Sarga 2
Virādha-saṃvādaḥ — Encounter with Virādha in the Daṇḍakāraṇya (Aranya Kanda, Sarga 2)
अरण्यकाण्ड
விடியற்காலையில் முனிவர்களின் உபசரிப்பைப் பெற்ற பின், ஸ்ரீஇராமன் அவர்களை வணங்கி விடைபெற்று, இலக்குமணனும் சீதையும் உடன் தண்டகாரண்யத்தின் மேலும் ஆழத்திற்குள் நுழைந்தான். வழியில் விலங்குகள் நிறைந்ததும், அச்சமூட்டும் ஒலிகள் எழுவதும், கொடிகள்-புல்கள்-மரங்கள் சிதைந்து குலைந்ததும் ஆகிய காடைக் கண்டனர்—இது ராட்சசர் ஊடுருவலின் இயற்கைச் சுட்டிக்குறி. அப்போது அவர்கள் விராதன் எனப்படும் பயங்கர புருஷாத ராட்சசனை எதிர்கொண்டனர்; அவனின் விகாரமான பெருந்தோற்றமும் கொலைச் சின்னங்களும் பயங்கர ரசத்தை உச்சத்திற்கு கொண்டு சென்றன. விராதன் பாய்ந்து வந்து சீதையை வலுக்கட்டாயமாகத் தூக்கி தன் மடியில் அமர்த்தி, தவவேடம் தரித்த இரு சகோதரர்களை விசாரித்தான்—பெண்ணுடன் காடில் வாழ்வது தவத்தை மீறுதல் எனக் குற்றம் சாட்டினான். தன்னை முனிவுண்ணும் ராட்சசன் என அறிமுகப்படுத்தி, சீதையை எடுத்துச் செல்வேன், சகோதரர்களின் இரத்தம் குடிப்பேன் என அறிவித்தான்; இதனால் சீதை அச்சத்தில் நடுங்கினாள். பிறர் தொடுதலால் சீதைக்கு ஏற்பட்ட அவமதிப்பைக் கண்டு இராமன் துயருற்று, இது கைகேயியின் வரங்களின் விரைவான நிறைவேற்றம் என எண்ணினான்; தந்தை மரணத் துயரத்தையும் அரசிழப்பின் துயரத்தையும் விட இது பெரிதென உரைத்தான். இலக்குமணன் கட்டுப்படுத்திய கோபத்துடன் இராமனின் அரசர்தன்மையை நினைவூட்டி உடனே ராட்சசனை வதம் செய்வேன் என உறுதி கூறினான். இச்சர்கம் தவச்சின்னங்களோடு இணைந்த தர்மநியாயம், சீதையையும் முனிவர்களையும் காக்கும் முதன்மை, மேலும் காடில் பொறுமையிலிருந்து தர்மசம்மதமான எதிர்வினை நோக்கி நகரும் மாற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
कृतातिथ्योऽथ रामस्तु सूर्यस्योदयनं प्रति।आम्नत्ऱ्य स मुनीन्सर्वान्वनमेवान्वगाहत।।।।
அதிதி உபசாரத்தை முறையாக நிறைவேற்றிய ராமன், சூரியோதய வேளையில் எல்லா முனிவர்களிடமும் விடைபெற்று, வனத்தின் ஆழத்திற்குள் மேலும் நுழைந்தான்।
Verse 2
नानामृगगणाकीर्णमृक्षशार्दूल सेवितम्।ध्वस्तवृक्षलतागुल्मं दुर्दर्शसलिलाशयम्।।।।निष्कूजनानाशकुनिझिल्लिकागणनादितम्।लक्ष्मणानुगतो रामो वनमध्यं ददर्श ह।।।।
லக்ஷ்மணன் பின்தொடர, ராமன் வனத்தின் நடுப்பகுதியைக் கண்டான்—பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் நிரம்பியது, கரடிகளும் புலிகளும் உலாவும் இடம்; மரங்கள், கொடிகள், புதர்கள் நசுங்கியிருந்தன, நீர்நிலைகள் காண அரிதாயின; பல பறவைகளின் குரலும் சில்லிக்கைகளின் ஒலியும் அங்கு முழங்கின।
Verse 3
नानामृगगणाकीर्णमृक्षशार्दूल सेवितम्।ध्वस्तवृक्षलतागुल्मं दुर्दर्शसलिलाशयम्।।3.2.2।।निष्कूजनानाशकुनिझिल्लिकागणनादितम्।लक्ष्मणानुगतो रामो वनमध्यं ददर्श ह।।3.2.3।।
பல பறவைகளின் குரலும், சில்லிக்கைகளின் (சிற்றெறும்புப் பூச்சிகளின்) ஒலிக்கூட்டமும் முழங்கும் வனத்தின் நடுப்பகுதியை, இலக்குமணன் பின்தொடர ராமன் கண்டான்.
