Sarga 28
सीताविलापः (Sita’s Lament and Resolve under Threat)
सुन्दरकाण्ड
அசோக வாட்டிகையில் ராவணன் கூறிய கடுமையான, அருவருப்பான வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் சீதையின் மனம் உடனே கலங்குகிறது. சிங்கம் பிடித்த இளைய யானைக்குட்டியைப் போல அவள் அசஹாயமாக வர்ணிக்கப்படுகிறாள். ராட்சசிகளால் சூழப்பட்டு அச்சுறுத்தல்களுக்குள் நின்று, ‘அகால மரணம் இல்லை என்று மூத்தோர் சொல்கிறார்கள்; ஆனாலும் நான் ஏன் இத்தனை துயர அச்சத்தில் உயிரோடு இருக்கிறேன்? வஜ்ரம் தாக்கிய மலைச்சிகரம் போல என் இதயம் ஏன் உடையவில்லை?’ என்று எண்ணுகிறாள். ராவணனுக்கு அன்பளிப்பது அவளால் இயலாது—தகுதியற்றவனுக்கு பிராமணன் மந்திரம் அளிக்காதது போல, அவனுக்கு மனம் கொடுக்கமாட்டேன் என்று உறுதியாக மறுக்கிறாள். ராமன் காலத்திற்குள் வராவிட்டால் ராட்சசர்கள் தன்னை துண்டித்துவிடுவார்கள் என்ற பயமும் அவளை வாட்டுகிறது. அவள் ராமன், லக்ஷ்மணன், தாய்மார்கள் ஆகியோரைக் கூவி அழுது, மான்-நிகழ்வை ‘காலம்’ செய்த மயக்கமாகக் கருதி, அதனால் தான் இரு சகோதரர்களையும் தூரம் அனுப்பினேன் என்று வருந்துகிறாள். நம்பிக்கையிழந்து விஷம் அல்லது ஆயுதம் கொண்டு தற்கொலை செய்யவும் எண்ணி, மலர்ந்த சிம்ஷுபா மரத்தருகே சென்று கிளையைப் பற்றுகிறாள்; யமலோகத்திற்குச் செல்ல தன் சடை/கூந்தலை வழியாக்க நினைக்கிறாள். ஆனால் ராம-லக்ஷ்மணர் மற்றும் அவர்களின் குலத்தை நினைத்த தருணத்தில் அவளுடைய உடலில் சுப நிமித்தங்கள் தோன்றுகின்றன; அவை துயரைத் தணித்து தைரியத்தை மீட்டளிக்கின்றன—இவ்வாறு சর্গம் தற்கொலை எண்ணத்துக்கு எதிராக மங்களச் சுட்டியுடன் முடிகிறது.
Shlokas
Verse 1
सा राक्षसेन्द्रस्य वचो निशम्य तद्रावणस्याप्रियमप्रियार्ता।सीता वितत्रास यथा वनान्ते सिंहाभिपन्ना गजराजकन्या।।5.28.1।।
ராட்சசேந்திரன் ராவணனின் அந்த அருவருப்பான சொற்களை கேட்டதும், பிரியவியோகத் துயரால் வாடிய சீதை அச்சத்தில் நடுங்கினாள்—அடர்ந்த காட்டில் சிங்கம் பிடித்த யானை அரசனின் குட்டிபோல்।
Verse 2
सा राक्षसीमध्यगता च भीरु र्वाग्भिर्भृशं रावणतर्जिता च। कान्तारमध्ये विजने विसृष्टा बालेव कन्या विललाप सीता।।5.28.2।।
ராக்ஷசிகளின் நடுவில் அகப்பட்டு, அஞ்சியவளாய், ராவணனின் கடுமையான சொற்களால் மிகுந்து அச்சுறுத்தப்பட்டு, வெறிச்சோடிய காட்டின் நடுவில் தனியாக விடப்பட்ட சீதை, இளம்பெண் போலப் புலம்பினாள்.
