று ஒருவருக்கொருவர்—“இவனை கொல்லுங்கள், அல்லது எரியுங்கள், இல்லையெனில் விழுங்கிவிடுங்கள்” என்று கூறினர்।
Verse 57
अतीत्य मार्गं सहसा महात्मा स तत्र रक्षोधिपपादमूले।ददर्श राज्ञः परिचारवृद्धान् गृहं महारत्नविभूषितं च।।।।
வழியை விரைந்து கடந்து அந்த மகாத்மா ராட்சசாதிபதியின் பாதமூலத்தருகே சென்றான். அங்கே அரசனின் முதிய பணியாளர்களையும், மாபெரும் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அரண்மனையையும் கண்டான்।
Verse 58
स ददर्श महातेजा रावणः कपिसत्तमम्।रक्षोभिर्विकृताकारैः कृष्यमाणमितस्ततः।।।।
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான ராவணன், விகாரமான உருவமுடைய ராட்சசர்கள் இழுத்துச் செல்லும் அந்த கபிச்ரேஷ்டனை கண்டான்।
Verse 59
राक्षसाधिपतिं चापि ददर्श कपिसत्तमः।तेजोबलसमायुक्तं तपन्तमिव भास्करम्।।।।
கபிசிறந்த ஹனுமான் ராக்ஷசாதிபதியையும் கண்டான்—தேஜஸும் பலமும் நிறைந்தவன், சூரியனைப் போலத் தகதக என எரிந்து ஒளிர்வான்.
Verse 60
सरोषसम्वर्तितताम्रदृष्टिर्दशाननस्तं कपिमन्ववेक्ष्य।अथोपविष्टान् कुलशीलवृद्धान् समादिशत्तं प्रति मन्त्रिमुख्यान्।।।।
கோபத்தால் சுழலும் செம்புநிறக் கண்களுடன் தசானனன் அந்தக் கபியை உறுதியாக நோக்கினான். பின்னர் குலமும் ஒழுக்கமும் கொண்ட முதிய தலைமை அமைச்சர்களை அவனைப் பற்றி விசாரிக்குமாறு ஆணையிட்டான்.
Verse 61
यथाक्रमं तैस्स कपिर्विपृष्टः कार्यार्थमर्धस्य च मूलमादौ।निवेदयामास हरीश्वरस्य दूतः सकाशादहमागतोऽस्मि।।।।
அவர்கள் முறையாகக் கேட்டபோது—முதலில் அவன் தோற்றமும், பின்னர் பணியின் நோக்கமும்—அந்தக் கபி அறிவித்தான்: “வானராதிபதியின் சன்னிதியிலிருந்து தூதனாக நான் வந்தேன்.”
Frequently Asked Questions
हनूमान् ब्रह्मास्त्रेण बद्धः सन् स्वशक्त्या विमोक्तुं शक्नोति, किन्तु पितामहाज्ञाम् अनुवर्तते तथा राक्षसेन्द्र-दर्शन-लाभाय ‘ग्रहणम्’ स्वीकुरुते—बलप्रयोगः बनाम कार्यसिद्धि (दूतकार्यस्य रणनीतिः) इति धर्म-सङ्कटः।
रावणस्य उपदेशरूपेण उक्तिः ‘आत्मबलं परं च समीक्ष्य’ इति—शक्तेः प्रयोगः विवेकपूर्वकः; तथा हनूमतः अन्तर्मन्थनं दर्शयति यत् उच्चतर-धर्मादेशः (ब्रह्मास्त्र-नियमः) स्वातन्त्र्येऽपि मान्यः, यदा कार्यसिद्धिः तेन साध्यते।
लङ्कायां रावणस्य ‘महारत्नविभूषित’ राजगृहं/सभा, युद्धवाद्य-परम्परा (मृदङ्ग-भेरी-पटह), तथा दिव्यास्त्र-संस्कृतिः (ब्रह्मास्त्र-मन्त्रप्रयोगः, रथ-ध्वज-चिह्न) प्रमुखतया प्रकाश्यन्ते।
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.