Verse 4
सीतया सह काकुत्स्थस्तस्मिनघोरमृगायुते।ददर्श गिरिशृङ्गाभं पुरुषादं महास्वनम्।।।।
சீதையுடன் காகுத்ஸ்த ராமன் அந்தக் கொடிய மிருகங்கள் நிறைந்த இடத்தில் சென்றபோது, மலைச் சிகரம்போல் உயர்ந்து, பேரொலியுடன் கர்ஜிக்கும், மனிதரை உண்ணும் ராட்சசனை கண்டான்.
Verse 5
गम्भीराक्षं महावक्त्रं विकटं विषमोदरम्।बीभत्सं विषमं दीर्घं विकृतं घोरदर्शनम्।।।।
அவன் ஆழ்ந்த கண்களும் பெரும் முகமும் உடையவன்; விகாரமான உருவம், சீரற்ற பெருவயிறு; அருவருப்பானவன், உறுப்புகள் ஒத்திசையாதவன், மிக நீளமான உடலுடையவன், வளைந்த வடிவம் கொண்டவன், பார்ப்பதற்கே பயங்கரமானவன்.
Verse 6
वसानं चर्म वैयाघ्रं वसार्द्रं रुधिरोक्षितम्।त्रासनं सर्वभूतानां व्यादितास्यमिवान्तकम्।।।।
அவன் கொழுப்பில் நனைந்து இரத்தம் தெறித்த புலித் தோலை அணிந்திருந்தான்; எல்லா உயிர்களையும் அச்சுறுத்தும் அவன், வாயை விரித்தவனாய்—சாட்சாத் அந்தகன் (யமன்) போல் தோன்றினான்.
Verse 7
त्रीन्सिम्हान्श्चतुरो व्याघ्रान्द्वौ वृकौ पृषतान्दश।सविषाणं वसादिग्धं गजस्य च शिरो महत्।अवसज्यायसे शूले विनदन्तं महास्वनम्।।।।
அவன் பேரொலியுடன் கர்ஜித்தபடி, இரும்புக் கம்பத்தில் மூன்று சிங்கங்கள், நான்கு புலிகள், இரண்டு ஓநாய்கள், பத்து மான்களை குத்தி தொங்கவைத்து, கொழுப்பால் பூசப்பட்ட தந்தங்களுடன் யானையின் பெரும் தலையையும் சுமந்தான்.
Verse 8
स रामं लक्ष्मणं चैव सीतां दृष्ट्वा च मैथिलीम्।अभ्यधावत्सुसङ्कृद्धः प्रजाः काल इवान्तकः।।।।
ராமன், லக்ஷ்மணன், மேலும் மைதிலி சீதையை கண்டவுடன் அவன் கடும் கோபம் கொண்டு, உயிர்கள்மேல் பாயும் காலரூப அந்தகன் போல அவர்கள்மேல் பாய்ந்து வந்தான்.
Verse 9
स कृत्वा भैरवं नादं चालयन्निव मेदिनीम्।अङ्केनादाय वैदेहीमपक्रम्य ततोऽब्रवीत्।।।।
அவன் பயங்கரமான முழக்கமிட்டு, பூமியையே அசைக்கிறதுபோல் செய்து, வைதேஹியை மடியில் எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து விலகி, பின்னர் பேசினான்.
Verse 10
युवां जटाचीरधरौ सभार्यौ क्षीणजीवितौ।प्रविष्टौ दण्डकारण्यं शरचापासिधारिणौ।।।।
நீங்கள் இருவரும் ஜடையும் மரப்பட்டை ஆடையும் அணிந்து, மனைவியுடன், உயிர் சுருங்கியவர்கள்போல்—அம்பு, வில், வாள் ஏந்தி தண்டக வனத்தில் நுழைந்துள்ளீர்கள்।
Verse 11
कथं तापसयोर्वां च वासः प्रमदया सह।अधर्मचारिणौ पापौ कौ युवां मुनिदूषकौ।।।।
தபஸ்வி வேடம் பூண்ட நீங்கள் இருவரும் ஒரு பெண்ணுடன் சேர்ந்து வாழ்வது எப்படி? அதர்மம் செய்பவர்களான பாவிகளே, நீங்கள் யார்—முனிவரின் நியமங்களை மாசுபடுத்துவோர்?