Verse 3
सत्यं बतेदं प्रवदन्ति लोके नाकालमृत्युर्भवतीति सन्तः।यत्राहमेवं परिभर्त्स्यमानाजीवामि दीना क्षणमप्यपुण्या।।5.28.3।।
உண்மையே—இந்த உலகில் சான்றோர் சொல்வது சரி: காலமின்றி மரணம் வராது. இங்கே நான் இவ்வாறு கடுமையாக இகழப்பட்டும் அச்சுறுத்தப்பட்டும், துயருற்றவளாய், கணம்கூட புண்ணியமற்றவளெனத் தோன்றினும், இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன்.
Verse 4
सुखाद्विहीनं बहुदुःखपूर्णमिदं तु नूनं हृदयं स्थिरं मे।विशीर्यते यन्न सहस्रधाऽद्य वज्राहतं शृङ्गमिवाचलस्य।।5.28.4।।
இன்பமின்றி பல துயரங்களால் நிரம்பிய என் இதயம் நிச்சயமாகக் கடினமானது; ஏனெனில் இன்று கூட அது ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறவில்லை—இடி (வஜ்ரம்) தாக்கிய மலைச் சிகரம்போல்.
Verse 5
नैवास्ति दोषो मम नूनमत्र वध्याहमस्याप्रियदर्शनस्य।भावं न चास्याहमनुप्रदातु मलं द्विजो मन्त्रमिवाद्विजाय।।5.28.5।।
நான் இங்கேயே இறந்தாலும் அதில் என் குற்றம் இல்லை; அந்த அருவருப்பான தோற்றமுடையவனால் என் வதை நிச்சயம். அவனுக்கு என் மனத்தை ஒப்படைப்பதும் ஏற்றுக்கொள்வதும் எனக்குத் தகாது—தகுதியற்றவனுக்கு ஒரு பிராமணன் புனித மந்திரம் அளிக்காததுபோல்.
Verse 6
नूनं ममाङ्गान्यचिरादनार्यः शस्त्रैश्शितैश्छेत्स्यति राक्षसेन्द्रः।तस्मिननागच्छति लोकनाथे गर्भस्थजन्तोरिव शल्यकृन्तः।।5.28.6।।
நிச்சயமாக அந்த அநாரிய ராக்ஷசராஜன் விரைவில் கூரிய ஆயுதங்களால் என் அங்கங்களை வெட்டிவிடுவான்—உலகநாதன் காலத்தில் இங்கே வராவிட்டால்; கருவிலுள்ள உயிரை எடுக்க அறுவைசிகிச்சையாளர் கத்தியைப் பயன்படுத்துவது போல.
Verse 7
दुःखं बतेदं मम दुःखिताया मासौ चिरायाधिगमिष्यतो द्वौ। बद्धस्य वध्यस्य तथा निशान्ते राजापराधादिव तस्करस्य।।5.28.7।।
அய்யோ, துயருற்ற எனக்கு இது எத்தனை வேதனை—இந்த இரண்டு மாதங்கள் யுகம்போல் நீளமாகக் கடந்து போகும். அரசனுக்கு எதிரான குற்றத்தால் கட்டப்பட்டு மரணதண்டனைக்காகக் காத்திருக்கும் திருடன் விடியற்காலம் வரும்வரை இரவைத் தாங்குவது போல நான் இருக்கிறேன்.
