सीताविलापः
Sita’s Lament and Resolve under Threat
सुखाद्विहीनं बहुदुःखपूर्णमिदं तु नूनं हृदयं स्थिरं मे।विशीर्यते यन्न सहस्रधाऽद्य वज्राहतं शृङ्गमिवाचलस्य।।5.28.4।।
sukhādvihīnaṃ bahuduḥkhapūrṇam idaṃ tu nūnaṃ hṛdayaṃ sthiraṃ me |
viśīryate yan na sahasradhā ’dya vajrāhataṃ śṛṅgam ivācalasya ||5.28.4||
இன்பமின்றி பல துயரங்களால் நிரம்பிய என் இதயம் நிச்சயமாகக் கடினமானது; ஏனெனில் இன்று கூட அது ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறவில்லை—இடி (வஜ்ரம்) தாக்கிய மலைச் சிகரம்போல்.
"Even though I am devoid of joy, and living in deep agony, my heart bursts not into a thousand pieces like the summit of a mountain hit by thunderbolt (lightning).
Sita speaks truthfully about her inner condition—joyless and overwhelmed by sorrow—without exaggeration or concealment, showing the Ramayana’s emphasis on honest self-assessment even in suffering.
Her firmness indicates steadfast adherence to dharma—enduring adversity without moral collapse—suggesting that inner restraint and patience are part of righteous conduct even when circumstances are unjust.