Verse 12
अहं वनमिदं दुर्गं विराधो नाम राक्षसः।चरामि सायुधो नित्यमृषिमांसानि भक्षयन्।।।।
நான் விராதன் என்னும் இராட்சசன்; இந்தக் கடினமான வனத்தில் எப்போதும் ஆயுதம் ஏந்தி அலைந்து, ரிஷிகளின் மாம்சத்தை உண்டு வாழ்கிறேன்।
Verse 13
इयं नारी वरारोहा मम भार्या भविष्यति।युवयोः पापयोश्चाहं पास्यामि रुधिरं मृधे।।।।
இந்த அழகிய பெண் என் மனைவியாக ஆகுவாள்; மேலும் நீங்கள் இரு பாவிகளின் இரத்தத்தை நான் போர்க்களத்தில் குடிப்பேன்।
Verse 14
तस्यैवं ब्रुवतो दुष्टं विराधस्य दुरात्मनः।श्रुत्वा सगर्वितं वाक्यं सम्भ्रान्ता जनकात्मजा।।।।
துஷ்டாத்மா விராதன் இவ்வாறு கூறிய அகந்தை நிறைந்த கொடிய சொற்களை கேட்ட ஜனகநந்தினி சீதை அச்சமும் கலக்கமும் கொண்டு நடுங்கினாள்.
Verse 15
सीता प्रवेपतोद्वेगात् प्रावाते कदली यथा।।।।तां दृष्ट्वा राघवः सीतां विराधाङ्कगतां शुभाम्।अब्रवील्लक्ष्मणं वाक्यं मुखेन परिशुष्यता।।।।
அதிர்ச்சியால் சீதை நடுங்கினாள்; பலத்த காற்றில் வாழைமரம் நடுங்குவது போல. விராதனின் மடியில் அமர்ந்திருந்த மங்களமான சீதையை கண்ட ராகவனின் வாய் உலர்ந்து, அவன் லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
Verse 16
सीता प्रवेपतोद्वेगात् प्रावाते कदली यथा।।3.2.15।।तां दृष्ट्वा राघवः सीतां विराधाङ्कगतां शुभाम्।अब्रवील्लक्ष्मणं वाक्यं मुखेन परिशुष्यता।।3.2.16।।
விராதனின் மடியில் அமர்ந்திருந்த மங்களமான சீதையை கண்ட ராகவன் அதிர்ச்சியால் முகம் உலர்ந்து, லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
Verse 17
पश्य सौम्य नरेन्द्रस्य जनकस्यात्मसम्भवाम्।मम भार्यां शुभाचारां विराधाङ्के प्रवेशिताम्।।।।अत्यन्तसुखसंमव़ृद्धां राजपुत्रीं यशस्विनीम्।
அன்புடையவனே! பார்—நரேந்திரன் ஜனகனின் மகள், என் நற்குணமுடைய மனைவி, மிகுந்த இன்பத்தில் வளர்ந்த புகழ்மிக்க அரசகுமாரி—விராதனின் மடியில் தள்ளப்பட்டாள்!
Verse 18
यदभिप्रेतमस्मासु प्रियं वरवृतं च यत्।।।।कैकेय्यास्तु सुसंवृत्तं क्षिप्रमद्यैव लक्ष्मण।
லக்ஷ்மணா! நமக்கு எதிராக கைகேயி விரும்பி ‘வரம்’ எனக் கேட்டதுதான், இன்று மிக விரைவாக நிறைவேறி விட்டது.