Verse 8
हा राम हा लक्ष्मण हा सुमित्रे हा राममातः सह मे जनन्या। एषा विपद्याम्यहमल्पभाग्या महार्णवे नौरिव मूढवाता।।5.28.8।।
அய்யோ ராமா! அய்யோ லக்ஷ்மணா! அய்யோ சுமித்ரையே! அய்யோ ராமனின் தாயே, என் தாயுடன் கூட! நான் அற்பபாக்கியவள்; பேர்கடலில் சுழற்காற்றால் அடிபட்டு அலைக்கழியும் சிறு படகுபோல் அழிந்து கொண்டிருக்கிறேன்।
Verse 9
तरस्विनौ धारयता मृगस्यसत्त्वेन रूपं मनुजेन्द्रपुत्रौ।नूनं विशस्तौ मम कारणात्तौ सिंहर्षभौ द्वाविव वैद्युतेन।।5.28.9।।
மனுஜேந்திரனின் அந்த இரு வல்லமைமிக்க புதல்வர்கள், மான் வடிவம் எடுத்த உயிரினத்தால் மயங்கி எதிர்கொண்டனர். நிச்சயமாக என் காரணத்தாலேயே அவர்கள் இருவரும் மின்னல் தாக்கி வீழ்ந்த இரு சிங்க-விருஷபங்களைப் போல கொல்லப்பட்டார்கள்।
Verse 10
नूनं स कालो मृगरूपधारीमामल्पभाग्यां लुलुभे तदानीम्।यत्रार्यपुत्रं विससर्ज मूढा रामानुजं लक्ष्मणपूर्वजं च।।5.28.10।।
நிச்சயமாக அதே காலமே மான் வடிவம் கொண்டு அந்நேரம் என்னை—அற்பபாக்கியவளைக்—கவர்ந்தது; நான் மடமையால் ஆரியபுத்திரனையும், ராமனின் இளையோனான இலக்குமணனையும் அனுப்பிவிட்ட வேளையில்।
Verse 11
हा राम सत्यव्रत दीर्घबाहो हा पूर्णचन्द्रप्रतिमानवक्त्र। हा जीवलोकस्य हितः प्रियश्च वध्यां न मां वेत्सि हि राक्षसानाम्।।5.28.11।।
ஆ ராமா, சத்தியவிரதனே, நீண்ட புயங்களையுடையவனே! ஆ பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகத்தையுடையவனே! ஆ உயிருலகின் நலன்கரனும் பிரியனும் ஆனவனே! ராட்சசர்களால் நான் கொல்லப்பட வேண்டியவள் என்பதை நீ அறியாதாயோ?
Verse 12
अनन्य दैवत्वमियं क्षमा चभूमौ च शय्या नियमश्च धर्मे।पतिव्रतात्वं विफलं ममेदंकृतं कृतघ्नेष्विव मानुषाणाम्।।5.28.12।।
உன்னையே ஒரே தெய்வமாகக் கொண்ட என் அனன்ய பக்தி, என் பொறுமை, தரையில் படுத்துறங்குதல், தர்மத்தில் கட்டுப்பாடு—இவை அனைத்தும்; என் பத்தினித்தன்மையும் பயனற்றதாயிற்று, நன்றி கெட்ட மனிதருக்குச் செய்த நற்காரியம் வீணாவதுபோல்.
Verse 13
मोघो हि धर्मश्चरितो मयायंतथैकपत्नीत्वामिदं निरर्थम्।या त्वां न पश्यामि कृशा विवर्णा हीना त्वया सङ्गमने निराशा।।5.28.13।।
உண்மையாகவே, நான் கடைப்பிடித்த தர்மம் வீணாயிற்று; அதுபோல ஒரே கணவனுக்கெனும் விரதமும் அர்த்தமற்றது—ஏனெனில் நான் உன்னைப் பார்க்கவில்லை. உன் பிரிவால் நான் மெலிந்து நிறம் மங்கியவளாய், மீண்டும் சேர்வதற்கான நம்பிக்கையின்றி இருக்கிறேன்.
Verse 14
पितुर्निदेशं नियमेन कृत्वा वनान्निवृत्तश्चरितव्रतश्च।स्त्रीभिस्तु मन्ये विपुलेक्षणाभिस्त्वं रंस्यसे वीतभयः कृतार्थः।।5.28.14।।
தந்தையின் ஆணையை ஒழுங்குடன் நிறைவேற்றி, விரதாசரணையை முடித்து, நீ வனத்திலிருந்து திரும்புவாய்; அப்போது, என் எண்ணத்தில், அச்சமின்றி குறிக்கோள் நிறைவேறியவனாய், பெரிய கண்களையுடைய பெண்களுடன் நீ மகிழ்வாய்.
Verse 15
अहं तु राम त्वयि जातकामा चिरं विनाशाय निबद्धभावा।मोघं चरित्वाथ तपो व्रतञ्च त्यक्ष्यामिधिग्जीवितमल्पभाग्याम्।।5.28.15।।
ஓ ராமா, உன்னிடமே ஆசை கொண்டு, நீண்ட காலம் என் அழிவிற்கே கட்டுண்ட மனத்துடன் இருந்தேன். தவமும் விரதமும் வீணாகச் செய்து, இப்போது நான் உயிரைத் துறப்பேன்—அயோ, என் இந்த வாழ்க்கை; நான் மிகக் குறைவு பாக்கியமுடையவள்.
