Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 54, Shloka 43
भरद्वाजाश्रमप्राप्तिः
Arrival at Bharadvāja’s Hermitage and Counsel toward Citrakūṭa
प्रहृष्टकोयष्टिककोकिलस्वनैर्विनादितं तं वसुधाधरं शिवम्।मृगैश्च मत्तैर्बहुभिश्च कुञ्जरैः सुरम्यमासाद्य समावसाश्रमम्।।।।
prahṛṣṭa-koyaṣṭika-kokila-svanair vināditaṃ taṃ vasudhādharaṃ śivam |
mṛgaiś ca mattair bahubhiś ca kuñjaraiḥ suramyam āsādya samāvasa āśramam ||
மகிழ்ந்து குரலும் டிட்டிபப் பறவைகளும் குயில்களும் இனிய ஒலியால் முழங்கச் செய்யும் அந்தச் சிவமயமான, பூமியைத் தாங்கும் மலை மிக அருமையானது. பல மான்களும் பல மதமுற்ற யானைகளும் வந்து சேரும் அந்தச் சுரம்ய இடத்தை அடைந்து, அங்கே ஆசிரமம் அமைத்து வாழ்க.
Here are logs of wood cut into pieces by forest-dwellers, living on forest products. You can see various trees near the hermitage of sage Bharadwaja.
FAQs
Dharma is the choice of a life conducive to restraint and spiritual practice: settling in an āśrama in an auspicious place supports truthful living (satya), self-control, and non-attachment during exile.
The sage completes his description of Citrakūṭa’s beauty and explicitly instructs Rama to reach it and reside in a hermitage.
Commitment to disciplined living—Rama is guided toward an environment where royal power is set aside and dharmic simplicity is practiced.