Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 91, Shloka 70
भरद्वाजाश्रमे भरतसैन्यस्य दिव्यात्मिथ्यम् / Divine Hospitality to Bharata’s Army at Bharadvaja’s Hermitage
बभूवुर्वनपार्श्वेषु कूपाः पायसकर्दमाः।ताश्चकामदुघा गावो द्रुमाश्चासन्मधुश्च्युतः।।।।
babhūvur vanapārśveṣu kūpāḥ pāyasakardamāḥ |
tāś ca kāmadughā gāvo drumāś cāsan madhuścyutaḥ ||
காட்டின் ஓரங்களில் பாயசம் போன்ற அடர்ந்த இனிய சாறால் நிரம்பிய கிணறுகள் தோன்றின; அங்கே காமதேனுவைப் போல விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் பசுக்களும், தேன் சொட்டும் மரங்களும் இருந்தன॥
O venerable one a king or a prince ought to intentionally avoid those places occupied by ascetics.
FAQs
The imagery links dharmic order with prosperity: when righteousness prevails, nature and resources seem to cooperate in sustaining society.
The narrator describes extraordinary, almost miraculous abundance arranged/manifest near the forest boundary for those present.
Auspicious stewardship—creating (or being worthy of) conditions where sustenance is plentiful and accessible.