Verse 19
या न तुष्यति राज्येन पुत्रार्थे दीर्घदर्शिनी।।।।ययाहं सर्वभूतानां प्रियः प्रस्थापितो वनम्।अद्येदानीं सकामा सा या माता मध्यमा मम।।।।
மகனுக்காக அரசாட்சி கிடைத்தும் திருப்தியடையாத அந்தத் தொலைநோக்குடையவளே, எல்லா உயிர்களுக்கும் பிரியமான என்னை வனத்துக்கு அனுப்பினாள்; இன்று, இப்பொழுதே என் நடுத்தாயார் தன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றிக் கொண்டாள்।
Verse 20
या न तुष्यति राज्येन पुत्रार्थे दीर्घदर्शिनी।।3.2.19।।ययाहं सर्वभूतानां प्रियः प्रस्थापितो वनम्।अद्येदानीं सकामा सा या माता मध्यमा मम।।3.2.20।।
யாரால் நான்—எல்லா உயிர்களுக்கும் பிரியமானவன்—வனத்துக்கு அனுப்பப்பட்டேனோ, இன்று, இப்பொழுதே என் நடுத்தாயார் தன் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொண்டாள்।
Verse 21
परस्पर्शात्तु वैदेह्याः न दुःखतरमस्तिमे।पितुर्विनाशात्सौमित्रे स्वराज्यहरणात्तथा।।।।
சௌமித்ரி, வைதேஹியை வேறொரு ஆண் தொடுதல் எனக்கு மிகக் கடும் துயரம்; அது என் தந்தையின் மரணத்தினும், என் அரசுரிமை பறிபோகுதலினும் கூட அதிக வேதனை தருவது।
Verse 22
इति ब्रुवति काकुत्स्थे बाष्पशोकपरिप्लुते।अब्रवील्लक्ष्मणः क्रुद्धो रुद्धो नाग इव श्वसन्।।।।
காகுத்ஸ்தன் (ராமன்) இவ்வாறு கூறும்போது கண்ணீரும் துயரமும் நிறைந்திருந்தான்; அப்போது லக்ஷ்மணன் கோபத்துடன் பேசினான்—அடக்கப்பட்ட பாம்பு சீறிச் சுவாசிப்பதுபோல்.
Verse 23
अनाथ इव भूतानां नाथस्त्वं वासवोपमः।मया प्रेष्येण काकुत्स्थ किमर्थं परितप्यसे।।।।
காகுத்ஸ்தா! நீ வாசவன் (இந்திரன்) போன்றவன்; எல்லா உயிர்களுக்கும் நாதன். நான் உன் பணியாளனாய் அருகில் இருக்க, நீ ஆதரவற்றவன் போல ஏன் வருந்துகிறாய்?
Verse 24
शरेण निहतस्याद्य मया क्रुद्धेन रक्षसः।विराधस्य गतासोर्हि मही पास्यति शोणितम्।।।।
என் கோபத்தால் விடப்பட்ட அம்பால் இன்று அந்த இராட்சசன் விராதன் வீழ்வான்; உயிர் நீங்கியபின் அவன் இரத்தத்தைப் பூமி அருந்தும்.
Verse 25
राज्यकामे मम क्रोधो भरते यो बभूव ह।तं विराधे प्रमोक्ष्यामि वज्री वज्रमिवाचले।।।।
அரசாட்சியை விரும்பிய பரதனை நோக்கி எனக்குள் எழுந்த கோபத்தை இப்போது விராதன் மீது விடுவேன்; வஜ்ரதாரி இந்திரன் மலைமேல் வஜ்ரத்தை எறிவதுபோல்.
Verse 26
मम भुजबलवेगवेगितः पततु शरोऽस्य महान्महोरसि।व्यपनयतु तनोश्च जीवितं पततु ततस्समहीं विघूर्णितः।।।।
என் புஜபலத்தின் வேகத்தால் செலுத்தப்பட்ட இந்தப் பெரும் அம்பு அவன் அகன்ற மார்பில் பாய்க; உடலிலிருந்து உயிரை நீக்கி, அவன் தடுமாறி பூமியில் விழுக.
Frequently Asked Questions
The dharma crisis is Virādha’s seizure of Sītā and his accusation that ascetic dress combined with living with a woman is adharma; the narrative resolves this by asserting legitimacy through conduct (śubhācāra) and by authorizing protective violence against a rākṣasa who preys on sages and violates marital integrity.
The chapter teaches that external markers (tapas attire) do not define righteousness; dharma is measured by protection of the vulnerable, restraint until action is necessary, and unwavering commitment to maryādā—especially the inviolability of Sītā and the safeguarding of ascetic communities.
Daṇḍakāraṇya is presented as a culturally charged wilderness: a forest zone of ascetic habitation and ritual discipline, yet destabilized by rākṣasa movement (crushed vegetation, scarce water sources), making it a narrative landmark where exile ethics are practically tested.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.