Verse 16
सा जीवितं क्षिप्रमहं त्यजेयं विषेण शस्त्रेण शितेन वापि।विषस्य दाता न हि मेऽस्ति कश्चि च्छस्त्रस्य वा वेश्मनि राक्षसस्य।।5.28.16।।
நான் விஷத்தாலோ, ஆயுதத்தாலோ, மிகக் கூரிய வாளாலோ கூட உடனே உயிரைத் துறக்க முடியும். ஆனால் இந்த ராக்ஷசனின் இல்லத்தில் எனக்கு விஷமோ ஆயுதமோ தருபவர் ஒருவரும் இல்லை.
Verse 17
इतीव देवी बहुधा विलप्य सर्वात्मना राममनुस्मरन्ती।प्रवेपमाना परिशुष्कवक्त्रा नगोत्तमं पुष्पितमाससाद।।5.28.17।।
இவ்வாறு தேவியான சீதை பலவிதமாகப் புலம்பி, முழு உள்ளத்தோடு ஸ்ரீராமனை நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள். நடுங்கியவளாய், முகம் வாடி உலர்ந்து, மலர்ந்த சிறந்த மரத்தை அணைந்தாள்.
Verse 18
सा शोकतप्ता बहुधा विचिन्त्यसीताऽथ वेण्युद्ग्रथनं गृहीत्वा।उद्बुध्य वेण्युद्ग्रथनेन शीघ्रमहंगमिष्यामि यमस्य मूलम्।।5.28.18।।
துயரால் எரிந்த சீதை பலவாறு சிந்தித்து, தன் கூந்தல் சடையைப் பற்றிக் கொண்டாள். அந்தச் சடையால் தன்னைப் பிணைத்துக் கொள்ளத் துரிதமாகத் தீர்மானித்து—“நான் விரைவில் யமனின் சன்னிதிக்குச் செல்வேன்” என்றாள்.
Verse 19
उपस्थिता सा मृदुसर्वगात्री शाखां गृहत्वाऽध नगस्य तस्य।तस्यास्तु रामं प्रविचिन्तयन्त्या रामानुजं स्वं च कुलं शुभाङ्ग्या:।।5.28.19।।शेकानिमित्तानि तथा बहूनिधैर्यार्जितानि प्रवराणि लोके।प्रादुर्निमित्तानि तदा बभूवुः पुरापि सिद्धान्युपलक्षितानि।।5.28.20।।
மென்மையான அங்கங்களையுடைய சீதை அந்த மரத்தை அணைந்து, அதன் ஒரு கிளையைப் பற்றிக் கொண்டு நின்றாள். அந்த அழகிய அங்கங்களையுடையவள் ஸ்ரீராமனையும், ராமானுஜன் லக்ஷ்மணனையும், தன் உயர்ந்த குலத்தையும் நினைத்தபோது—உலகில் துயர் நீக்கும், தைரியம் அளிக்கும் எனப் போற்றப்படும், பழங்காலத்திலிருந்தே உண்மையென அறியப்பட்ட பல நல்வரங்கள் (சுப நிமித்தங்கள்) அப்போது வெளிப்பட்டன.
Frequently Asked Questions
Sītā confronts a dharma-crisis under coercion: whether to preserve life by yielding to Rāvaṇa or to preserve moral integrity by refusing him—even contemplating self-chosen death. The chapter emphasizes her categorical rejection of surrendering affection to adharma (5.28.5) despite imminent threat (5.28.6–7).
The sarga teaches that inner virtue can remain intact even when external agency is constrained. Sītā’s speech frames fidelity and disciplined righteousness as non-negotiable values, while the emergence of auspicious omens (5.28.19–20) signals that despair is not the final truth—ethical steadfastness becomes the condition for renewed courage and meaningful hope.
The key landmark-object is the flowering śiṃśupā (simsupa) tree in the grove where Sītā stands and grasps a branch (5.28.17–19), functioning as a physical anchor for her crisis. Cultural-religious references include Yama (death’s lord), the concept of kāla (time-fate), and the tradition of bodily omens (nimitta) as validated signs in ancient lore (5.28.20).
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.