Shloka 36
अशोकवनिकायां सीतादर्शनम्
Sita Seen in the Ashoka Grove
अबलां मृगशाबाक्षीं वीक्षमाणां ततस्ततः।।5.15.35।।बाष्पाम्बुपरिपूर्णेन कृष्णवक्राक्षिपक्ष्मणा।वदनेनाप्रसन्नेन निःश्वसन्तीं पुनः पुनः।।5.15.36।।
abalāṃ mṛgaśābākṣīṃ vīkṣamāṇāṃ tatas tataḥ || 5.15.35 || bāṣpāmbuparipūrṇena kṛṣṇavakrākṣipakṣmaṇā | vadanenāprasannena niḥśvasantīṃ punaḥ punaḥ || 5.15.36 ||
அந்த அபலையான, மான் குட்டி போன்ற கண்களையுடைய தேவியாள் அங்கும் இங்கும் நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்; கருமையான வளைந்த இமைகளின் கீழ் அவள் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, முகம் மகிழ்வின்றி, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டாள்।
The fawneyed lady was looking here and there with her dark, curved eyelashes. Her unhappy face was streaming with tears.
FAQs
The repeated description reinforces compassionate attention to suffering; Dharma is not indifferent—it observes carefully and acts to relieve distress.
The text reiterates Hanumān’s close observation of Sītā’s tearful, anxious state.
Hanumān’s vigilance and care in verifying Sītā’s condition before approaching.